XXIII - Dzień V "Moje marzenia"

''Wiem jak trudny jest dla Ciebie każdy krok w moim kierunku, kiedy ziemia kruszy sie pod Twymi stopami. Wiem jak trudno mnie złapać, gdy z każdym twym krokiem cofam się jak zodiakalny skorupiak. Wiem, ja to wszystko rozumiem. Ale nie potrafię inaczej. Chciałabym choćby stanąć w miejscu i pozwolić Ci zbliżyć się choćby o kilka centymetrów. Ale nie potrafię. Zbyt wiele razy zbierałam już serce z podłogi."

Środa, okropny dzień. Mam wszystkiego dość, najchętniej położyłabym się na łóżko i nie wstawała przez najbliższe paręnaście dni. Straszne? Skądże. Spokój, cisza, bez obowiązków i obciążania mego umysłu. Nie da się tak, a szkoda.
Dzisiaj była okropna atmosfera, pełna nerwów i chaosu. Muszę znaleźć sposób na odprężenie, sposób na moje lęki.


Zatopiona wpośród pościeli tonę, wpływam do krainy marzeń. Odchodzą myśli o świetle, potrzebach fizjologicznych czy nauce. Zostają tylko i wyłącznie uczucia, lecz te pozytywne. Przychodzi Anioł i otula mnie swymi mocnymi ramionami. Szczęśliwa, bezpieczna... budzę się. Środek nocy, serce łopoce jakby chciało uciec i mnie zostawić, nawet ono. Podnoszę się, spoglądam przez okno - ciemność. Dookoła mnie tylko pustka i czerń mieszający się z granatem. Wzdycham, opadam na poduszki, zamykam oczy i... już tam nie wrócę.

Moje marzenia nie są sprecyzowane, w sumie to sama nie wiem czego chcę. Nie wińcie mnie, błagam. Zdaje sobie sprawę z moich braków i niedociągnięć, że bez celów nie dojdę nigdzie. Dzisiejszy temat wypunktuje, będzie łatwiej mi pisać, a wam się rozczytać:

~mieć wszystkich przyjaciół przy sobie~ są niestety porozrzucani wszędzie i nigdzie, przez co można dosłownie zwariować

~posiadać "tę" osobę~ żeby poczuć się bezpiecznie i z asekuracją, będzie to niestety u mnie cholernie trudne, gdyż od zawsze dbanie o siebie i innych mam opanowane

~osiągnąć coś w życiu~ boję się, że zmarnuje okazję, że nie wybiorę, albo źle dokonam wyboru
~żyć z psem~ moje marzenie od dzieciństwa, kiedyś się spełni, obiecałam to sobie
~zwiedzić świat~ to pragnienie przemawia przeze mnie, chciałabym zwiedzić wszystkie cuda tego świata, poznać kulturę i zrozumieć takie a nie inne postępowanie ludzkości
~"zbawić" świat~ pomóc jak największej ilości ludzi
~zatrzymać przy sobie osoby~ dosyć często mi uciekają, co pisałam przy okazji dnia drugiego
To chyba na tyle z tego, co aktualnie pamiętam. Gdyby były jakieś pytania... komentarze w końcu do tego służą.


Jutro czwartek. Kartkówki z fizyki, na które nic nie potrafię. Oczywiście zamiast się uczyć to piszę ten przeklęty wpis. Doszłam dzisiaj do wniosku, że zaczęłam robić miesiąc pytań w fatalnym momencie, lecz mam nadzieje, że wytrwam. Właśnie w tle leci piosenka Tomka Karolaka "Zabiorę Cię właśnie tam", nic tylko zacząć tańczyć. Mruu...
Nie... po południu mam francuski, nawet go nie tknęłam. Po szkole będę musiała to wynadrabiać. Damy radę! Musimy ;3


Dostałam szału z Braciszkiem na facebooku, kocham go za to. Tyle milczenia, a jak już powrót to z wielkim bum. Uwielbiam to, żyje tym, oddycham. Potrzebowałam tego. Dziękuję Ci. Poprawiłeś ten dzień sobą aż za bardzo.
A Deseczka... a Deseczka czeka żeby ją ukochać. Skrobie tam sobie swojego bloga i przestać nie może. Emanuje miłością.


Wiatr porusza jej włosami,
Zatacza koła wraz z liściami.
Ona stoi, wpatruje się w horyzont.
Czeka? Modli się? Myśli?
Nie wiadomo.
Ostatnio zaczęła przychodzić sama,
Coraz częściej.
Kiedyś była ich dwójka,
On i Ona. Uśmiechnięci.
Kropla deszczu spada na jej rozgrzaną twarz.
Skłania oczy do płaczu,
Mimo to... uśmiecha się.
Krzyczy, że dała radę,
Bo obiecała.


Zmierzam ku łożu z moimi misiami.
Dobranoc wam <3

_________________

Towarzyszące:

rozmowy z ukochanymi

spokojna muzyka

facebook

XXII - Dzień IV "Moje rodzeństwo"

"Widzisz ja niestety posiadam wiele wad, np. kieruje się emocjami i przez to kiedys dostane kopa. Szczególnie jesli chodzi o takie sprawy jak miedzy nami.Ale plus jest jeden tej całej sytuacji...po raz pierwszy powiedziałam co czuje nic nie ukrywając"

Już końcówka tego męczącego dnia. To osiem lekcji mnie wykańcza jak nic. Na dodatek dowiedziałam się, że na następny piątek mam napisać wypracowanie na historię. Tajemne moce świata pomóżcie mi!
Na PO razem z Rozdartą molestowałyśmy miśka, robili nam zdjęcia, to będzie na facebooku. Boję się o co mnie ludzie posądzą.
Byłam dzisiaj w domu dziecka, odwiedziłam moje kochane dzieciaki. Oczywiście były oporne na naukę, ale wyjątkowo zaliczyłam trzy osoby z czytaniem. Jestem szczęśliwa i zadowolona z siebie, gdyż z Wiedźmą nie chciał nikt pracować. Zresztą sprawia mi to jeszcze większą satysfakcję, gdyż ostatnio strasznie się na nią zdenerwowałam. Czasami doprowadza mnie dosłownie do szału, ja zawsze muszę dla niej być, a ona dla mnie nie. Traktuje ją z chorym chłodem, ale ja nie mogę sobie pozwalać na takie rzeczy. Troszkę przesadziła.
Gdy minie to trzydzieści dni opisywania wrócę do starego stylu pisania wpisów. Wiem, to, co jest teraz emanuje głupotą. Mi samej to się nie podoba, ale podjęłam wyzwanie miesiąca i wytrwam w nim. Notki stają się coraz krótsze, lecz z dnia na dzień nie ma zbyt wiele do opowiedzenia.


Jestem jedynaczką. Od zawsze i pewnie już na zawsze. Czasami narzekam, lecz sądzę, że jest mi tak jednak dobrze. Przyzwyczaiłam się. Patrząc na to z drugiej strony to nie jestem tak do końca sama. Od dziesięciu lat mam wokół siebie kuzynostwo, cały czas się ktoś kręci, a oczywiście ja robię za nianię. Powoli zaczynam mieć dość, ale co poradzić. Tysiąc razy bardziej wolę siedzieć z moimi skarbami niż kimkolwiek innym. Nie lubisz dzieci? To co Ty człowieku przy mnie robisz...


Jutro środa. Dwie godziny polskiego, dwie informatyki, dwie geografii i historia na dokładkę. Wiem, świetny dzień się zapowiada, nie ma co. Na szczęście jakoś nie mam złego humoru. Jedynie chce mi się spać. Oczy powoli chcą zakończyć ten długi dzień. Plecy nie wytrzymują pozycji pionowej, a uszy pragną ciszy. Ostatnimi czasy dosyć poważnie drażni mnie hałas. Nie mam pojęcia czym to jest spowodowane, może po prostu pragnę spokoju, wyciszenia. Niestety - nie ma na to czasu. Najprędzej odpocznę dopiero po śmierci. Super. Moje własne życzenie.

Siedzę na poduszce, jak zwykle na podłodze. W tle leci ponura piosenka Celine Dion, uszy napajają się nią po raz ostatni dzisiejszego dnia. Cało wycieńczone błaga o łóżko. Jeszcze nie, wytrzymaj. Ziewam, wzdycham i przeczesuje palcami włosy. Czuję się wykończona, dlaczego?
Przecież wszystko jest tak jak chciałam... Nie rozumiem. Zamknęłam oczy, upadłam. Wróciłam do anielskiego świata by być z Nim, przynajmniej w nocy.


Przez dwie noce miałam potworne sny, stwierdziłam, że kończę z jedzeniem przed spaniem. Umieram, budzę się kompletnie niewyspana i nie wiem co mam ze sobą zrobić. W dniu dzisiejszym stan zawieszenia zszedł dopiero około godziny czternastej. To jest straszne.
Mam nadzieje, że jutro będzie lepiej. Staram się pozytywnie patrzeć w przyszłość, gdyż to pomaga przetrwać przez następny dzień.


Jedziesz samochodem, słuchasz kolejnych wiadomości.
Sięgasz ręką i wyłączasz radio. Masz dość.
Wpatrzony w drogę rozmyślasz o Niej,
Dlaczego podjąłeś taką decyzje.
Uratowałeś ją, ale również zraniłeś,
Odszedłeś.
Chciałbyś wrócić, lecz nie wiesz czy możesz.
Boisz się jej reakcji.
Nie zrobisz ruchu, a się nie dowiesz.
Rozłóż swoje skrzydła, wznieś się na nich
Do niej, ona czeka.
Wpatrzona w świat za oknem,
Ze łzami na policzkach.
Wspomina.




Nie mam czasu, brakuje mi doby. Już prawie północ, znowu. Człowiek nawet nie ma się kiedy wyspać porządnie. Nie wyrabiam, a jeszcze tyle do wykucia na blachę. Życzcie mi powodzenia.
Pozdrawiam wszystkich.
Arigato, że jesteście <3

XXI - Dzień III "Moi rodzice"

"Nauczyłam się, że nie wolno schodzić ze szlaku. Niezależnie od tego, co musisz zrobić, niezależnie od tego, jak bardzo musisz zrobić to, co musisz zrobić, niezależnie od tego, czego musisz wysłuchać i jak długo będziesz tego słuchała, nie wolno zejść ze szlaku. [...] Na szlaku nie czuło się ucisku w dołku, a serce biło mocno, równo i powoli. Na szlaku człowiek czuje się bezpieczny, a tylko to się liczy."
Stephen King

Dzisiejszy dzień przeżyłam leniwie. Siedzę właśnie na podłodze, wdycham mroźne, nocne powietrze. Oczy zamykają się do snu, lecz muszę wytrwać w codziennym pisaniu przez te trzydzieści dni (nie, nie napiszę wam co będzie dalej, niektórzy mogą wiedzieć, ale nie ode mnie). Oczywiście troszkę mi to popsuje wyjazd na konwent, ale nie ma się czym przejmować. Tak, ojciec się oficjalnie zgodził, iż mogę jechać bez mamy - tylko ze znajomymi. Alleluja. Ciekawe czy pamięta, że impreza jest dwudniowa. Szczegóły, mało istotne.
Sprawdzam stan konta. Istne czystki. Nawet nie zauważyłam czasu, w którym wykorzystałam taką masę wiadomości. Zaczynam się bać sama siebie. W sumie to dobrze, gdyż już sama zaczęłam nie wyrabiać z ilości osób, które do mnie zaczęły pisać. Czuję się z tym wspaniale, wiem, że mam osoby, które mnie kochają i które mi pomogą w trudniejszych sytuacjach.


Leżę na sofie przed telewizorem, oczy pieką niesamowicie. W telewizorze, do którego podłączony jest komputer leci K-ON!. W końcu pragnę skończyć chociaż pierwszą serię. Na kocu, który okrywa me obolałe kończyny znajduje się książka. Kusi swoimi słowami, lecz brak czasu na zrozumienie jej magii jest bolesny. Godzina dziesiąta, nie jestem w szkole, umieram z osłabienia. Ledwo na nogach ustoję bez wywrotki. Mam dość, chcę żeby mnie ktoś przytulił. Tylko o to proszę...


Moja rodzina jest zwariowana. Rodziców mam tylko dla siebie.
Mama jest wiecznie zapracowana, mało ma dla mnie czasu. Często się śmieje, że muszę się wpisywać do jej kalendarza. Nic na to nie poradzę, taka jest jej rola. Nie winię jej, wręcz jestem dumna. Umie o siebie zadbać i jest osobą, na której można polegać. Moje stosunki z nią są bardzo dobre. Zawsze stanie za mną murem i chroni przed ojcem.
Tak, z nim jest gorzej. Przeklęte zboczenie zawodowe, przeklęta policja. O wszystko się czepia, na nic nie pozwala, najlepiej mu w drogę nie wchodzić. Już lew byłby prawdopodobnie milszy. Często się z nim kłócę, czasami mam ochotę się wyprowadzić, bywały sytuacje, gdy bałam się zasnąć we własnym łóżku.
Wiem, że nie mam źle, ale jednak... relacje z rodzicami są trudne dla każdego dziecka, nie jestem wyjątkiem.


Jutro wtorek. Przeklęty dzień. Za dużo lekcji. Muszę się ugadać z Wiedźmą odnośnie domu dziecka. Szczerze nie mam ochoty się do niej odzywać. Zdenerwowała mnie dosyć mocno ostatnimi czasy.
Plecy bolą niemiłosiernie, zaczyna się przeklęty okres dla mej osoby. Wywiadówka, ortodonta, praca jako niania u kuzynostwa, spektakl. Dwa tygodnie.
Chciałabym pomalować pokój, na szaro. Najprawdopodobniej wezmę się za to na wiosnę. Teraz z moimi rysunkami jest wesoło, ale powoli kończy się moja kreatywność. Opuszcza mnie wiara i nadzieja. Tonę w mroku nadchodzącej zimy. Królowo Lodowa, oszczędź mnie. Daj oddychać! Dopuść do oglądania nowego dnia. Kłaniam się przed Twoim obliczem...


Znów ten sen, ta inna rzeczywistość.
Znowu Ty, zapraszający w swe progi.
Mój Aniele, kochasz mnie...
Każdy gest, ciarki po Twoim dotyku,
Błysk w oku, rzeźba ciała...
Zatraćmy się w tym, trwajmy na zawsze.
Nasze splecione kończyny,
Palce przeczesujące włosy.
Proszę, nie każ mi się budzić.
Chcę tu zostać i zawsze z Tobą być,
Nawet jeśli coś źle potoczy się.


Opuszczam was. Erotycznych.
Kocham was Wariaty <3

________________

Towarzyszące:

cisza

płomień świecy

ból

XX - Dzień II "Osoba, w której jestem zadurzona"

"Aby uwierzyć w drugiego człowieka, należy najpierw uwierzyć w siebie. Żyć w harmonii ze światem widzialnym i niewidzialnym. Odnaleźć prawdziwe oblicze Boga. . . Ale czy miłość jest w stanie uchronić przed samotnością? Nie zapominajmy, że "Bóg ukrył piekło w samym sercu raju".
Paulo Coelho "

Sobota. Jakiś dziwny dzień. Od rana mam młyn. Angielski, czekanie na mamę, aż raczy wyjść od fryzjera, bieganina po domu, telefon, niania do dzieci...

Siedzę przed tym monitorem ładne godziny, wysłychałam chyba większość ludzi, którzy jeszcze chcą ze mną rozmawiać. Trochę zamulam, dyskutuje, gram w chińczyka.

Tak, nasza zboczona gra. Moje wrzaski są w stanie obudzić nawet umarłego. Ciekawe.

Samotna łza spływa po policzku. Znowu mam napad depresyjny, nie umiem się od tego uwplić, tym bardziej, że to mnie goni. Czas gna do przodu, a ja wije się pod pokładem każdego mojego kroku. Nie chce się płakać, nie chce się śmiać, obezwładniająca bezsilność płynąca przez ciało.

Moje uczucia są tak samo popieprzone jak ja. Nic z nich nie rozumiem. Nie, nie kocham nikogo. Boję się? Nie chcę przejąć inicjatywy? Nie chcę ruszyć tyłka?

Mniejsza o to, od dłuższego czasu powiadam, iż będę starą panną w pięknym, drewnianym domku z pieskiem.

To trudne, z jednej strony chce się kogoś darzyć uczuciem, a z drugiej od tego ucieka. Możliwe, że to jest powodem ciągłych zmian w gronie moich znajomych.

Odeszłam od tematu.

Zadurzenie? Nie, to nie dla mnie. Albo pokochanie całym sercem, albo nic.

Doskwiera mi samotność, mówią, że na własne życzenie. Nie wnikam to, do motyli w brzuchu mi daleko.

Żyje z tym, egzystencja, choć trudna, biegnie w dobrym rytmie.

Siedzę na skórzanym fotelu i czytam. Mam wielką ochotę pójść w końcu do domu, szkoda że nie mogę.

Usypiam na siedząco, lecz wiem, że jak zasnę to trzeba będzie ruszyć cztery litery do własnego, zimnego łóżka.

Przynajmniej mam misiaki. Rodzice są na jakimś wielkim balu, ja znów nie tknęłam książek. Niestety, niedzielę mam zawsze tak oporną, że nie jestem w stanie nawet podnieść się z materaca. Kreatywnie.

W dodatku od wczoraj mam tragiczną migrenę, przeziębiłam się, a gorączka daje w kość. Co tam, i tak wszyscy mają to w nosie.

Zaczęłam w końcu czytać książkę - Mechaniczny Anioł Cassandry Clare. Gdy skończę to wyrażę opinie, gdyż teraz mi się podoba, ale nie wiem jak całość będzie się odnosiła do Darów Anioła.

Skończyły mi się sobotnie zajęcia, ku memu wielkiemu szczęściu, w końcu to odeśpię. Jeszcze nadchodzą święta... łóżko, jak ja Cię kocham.

Kołyszę się w ostatnie takty piosenki,

Zatraciłam się - nawet nie wiem kiedy.

Wpadłam jak piorun do rzeczywistości,

Nierozgarnięta jak noworodek.

Otwieram powoli oczy, światło zalewa pole widzenia.

Mrugam - poruszam się.

Jestem na Ziemi, w prawdzimym świecie.

Zaczynam płakać, nie chcę tu być.

Pragnę wrócić do mego snu,

Marzeń, za którymi pognałabym

Nawet i na koniec świata.

Za dwa tygodnie konwent. Rozmawiałam z ojcem, o dziwo się nie złościł. Strasznię się cieszę, bal, dziewczyny, zabawa. Chcę, chcę, chcę!

Dzisiaj całkowicie odbiegłam od melancholi moich notek, ale nie miejcie mi tego za złe, oficjalnie dochodzi 3 w nocy. Ziewa mi się paskudnie. Czekam dalej na powrót wujka.

W czwartek może wybierzemy się na Harrego Pottera. Yay~!

Chcę na północny seans.

Zobaczymy.

Dobranoc.

Erotyków.

__________________
Towarzyszące:

rozmowy na skype

bitwa na poduszki

XIX - Dzień I "Mój najlepszy przyjaciel"

"Ludzie potykają się o przeszkodę, od której pokonania zależy ich los, niekiedy się wycofają, czasem ją ominą, nie czują, że właśnie wyminęli swoje przyszłe powodzenie lub szczęście."

Dorota Terakowska

Leżę na podłodze, poduszka pozwala odpocząć moim kościom. W rogu świeci się lampka, a ja uśmiecham się do monitora jak głupia. Znów dopadają mnie humory, ludzie pytają czy w ciąży nie jestem... chyba z mrówką.
Ta, mój wisielczy humor. Za oknem szarość i deszcz, nic tylko iść spać i wsłuchiwać się w głosy, które wydają krople odbijające się od szyby. Długi weekend. Szkoda, że w ogóle go nie czuje. Mam tyle do zrobienia, aż się nogi pode mną uginają. Powoli podnoszę się i kieruję ku salonowi. Kolejna zaleta z powodu braku rodziców - mogę się wylegiwać przed telewizorem.
Stwierdzam fakt, że ostatnio nie umiem pisać. Tak po prostu zdania nie chcą się składać w jednolitą całość. Powód? Zgubił się.


Nie! Nie! Nie!. Znowu klnę w myślach, żeby nie obudzić ojca. Gra w chińczyka mnie wykańcza. Dlaczego wszyscy mnie zbijają?! Uderzyłam głową o podłogę i popadam w histeryczny śmiech. Nikt nie wie o co chodzi, czy to nie piękne? Głupieje z dnia na dzień, kocham tych ludzi, którzy ze mną spędzają swój czas. Dziwię im się, ale nie narzekam, jest mi za dobrze, a przecież nie chce powtarzanych scenariuszy z wakacji. Niby to uodparnia, ale unikanie tego jest lepsze. Przynajmniej nie boli.


Łzy ciekną po policzku, bezsilność odbiera wolę walki. Palpitacje serca nie dają ukojenia. Jedynie muzyka uspokaja zmysły by mogły normalnie funkcjonować.
Czy życie rzeczywiście jest takie trudne?
Nie, to nie to. Po prostu ja nie umiem sobie poradzić. Z jednej strony udaję silną, drugiej potrzebuje oparcia. Szkoda, że wiecznie sobie je psuje. Tak, akurat do tego mam talent jak mało kto.


Eklerka... jest dzień żebym o tym nie myślała? Przywiązałam się do niej jak do nikogo innego. Już jej nie ma~~
Kochanka... to wspomnienie nasila się z każdą minutą w ostatnich dniach. Boli i nie chce przestać. Już jej nie ma~~
Wiedźma... kim ona w ogóle jest? Ta relacja jest chora. Raz jest dobrze, raz tragicznie (jak dzisiaj, za taką ignorancję łatwo jej nie przebaczę). Jest częściowo~~
Braciszek... co ja bym bez Ciebie zrobiła? Ględzę mu codziennie, a on to znosi. Wiem, że ma swój świat, nowy, lepszy. Inaczej nie umiem, on jako jedyny mnie zrozumie i wysłucha, choć cierpliwość mu już siada. Jest mentalnie~~
Deska... na początku nawet nie sądziłam, że aż tak będę za Tobą. Taki promyczek z Ciebie. Jest duchowo~~
Ględa... uwielbiam Cię. Jest duchowo~~
Smerfetka... moja przytulanka szkolna. Aj lov ju. Jest~~\


Podsumowując zbiorowisko tych osobistości to nie jest za ciekawie. Dalej boję się określenia najlepszy przyjaciel. Szczerze? Często potem go żałuje. Lecz przy tych imionach mogę śmiało powiedzieć - kocham. Za wszystko.


Czuję się do dupy. Chce mi się płakać, śmiać, nie mogę znaleźć swojego miejsca. Ostatnio facebook zadał mi pytanie czy chciałabym się przenieść do świata utkanego z moich marzeń i jako konsekwencję mieć utratę teraźniejszości. Tak, chciałabym. Codziennie o tym śnię. Tutaj by najwyżej popłakało przez pięć minut kilka osób i byłby spokój.


Jutro sobota, angielski. Mam potwornego lenia, który nie ma ochoty nawet otworzyć książki. Źle się z tym czuję. Żołądek znów woła o jedzenie, musi niestety poczekać do rana. Nic mu nie poradzę. W oddali za muzyczną scenerią słyszę pykanie. Shoutbox. Moje życie towarzyskie. Jest się czym chwalić? Sama nie wiem,  w sumie dzięki temu poznałam wiele wspaniałych osób.
Internet to z jednej strony zakała, z drugiej radość. Zabiera nam rzeczywistość, utrudnia kontakty międzyludzkie, z drugiej daje szansę na pokazanie kim się jest.


Głowa leży od godziny na miękkiej poduszczę. Parkiet emanuje zimnem molestując moje ciało. Drgawki, obgryzione paznokcie, zapuchnięte od płaczu oczy, silne palpitacje i skrzywiony charakter. Oto cała ja.


Popatrz przez to okno.
Siedzi tam dziewczyna, boi się.
Idź do niej, otul ramionami i daj poczucie bezpieczeństwa.
Nie opuszczaj jej, to Twoje zadanie.
Wiem, że coś do niej czujesz, daj temu rozkwitnąć.
Jeśli się nie uda to wrócę, ale wykorzystaj szansę.


Widzisz ten emanujący od niej ból?
Zabierz go, pokaż, że Ci zależy.
Nie udawaj, ona ma tego dość.
Jej serce więcej nie wytrzyma.
Po prostu tam wejdź i ją przytul,
A będzie cała Twoja.


Dobranoc.
Aishiteru.

XVIII "Mru mrau mrr"

"Ten ból, który cię nie opuszcza. I nawet nie masz pojęcia, skąd się bierze. Jest taki niewytłumaczalny. Zwala cię z nóg niczym olbrzymia fala, której się nie spodziewasz, a ona dosięga cię akurat wtedy, kiedy jesteś odwrócony plecami, przewraca cię, uniemożliwia  złapanie oddechu, wyrzuca na wilgotny piasek, po którym turlasz się siłą rozpędu, zacierając ślady, jak sam sądziłeś, tak pewne w twoim życiu. A jednak okazuje się, że nie. Nie są wcale takie pewne."

F. Moccia

Półmrok, w tle leci piosenka X Japan - Without You, czyli nuta, która mnie zmiękcza jak żadna inna.
Staram się coś wymyślić, lecz nie umiem. Aktualnie tylko pustka została u mnie w głowie, chcę mi się spać.
Za wcześnie, za wcześnie... godzina jest zła na sen, tym bardziej, że chcę jeszcze popisać z moim Kotkiem i Kochaną. Muszę coś wykombinować, zaczynam zawalać szkołę.
Powoli wstaje z fotela i kieruję się w stronę okna, nic nie widać... jedynie granat nieba, nieprzenikniony, zimny.
Wzdrygam się, znów to samo uczucie, jakby ktoś tu był. Nie lubię tego domu, nie czuję się tu spokojna.

Leżę na podłodze, słucham śpiewania Kochanki i jej syna, ładnie. Zatapiam się w tym, zdaję sobie sprawę, że jutro ból pleców mnie przygwoździ do łóżka na dobre, ale się nie dam. To nie to, nie ten czas. Zmory wszystkie niech ode mnie odejdą!
Przerwa, kolejna piosenka. Mogłoby trwać to wiecznie, dostałam smsa. Itooshi napisał tym swoim kochanym, rozbrajającym mnie stylem. Geeez... Kocham go ;3
Uśmiecham się sama do siebie, wiem, że normalni ludzie wzięliby mnie za dziwadło. Hello! Ja nim jestem XD

Mama wchodzi do pokoju, drugi raz dzisiaj. Dziwne, rzekomo dla takich momentów to do kalendarza się jej wpisać trzeba, bo wiecznie nie ma czasu. However. Jutro czwartek, mam dość tego tygodnia. Nie wiem co się dzieje, ogłupia mnie każda kolejna minuta. Krzyczeć ratunku? Po co? I tak nikt nie przyjdzie. Żałosne jak się można łudzić ile ludzi przybiegnie, a ile nie. Ludzie są zakłamani.
Braciszek codziennie mi powtarza jak to wmawiam sobie co chce, a czego nie. Powiedz mi, no powiedz jak ja mam wierzyć?
Jak ja mam się nie bać, skoro ten świat tak daje w dupę? Poszczęściło Ci się, żyj tym. Jeszcze chwila, a o nas zapomnisz, winić Cię za to? Nigdy. Jesteś moim przyjacielem, a wiem, że czasami po prostu muszę się usunąć.

Śmieje się wniebogłosy, miauczę bez opamiętania, szczęśliwa. Boję się ojca, gdyż w każdej chwili może wpaść do mojego pokoju i zabrać laptopa. Mam dosyć sprzeczek z nim, tym bardziej, że się powstrzymuje i nie wiadomo kiedy wybuchnie.
Kotek mi słodzi, a ja do tego przyzwyczajona nie jestem. Bu, nikt mi nigdy takich rzeczy nie mówił, nie mogę się przełamać do reakcji na takie rzeczy. Masakra.

Wiem, że z perspektywy powyższych akapitów wygląda, że jest źle, ale zaprzeczam temu ogólnemu wrażeniu. Jest dobrze, i to bardzo. Przyjęłam nową zasadę, a mianowicie - śmiać się do życia. Codziennie wstaje, uśmiecham się do dnia, rzeczy, drzew. To daję niesamowitą energię by przeżyć kolejne godziny. Brzmi to dziwnie, ale to w końcu ja. Piszę tą notkę trochę chaotycznie, powracam do starego stanu, lecz musicie mi wybaczyć. Sama nie wiem co robię. Gubię się w sobie.
Chcę jedynie żyć, szaleć i nie pytać co dalej....

Promyku, który budzisz mnie co rano,
Kroplo deszczu, która odświeżasz me spojrzenie na świat,
Ziemio, która rodzisz nowe zdolności.
Uratuj mnie, oświeć swoją potęgą.
Chcę się zatracić w Tobie...
Być Twoją częścią i zapomnieć.
O wszystkim.

__________

Towarzyszące:

X Japan - Dark Angel

XVII "I'll be watching You..."

"Istnieją dwa powody, które nie pozwalają ludziom spełnić swoich marzeń. Najczęściej po prostu uważają je za nierealne. A czasem na skutek nagłej zmiany losu pojmują, że spełnienie marzeń staje się możliwe w chwili, gdy się tego najmniej spodziewają. Wtedy jednak budzi się w nich strach przed wejściem na ścieżkę, która prowadzi w nieznane, strach przed życiem rzucającym nowe wyzwania, strach przed utratą na zawsze tego, do czego przywykli." Paulo Coelho

Siedzę zapatrzona w książkę do angielskiego. Modlę się nad nią już od dłuższego czasu, lecz nic nie przychodzi mi do głowy. Kompletna pustka. Dziwne, na niczym się dzisiaj nie mogę skupić, nie mam pojęcia co się dzieje.
Od rana mam masakryczną głupawkę, śmieje się, skaczę, a zero cukru we krwi. Oczywiście jeśli chodzi o batony.
Popijam mój ukochany pomarańczowy soczek, wsłuchuję się w głos Bona Joviego i myślę. Rozmyślam o tym, co się wydarzyło, co powinnam zrobić i, że zaraz mi padnie bateria w laptopie.


Stoję na korytarzu, recytuje opowiadanie koleżanki. Tak, z głupawki. W sercu jest nadzieja, że mnie zauważy, że akurat przejdzie, pójdzie coś załatwić. Robię z siebie idiotkę, ale nigdy mi to nie przeszkadzało w takim stopniu jak teraz. Nie mam czasu zastanawiać się nad powodami, śmieję się, ona ze mną, obroty, wygibasy... Tak, ja rzekomo jestem normalna.

Uśmiecham się sama do siebie, uwielbiam takie momenty. One zostają w pamięci na długo. Nikt nigdy nie będzie w stanie wytrzeć ich swoją gumką. A chętnych co niemiara, tylko że zastąpią te wspomnienia dużo gorszymi, bolesnymi, kującymi. Wzdycham. Chyba zaczynam się od tego uzależniać. Tak, jak od tulenia. Wciąż nie mogę wierzyć w to, że wszystko się zaczyna kręcić. Ludzie, szkoła, zajęcia. Jest pięknie. No prawie, bo przecież tak za bosko nigdy być nie może, nieprawdaż?


Skulona w pokoju płaczę przy płomieniu świecy. Przez takty muzyki słychać krzyki, ból dla uszu. Jakby nie mogło być normalnie, jakby nie mogli stworzyć normalnej rodziny. Trzask... coś się zniszczyło, nawet nie chcę tego widzieć. Strach jest paraliżujący, ale muszę zobaczyć co się stało. Powoli wstaje, idę korytarzem i widzę pełno wody na łóżku, stłuczona szyba w drzwiach, krew płynąca z ręki. Nie, to za wiele nawet jak dla mnie. Wracam do swojego kąta, staram się usnąć z bólem i przerażeniem wypisanym na twarzy. Nie chcę, boję się. Przecież ludzie są nieobliczalni.
Ten dom straszy, nie daje ukojenia.


Odchylam głowę do tyłu, łzy kręcą się w oku od samego wspomnienia tamtej sytuacji. Staram się przywołać coś weselszego. Wczorajsza rozmowa, tak krótka, dająca tak wiele nadziei.
I ta odpowiedź na pytanie... Moje serce po tym nie wytrzymało, zakochało się w tym zdaniu bez opamiętania. Nie interesowało mnie wtedy czy to kiedykolwiek znajdzie spełnienie, czy wróci choć jedno uczucie do mnie. Nic nie jest ważne.
Tylko takie proste słowa, tak banalne, a rozkochają.


bo potem będzie na mnie, że czegoś nie zrobiłeś xD


ja ~~ odpowiedz mi tylko na jedno pytanie... czy wszystko dla Ciebie musi mieć sens?
on~~niee
(...)
on~~ale jak nie ma sensu, to jednak musi dawać coś innego
ja ~~radość i zabawę xD
albo uśmiech na twarzy ;3
on~~tak
on~~niekoniecznie moją, ale tak


To, że wklejam takie urywki tutaj jest wielką zaletą tego bloga.
Dwie osoby mają adres do niego, więc mogę tu pisać o wszystkim. Lekko się uśmiecham. W sumie jakby jakimś cudem się to rozeszło to zawsze można zmienić ustawienia. Aj, jaka wredna jestem.
Jutro wtorek, znienawidzony dzień tygodnia. Geografia, fizyka, chemia. Zabijcie mnie.
Dzisiaj dowiedziałam się boskiej rzeczy.


Patrzę na nią, potem na jej torbę i czytam "Balcon 2010". Zadaje pytanie czy była, odpowiada twierdząco. Okazało się, że obydwie byłyśmy na Magni. Czyli jednak jeździ ktoś ode mnie!
Ucieszyłam się jak małe dziecko. Będę miała kogo dręczyć *-*
Szkoda tylko, że najprawdopodobniej tato mnie nie puści. Zaczyna mnie to wkurzać. Na szczęście szybko odsuwam te myśli i zaczynami dyskusje na temat konwentów.


Życie prowadzi do dziwnych zbiegów okoliczności. Jeśli przestało Ci już na czymś zależeć to okazuje się, że to jest w zasięgu ręki. Jak znów to pokochasz to się wymsknie. Ból, żal, rozpusta.
Miłość jest trudna, egzystencja jest trudna, decyzje są trudne.... lecz wszystko i tak się sprowadza do bezczynnego czekania na koniec, pogodzenia się z losem i trwania przy tym drugim człowieku.
Ktoś kiedyś spytał czy ludzie się zmieniają... owszem. Czasami aż za bardzo.


Pustka w głowie, ciężko na duszy.
Ostatnie takty piosenki nikną pośród ciszy.
Gubisz się, nie wiesz, gdzie się udać, 
Za ciemno dla Ciebie, nie widzisz nic.
Ubrałeś przeciwsłoneczne okulary zamiast różowych.
Nie miałeś racji, pomyliłeś się - teraz cierpisz.
Gdybyś mógł otworzyć swe ramiona,
Zobaczyć, że chcę w nie wpaść, zrozumiałbyś.


Dzień za dniem mija, a Ty dalej swoje,
Nie dopuszczasz do świadomości swojej pomyłki,
Nie pozwolisz sobie pomóc.
A ja czekam, na ten jeden znak i będę,
wczoraj, dzisiaj, jutro.
Jesteś uparty, lecz tym nie wygrasz gry,
Czasami trzeba się cofnąć, aby osiągnąć sukces.
Zapamiętaj to.

__________

Towarzyszące:

The Police - Every breath you take

XVI "Głupota."

"Bo prawda, skarbie, jest taka, że życie jest bez sensu, o ile tego zabraknie. Podróż, podczas której nie zakochamy się bez opamiętania, jest równoznaczna z wegetacją. Ale musisz próbować, bo jeśli nie próbowałaś, to jakbyś nigdy nie żyła naprawdę..."

F. Moccia

Otwieram oczy, znów pora zmierzyć się z tym okrutnym światem. Mimo wszystko dzień zapowiada się znośnie. Szybka wyprawka - ubrania, makijaż, torba, telefon… Tak mam wszystko, mogę iść.
W drodze do szkoły rozmyślam w rytm muzyki płynącej z radia. Co by było gdyby tak nagle człowiek zniknął?

Rzucam się na łóżko, czas zrobić podsumowanie dzisiejszych wyczynów.
Szkoła minęła szybko. Dwie pierwsze lekcje, a raczej tylko druga, bo nauczycielka od historii biegałą po szkole w celu przygotowania sesji historycznej.
Jedyne co z tego pamiętam to straszna nerwica, która dopadła mnie i Myszkę. Pokemony z klasy nawet nie były w stanie zamówić kwiatków na dzień nauczyciela. Tak, rusza mnie to. Do tej pory mam ochotę je posztakować. Zresztą teraz to z przyjemnością bym coś rozwaliła. Dla zabawy.
Mój kochany humor. Przynajmniej sok pomarańczowy przy mnie wiernie trwa na stoliku.
Ciało buntuje się już od siedzenia, ma ochotę poddać się objęciom Morfeusza.

Kolejna strona, kolejny opis uczuć. Pod moimi powiekami pojawiają się obrazy. Subtelne pocałunki, palący dotyk, bliskość, pragnienie. Moja wyobraźnia czasami ponosi aż za bardzo, lecz uwielbiam się w niej zatracać. Zaspokaja mnie. Znów moje myśli wracają do tych pięknych momentów… To łąka, to sypialnia, to spotkanie ze znajomymi, książka kształtuje każdą scene, ja tylko zmieniam główną aktorkę na siebie. By coś poczuć, zrozumieć, pokochać.

Powoli podnoszę się i kieruje do łazienki. Czas na kąpiel, odkręcam gorącą wodę, wsypuje soli do wanny i zatapiam się w oparach odprężenia. Chcę tak pozostać na długie godziny, lecz to przynosi za dużo rozmyślań. Najlepiej mieć w głowie pustkę, prawda? Szkoda, że rzadko kiedy jest to wykonalne.
Po południu miałam pierwsze zajęcia angielskiego. Sądzę, że może tam być ciekawie. Najbardzej chciało mi się śmiać z nauczycielki. Powrót pierwszej, jeszcze tej z poprzedniej dodatkowej szkoły, którą miałam około trzeciej klasy podstawówki.
Pamiętam, że jej nie lubiłam. Może teraz będzie inaczej?
Czas pokaże.
Wzdycham, chłonę owocowy zapach olejków aromatycznych. Czuję się źle, jestem wykończona, boli mnie każda część ciała.
Staram się wytrzymać już tą krótką chwilę. Osuszyć się, nabalsamować ciało, zarzucić szlafrok i wpłynąć pod zimną kołdre, która nagrzeje się pod wpływem ciepła wytwarzanego przez człowieka.
Jedna rzecz dobija… brak kogokolwiek do przytulania. Co noc łapię misia za łapkę i zaciągam ze sobą na łóżko. Mój kochanek, moje zbawienie, moja miłość.
Nawet jak się powie zwykłej książce, iż jest cenna i się ją kocha to ulży na duszy.

Mam sen. Taki realistyczny, taki upragniony. Chciałabym w nim trwać…
Co to, to nie, życie nie pozwoli.
Czuły dotyk, uśmiech na twarzy, szczęście, przepełnione ciepłem serce. Cóż można chcieć więcej?
Ta chwila, która daje mi wszystko. Rozdygotane ciało, przymknięte powieki. Zatracam się… frunę…

Kolejna szaruga, kolejna doba do przeżycia. Niestety nie poprawia mi to humoru, chodzę jak zaklęta. Rozmarzona, spragniona, załamana. Multum odczuć jak na jeden raz… Nie umiem inaczej, gotuję się od środka, palpitacje nie dają mi normalnie funkcjonować. Samotne łzy kręcą się w oku, lecz nie płyną. Wyschają, jakby wiedziały, że nie mogę pozwolić sobie na słabość. Nie teraz…
Znów szukam w sobie sił by na nowo zmierzyć się z rzeczywistością. Nadzieję biorę z natury, koloru drzew.
Maskę usmiechu szyję z porannych promyków słońca.
Humor nadaje mi bieg pod płynnym, rozświetlonym niebem.

Pierwsza w nocy, skończona książka leży porzucona na podłodze, powieki nie chcą się ułożyć do snu. Za wielkie poruszenie słychać w mym sercu, za wiele myśli mam w swojej głowie. Nierozgarnięta, dziecinna, marnująca czas, głupia… najlepsze określniki na moją osobę. Nie wstydzę się tego mówić, za wiele razy to słyszałam. W sumie… lubię to. Akceptacja tych walorów to ciekawy krok w kierunku zagłębienia się w moją filozofię życiową, która jest tak pokręcona, że sama jej nie rozumiem.

Przeszywający ból wdziera się do środka. Chcę krzyczeć, lecz nie mogę. Świat już dawno pogrążył się w mroku. Ja proszę tylko o odrobinę ukojenia, czy to tak wiele?

Chodzę po pokoju tam i z powrotem. Wsłuchuje się w brzmienie muzyki. One ok rock, zespół, który ostatnio kocham. W jednej piosence wyszukuje więcej przesłania, niż w całej encyklopedii.

Jak to było?

Złożoność charakteru ludzkiego jest nie do rozszyfrowania nawet przez uczonego.

Jak wiele rzeczy musimy rozumować poprzez wyobrażenie. Większość tłumaczy się Bogiem, lecz jaki to ma sens? Nigdy go w tym nie widziałam…

Kiedy jest źle to nic nie pomoże… nic oprócz wiary. Wiary w lepszy dzień, nadzieji na uśmiech. Zaczynam tańczyć, ponosi mnie melodia. Zatapiam się, zapalona świeczka nadaje lekką poświatę w spowitym ciemnością pokoju. Nic nie ma, nic nie będzie i nic nie było. Tylko ten moment, ta muzyka, ta istota.

Wiem, napisane bardziej chaotycznie, lecz nic w tym dziwnego. Sama nie wiem o co mi chodzi. Zagłębiać się nie trzeba, głupoty i nic więcej... Liczy się tylko to, w co wierzymy.

__________

Towarzyszące:
One ok rock - Kemuri

noc

XV "Czekanie."

"Z Twojej strony to nie jest miłość, wykalkulowałeś to sobie, zobaczyłeś, że jestem porządną dziewczyną i że będę w sam raz... ale miłość nie na tym polega, rozumiesz? (...)

Minął kolejny dzień. Siedzę przed biurkiem wpatrzona w monitor komputera. Powtarzam sobie w myślach codzienną mantrę “jest dobrze, jest dobrze, jest dobrze…”
Rozmawiam z paroma osobami.
Jak zwykle kłócę się z Bratem o to, czy trzeba mi związku czy nie. Nużące się to robi, a mimo to chcę słuchać. Pragnę się sprzeczać o te głupoty, by wiedzieć, że on we mnie wierzy. Wiem, że tak nie powinnam, odchylam głowę do tyłu i zamykam oczy. Czasami mam ochotę dobić samą siebie. Plotę trzy po trzy, ranię ludzi, a potem się dziwię dlaczego wszyscy mnie unikają. Tak, dziwne.
Wzdycham i wracam do czytania kolejnej lekcji w podręczniku do angielskiego. Nienawidzę tego przedmiotu w szkole. Zabija cały zapał do nauki. Nauczyciele niszczą język.

Idę środkiem korytarza, rozglądam się dookoła w poszukiwaniu jakiejś znajomej twarzy. Nagle podbiega do mnie Gumiś. Patrzę na nią ze zdziwnieniem, uśmiechnięta od ucha do ucha, skacząca.
- Co się stało? - pytam.
- Dwa pokemony się przepisały!
Otworzyłam szeroko oczy. Raj na ziemi. W końcu zrobi się spokój w naszej małej społeczności klasowej.
Dla wyjasnienia - pokemony to boskie panny a’la złamany paznokieć. Niech idą, niech uciekają, niech giną. Przytuliłam dziewczynę ze szczęścia i pognałyśmy do sali lekcyjnej.

Rozmarzyłam się. Znów dopadło mnie pragnienie obecności kogoś. Bliskości, samego dotyku. Chodzę jak naćpana z tego powodu. Ale przecież nie podejdę do niewinnego człowieka na drodze i powiem “hej, mogę się potulić dla polepszenia humoru?”.
Taaa… I tak się na mnie patrzą wszyscy jak na dziwadło. Po co sobie jeszcze trudzić życie?
Wzdycham po raz drugi. Wstaje z krzesła by spoglądnąć przez okno. Promienie zachodzącego słońca oświetlają chłodną ziemię. Jesień, nadchodzi zima.
Mroczne, depresyjne pory roku, w których mój mózg jest najbardziej aktywny na pisanie różnych bzdur. Na przykład takich, które właśnie czytacie.

Przepatrywałam szkolny tłum w poszukiwaniu znajomej twarzy, nie miałam pojęcia co jest na następnej godzinie. Uznałam, że muszę iść na piętro. Powoli ruszyłam z miejsca, zobaczyłam jego. Te piękne oczy, uśmiech na mój widok i krótkie słowo “cześć”. Zdaję sobie sprawę, że to nic nie znaczy. On jest po prostu uprzejmy, mimo to odpowiadam, mam ten promyk szczęścia zamknięty w ciele. Przynajmniej na chwilę.
Krótka chwila, lecz daje materiał napędowy na najbliższe godziny, aż sobie uświadomie jakie moje myśli są nierealne.

Wracam przed monitor. Trzy nieodebrane wiadomości. Darek dałby sobie wreszcie spokój z tym pisaniem. Czy on nie rozumie, że mnie drażni? Nie mam ochoty z nim rozmawiać, z każdą sekundą dobija coraz bardziej. Dzisiaj zdecydował, że spisze swoje życie odkąd wysłał mi pierwszą wiadomość.

Środek wakacji, a mi brakuje pomysłu, co robic dalej. Siedzenie w garażu juz powoli zaczyna mi sie nudzic. Chodzić mi sie nie chce, spać też dlużej już sie nie da. Z reguły nienawidzę zmian. No cóż, może jednak jedna mała nie zaburzy mojego idealnie opracowanego planu.
Następnego dnia(data) pierwszą rzeczą, którą zrobiłem było włączenie komputera. Co by tutaj zrobić? Najpierw wyszukałem przepis na obiad. Znowu musiałem gotować sam. Przeglądając tony obrazków smakowitych dań obudziły się we mnie pierwotne instynkty. Wpadłem na ciekawy pomysł, żeby znaleźć sobie dziewczynę. Postanowiłem na chwile odrzucić zasady i puścić wodze fantazji. Niestety szukanie dziewczyny to proces o wiele bardziej skomplikowany niż tylko odrzucenie zasad. Jestem zbyt leniwy, więc postanowiłem znaleźć kogoś w internecie. Wchodząc na chyba największy w polsce portal z osobami w moim wieku na samej stronie głównej, rzuciło mi się w oczy pewne zdjęcie. Zdjęcie o tyle ciekawe, że osoba na nim wyglądała na kogos, kto posiadając tak piękne usta mógłby wypowiadać z ich pomocą słowa tak piękne, że warto byłoby nawet usiąść i poczekac, aż zabraknie jej oddechu, a potem rozkoszowac sie przez tą krótką chwilę wdechu myślą, która wypowiedziana przez nią byłaby jak ciepły deszcz w upalne lato, albo jak widok tęczy wyłaniającej się spośród ciemnych chmur, albo jak pocałunek na dzień dobry. Postanowiłem zaryzykować. W końcu do stracenia miałem i tak marnowaną część marnego życia. Nie wiedziałem co dokładnie mam napisać. Postanowiłem, że na początku poproszę ją o numer. Chyba co godzinę sprawdzałem pocztę. Gdy zasypiałem około 22, układałem plany spotkań, myślałem nad tym co i jak zrobić, żeby czuła się szczęśliwa, doceniona itp. Itd. 
 W końcu dostałem gg. Nie potrafię opisać, jaki wtedy byłem szczęśliwy. 

To rzekomo dopiero początek, a już się boję reszty. Od razu mówię iż to nie było sprawdzane przeze mnie. Spoglądam przez okno. Jakże szybko w tych dniach Słońce zamienia się na Księżyc... Cudowne, tajemicze, gwieździste niebo. Rzadko kiedykolwiek można zobaczyć głębie nieboskłonu aż tak wyraźnie.

Biegnę, gnam przed siebie by zapomnieć o problemach ciążących mi na barkach, by wymazać z głowy rutynę i wszystko dookoła. Otacza mnie noc, którą przebijają jedynie latarnie. Błoga ciemność, drobne punkty rozsiane gdzieś w górze. Kocham to, dobrze się z tym czuje. Serce bije mi jak szalone, wysiłek nie jest wskazany, lecz lubię to… Czasami po prostu muszę wyjść i polecieć tam, na skraj egzystencji i wycieńczenia.


Tak, znowu mi odbija. Tym razem znów w ten inny sposób, gdzie czuje się okropnie, bez siły na nowy dzień, a z drugiej strony chcę robić wszystko jakby to była ostatnia chwila mojego życia.


Dom Dziecka. Potwornie nie chce mi się iść, a jednak już tu jestem. Ta radość dzieciaków  na mój widok, błysk w oczach, śmiech, zrozumienie. Śmieję się sama do siebie, łapię Małego Misia za rączkę i siadam do nauki. Jak zwykle strasznie topornie mu to idzie. Leń jeden. Nie dam się, rozmawiam z nim, dyskutuje, żartuje. Od razu lepsza atmosfera. Chce się żyć. Cieszę się, że przyszłam, że się nie dałam presji “za dużo na dziś”. Wiem, że to nie ma sensu, lecz rozanielona buzia dziecka wynagrodzi wszystko.

Kolejna karta komunikatora… Meg przypomina o książce. Coś tam jej wezmę, potem Stanek jak zwykle mnie rozśmiesza. Co ja bym ostatnio bez niego zrobiła. Znów mam to ciepłe poczucie radości innych osób. Cieszę się. Niestety żadna z tych rozmów nie zawiera tego, co pragnęłabym usłyszeć. Brak słów akceptacji, propozycji szaleństwa. To nie to przeznaczenie, nie ta bajka. Samotna łza kręci się w oku, trzeba czekać wytrwale. Wyłączam komputer, elektronika cholernie uzależnia.
Zapalam sobie liliowe kadzidełko, zatapiam się w miękkiej pościeli. Odpycham naukę na dalszy tor. Jutro dwie lekcje i sesja historyczna. Po południu pierwszy angielski w dodatkowej szkole, ciekawie się zapowiada. Oczywiście jedzonko na długi okres słuchania przygotowane.
Zamykam oczy, głęboko oddycham, gaszę światło. Wracam tam, do mojej krainy utkanej z marzeń sennych I pragnień na jawie.
Jest tam moje szczęście, moje życie, moje ja.

(...) Miłość nie polega na kalkulowaniu, jakby się było w spożywczym. Miłość jest wtedy, kiedy robi się coś szalonego, tak jak ten napis na moście. Ja i ty... Trzy mery nad niebem. Właśnie, to jest miłość."

F.Moccia

~~~~
Chcę pozdrowić wszystkich moich ukochanych.
Dziękuję ;*

__________

Towarzyszące:

20 years old - One Ok Rock

XIV "Strata."

'A o miłości można mówić wtedy, kiedy brak ci tchu, kiedy jest bezrozumna, kiedy odczuwasz brak, kiedy jest pięknie, chociaż nic się nie rymuje, kiedy jest szał... Kiedy już na samą myśl o tym, że mógłbyś  ją ujrzeć u boku innego, przesadziłbyś ocean, rozszarpując po drodze wszystko, co popadnie.'

F. Moccia

Dzisiejszy wpis będzie inny. Mam nadzieje, że się spodoba. Nie będę w nim opisywała swoich przeżyć uczuć czy czegokolwiek. Wszystko wiecie, a po przeczytaniu poniższego tekstu sądzę, że zrozumiecie wszystko co byście chcieli.

~~~~~~

Patrzę przez okno. Płaczę. Otula mnie samotność, której nie znoszę. Od zawsze byłam towarzyską osobą, nie miałam problemów z nawiązaniem nowych znajomości czy jeszcze czegoś innego odnoszącego się do tej kategorii. A teraz? Od tygodnia nie wychodzę z domu, a nikt tego nawet nie zauważył. Na szczęście są wakacje, więc szkoła nie pakuje się z butami do mojego życia.
Ubrana w różową koszulę nocną z rozpuszczonymi, rozczochranymi włosami na głowie, bez makijażu. Tak to ja. Misa.
Całymi dniami siedzę w takim stanie I rozmyślam. O czym? Oczywiście, że o Nim. Ciągle mam go przed oczami, żywego jak przy pierwszym spotkaniu…

Siedziałam na ławce w parku. Książka przed oczami, słuchawki w uszach, słuchałam “It’s gonna be love” Mandy Moore. Wtedy miałam manię na tą piosenkę, teraz nawet nie jestem w stanie jej zanucić.
Przysiadł się na drugim końcu ławki, także z lekturą. Zerknęłam odruchowo - Fredrico Moccia, mój ukochany autor! Miałam w ręce następną część serii. Zauważył to. Moje świecące oczy na widok książki.
- “Tylko ciebie chce“? - zapytał ze zdziwieniem. - Ciekawy dobór literatury. 
Uśmiechnęłam się mimowolnie.
- I kto to mówi. Dopiero “Trzy metry nad niebem”? Coś w tyle jesteś.
- Hmm.. chyba dlatego, że trzeci raz czytam tę książkę.
Przyjrzałam się mu. Zielone jak trawa w promieniach słonecznych oczy, kruczoczarne włosy z grzywką wpadającą do oczodołów, czarny T-shirt i dżinsy. Emanował aurą pewności siebie i tajemniczości… Nie umiałam oderwać wzroku. Dopiero po paru długich (przynajmniej dla mnie) sekundach dotarło do mnie, co powiedział. Trzy razy?
Zdziwiłam się nie na żarty.
- Zaskoczona? Widzę po oczach - uśmiechnął się szemlowsko. - Nawiasem mówiąc, są piękne.
Zarumieniłam się. Wiedziałam to, choć siebie nie widziałam. Odwróciłam głowę i cichutko podziękowałam, gdy znów usłyszałam jego głos.
- Muszę iść, ale mam nadzieję, że jutro znów się spotkamy.
I rzeczywiście tak było. Całkowicie mnie oczarował. Nie byłam w stanie myśleć o niczym ani nikim innym. Liczył się tylko on. Diabelnie przystojny i skryty. 

Wytarłam twarz husteczką, poszłam do łazienki. Spojrzałam w lustro, cofnęłam się z przerażenia. Wyglądałam gorzej od czarownicy, ale to się nie liczy.
Nie miałam już dla kogo się stroić. Nikt mnie nie mobilizował by się ubrać, ćwiczyć czy jeść. Tak, schudłam dobre trzy kilo. Całkiem dużo jak na mnie, lecz nie martwiło mnie to. Znów miałam nawrót wspomnień…

Codziennie spotykaliśmy się w tym samym miejsu. Dyskutowaliśmy o wszystkim - książkach, muzyce, szkole, zainteresowaniach. Czasami poszliśmy na lody czy kawę. Nawet nie zauważyłam jak się w nim zakochałam… To było ot tak. Nigdy nawet przez głowę mi nie przeszło, że taki typ mężczyzny przypadnie mi do gustu.
Cóż… ostateczna pewność miałam jakiś miesiąc po spotkaniu. Przyszedł do mnie do domu, z gitarą w ręcę. Usiadł na podłodze, naprzeciw mnie i zagrał.
Nie znałam tej piosenki, widać było, że sam ją napisał. Nuty, słowa, wokal. Wszystko otuliło mnie jak przytulna puchowa kołdra w zimowy wieczór. Łzy spływały po moich policzkach, wpatrywałam się w Niego jak zahipnotyzowana. Nie liczyło się nic. Tylko on.
Skończył. Odłożył instrument i w tym samym momencie przyciągnął mnie do siebie. Nasze usta złączyły w pocałunku pelnym pożądania, tęsknoty, samotności, szczęścia. Na początku były to zaledwie buziaki, lecz po krótkiej chwili pogłębiły się. Trwaliśmy tak może z parę minut, ale dla mnie to była wieczność. Cudowna wieczność.
Czułam, że lecę, unoszę się nad ziemią jak ptak. Szybuję w przestworzach, wolna, bezpieczna. Wtuliłam się w niego, gdy szepnął do mojego ucha “kocham cię”.

Rozpłakałam się na nowo. A już myślałam, że uda mi się doprowadzić siebie do porządku. W końcu muszę iść na ten cholerny pogrzeb! Nie chcę, lecz to jest ostatnie pożegnanie. Wspólna chwila, która znów mi cię odbierze. Tym razem na zawsze. Złapałam się za głowę i usiadłam na brzegu wanny. Znów mi było słabo, wygrzebałam w szufladzie tabletke przeciwbólową i popiłam wodą z kranu.


Śmierć. Piekielny wypadek drogowy. Winny tylko on. Dlaczego się rzucił pod rozpędzony samochód? Nie wiem. Nie jest dane mi się dowiedzieć. Umarł miesiąc po zdarzeniu. Całe trzydzieści dni leżał w śpiączce, a ja czuwałam przy jego łóżku tyle, na ile mi pozwolono. Czyli prawie przez cały czas.
Miałam nadzieje, modliłam się, paliłam świeczki. Do mojego umysłu nie chciała nawet wpłynąć myśl, że go stracę. Samolubne myślenie. Wiem, ale potrzebowałam go. Dał mi życie, bezpieczeństwo, miłość. Wszystko, czego bezmyślnie szukałam aż do pamiętnego spotkania.
Nie udało się. Odszedł, zmarł, zniknął. Na ileż sposobów można określić samobójstwo. W sumie pośrednio udane, bo męczył się jeszcze długi okres czasu.
Byłam przy nim wtedy. Poczułam ukłucie w sercu. Wiedziałam. Jak maszyna wyszłam z oddziału i udałam się do domu. Do tej pory siedzę starając się przyswoić tą informacje.

Jeszcze raz przedlądnęłam się w lustrze. Wykąpałam się, nałożyłam makijaż, założyłam białą suknię. Nie czarną. Obiecałam mu to. Czerń był kolorem codziennym, biel wyjatkowym. Kazał mi przysiąc, że nie popełnię błędu.
Miał to zaplanowane juz wtedy? Nie… nigdy w to nie uwierzę. To musiał być impuls, nic poza tym.
Wyszłam z domu. Powolnym krokiem udałam się na cmentarz. Zebrał się tam mały tłum. Stanęłam pod rozłożystym dębem i wpatrywałam się w ceremonię. Zwykła, świecka. Przecież on nienawidził katolicyzmu. Zwariowanych fanatyków.

Wiatr rozwiał moje włosy i otulił moją twarz. Nie płakałam. Już nie. To było moje ostatnie pożegnanie, musiałam być silna.
On obiecał mi kiedyś pewną rzecz… że mi pomoże, zatroszczy się o mnie i wyplewi wszystkie problemy.
Zrobił to. Swoją śmiercią sprawił, że zniknęła najmniejsza negatywna myśl. Pozostała nadzieja i miłość. Czyste dwa uczucia, które powinny być najważniejsze dla każdego człowieka.
-Dziękuję ci. Dotrzymałeś swojej obietnicy, szkoda że takim kosztem. - szepnęłam.
Uniosłam głowę, popatrzyłam na słońce kierujące się ku granicy pomiędzy niebem a ziemią. Idealny moment.
Wtedy już wiedziałam. Tak musiało się stać. On tego pragnął, chciał mnie strzec jako anioł stróż, nie człowiek. Odwróciłam się powoli i odeszłam z wiarą w nowy dzień.

~~~~~~

Koniec. Wiem, wiem... spaprałam koniec. Wybaczcie mi. Już późno, może kiedyś to poprawię.

Pozdrawiam wszystkich wytrwałych do końca.

__________
Towarzyszące:
Taylor Swift - White horse

spokój, uśmiech, wewnętrzna harmonia

XIII "Bo gdy skosztujesz..."

"Pomyśl, jak będziemy się czuć nazajutrz. Pomyśl o ile trudniejsze po wspólnie spędzonej nocy będzie udawanie, że nic do siebie nie czujemy przy innych ludziach, nawet jeśli jedyne co zrobimy to zaśniemy obok siebie. To jak wzięcie małej dawki narkotyku... sprawia jedynie, że chce się więcej."

C.  Clare

Hey wam ;*
mamy piękny piątkowy wieczór, cały świat szykuje się do snu, a nawet już śpi.
Ostatnie dni są z jednej strony wyjątkowe, z drugiej ciężkie jak nigdy.
Mam powoli dość ludzi. Te znajomości zawarte w ostatnich miesiącach się posypały, w sumie wyjdzie mi to na lepiej. Wybaczcie, ale chyba wiecie, że przyjaźń przez kabel to wielkie gówno. Pil... nie bierz tego do siebie. Jesteś jedną z ważniejszych osób i tak zostanie. Pamiętaj o tym.
Doszłam dzisiaj do wniosku, że rzekomo tyle ludzi mnie kochało, a wszyscy jednak to robili przez sieć. To jest chore.

W rzeczywistości wszyscy ode mnie uciekają. Eh, życie.
Nie, nie będę narzekała, bo nie jest mi źle. Mam Pila, Smerfetkę, która rozumie każdą moją głupawkę, Madzie, Agatkę i Kamila - zajętego swoją Piękną ;3

Oczywiście, że nie mam mu tego za złe. W końcu znalazł szczęście i tylko to się liczy. Nic więcej. Żyj, baw się, ciesz. Tylko nie próbuj mi wmawiać, że ja też tego potrzebuje. Chcesz żebym rozumiała Twoją sytuację, wybacz nie dane jest mi to robić w taki sposób.
Jak to było? Zostanę starą panną z pieskiem mieszkającą w pięknym domku z ogródkiem.

Zaśnij, zamknij zmęczone oczy swe.

Zapomnij, ugaś ten piekący żar w sercu.
Marz o zapomnianym królestwie utkanym z mgły,

gdzie spełnisz swoje najskrytsze sny.
Nikt Ci nie wmówi, co dobre, co złe,

Wszystko co pragniesz tam znajdzie się.

Melodia duszy wraz z nutami wiatru,

Smak miłości, przyjaźni, radości.

Zaśnij, nie wstawaj już.

Idź do swojego świata, gdzie nikt nie skrzywdzi Cię nigdy już...

Pisanie, kiedyś mnie to koiło. Teraz... sama nie wiem co mnie uspokaja. Za każdym razem jest to co innego, albo tak mi się wydaje, bo opanowałam sztukę wnikania w siebie.
Cisza... tylko to jest dookoła. Nie lubię tego. Muszę mieć chociaż muzykę przy sobie, bo zwariuję.

Chcę, nie chcę. Przyznać się czy nie? Zrobić krok czy trwać w swoich głupich przekonaniach? Do tej pory bywało różnie. Cóż, wszystko wyjdzie z praniu.

Dzisiaj spędziłam dużo czasu ze Smerfetką. Dziękuję Ci za ten piękny dzień ;* Musimy jeszcze pośpiewać XD czekolada czeka u mnie w torbie, co z tego, że droga... ale jaka dobra *-*

Jutro angielski, od środy zajęcia w szkole językowej. Zapowiada się kreatywnie. Przynajmniej nie będę miała czasu na rozmyślanie nad głupotami.

Kończę.
Pozdrawiam wszystkich wymienionych w notce ;*
Paa <3

_____________

Towarzyszące:

Mandy Moore - It's gonna be love

uśmiech, zaspokojenie, lekka pustka

XII "Love me for who I am."

Sometimes its hard to love me 

Sometimes its hard to love you too 
I know its hard believing 

Ironia losu.
Wiele osób pociągnęłam ku temu, by pisali swoje strony. Tak jak ja się zaraziłam od pewnej wspaniałej osóbki - Wiktorii.
Wtedy było pięknie, wolność słowa, bez krytyki. Teraz jest inaczej, wiem, że spytacie dlaczego tak uważam. Przecież powinno być lepiej, nieprawdaż?
Otóż nie. Zaufałam, a teraz wmawiane jest mi jojczenie na w tym miejscu, czepianie się do każdego słówka, złe interpretowanie. W końcu od tego są blogi.
Lecz nie będę gdybała nad tym dłużej, gdyż to nie ma najmniejszego sensu. Powoli przestaje się przejmować - wszystkim. Wracają moje książki, moja miłość. Cieszę się z tego. One zawsze pozwalają udać się w świat zapomnienia, zostawiają niedosyt. Coś pięknego. Polecam każdemu ;)


Ostatnimi czasy nic ciekawego się nie wydarzyło, jak to powtarzam każdemu - jeszcze chodzę, to znaczy, że żyje, co jest chyba dobre. Nawet nie pamiętam kiedy pisałam ostatniego posta x.x
To się nazywa prawdziwa skleroza.

Wiem jedno... w piątek mi strasznie odbiło. Skakałam, tańczyłam, śpiewałam, zachowywałam się jak słodka idiotka. Aż ludzie ode mnie uciekali o.O
Wieczorem rozmawiałam długo ze Stankiem

Wybaczcie, za odejście od standardowego szablonu wpisu, ale ja muszę umieścić tu tą rozmowę. Ona mnie zabija...

10/1/2010 10:12:48 PM :: *Kita

ja tu PARK JURAJSKI oglądałam XD

10/1/2010 10:12:53 PM :: Stanek

schowalem sie za kablem i mnie nie widac !

10/1/2010 10:12:57 PM :: *Kita

i to 3 część! xD

10/1/2010 10:13:04 PM :: *Kita

a ja za talarkiem *-*

10/1/2010 10:13:11 PM :: Stanek

milego :D

10/1/2010 10:13:14 PM :: *Kita

takim od krakowskiego lajkonika xD

10/1/2010 10:13:21 PM :: Stanek

o !

10/1/2010 10:13:25 PM :: Stanek

dobra jestes XD

10/1/2010 10:13:51 PM :: *Kita

no ba <3

10/1/2010 10:13:56 PM :: *Kita

mam wtyki xD

10/1/2010 10:14:17 PM :: Stanek

albo sie zakopalas pod talarkami XD

10/1/2010 10:14:31 PM :: *Kita

prościej wyjść na balkon XD

10/1/2010 10:14:49 PM :: Stanek

ale na balkonie cie zobacza ptaki XD

(...)

10/1/2010 10:54:02 PM :: *Kita

zjadłabym go xD

10/1/2010 10:54:05 PM :: Stanek

heh

10/1/2010 10:54:07 PM :: Stanek

XD

10/1/2010 10:54:11 PM :: *Kita

ale on przede mną ucieka XDDD

10/1/2010 10:54:14 PM :: Stanek

to moze zagadaj do niego?? XD

10/1/2010 10:54:16 PM :: Stanek

aha

10/1/2010 10:54:18 PM :: Stanek

XDXDXD

10/1/2010 10:54:24 PM :: *Kita

gaadam xD

10/1/2010 10:54:32 PM :: Stanek

to przybij go do sciany XD

10/1/2010 10:54:38 PM :: Stanek

i sie z nim umow :P

10/1/2010 10:54:38 PM :: *Kita

OKE xD

10/1/2010 10:54:41 PM :: *Kita

zapamiętam xDDD

10/1/2010 10:54:43 PM :: *Kita

zrobie to <3

10/1/2010 10:54:48 PM :: Stanek

dawaj XD

10/1/2010 10:54:49 PM :: *Kita

masz boskie pomysły xdDDdD

10/1/2010 10:54:58 PM :: *Kita

kupię tylko gwoździe xD

10/1/2010 10:54:59 PM :: Stanek

jakies trzeba miec XD

(...)

10/1/2010 11:30:01 PM :: *Kita

mrau <33

10/1/2010 11:30:07 PM :: *Kita

mój Ty pączuszku <3

10/1/2010 11:30:25 PM :: Stanek

ah pantero ! XD

10/1/2010 11:30:59 PM :: *Kita

ajjjj..... Bocianku <3

10/1/2010 11:31:17 PM :: Stanek

muminku :P

10/1/2010 11:31:44 PM :: *Kita

gumisiu ;3

10/1/2010 11:31:59 PM :: Stanek

dzieci lubia misie misie lubia dzieci

10/1/2010 11:32:02 PM :: Stanek

pedobear!!

10/1/2010 11:32:03 PM :: Stanek

XD

10/1/2010 11:32:49 PM :: *Kita

ZOZOLE xD

10/1/2010 11:32:53 PM :: *Kita

a ja wolę moją mamę..

10/1/2010 11:32:56 PM :: *Kita

a ja wole zozole

10/1/2010 11:33:03 PM :: *Kita

a ja wolę teletubisie xD

10/1/2010 11:33:14 PM :: Stanek

mame??XD

10/1/2010 11:33:23 PM :: Stanek

mama muminka? XD

10/1/2010 11:34:09 PM :: *Kita

Włóczykij *-*

10/1/2010 11:34:22 PM :: Stanek

BUKA!!

Dobra. Teraz znacie już najczarniejsze zakamarki mojego umysłu. Tak, znów mi zaczyna odbijać. Cieszę się z tego, bo pewnie od jutra znów stracę mój humor.
Nie wiem czemu... tak po prostu jest.

Może to dlatego, że ludzi mi brakuje. Ale do cholery mam ich tyle koło siebie, ale jednak.... oni nie są moi. Jeśli wiecie o co mi chodzi. Nie interpretujcie tego za bardzo, bo mnie znów zdenerwujecie.

Zgubiłam sens tej notki. Czyli w sumie nic nowego >.>
Od zawsze gadam bez sensu, ale to jest piękne, ne?

Taaak.... ja też tak uważam.
Mam ochotę na orzechową latte. Muszę kogoś wyciągnąć. Tylko kogo? T^T
Wszyscy są zajęci.

Eh... znów mi się zrobiło smutno. Tak, mam humory jak kobieta w ciąży i nic nie jestem w stanie na to poradzić.
Cieszę się ze wszystkiego, życia, szczęścia innych, uśmiechu, nowego dnia, lecz jednocześnie czuję jakby mnie zakopywali.

W tle leci smętna melodia, pobudza szare komórki do rozmyślań.

Plecy bolą od długiego przesiadywania przed monitorem,

Światło mruga by w nieprzeniknionej ciemności dać namiastkę jasności.

Kubek po gorzkiej herbacie stoi błagając o wodę.

Tak, to jest najczystszy przykład mej głupoty. Muszę od mamy jeszcze wziąć pieniądze na jutro. Idę kupić kolejną książkę do przeczytania. Czytać, czytać, czytać.... muszę nasycić mój głód.

Strasznie spodobał mi się ten obrazek. Jestem chora na anioły, ale to już chyba wiecie.

Jest w nich jakaś tajemnica, piękno, w które pragnę się zagłębić. Kolejna rzecz odciągająca mnie od rzeczywistości. Tego szukam, tego pragnę. Zatrzymać swój własny świat. Egzystować w nim, uśmiechać się, czuć.

Pozdrowienia dla:
*Stanka
*Pila
*Kamila

__________________

Towarzyszące:
Miley Cyrus - When  I Look At You
smutek, uśmiech, rutyna