XLVIII - Dzień XXVII "Najbardziej przyjazna osoba, jaką poznałam"

"Kiedy byłyśmy małymi dziewczynkami wierzyłyśmy w bajki, fantazjowałyśmy jakie będzie nasze życie-biała suknia, królewicz, który zabierze nas do zamku na szczycie góry. Wieczorem w łóżku zamykałyśmy oczy.. i wierzyłyśmy gorąco, że marzenie się spełni. Ale człowiek dorasta, któregoś dnia otwiera oczy i bajka pryska..Po prostu któregoś dnia odkrywacie, że bajka może być trochę inna niż sobie wymyślicie. Zamek może nie być zamkiem. I nie ważne czy będzie się żyło długo i szczęśliwie ..Ważne, że jest się szczęśliwym teraz."

Znów zaczynam pisać w okolicach pierwszej w nocy. Rozmawiam z Miśkiem na skype już od jakiegoś czasu. Czuję się trochę zła, trochę przygnębiona... bezsilna wobec jego, swoich słabości. W kominku pali się ogień, ciało przesiąknięte jest zimnem, myśli krążą niespokojnie po pomieszczeniach domu. Nic nie zrobione, nic nawet nie zostało dotknięte, jedynie rzucone przez salon i ubrudzone pod dywanem. Tak, odreagowanie złości. Już nawet paznokcie mi nie wystarczają. Wróć.... ja takowych nie posiadam. Kolejny powód do nerwicy. I ja się dziwię, że mnie od wczoraj boli brzuch. Niestety, muszę przymknąć oko na to wszystko, wzmocnić się i być silna nie tylko dla własnego komfortu, ale także innych osób.

Zastanawiasz się czy to wszystko ma sens? Myślisz czy ranisz tym tylko siebie czy innych także, nie umiesz na to odpowiedzieć. On tego po sobie nie da poznać, nawet w największej słabości. Z drugiej strony nie chcesz tego usłyszeć, nie chcesz żeby to się skończyło. Chcesz trwać w tej idealistycznej bajce aż do wygaśnięcia, masz nadzieję na happy end, który nigdy nie nadejdzie. Obudź się, dopuść do siebie rozum i w końcu zobacz, że czas na ruch, niekoniecznie ten, który pragniesz.

Przyjaciel, przyjaźń... Najbardziej przyjazna osoba. Aktualnie mam w głowie dwie osóbki. Są nimi Deseczka i Braciszek.
~Deseczka - nie spotkałam bardziej przyjaznej osoby niż ona. Zawsze znajdzie chwilę dla kogoś, ze wszystkimi się dogada. Jest jak aniołek, który zawsze wesprze w potrzebie. Nie tylko ja ją kocham, jest wiele ludzi, którzy uważają tak samo jak ja.~

~Braciszek. To jest dopiero indywiduum. Od zawsze stał po mojej stronie, umie krytykować jak i chwalić. Nie znalazłam bardziej pozytywnie nastawionej osoby do mnie. Mimo jego specyficzności i tak przyciąga ludzi. Ten typ tak ma.~
Kocham was ;*

Ostatnio moje pisanie jest coraz krótsze, nie wchodzę głębiej w tematy, ale sądzę, że to nie ma sensu. Moja paplanina i ględzenie jest wystarczającym mordorem dla was.
Dzisiejszy dzień był spęczony bardzo kreatywnie. Łóżko, łóżko, łóżko. Dopiero jak rodzice wyruszyli na imprezę to zaczęłam cokolwiek się ruszać. Razem z Zero, Ayu i Kacperkiem graliśmy w chińczyka, potem ruszyliśmy na podbój kalambur... i o dziwo wygrałam. Tak, sama siebie zaskoczyłam z tym. Później rozgrywka z Misiem w domino. Dziękuję Ci za to, że jesteś, że poświęcasz mi czas i masz chęć słuchać mojej  paplaniny. Nie rozumiem dlaczego, ale doceniam, że to robisz. Kocham Cię ;*
Niedziela i od nowa zaczyna się misz masz szkolny. Latanie po szkole z listami, zbieranie pieniędzy, dzielenie biletów... wszystko by środowy dzień tańca się udał. W czwartek mam nadzieję, że wypali spotkanie z dwoma Michałkami. Jak ja ich dawno nie widziałam... Trzeba zacząć żyć i wychodzić, bo w końcu ta tonowa bryła na moich barkach mnie zmiażdży. Grunt to się nie dać, ne?

Plus oczywiście nieskończona ilość nauki, sprawdzianów i kartkówek. Ach, nic innego tylko skoczyć z mostu. Wróć... ja przecież jestem bezproblemową osobą!

Na koniec II rysunek z paczki "od Deski". Arigatou <3

Ciągłe patrzenie w przyszłość,
Nie wykończyło Cię to?
Teraz znów zagłębiasz się w przeszłość...
Dlaczego?
Kochaj, szalej... żyj teraźniejszością.
Nie ględź, że nie umiesz - nie myśl.
Po prostu to zrób.

_______________

Towarzyszące:

skype

kominek

coca cola

XLVII - Dzień XXVI "Osoba, której obiecałam coś na całe życie"

Owego czasu wmawiałam sobie, że nie chce się więcej zakochać. Jednakże w duszy chciałam na nowo przeżyć ten, jakże bolesny sen. Chciałam obdarzyć kogoś głębokim uczuciem.

Najwyższy czas napisać coś nowego. Poprzedni wpis wywołał wiele emocji, więc czas go zasłonić. Jak zwykle zły humor zmusza mnie do wpisu. Oczy pieką od wylanych łez, organizm pragnie wypoczynku, głowa dalej pracuje. Natłok myśli, pytań retorycznych. Całe życie jest przepełnione retoryką. Czy to dobre? Jedynie los to wie.
Fakt, że się już uspokoiłam, lecz dwie godziny temu byłam skłonna skoczyć przez okno. Tak, ja i moje doły, denerwowanie w tym czasie najbliższych mi osób. Jestem idiotką, wiem to. Równocześnie w pozytywnym i negatywnym znaczeniu tego słowa.
Znów wyleguje się na łóżku, znów okolice pierwszej w nocy. Z wielką chęcią bym się wtuliła w kogoś i zasnęła ze spokojem na twarzy. Marzenia ściętej głowy. Przynajmniej muzyka się wyciszyła, może jednak nie ogłuchnę.
W końcu znalazłam parę tapet z aniołami na pulpit, właśnie skończyłam robić pokaz slajdów. Jestem zadowolona z efektu, tak to dziwne.

Nie lubi spódniczek, a czasem w nich chodzi. Lubi gorzką herbatę, a ciągle ją słodzi.Chce mieć długie włosy a ciągle je ścina, nienawidzi przekleństw a często przeklina.

Mówisz głupia, szepcesz do ucha swoje mądrości. Uważasz, że rozum je od razu przyjmie, nie zwracasz uwagę na serce. Nawina, powtarzasz to w kółko, aktualnie zanosisz się śmiechem. Sytuacje bez wyjścia? Nadzieja na coś? Dobre pytanie... na co? Powtarza się ta sama sytuacja, to jak gadanie do ściany. Naprawdę sądzisz, że to ma sens? Nie lepiej odpuścić?Z każdym słowem coraz bliżej, z każdym dniem coraz dalej... Kuriozalna sprzeczność.

Nie przyzwyczajaj się do mnie. Nie zapamiętuj mojej twarzy, nie pamiętaj, ile łyżeczek cukru wsypuję do herbaty, zapominaj, jak się ruszam, jak ubieram, jak pachnę. Nie przywiązuj się do mnie - ja mam w zwyczaju uciekać..

Obietnica. Boli cholernie jej złamanie, albo świadomość, że się nie spełni.
Jedna rzecz najbardziej utkwiła mi w pamięci odnośnie tego tematu. Eklerka, jej obietnice, nasza przyjaźń aż po grób. Dałam jej słowo, że nigdy jej nie zostawię, że zawsze będzie mogła na mnie liczyć, że będę jej przyjacielskim Aniołem Stróżem. Patrząc na to z perspektywy nasze idee były piękne, mogłyśmy osiągnąć wszystko. Gdzie to się podziało? Gdzie te dni, noce, rozmowy? Zniknęło, rozpadło się. Może kiedyś jeszcze się zespoli, powróci. Ciągle żyję tą nadzieją, lecz zdaje sobie sprawę, że naiwna ze mnie dziewczynka.

Gdy z tobą tu rozmawiam…

Chodź tylko rozmawiamy, dla mnie to coś więcej

chociaż cie nie widzę, to myślę wciąż o tobie

dziś kładę na szalę, dzisiaj wszystko poświecę

w ten że właśnie dzień, właśnie teraz powiem

że od pewnego czasu do ciebie czuje coś innego

gdy rozmawiam z tobą, temat nagle sie nie liczy

moglibyśmy nawet nie rozmawiać o niczym

jedyne czego chcę, to szczęścia twojego

zastanawiam się chwilami nad naszymi stosunkami

chodź ukryć to chciałem, dziś nie wytrzymałem

nie mogę już usiedzieć, ja musze to wiedzieć

odpowiedz wiec prostym gestem, kim ja dla ciebie jestem?

dziś w ten dzień wesoły dla wielu par, ja smutny pozostaje

czemuż? nie pytaj, odpowiedz jest zbyt trudna

jestem świadom po prostu ze mój los nieszczęściu oddaje

gdyż droga do ciebie, zbyt kręta, zbyt żmudna

ilekroć przypomnę sobie chociażby tylko samo imię twoje

tyle razy płacze z braku wszelkich możliwości

tyle razy widzę jak słabym jest wobec niemożliwościmimo to na odwagę zebrało się serce mojewiec dziś rzucam ten wiersz przed oblicze twe,chcąc tylko wiedzieć, czy ty też kochasz mnie

Wiersz Yoru, ględy, która chce żebym o nim napisała. Cóż ja mogę naskrobać po dzisiejszej rozmowie. Wielkie nic, po prostu się nie umiemy dogadać. Wybacz, nie zmienisz mnie na siłę, wmawiaj, że jestem idiotką, że mam złe towarzystwo. Nie oddam tego za nic, dzięki temu żyję i czuję się potrzebna.
Jesteś wspaniałym człowiekiem, tylko to pokaż, a nie złość się na cały świat i samego siebie, że żyjesz.

Ostatni tydzień minął jak przedłużenie ferii. Skrócone lekcje, zastępstwa, przepadające zajęcia, lenistwo.
Cieszę się z takiego obrotu sprawy, gdyż nie mam siły nawet myśleć. Poddaje się wszystkiemu z łatwością. W czwartek byliśmy na świętoszku. To było straszne, samo macanie i ujeżdżanie - trauma do końca życia. Co ludzie robią z teatru edukacyjnego...
Mamy sobotę, wieczorem idę do kuzynostwa, będę siedzieć całą noc na skype - o ile będzie z kim. Szczerze wątpię, więc równie dobrze mogę napisać, że pójdę spać;
W niedzielę bal... znaczy pseudobal, ale trzeba się ubrać ładnie.
Masakra, już od jakiegoś czasu czuję się paskudna. Moja skóra jest szorstka, jakby zaraz miała pęknąć, twarz cała przebarwiona i zadrapana, obgryzione paznokcie, tłuste włosy, sadło... cała ja.
Sądzę, że na dzisiejszy dzień wystarczy wam tego ględzenia. Na koniec jeszcze muszę się czymś pochwalić...

Rysunkiem od mojej kochanej kochanki/babci/cioci/przyjaciółki na walentynki <3
Aishiteru ;*


Kolejna łza cieknie po policzku...
Dlaczego to robisz? Dlaczego mnie ranisz?
Cały czas przepraszasz - skończ z tym,
Zacznij działać i wywiązywać się z obietnic.
Słowo kocham zobowiązuje.
Naucz się tego na pamięć,
A potem rób sobie ze mną co chcesz...

~wybacz nie moja wina, że masz branie xD

~~ale ja nie chce brania, ja chce być z Tobą, słyszeć bicie Twego serca, trzymać Cie za rękę

______________________

Towarzyszące:

szukanie tapety z aniołami

myśli

XLVI "Listy miłosne z okazji walentynek."

Tudzież ja z Pralką posiadamy niezgłębione jaskinie pomysłów... postanowiłyśmy napisać listy miłosne dla sympatycznych kolegów od nas ze szkoły. Motto: "Kochajmy klasę III - fizyków do ogolenia".

I Do Naleśnika... czyli naszego molestownika:
Kochany atomie zagubiony w przestrzeni niczym materia międzygwiezdna, którą wciąga czarna dziura, jaką jest moja miłość!
Jesteśmy jak magnes o przeciwnych biegunach, razem możemy rozmagnesować igłę magnetyczną, co spowoduje rozpad szklanej kuli naszego fotonowego świata. A że podczas odjazdu pociągu ze stacji łatwiej jest przesuwać skrzynkę w kierunku przeciwnym do kierunku jazdy pociągu, to PKP rządzi!
Energia naszej miłości jest równa wynikowi reakcji Li + H --> He

W niepojętym tańcu
Zespolone
Rozszalałe
- pędzą
- drgają
- splatają się ze sobą

Choć nic nie rozumieją
Choć są małe i lekkie
I nieokreślone
To swoim tańcem zwariowanym
Tworzą całość - będąc razem.

Twój Foton ;*

II Do dziwnego stworzenia lubiącego taplać się w błocie:
Drogi Pitku!
Schowaj się do słitśno-żółtych barchanowych majciorów, zanim Cię ktoś zobaczy!
Pragnę abyś był tylko moim niedźwiedziem w dużym niebieskim domu!
Zawżdy miłość ma głębie równać może do morskich przestworzy Rowem Mariańskim zwanym (10911m).
Wiem, że Twój pociąg do mężczyzn nie może się równać uczuciu do mego dziewiczego łona, ale chociaż spróbuj! Pokochaj mnie jak Abraham swe łoże!

Pitek - żartobliwie/zdrobniale o penisie.

Kopytko.

III Do Niedźwiedzia, czyli niedomyślnego trunka:
Kuma - rzeka w Rosji, płynie we wschodniej części Przedkaukazia, jej długość wynosi ok. 800km.
Kuma - z japońskiego niedźwiedź.
Kuma - z serbskiego babcia.

Kochany Niedźwiedziu, czarna owco mojego zaginionego stada, które zostało zeżarte przez niewyżytego seksualnie Hanibala - producenta lateksowych prezerwatyw. (A czy wiesz, że w Warszawie otworzono muzeum erotyki?). Pragnę zwiedzić je razem z Tobą mój owocowy Robaczku bez uczuć. Nie duś swej popędliwości daj się jej wydostać na wierzch oraz daj mi wydać na świat pokraczne twory Twoich zielonych, zapleśniałych lędźwiów!

Twoja Wielka Niedźwiedzica z Archipelagu Oriona.

To by było tyle~~
Pozdrawiam was słodkie niewiasty i szanowni kawalerowie!
<3

XLV - Dzień XXV "Osoba, którą znam, i która przechodzi przez ciężki okres w swoim życiu"

"Z czasem, cierpienie łagodnieje. Ale Ja, nie chcę czasu, by je wyleczyć. Nawet jeśli chcemy uciec od bólu i zapomnieć o wszystkim, czekają na nas przeszkody, które nas zwolnią w dążeniu naprzód" 

Już tradycją stanie się pisanie wpisów w łóżku. Jedenasta rano, a ja znów leżę i rozmyślam nad wszystkim. O dziwo nie chcę niczego zmieniać.

Znana mi osoba, która przechodzi ciężki okres w swoim życiu.
Przychodzi mi do głowy Deska. Nie widać oczywiście tego po niej, jak zwykle chowa się pod maską "przecież wszystko jest okej" i obraca wszystko w żart. Jednak... jest jej ciężko, wszystkie rzeczy, które dzieją się koło niej nie wpływają pozytywnie na samopoczucie, ale podziwiam jej siłę, wolę walki. Nie chcesz nikomu zawracać głowy, ale pamiętaj, że czasami jest lżej jak się zrobi coś w dwójkę.
Inna osoba to moja babcia. Mimo choroby, wyroku ciążącego nad jej głową nie traci uśmiechu w obecności innych. Wiadomo, że ma załamania, lecz to nie przeszkadza jej pójść i kupić mi pantofle. Bo przecież jestem biedna i nie mam.
Szukając jakiś problemów to u każdego je znajdę, ale nie chodzi o to. Tyle osób mam na ten moment w główce,  może kogoś pominęłam, może nie. Grunt to pozytywne myślenie!

Mówisz, że nasze rozmowy sprowadzają się tylko do jednego, źle Ci z tym? Oczywiście, że nie. To wręcz zacieśnia więzy między nami. Strasznie to wszystko dziwne, boję się co dalej z tego wyniknie. Przecież nawet jak nic z tego nie uda się wykrzesić to nic nie będzie jak dawniej. Od wczoraj narkotyzuję się piosenką Pink - Fuckin' Perfect.
Oh, pretty pretty please, don't you ever ever feel
Like you're less than fuckin' perfect
Pretty pretty please, if you ever ever feel like you're nothing
You're fuckin' perfect to me!
Tak, nie ma to jak tekst wypala się w głowie i sprowadza złe myśli do głowy. Położyć się na podłodze, wsłuchać w melodię i wdychać te wibracje.


Byliśmy razem u mnie w pokoju, przyjechał na jakiś czas - nie do mnie. Tutaj zaglądnął przez przypadek, a się okazało, że będzie nocował. Pamiętam jaka byłam zaskoczona.
Normalnością u mnie jest wylegiwanie się na łóżku, wtedy też to robiłam. Zbliżył się do mnie, musął moje usta delikatnie, potem coraz mocniej, namiętniej. Nasze ciała splotły się w jedno. Trwało to najwyżej chwilkę, a potem zostawił mnie nienasyconą jego osobą. Zbliżał się wieczór, postanowiłam przejść się na krótki spacer. Wiedziałam, że jest niedaleko, u znajomych. Nogi pokierowały mnie w tamtą stronę, usłyszałam słowa “ta odległość - odpuść sobie”. Słowa, których się obawiałam... Pobiegłam przed siebie, gdy wracałam spotkałam całą ich gromadę "skaczącą po podwórku". Zobaczył mnie, uśmiechnął się, a ja jedynie mogłam zrozumieć zdanie “ładna z ciebie dziewczynka” od któregoś z obecnych tam chłopaków. Zaśmiałam się pod nosem i wróciłam do domu. Moje sprawy, rozmyślania, które jak zwykle coś przerwało. Wrócił, zapomniałam o wszystkim, co miałam do zrobienia.

Następny dzień był nieco inny. Wszyscy udaliśmy się do szkoły mojego kuzynostwa na bankiet. Nie jestem w stanie sobie przypomnieć z jakiej konkretnej okazji to organizowano. Wszyscy obecni, dookoła tylko hałas, zastawione stoły i listonosz z walentynkami. Przerażala mnie reakcja ludzi na karki, szczególnie Jego. Wolałam by otworzył to na osobności, w zaciszu. Powoli wszyscy dobrali się w grupki… tam starsi, tam faceci, tam rozmawiali o jednym, tam o drugim. Przechodziliśmy obok siebie, spojrzenia się spotykały i tyle. W końcu wylądowaliśmy w jednym miejcu - sami. Do tej pory nie wiem jak to się stało. Wygląda na zwykly przypadek.. Znów te gesty, dotyk, ciepło w sercu. Wróciliśmy do domu, ostatnia noc razem. Zasnęliśmy wtuleni w siebie.

Pospolite, lanie wody, kluski z serem... Tak wiem, ale nie moja wina, że mam takie potypane sny. Podobno one wyrażają nasze pragnienia, podświadomość dochodzi do głosu. Oczywiście to nie jest wszystko, o dziwo pamiętam większość wydarzeń z tego snu. Był w końcu bardzo długi jak na mnie. Lecz nie będę spisywała każdego szczegółu. Tu jest jedynie zarys, nakreślenie czegokolwiek, lekko ubarwione. Spisałam to żebym nie zapomniała, a tutaj nic mi nie zginie.
Kolejną głupotę wam wkleję... Sms-y z Pralką. Jest to ukazanie zagrożenia jakie występuje w trakcie czytania Potopu Henryka Sienkiewicza. Hm... jak zobaczycie - lepiej tego nie dotykać.


Nawet mała złota rybka może zmacać wielorybka, nawet mały ninja żółw może zrobić puf puf puf!
Bo winiary pomysł na obiad dnia a nowe skarpety frote misia kubusia mają wzorki. They are in bocian's and kukułka's.
Bob budowniczy ujeżdza kosiarki, bo są ostre i się kręcą i to go kręci. A iza iza ma czad fryza!
A Edzio to pedzio bo się rymuje, a Edek ma fabrykę kredek i rym żeński. Wołodyjowski zali pokochał Anulkę ale mego opowieści jest mowa o Krzusiu a w Potopie ni hu hu...
Co za pedał to napisał. Kolego ego e e e under jai ambrela ela elaa e e e...


Bo Stefa mini golfa królową jest, a Fretka jest piękna niczym Wenus z Milo tylko ma nieurwane ramiona!
A kura robi koko a kogut pije bo nie ma kogucicy, a baba ma go w bucie lub głębiej. A dlaczego wszystkie zwierzęta to agenci albo w sumie na odwrót...
A folia bąbelkowa robi pyk pyk pyk... A czy Ty też nosisz w torebce pervol color magic? Bo wiesz każdy to robi, ale nie każdy się przyznaje.
A czy wiedziałaś, że główna przyczyna zepsucia mózgu pani K. jest to, że jest bajde hende?
Bo jedna półkula rośnie (tak wiem, że to dziwne) i druga też i jej tam się ciasno robi. Aż pewnego pięknego dnia trzaśnie na lekcji i będziemy musieli zdrapywać...
Pastaaaaaaa!!!!!!! <333


Otóż pora na przypływ codziennej weny gdyż wiewióry w gaciach mam a rolady są dwie. Czyż to nie dziwne, że siła grawitacji zrzuciła jabłko na łeb Newtona?
Hun Atylla niech żyje, a pies do gwałtu na PO to Baldwin Rajmond tak zadecydował podręcznik do historii marki pwn.
A piłka Kubusia robi zizzz. A w przyszłym tygodniu otwarcie muzeum erotyki. Wiekowy automat do prezerwatyw. A Małysz może co najwyżej Małyszowi naskoczyć.


Caaaaalgon wena mnie znów nachodzi choć Potopu żem nie tyknęła nawet małym palcem u nogi i nuuuuudze się bo mi się rysować nie chce...
A geografia to pomiot szatana, którego będę się uczyć na informatyce lub religii.
Przypomnij mi zawżdy o liście, którą mam zrobić dla Dorda Lorda Wadera Voldemorta z krainy Latających Gołąbków z rodziny Dziobków zamieszkujących Bagnosztrasse 67 Jajowody 118.


Eh Człowiecze nie idź zawżdy spać gdyż czuję potrzebę wywnętrznienia swojej weny w wieloczęściowych sms-ach.
Czyliż zawżdy nie zaśniesz o gładkościach Miśka rozmyślając, nim przeniesiesz się na łono Abrahama, albo nie! Nie umieraj nim udasz się na białą salę.
Pozdrówże ludzi na skypeie i ostań w pokoju ucząc się geografii i podzielając mą radość niezwykłą ze znalezienia zeszytu mego, który zawżdy leżałgrzecznie na półce choć dałabym słowo, że zaginął w bezczasie razem z umysłem pani K.


Jakie kreatury i geje, że niby o czym ja nie wiem? Znasz frankensztajna? Aaa chyba, że to Naleśnior.
Nie ujrzysz mnie prędko na gg i skypie, a także innych komunikatorach internetowych marki nie Helo Kici, gdyż swą niezwykłą ignoracją, a także niepohamowaną ironią sprowokowłam człowieka, który mnie począł i tego, który mnie urodził na nałożenie sankcji, w wyniku których komputer jest pomiotem szatana i sposobem na zjednanie sobie łask u Belzebuba.
Tak więc podsumowując mogę liczyć jedynie na zwolnienie za dobre sprawowanie.


Haah nie, bo to się źle skończy. Poza tym nie będę ograniczać czasu, który szwagr przeznaczył dla swej sokowirówy co nie oddycha jak ciężarówa.
Calgon zrób mi coś, bo chyba właśnie się upośledzam!
Ty ignorantko od tulenia teletubisiów, teletubisie wcale nie mówią jeszcze pa pa. Kocham dżem i fistaszki.


Żółta Kaczuszka Moooomooooooo tańczy tańczy tańczy razem z doktorem kokosikiem, bo nasz serial lepszy jest i dzień w spa zakłóci agent peee nastolatka agent.


P.I.T = Permanentne implikowanie transsystemowe, czyli B.W.O.C.L. (bóg wie o co lotto).

Fineasz i Ferb bardzo działa na jej psychikę. W sumie jak się z Miśkiem zgadają to nie idzie z nimi wytrzymać. Co za ludzie... Najlepsze jest to, że i tak ich kocham. Tak, nawet za to jak Pralka chodzi za mną codziennie i wrzeszczy "zadzwońmy do niego! Zaśpiewa mi Żółtą Kaczuszkę MOMO!".
Wyobraźcie sobie, że ja jeszcze żyje i to wytrzymuję.

Za półtorej godziny jadę do Pralki, poznam sławną Julcię (jej siostrę). Szczerze to nie chce mi się. Mam jakieś dni, że z łóżka bym nie wychodziła, czas dla mnie samej. Dawno tego nie robiłam, dawno nie byłam sama ze sobą. Ostatnio ciągle coś dookoła się dzieje. Ileż można wytrzymać?! Nawet na skype nie mam ochoty rozmawiać, a to jest oznaką choroby z mojej strony. Zdałam sobie sprawę, że zaniedbuje wiele osób, mam nadzieje, że mi wybaczą, bo nie wyrabiam na rozmowy z każdym z nich. Wiedzcie, że jesteście wspaniali, postaram się wam to wynagrodzić jakoś.

Wczoraj od Taku dostałam walentynkę. Kocham ludzi za takie bezinteresowne gesty... Arigatou <3

Jako iż robię notkę ze wszystkimi cudami, które mam od ludzi dodam jeszcze jeden rysunek. Od Yoru. Co prawda ugnębiłam i wymusiłam to na nim, lecz opłacało się. Arigatou ;*

Patrząc tak teraz to więcej jest wklejanych rzeczy w tym wpisie niż moich przemyśleń i uczuć.
Wybaczcie, ale ostatnio nawet mi się myśleć nie chcę. Jak tylko popatrzę na kalendarz to mi się płakać chce nad ilością rzeczy do zrobienia. Hah... ale co tam, znów się śmieje, a misiek gdzieś pod kołderką się zakopał i mi ciepło w brzuch. Miałam iść oglądnąć Naruciaka, a tu się mi zebrało na pisanie głupot do was. Pora powoli kończyć, osoba, która wytrwa do tego momentu naprawdę musi mieć cierpliwość do mnie. Współczuje przeczytania całości. Już z tej perspektywy widzę, że wszystko dzisiaj wyszło inaczej niż normalnie. Nawet moje serce bije w specyficznym rytmie. Ręce mi już zdrętwiały z zimna. Czemu ja zawsze muszę mieć lodowate palce? Nawet dotknąć sama siebie nie mogę. Pf. Kocham was <3

Obejmij, przytul, pokaż, że Ci zależy.
Szepnij słówko, daj znak, zobacz co się dzieje.
Tu, tam, przedtem, potem... Dookoła Ciebie.
Dostrzeż to otaczające Cię piękno,
Daj się ponieść chwili, odsuń racjonalność...
Na ten moment, na ten gest.

_______________________

Towarzyszące:

Pink

szum wiatru

sb ssijpudena

XLIV - Dzień XXIV "Osoba, która ofiarowała mi moje ulubione wspomnienie"

'Mam niesforne włosy, które czasem wyglądają jakby ktoś je specjalnie rozczochrał, wiem, że moje oczy nie są tak piękne jak dwa jeziorka w których odbija się księżyc. Zdaje sobie sprawę, że moje usta nie są tak pełne i czerwone jak usta dziewczyny z okładki playboya. Moja figura także nie jest ponętna i kusząca, a ja nie jestem urocza i zabawna. Gdy się uśmiecham w moich policzkach nie tworzą się urocze dołeczki, a gdy się smucę nie wyglądam niewinnie. Nie jestem tak słodka, że chciałoby się mnie schrupać, ani tak piękna, że nie jeden chciałby oprawić mnie w ramkę, ale czy to są powody żeby mnie nie kochać? '

W końcu kolejna notka. Po dwóch cytowanych rozmowach i jednemu desperackiemu, naciągniętemu wpisowy pora na coś innego.
Zakochałam się w cytacie, jest tak jakby wyciągnięty prosto z mojej duszy. No bo w końcu przecież nie wszyscy są piękni, kuszący i błyskotliwi. Nie lubię tych piekielnych stereotypów, za którymi idzie człowiek. Nie śmiem się wypierać, że sama tego nie robię, jednak staram się unikać owych sytuacji.
Dzwonek sms-a wytrącił mnie z równowagi na temat powyższych słów. Eh, nie mam zamiaru wstawać i tak to pewnie nędzna reklama ery. Wnerwiające sieci, czasami chciałabym olać wszystkie komórki świata i mieć świety spokój. Nie do namierzenia. Pięknie to brzmi.
Przemeblowałam pokój! Tak dzisiaj się za to wzięłam. Po pięknym śnie z Darasiową stwierdziłam, że jednak muszę ruszyć dupę. Od jakiegoś czasu miałam na to ochotę, w końcu się udało. Wszyscy są zachwyceni, ale się zrobiło lepiej. Większa przestrzeń, wszystko wyukładane. Aż dziwnie...

Parę słów, jeden akapit, tysiac kwestii poruszonych. Tak, tylko ja tak potrafię, moja chaotyczność kiedyś zapędzi mnie do grobu.

Czas zacząć dwudziestą czwartą część podjętego przedsięwziecia. Coś ten temat wspomnień krąży ostatnio koło mnie. Jak nie facebook to ludzie, a teraz patrzę i taki temat notki. Wspomnienia to jedna z najpiękniejszych rzeczy ludzkiego umysłu. Zostają z nami na zawsze, szkoda jednak, że te złe również.
Moje ulubione... Od razu mówię, że nie umiem wybrać jednego. Po prostu tego za dużo. Kocham swoje życie, kocham momenty i wspomnienia, które z dnia na dzień stają się coraz cenniejsze.

• nowe, świeże. Braciszek, ja, wisłoka, woda. Nasza kąpiel, czułam się jak dziecko, nowonarodzona, wolna. Uwielbiam spędzać z Tobą czas, wiem, że wtedy jestem sobą.
• magnificon. Tak, pierwszy konwent muszę tutaj dać. Przez kogo on się stał niezapomniany... Misa, czesanie jej włosów i pilnowanie. Napisałabym kartki z "free hugs" ale jednak to nie osoba.
• szósty grudnia, dziewczynki kochane, które dały mi w prezencie cudnowne piłeczki. Tak mam manie na odbijające się piłeczki.
• Native Speakerzy śpiewający "Happy Birthday" na obozie oraz ich wspaniała, ręcznie robiona kartka.
• Rozmowa z Byłą Kochanką przez telefon i jej słowa, że mnie kocha...
• potańcówka na łodzi na obozie tanecznym, jak moja współlokatorka chciała poderwać marynarzyka!
• Babcia, która wycinała ze mną cuda z papieru czy szyła ciuszki na lalki.
• Rozmowa na fb z Miśkiem. Ta, od której się wszystko zaczęło.
• Polcia, nasz udawany konfesjonał, a potem zabawy w rodzinę. Już wtedy byłyśmy zboczone O.O I oczywiście skakanie po studzienkach.
• Kąpiel z Aliną w wakacje. Cała łazienka w pianie.
• Farbowanie włosów z Czarownicą.

Nie ma wspomnienia, do którego cały czas wracam. Zależnie od sytuacji myślę o czymś innym, zresztą cały czas pojawia się coś nowego. Obecny stan mojego życia to same godne zapamiętania chwile. Są złe, są dobre... i tak je kocham.

Co się u mnie dzieje. Wiatr za oknem piekielnie wieje, znów będę się bała zasnąć. Chciałabym mieć przy sobie kogoś do tulania. Potop leży obok, z kamieniem na sercu nie mogę się za niego zabrać. Tak, to jest upośledzenie w mojej osobie. Mam dość. Wykańczam się psychicznie, za dużo nauki, za dużo obowiązków. Chciałabym tak raz usiąść, bez zbędnych myśli i żyć. Mam nerwicę, wiem to, lecz szykuje się kolejny tydzień pełen sprawdzianów, kartkówek, zaliczeń. Zresygnowałam z dodatkowego francuskiego, nie wyrabiałam z nauką. Czy żałuję? Może trochę, ale mam więcej czasu dla siebie i innych.

Zamyka oczy, wyobraża sobie to, co się szykuje. Tak, jest naiwna, ale lubi to w sobie, prowadzi ją to do osoby, która być może w końcu zaakceptuje ją w całości. Słyszy codziennie wiele na jego temat, stara się to ignorować i wierzyć, że nie jest którąś z kolei zabawką. Czas pokaże. Kładzie się na łóżku, jutro ma zamiar spać do oporu, najlepiej do czternastej. Nie ma zamiaru widzieć się z ojcem. Brzuch domaga się jedzenia, lecz rozum mówi, że jest za późno, Z nadzieją i miłością w sercu gasi światło, daje odpocząć zmęczonym oczom.

Szum wiatru kłuje w uszy,
Kocyk ogrzewa zziębione ciało,
Piosenka napełnia serce odwagą,
Dusza udała się na wędrówkę.
Ciemność otula jako balsam,
Komputer buczy przypominając odkurzacz,
Do głowy wpadają wspomnienia,
A ta usypia w natchnieniu.

___________________

Towarzyszące:

audycja Zero

sb

rozmowa z Braciszkiem

XLIII - Dzień XXIII "Ostatnia osoba, z którą się całowałam"

Marzenia. bo gdy człowiek zamyka się w sobie, gdy nikt nie pyta o jego sprawy, a on oducza się nimi dzielić - czuje się obrzydliwie samotny. niezrozumiany. I właśnie wtedy, mimo iż otacza go pełno ludzi, nie dostrzega nikogo, kto mógłby dać mu więcej, niż dotychczas dostał. o ironio. zaczyna wątpić, gubić się w ogromnym świecie. nie wiedząc gdzie szukać pomocy, zatracać się i spadać w dół. ♥

Chwilę przerwy czas zakończyć. Znów piszę, gdy mam problem, gdy się źle czuje. Oczywiście wpis będzie przepełniony moim ględzeniem, ale cóż poradzić. Jedyne miejsce, gdzie mogę się wygadać do woli, gdzie mogę napisać wszystko. Wiem, że mam od tego wspaniałych ludzi, lecz zawsze jest opór, co najmniej jedna rzecz, której będziesz się bał powiedzieć. Zastanawiam się czemu to wszystko musi być takie skomplikowane, trudne, niedostępne. Gdzie się podziała ta beztroska, ufność, wiara? Gdzie ta radość z każdej chwili, palący dotyk, uśmiech na twarzy? Gdzie to zniknęło? Gdzie magia świąt, zadowolenie z dowolnego prezentu, rozanielone sylwetki na tle łąki? Uciekło, przepadło. Nie nadążało za światem, zgubiło się. Ludzie całkowicie od tego odwykli, mają to jedynie dzieci. Być jak dziecko... tracę to, nie chcę.

Leży w zimnym łóżku pośród ciemności, wsłuchana w muzykę zatapia się w swojej głowie. Jej myśli skaczą z padającego śniegu tworzącego złotą aurę do bólu w klatce piersiowej - fizycznego i psychicznego. Uścisk trwa od kilku dni, serce daje oznaki życia od niedawna. Czyżby chciało coś przekazać? Uczucia? Niemożliwe. Dziewczyna kuli się i otula pościelą, zimno, dokuczający brak bliskości szarpię ją za ramię. Pierwsza łza spływa po policzku, za nią druga i następne. Płacz ukazuje emocje, że jej zależy. Sama nie wie kiedy to się stało, a jednak. Drugi raz to zrobiła, pokochała zbyt pochopnie. Zaciska mocno oczy, szepcze zamaszyście "nie". Pragnie odpędzić strach, lecz nie umie tego zrobić, jest za słaba, każdy dzień pożera kawałek jej ciała. Żywi się nią, będzie tak dopóki nie zostanie wrak człowieka, dziewczyny, nastolatki pragnącej ciepłego słowa. Tak trudno się do tego przyznać, tak trudno zaakceptować i zrozumieć. Niestety rozsądek jest na przegranej pozycji. To jej decyzja czy podąży wijącą się przed nią drogą czy zawróci. Może zyskać, ryzyko zawsze jest. Pytanie pozostaje... czy warto próbować? 

Kolejny temat. Siódmy od końca, nie będę się nad nim rozpisywać, gdyż nie czuje takiej potrzeby. Ostatnia osoba, z którą się całowałam. Domyślam się, że tu nie chodzi o całusy z rodziną. Eh... wróćmy wspomnieniami do tych chwil, w których myślałam, że będzie dobrze, zapominałam się. Było to z panem M. Jak ja chcę o tym zapomnieć, wymazać. Wrócić? Nie, wiem, że nic by z tego nie było, jednak wszystko mogło się potoczyć inaczej. Niestety on był ostatnią osobą z którą się całowałam, nawet nie pamiętam gdzie to było... Kalectwo. Nie wracajmy do tego. Przed tym to w ogóle nic mi do głowy nie przychodzi. Wybaczcie, ale ten temat nie jest dla mnie sferą rozbudowaną, w sumie cieszę się z tego. 

Ferie, szara codzienność, mnóstwo zajęć, kolejne konferencje, gry. Kocham tych ludzi, kocham wszystko co z nimi związane. Chciałabym już ich zobaczyć, przytulić, uśmiechnąć się. Tęskno mi za tym, choć tego nigdy nie miałam, dziwne, nieprawdaż? Nic nie poradzę, że moje serce jest w takim stopniu skłonne do podzielenia się pomiędzy nic. Perełki życia.

Dopiero przy tej linijce przeszła mi złość, opadły emocje i droczenia się. Nachodzą mnie wyrzuty sumienia z powodu źle zakończonej rozmowy. Mam ochotę teraz zadzwonić, powiedzieć dobranoc i zasnąć. Niestety jest troszkę za późno. Ach, nie lubię ograniczeń. Zresztą nie powinno się przerywać czyjegoś snu.

Przedtem strasznie mi było do śmiechu, dzięki Tacie, Desce i całej reszcie. Po prostu jesteście bajeczni. Jednak najlepsza w tym wszystkim była moja mama, powiedziała, że na wakacjach mogę jechać tam gdzie chce, bez oporu. Mam plany, mam ułożone w głowie piękne sceny, które chciałabym wprawić w życie. Mam nadzieję, że nie skończy się jedynie na gadaniu, jestem gotowa nawet o to błagać.
Koło początku lata rodzinka chce wysłać ojca do stanów, a niech jedzie. Chwila spokoju nastanie. Jakby to wypadło zaraz po końcu roku szkolnego to mogłabym zaprosić moich debilków do siebie. Moje wizje są dobre, w miarę realne, ale czy na pewno w moim życiu? Dość, myślimy pozytywnie, inaczej nic nie wyjdzie.

Chcę się zaznać bezpieczeństwa,
Tej troski, która omija.
Uśmiechu, który napędza.
Dotyku, który rozpala.

Głosu, który czaruje.
Chcę tylko tego, albo aż tego...
Oceniać nie mnie.
Lecz jak to mówią...
Chcieć nie znaczy móc.

_____________________

Towarzyszące:

piosenka

chłód

myśli

ciemność

XLII "Kiedyś w kuchni... czyli historia kuchenna"

Pewnego deszczowego, prawdziwie paskudnego dnia...
yap yap yap xD
niuuuuchu xD
puuuchu
ohuuuu xD
JAPAOOOO xD
SOWA!
PTASZEK Z DŁUGIM OGONKIEM xD
napalona Sójka XD
Gorące hot 50tki nad morzem xD
nadzy yaoiści siedzący na zmywarkę XD
mina zmywarki "are you fuckin' kidding me" xD
Fuuuuuuuuuuuuuuuuuu xD
tia xD a potem idzie odkurzacz i z okrzykiem PASTA jeb na nich XD
hahahaha xD
kurwa XDD napisałam odkurzacz i do mnie napisał XD
proroooook !! xD
Proroka gryzie wampirek XD
a krew robi kapu kapu
na perkusje
a deska słyszy fapu fapu XD
oj tam oj tam xD
a potem przychodzi chleb, idzie na deskę.
Nóż kroi chleb, a deska się podnieca bo po niej rysuje i deska z podniecenia popuściła drzazgi, które wbiły się w zmywarkę, a zmywarka wydała okrzyk godowy, który usłyszała sokowirówka która stała obok lodówki. Sokowirówka rozpoczęła działanie, jej wibrację rozchodziły się po całym blacie. Od wibracji popuściła sok bananowy, a lodówka wyrzuciła z siebie spleśniałą szynkę. Szynka poleciała prosto pod odkurzacz, który wbił się w nią swoimi zębami i krzyknął yap yap. UGRZYŹ SZYNKĘ JAP JAP!
Na widok tego wszystkiego toster się obraził bo nie dostał do środka szynki, ale był podniecony, gdyż miał w sobie chleb, który po opuszczeniu orgii tostera pobiegł pod nóż do masła, który z uczuciem i taką agresją rozsmarowywał roztopioną żółtą maź po ciele chlebka.
Nóż do masła lubiał zabawę na ostro i niechcący przekroił skórkę i dostał się do deski z Hello Kitty ... znowu.
Deska stwierdziła, ze ma dość orgii noża na swojej powierzchni więc uciekła do środka zmywarki, która zaczęla ją namiętnie pieścić swoimi sokami.
Po wyciągnięciu ze zmywarki na rozgrzanie i wysuszenie wylądowała tuż pod napalonym i nagrzanym do czerwoności żelazkiem, który lubi deseczkę posuwać i zawsze być na górze ... ze zdziwienia i zazdrości nóż zmienił się w zimnego jak lód i poszedł tulić się do lodówki.
Lodówka objęła nóż lodowatymi ramionami, tymczasem zmywarka razem z sokowirówką zaczęły wytwarzać ostre wibracje, woda się rozlała w postaci wodospadu, w którym zaczęła się namiętnie chlapać Pro Kasia. Z drugiej strony do sokowirówki odkurzacz wpychał banany, które zmieniały się soki, które z kolei zalały cały odkurzacz aż nastąpiło zwarcie. Z kolei Deska zrobiła się już tak czerwona, że żelazko musiało przenieść się na ratowanie odkurzacza. Deska poczłapała znów do wody, gdzie wykorzystywała ją Pro Kasia.

Pro Kasia która była bogiem dała radę przywrócić Desce swoje dawne drzazgi i sęki które były kokardą Hello Kitty. Odkurzacz bo dość mocnym bananowym zwarciu i wysuszeniu przez żelazko zmienił się z biedroczipsy bananowe za 2zł duża paczka. Sokowirówka ze strachu puściła ostatnie soki które kapnęły na tosty świeżo wypuszczone z erotycznego tostera. Zmywarka wolała ten bananowy miąsz wyczyścić z powierzchni więc wylała kolejną serię wodzionki na podłogę (BRAKUJE NAM MOPA !! GDZIE JEST KURWA TEN MOP !!).

Wtedy, nagle, niespodziewanie zza rogu ukazał się MOP! a nie... to był MORS!

I on w całej swej okazałości rzucił sie na wodzionkę wprawiając ją w ruch aż wszystkie sprzęty znalazły się w basenie. Każdemu do najmniejszej szczeliny wpłynęły soki zmywarki. Następnie nastąpiło wielkie zwarcie i wszyscy PODNIECILI SIĘ JAK MOKRE CHOMIKI NA PATELNI!.

Mors nie wiedząc co począć pozbył się całej wodzionki z kuchni za pomocą mopa po czym zlizywał resztki swoim chropowatym językiem ze sprzętów kuchennych.

Mokra deska wkurwiała się na nóż który miał ja posmarować farbą do desek. Reszta z powodu zwarcia została zaniesiona przez Pro Kasię do Ryszarda Mosznoczołego by swoją siłą i intelektem naprawił kochane przez nas przyrządy

nóż w końcu wyszedł z lodówki, tylko.... był zamarznięty w kostce lodu. Deska widząc to rzuciła sie ukochanemu na ratunek i zaniosła go do kolejki ku zbawieniu. 

Wszystkie sprzęty kuchenne czekały na swoją kolej u Ryszarda Mosznoczołego po uprzednim wykorzystaniu i wylizaniu przez morsa. Najbardziej zadowolone jednak były męskie sprzęty, gdyż one kochają być brane od tyłu przez morsy.

Zmywarka cieszyła się z nowego Calgonitu wrzuconego do dziurki. Odkurzacz dostał nowy wysuszony worek. Sokowirówka dostała nowe nożyki do mieszania i komplet bananów na cały rok. Żelazko dostało wodę do zbiorniczka a nie znów kąpiel. Lodówka dostała zapas piwa (zimne piwo *-*).

Nóż dostał nowe roztopione masło, Deska została napolerowana wazeliną, Erotoster został zmacany (ej dlaczego jemu nic w tej historii nie jest? O.O), a Pralka dostała zapas Calgonu.

Wtedy wszyscy zaczęli krzyczeć OH AH EH, a odkurzacz podłączył się i zaśpiewał "dłuższe życie każdej pralki to calgon"

Dziękujemy wszystkim sprzętom oraz scenerii i ludziom pro zboczonym, którzy zgodzili się wystąpić jako tło. Moja LAMPA was kocha.

Dzieło stworzone przeze mnie i Deskę, moją kochankę, babcię i ciocię. Arigatou, że jesteś takim zjebem jak ja <3

XLI "Rozmowy na poziomie~~"

Mamy odejście od tematu dni... wybaczcie, ale musiałam gdzieś to wrzucić. Nigdzie indziej się to nie nadaje jak na bloga, gdyż na facebooka troszkę to za długie. Rozmowa pomiędzy mną a Braciszkiem, jest tak kreatywna, że już ją kocham <3

Braciszek:
milej nocy
i zabawy z nowa malzonka
i wogole
Ja:
małżonką? XD
Braciszek:
szczescia na nowej drodze zycia ;)
Ja:
oke XD
Braciszek:
ta no
Misiek
czekaj
to facet
Ja:
papa <3
idź już XD
Braciszek:
to malzonkiem
lepiej dla Ciebie xD
tylko hlopaka nie zamecz
faceci maja limity!
xD
i ten no
zabezpieczajcie Sie
Ja:
papa xD
SPADAJ XD
Braciszek:
i tten no
nie za duzo naraz
Ja:
miłej nocy xD
Braciszek:
zeby Wam sie nie znudzilo
i ten jeszcze
xDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD
no eee
Ja:
też Cię kocham <3
Braciszek:
wogole wiesz nie stresuj Sie
rozluznij
Ja:
jaki doświadczony
Braciszek:
i powodzenia
i duuuuuzo  zabawy xD
no baaaa
Ja:
co Ty z Nią robiłeś? ;>
Braciszek:
tyle juz malzenst...
NIC!
naprawde nic
i sie ciesze xD
Ja:
jasne XD
Braciszek:
jeste dumien
Ja:
teraz to Ci uwierzę XD
Braciszek:
bo przynajmniej sie nie zmarnowalo
na nia
xD
Ja:
hahahaha xD
idź już XD
proszę Cię XD
Braciszek:
Cezaaaaruuuś
xDDDD
Ja:
albo wszystko pójdzie na fb XD
Braciszek:
nie chce mi sie
ale jestem spiacy...
*pfuuuuu*
ale co?
Braciszek:
xD
Ja:
ta rozmowa XD
Braciszek:
juz mnei bedzie ujawniala!
zło Jestes wcielone!
Ja:
to idzie na sb xD
Braciszek:
ale ja sie nie mam czego wstydzic tutaj!
pozdawiam mame
i babcie
i bez Was bym nie dotarl tu gdzie jestem
i ten no
eeee
i Cezarka tez

Wyjaśnienie:
Cezar - boski piesek <3
Ona - była Braciszka
ja i małżeństwo? wtf? XD

XL - Dzień XXII "Osoba, której chcę dać drugą szansę"

"Jest tylko on, on, u mojego boku, tu, teraz, i tylko to się liczy. Tu i teraz. A to, kim był dawniej, gdzie był dawniej i z kim był dawniej, to nie ma żadnego, najmniejszego znaczenia. Teraz jest ze mną, tu, wśród was. Ze mną, z nikim innym. Tak właśnie myślę, myśląc wciąż o nim, nieustannie myśląc o nim, czując zapach jego perfum i ciepło jego ciała. A wy udławcie się zawiłością."

Znów się opuściłam z pisaniem notek. Jak zwykle jestem uczestnikiem tych dziwnych konferencji na skype. Znam z dwie osoby, masakra. Miałam taki fajny humor, a teraz jakby mnie kuło w środku, jakbym była zazdrosna.


Baka! Baka! Baka! Baka! Baka! Baka! Baka!
Dlaczego mu to napisałaś, co? Myślisz, że co sobie pomyśli? Zamierzasz go uwieść? W głowie się poprzekręcało? Przecież i tak od tego uciekniesz... chcesz ranić kolejną osobę? Jak śmiesz. Przecież już tyle namieszałaś! Zostaw go w spokoju, wiesz, że Ci przejdzie. Po co się łudzisz? Codziennie będziesz siedziała, miała nadzieję i podejrzenia. Tak ma wyglądać Twoje życie? Wiecznie siedzisz, użalasz się nad sobą, a jak przyjdzie Ci postawić krok, odkryć karty to uciekasz. Nie dawaj innym szansy, skoro sama jej nie widzisz. Chcesz powiedzieć, że kochasz? Nie no... naprawdę zwariowałaś. Po takim czasie? Po takim "czymś"? Toż to tylko złudzenie serca. Obudź się! Dobrze Ci tak jak jest, nie psuj tego. Daj się innym bawić, wyluzuj... Nie nadajesz się do tego. Weź do ręki książkę i zniknij. Pojaw się na innej linii, na konferencji od czasu do czasu z chińczykiem. Tyle. Nic innego Ci nie pozostało.

Wracając do tematu. Szczerze? Nikomu nie chcę dać drugiej szansy, myślę nad tym już długi czas i nikt mi do głowy nie wchodzi oprócz samej siebie. Tak, sobie w szczególności dałabym nową szansę, prędzej nowe życie za te głupoty które wyczyniam. Jestem żałosna, ale to widać powyżej. Kłótnia serca z rozumem. Trafnie to określiłam.


Dzisiaj była WOŚP, mam nawet z niego koszulkę. Trochę za duża, ale ja takie lubię. Cały dzień byłam na licytacji, jako organizatorka i strasznie mnie bolą plecy. W sumie sama nie wiem po czym. Mój rzekomy teść mnie wycałował na wszystkie strony, fajnie, że mojego potencjalnego męża na oczy jeszcze nie widziałam. Szczegóły.
Jutro do szkoły, kartkówka z chemii na którą nawet nie otworzyłam zeszytu. Mniejsza, że miałam się uczyć cały weekend. Tak szczerze to mam większą ochotę napisać teraz charakterystykę Miśkowi niż wkuwać jakieś wiązania. W ogóle robienie czegoś dla kogoś jest prostsze, chce się.
We wtorek ortodonta i wywiadówka. Czwartek, piątek kulig i ferie. Ciekawie się to zapowiada, ale ja i tak kocham moje pesymistyczne myśli. Książka do historii przede mną leży i patrzy dziwnym wzrokiem. Ojć, jak mówię, że książka ma oczy to powinnam iść spać. W sumie na dzisiaj wystarczy ględzenia.


Leżysz na biurku i myślisz,
Sądzisz, że to coś da?
Rusz się, otwórz oczy!
Świat nie jest taki zły.
- Jest!
Wydaje Ci się,
Nie umiesz na niego patrzeć.
- A Ty umiesz?
Nauczyłam się, Ty też to zrobisz.
Nic nie jest złe po oswojeniu.

_______________

Towarzyszące:

przeklęte myśli

XXXIX - Dzień XXI "Ktoś, kogo osądziłam przy pierwszym spotkaniu"

"Rzucić, to wszystko i uciec. Zacząć żyć od nowa. Z nową etykietką. Bez opinii, na starcie. Bez ludzi, którzy kładą Ci kłody pod nogi. Bez problemów, bez rutyny. Bez abstrakcyjnej nadziei na lepsze jutro. Chcę uciec. Ale nie mogę. Dalej tkwię, w tym zakichanym, szklanym, pudełku, zwanym życiem. Stąd, nie ma wyjścia. Nawet śmierć, jest zbyt bezszelestna, by pomóc."

Łzy w końcu płyną po moim policzku, a i tak ich mało i mało. Nie chciały się pojawić od trzech dni, a ja ich potrzebuje. Łzy przypominają o błędach. Czy ja naprawdę jestem taka naiwna? Czy zawsze muszę się pchać tam, gdzie mnie nie chcą? Czy może to ja odpycham wszystkich, gdyż nie chcę zostać zraniona? W ten sposób ranię nie tylko siebie... innych też, zamiast - co jest moją intencją - chronić ich. Co ja poradzę, że się boję? Nie powiem wszystkiego jeśli mnie człowiek nie pociągnie... jeśli nie usłyszę tych pustych słów, że będzie dobrze, że mogę polegać na tej osobie. To wszystko jest chore. Sama to zauważyłam. Wszystkim dookoła mówię, że jest dobrze, uśmiech na twarzy, a to gówno warte. Od sylwestra kompletnie nie mam humoru i nie mam pojęcia dlaczego. Tylko chwilami mam humor, szczery uśmiech na twarzy i ciepło w serduchu. Jak rozmawiam z Miśkiem, Deską, Kotkiem czy Fraggiem. Tylko, że czuję bijącą od nich niechęć. Wiem, że może sobie dobieram do głowy, ale mam wrażenie, że odpisują bo muszą. Czuję się... bezsilna. Muszę zakisić się na jakiś czas w pokoju. Po prostu książka, ja i muzyka. Uczucia tańczące wokół mnie, układające się, stabilizujące. Do czasu aż ktoś w nie nie rzuci kostką. Hah... bo przecież wystarczy słowo "zależy" bez podparcia, a serce już leci. Moja naiwność  nie zna granic.

Osąd, pierwsze spotkanie... staram się w ogóle tego nie robić, lecz owszem był czas kiedy słowo ludzi liczyło się nad moją ocenę. Może to jest powodem mojego częstego błądzenia i skakania z kwiatka na kwiatek. Brak mi stabilizacji. Przeważnie jednak oceniam ludzi zbyt pozytywnie, a potem się dziwię dlaczego takie głupoty robią i obgadują za plecami. Ale cóż, wróćmy do tematu. Kto to może być...

Mój Braciszek. Pamiętam jak Cię pierwszy raz, wydawałeś się taki inny, niepasujący do mojego obrazka. Okazało się całkiem inaczej i nie pozostaje mi nic innego jak dziękować za to. Dalej. Nie, nie jestem na tą chwilę w stanie wypisać jeszcze kogokolwiek.

Siedzę na podłodze z laptopem na kolanach, misiu leży gdzieś na mojej klatce piersiowej. Przytulam go do siebie. Tak, tego mi w tym momencie brak najbardziej - żeby mnie ktoś przytulił. Tak bez żadnych zobowiązań. Po prostu przytulił i poczekał aż się uspokoję. Jestem po dwóch melisach, a dalej mnie roznosi. Zacznę się chyba poważnie zastanawiać nad psychologiem. Ze mną po prostu nie jest za dobrze. Gdybym miała więcej odwagi i była odrobinę głupsza to z wielką ochotą bym się pocięła. Fajna perspektywa. W sumie, co by mi szkodziło. Nikt i tak by nie zauważył. Ja tylko bym się wygadała, bo ze mnie okropna gaduła.

Nadzieja, przychodzi tam, gdzie nie ma najmniejszego znaczenia. Dlaczego mnie tak gnębi? Dlaczego wiecznie otwiera moje serce na więcej? Czyżbym na gwałt szukała uczucia? Jestem kretynką. Kolejny sms poszedł. Pytanie jaki jest jego cel. Żeby dostać odpowiedź ze słodkim słówkiem? Przecież i tak nie odpisze. Aż taka jestem zdesperowana czy aż tak mi zaczęło zależeć. Nigdy się do tego drugiego nie przyznam, nawet sama przed sobą. Ucieczka. Znowu. Śmieszne się to robi, zaczynam ironizować swoją osobę. Hah, jestem bosko walnięta.

Jutro mam zdawać angielski. Umiem aż nic, nie obchodzi mnie to. Będzie trzy, złość ojca, zawód samej siebie. Ale nowość, co? Najwyżej mnie na Magnificon nie puszczą, ale wieka strata. Ludzie się ucieszą, bo nie będą mnie mieli przed oczami. Szczerze? Współczuje każdemu kto czyta ten wpis, ale przykro mi, ja się muszę gdzieś wygadać. Do ludzi się boję, zresztą oni w ogóle nie są zainteresowani. Moja filozofia powiedziałaby, że źle dobieram ludzi. Ach tak? Po prostu ze mną się nie da wytrzymać, a ja ich utrzymuje z dala od moich wewnętrznych problemów.
Jeśli ktoś mi powie, że jutro dzień ma być lepszy to go wyśmieje. Od początku miałam złe mniemanie o tym roku, złe odczucia. I patrzcie co się dzieje. Wszystko się spełnia.

Po policzku płynie kolejna łza,

Ona przytula pluszowego miśka
I wpatruje się w okno.
Ma nadzieję, że gdzieś, ktoś o niej myśli.
Nie - że jedna z tych gwiazd spełni jej marzenie.
A jest ono jedno... zasnąć.
I więcej się nie obudzić.

___________________

Towarzyszące:

miś

sb

rozmowa

płacz

XXXVIII - Dzień XX "Osoba, która złamała mi serce"

"Czasem kiedy mówię: "u mnie w porządku" chciałabym, żeby ktoś spojrzał mi w oczy uściskał mnie mocno i powiedział "wiem, że wcale tak nie jest" ."

Witam was w tym pięknym nowym roku. Przynajmniej mam nadzieję, że taki będzie. Ktoś powiedział, że ona jest matką głupich, ale w końcu jestem debilem. Zaliczam się do tego. Właśnie siedzę na konfie z "ciekawymi" typami i od czasu do czasu zdycham ze śmiechu. To jednak nie jest moje towarzystwo, wolę Deskę i całą resztę. To są ludzie warci zachodu, a to? Wielka porażka na raz. W dodatku wszyscy upici. Cieszmy się i radujmy. Wróć... trzeba być teraz pozytywnej myśli, uśmiechać się i patrzyć świecącymi oczami w nowy dzień.

Dodatkowo siedzę z kuzynostwem, jem kurczaczki i się lenie. Hah, a niby miałam tyle zrobić przez tą noc. Kocham swoje podejście - jak nie dzisiaj to jutro. 
 

Ostatni dzień roku minął bardzo fajnie. Uciekłam przed księdzem, który chodził po kolędzie (babcia ma focha za to na mnie), zrobiłam drzewko naszej rodzinki, zostało jedynie je ubarwnić i wrzucić na neta. Rozmawiałam z Miśkiem, śmiałam się. "Ryłam jak głupia do sera, nie... debil do monitora".
 

Hm. Dzisiejszy temat to jeden z bloeśniejszych do rozmowy. Zawsze gdy się o tym myśli to rany odkrywa się na nowo. W sumie nie mam pojęcia czy kiedyś ktoś mi złamał serce tak konkretnie. Wiem, że było nadrysowane, pokłute, ściskane, ale złamane... Zależy jak patrzeć na te wszystkie sprawy, które nas otaczają, jak je uporządkować.
Pomyślmy, chyba było coś. co mogłabym tu zaliczyć. Nie mówię, że są to sprawy miłosne, łamanie przyjaźni boli czasami bardziej.Pierwszą taką sytuacją była chyba ta piękna, czy jak kto uzna felerna znajomość z Eklerką i wszystkie tego konsekwencje. Nie będę wchodziła w szczegóły, ale dużo jeszcze czasu minie zanim o tym zapomnę, o ile w ogóle. W sercu raczej zostanie na długi czas.
To jest chyba jedyna sytuacja, którą mogę zaliczyć do tego tematu.
Na wszystkie inne głupoty byłam przygotowana? Sądzę, że bardziej odporna to lepsze złożenie, lecz nie umiem tego ocenić.
Złamane serce to ciężki orzech do zgryzienia, nie powinno występować, a jak już to góra jeden raz. Więcej razy albo uodporni albo zabije.
 
Jutro sobota, weekend nowego roku. Sześć dni szkoły, kulig, ferie. Czas gna do przodu jak zaczarowany. Nie myślę w ogóle co już robię. Słucham ten przeklętej konfy i coraz bardziej rzygać mi się chce, ktoś by spytał dlaczego po prostu z tamtąd nie wyjdę... Dodają z powrotem. Zresztą to są rzeczy godne uchwycenia, będę pamiętała dlaczego mam nie iść tam następnym razem.
Dzieciaki  w końcu usnęły, ja siedzę przy komputerze i czekam aż wujek wróci. W sumie i tak nie mam klucza do domu żeby się tam dostać. How sweet. Tak, muszę w końcu iść go dorobić.
Dotarła do mnie właśnie jedna rzecz, cały dzień maltretuje mój mózg piosenkami Bon Jovi. Nie... w sumie to praktycznie jedną. Cóż, ja tak mam.
W ogóle wiem, że piszę już całkowicie bez sensu, sama siebie zaczynam nie ogarniać. Witaj dziwny humorze na sam początek nowego roku.
Czy to jest dziwne, że już mam przeczucia iż będzie on do dupy? Hah, nawet się z takim humorem zaczął. Ależ ja jestem pesymistycznie nastawiona. Powinnam się przecież cieszyć, same cudne rzeczy dookoła.Tak w ogóle napisała do mnie ma była kochanka. Stwierdziła, że mi wybaczy winy. Byłam miła, przytaknęłam i jak na ten moment jest w porządku. Jednak... to nie wróci, nie mam się co łudzić. Zresztą... sama nie wiem co lepiej. Jak na ten moment mam wielu przyjaciół i za to będę dziękować.
 
Patrzysz na mnie tymi oczami pełnymi nadziei,

Ja płaczę, gdyż nic nie mogę zrobić, postawić kroku.
Bezsilność jest straszna, paraliżuje bardziej niż w rzeczywistości.
Stać i się przyglądać? Nie umiem.
Mogę cię jedynie przytulić i powiedzieć, że zawsze jest dwie strony medalu.
Mam nadzieję, że ta bliskość ci wystarczy...
Mi pomogła - nie raz.

  
_____________
Towarzyszące:
piosenka
skype
sb
myśli

XXXVII - Dzień XIX "Ktoś, kto prześladuje moje myśli"

Mężczyźni wszyscy są zmysłowi w sposób ohydny, na przykład, dla młodego dziewczęcia. Tak się malują w sztuce, którą stworzyli. I tacy są naiwni w tej swojej zwierzęcości, że litować by się trzeba nad nimi jak nad małymi dziećmi. Co tylko w ich sąsiedztwie "caca", to zaraz do buzi!

Kolejny dzień minął na czytaniu książki. Najgorsze jest to, że dalej jej nie skończyłam. Mam jeszcze czas, trzeba dokończyć, gdyż jutro pasuje zacząć Potop. Dostaje bólu głowy, jak ja tego nienawidzę, czasami nic innego tylko się pociąć.
Sylwester jednak spędzam z kuzynostwem. Trójka dzieciaków, dom cioci, jedzenie, konsole... nie zapowiada się źle. Będzie przynajmniej ciekawie, nie będę musiała siedzieć w domu. Co jest ze mną nie tak, że tysiąc razy bardziej wolę zostać z dziećmi niż zorganizować coś z koleżankami? Sama siebie nie rozumiem.
Cóż, takie to już jest może życie.
Aktualnie rozmawiam z Pralką, Deską i Misiem. Taki lekki zastój jest dzisiaj, albo mi się tylko zdaje. W sumie nic nie robiłam, każdy ma zajęcie. Nie.. znów piszę z łóżka i to jeszcze po ciemku. Ciekawe ile moje oczy wytrzymają. Właśnie skończyłam drugą partię szatańskiej gry z dziewczynami. Bot nas ograł, a potem wygrała lama Pralka. Co się na tym świecie już wyprawia. Szczerze? Ja już usypiam, moje oczy bolą i ledwo widzą. Jednak chciałabym już napisać ten wpis do końca.
Truję się jedną piosenką - Wherever you are - One ok rock. W kółko i w kółko. Tak, jestem dziwna.

Myśl. W mojej głowie wiele się dzieje, czy dobrego to trudno mi określić. Przejmuje się wieloma rzeczami, co ukazują moje dłonie, czyli brak paznokci. Nerwica. Wiąże się to jakoś z prześladowaniem myśli? Tak, bo się martwię, a jak się martwię to się denerwuje. Tyczy się to również strachu przed utratą, zdradą, czymkolwiek.
Kogo mogę wymienić pierwszego... Braciszek. Głowię się co tam u niego, kiedy przyjedzie, przytuli i powie, że wszystko dookoła to pierdoły, że liczymy się my i nasza kawa. Koraliki w szufladzie dalej leżą. Coś kreatywnego można z nich jeszcze zrobić - pytanie co.
Drugi... Sezam. Z nim to długa historia, ale powraca co jakiś czas. Nie będę się już nad tym rozczulać, gdyż powoli mi przechodzi.
Trzeci... Misiek. Z Tobą to ja mam dopiero. Mieszasz mi tak pewnie dlatego, że rozmawiamy zawzięcie od dwóch dni, przejdzie. Jak to powiedziała Deska - ssiesz XD
Czwarty... Hox. Tak, mój ojciec z sb. Nie wnikajmy lepiej w rodzinki, jak skończę rysować drzewko to je tutaj opublikuje. Poznałam już trochę tego człowieka i nie żałuję, martwię się trochę co u niego, myślę o chińczyku, gwałceniu i takich tam.
Śmiem twierdzić, że osoby niewtajemniczone nie powinny tego czytać, gdyż raz, że nic nie zrozumieją, a dwa pomyślą sobie nie wiadomo o czym. Proszę wszystko przyjmować z dystansem.
W mojej głowie również siedzi babcia i jej choroba, Deska i jej samopoczucie, była kochanka i wspomnienia z nią związane. Dużo osób prześladuje moje myśli, nie umiem jednoznacznie określić. Są sytuacje, miejsca, rozmowy po których myśli się tylko o danym człowieku. 

Rozpisałam się na dzisiejszy temat, zielono mi. Chcę wam wszystkim życzyć Happy New Year.
Ludzie robią nic nie warte postanowienia, czasami lepiej z nich zrezygnować lub zawziąć się do końca i wytrwać. Przecież nic nie daje obiecywanie sobie co rok tego samego i zapominanie po miesiącu.

Znów łóżko, znów ciemność i palne błądzące po klawiaturze. Słuchawki u uchu dostarczają do mojego umysłu błogą muzykę, w tle słychać szum laptopa, a za oknem wiatr. Atmosfera w sam raz na nowy rok, cóż za ironię czuję w mych słowach. Oczy same zamykają się pod ciężarem poprzedniego dnia, pościel otula zapraszając do snu. Poddaje się temu, uciekam do krainy błogich marzeń, których nikt mi nie zabierze, pragnień, które nie mają ujścia na jawie. Gwiazdka czuwa na niebie, szepce słodkich znów i daje nadzieje na nowy, lepszy, ostatni dzień tego roku.

Krzyk dochodzący zza mych pleców,
Nie potrafię się ruszyć, pomóc.
Ból i strach rozdziera mą pierś,
Czuję się bezsilna.
Co robić? Cóż począć?
Nic, musisz odpuścić,
Przetrwać. Każdy ma swoją szansę.
Uśmiechnij się, twoja kolej.

_________________

Towarzyszące:

piosenka

XXXVI - Dzień XVIII "Osoba, którą chciałabym być"

Alpha: Papa kiwi, pamiętaj, na zawsze będę Twoim misiem <3 :*

"Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą? Wygląda papierowo, kruszy się w palcach, rozpada. Każdy ruch przygląda się sobie, każda myśl przygląda się sobie, każde uczucie zaczyna się i nie kończy, i w końcu sam przedmiot tęsknoty robi się papierowy i nierzeczywisty. Tylko tęsknienie jest prawdziwe, uzależnia. Być tam, gdzie się nie jest, mieć to, czego się nie posiada, dotykać kogoś, kto nie istnieje. Ten stan ma naturę falującą i sprzeczną w sobie. Jest kwintesencją życia i jest przeciwko życiu. Przenika przez skrę do mięśni i kości, ktre zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie - to znaczy, że podstawą ich istnienia był bl. Toteż nie ma od takiej tęsknoty ucieczki. Trzeba by było uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie."

Piękne cytaty, prawda? Szczególnie ten pierwszy, który wprawił cały shoutbox w zdziwienie. A ja siedziałam przed monitorem i się śmiałam. Jest mi słodko do tej pory. Mru <3

Znów łóżeczko, umęczona książka, muzyka i... samotność. Jak miło. Okna są oczywiście otwarte jakby ktoś chciał napisać, ale aktualnie żyję błogim spokojem. Zmieniłam wygląd bloga. Jest... czyściej, jaśniej. Znudziła mi się ta czerń, jak sądzę jest to sprawka strony Deski. Szczegóły. Dzisiejszy dzień spędziłam można rzecz pożytecznie. Dowiedziałam się, że sylwestra spędzę przed telewizorem w domu, gdyż nie będę musiała niańczyć dzieci. Przeczytałam parę stron lektury, zjadłam michę spaghetti, porozmawiałam z Braciszkiem. Wszystko się pięknie kręci. Wieczorem oczywiście partyjka chińczyka z Deską i Misiem. Najchętniej to siedziałabym z nimi dni i noce. Nie mogę się doczekać konwentów. Niestety najbliższy dopiero w kwietniu. Mam nadzieje, że wytrwam.
I tak między nowym rokiem a feriami mam 6-7 dni szkoły. Patologia na całego.
Zaczęłam robić drzewko genealogiczne, niestety nie mogę na ten moment nawet projektu ukończyć, gdyż nie mam starych wersji. Muszę jutro poszperać i je znaleźć. Zobaczymy co mi wyjdzie, w końcu mam brokat!

Osoba, którą chciałabym być. Hmm.... nie mam jakiejś ulubionej gwiazdy czy idola. Jedynie do kogo dążę to moja mama. Chciałabym być taka jak ona - oczywiście nie w całości. Podziwiam jej niezależność i wybicie się na karierze zawodowej.
Ogólnie to trudno jest wybrać jedną osobę, od każdej wolałabym dostać jakieś cechy. Żebym umiała utrzymywać przy sobie ludzi i takie tam. W tym temacie akurat się nie rozpisze - nie ma o czym.

Aktualnie siedzę sobie na dwóch chatango i zamulam - jak zwykle pytam o łóżko. Ciekawie, prawda? Muszę wam uzupełnić linki żebyście wiedzieli gdzie znaleźć waszą Kiwi. Coś mi krótsza wyjdzie ta niż zazwyczaj, ale dosłownie padam ze zmęczenia. Wstałam dzisiaj wcześniej, więc muszę sobie dospać.
Ludzie ostatnio mnie męczą o adres bloga. Może by go tak odblokować? Nie, jeszcze nie. Za wcześnie. Boje się gdzie to może wylądować.

Szum komputera daje jedyne oznaki życia, pale błądzą po klawiaturze w poszukiwaniu zagubionych słów. Klucz namiętności wisi bezwładnie na mej szyi, nikt jeszcze go nie poruszył. Czas pokaże czy znajdą się chętni. Tulę do swej piersi pluszowego misia, nachodzą mnie dziwne myśli. O dziwo wszystkie są uporządkowane. Nie ma ciemności, nie ma chaosu. Tylko ja i myśl, wspomnienie, nadzieja, pragnienie.

Szepcze do Twojego ucha słodkie słowa,
Lubię je wymawiać, sprawiają Ci przyjemność.
Zarzucam ramiona na Twą szyję,
Kocham tą bliskość, uśmiechasz się.
Zachowuje się jak dziecko, lubisz to,
Możesz się mną opiekować,
A ja pozostanę...

______________

Towarzyszące:

rozmowy

noc

sb

XXXV - Dzień XVII "Ktoś z mojego dzieciństwa"

"Bowiem miłość i cierpienie stanowią jedność. Aż zaczynzasz zapominać się w bólu."

Wtorek, a raczej już środa. Zbliża się pierwsza w nocy, a ja sobie wymyśliłam pisanie wpisu. Cóż, to ja w końcu. Rozmawiam z Kotkiem i Hoxem, niestety za późno na skype, wiec pozostaje spotkanie. Słucham ostrej patoli mej Deski i śmieje się jak głupia do sera. Albo jak to Hox ujął - debil do monitora. Leżę na łóżku w samej bieliźnie i staram się sklecić parę zdań. Niestety Idol skutecznie mi przeszkadza swoimi humorami. Spadaj człowieku.

Tak rozmyślam aktualnie nad zmianą szablonu. Znudził mi się już dotychczasowy. Zapewnię zrobię to jutro, albo całkowicie potem. Muszę jeszcze odpisać Yoru na zaczętą historię. Tak, wymyśliliśmy oboje, że napiszemy wspólnie jakieś opowiadanie, co kawałek się wymieniamy. Ciekawie to wygląda, gdyż jest to opowiadane z dwóch całkowicie różnych perspektyw. Jak skończymy to opublikuje to tutaj.

Święta, święta i po świętach. Na szczęście upłynęły w atmosferze pokoju i zgody, nikt się z nikim nie pokłócił ani sprzeczał. Mam nadzieję, że to się utrwali na cały rok. Was pewnie jednak interesują prezenty. Otóż od cioci dostałam szaliki, od taty wielofunkcyjne urządzenie (jak to brzmi) - drukarkę, skaner, kopiarkę. Problem jest z tym, że działa bezprzewodowo, a ja nie umiem zainstalować oprogramowania na komputerze. Kocham być blondynką.
No i od mamy dostałam upragnioną rzecz, a mianowicie kluczyk na szyję - taki wisiorek.

Od jutra się zaczyna lekka patologia, Deska spędza cały dzień z Pszczołą, Hox wraca do domu, gdzie nie ma dostępu do komputera. Z kim ja będę grała w chińczyka? Nadzieja w moim Bogu, z którym się śmiałam dzisiaj bitą godzinę. Tak, my się w ogóle nie uważamy za normalnych ludzi.
Może w końcu skończę czytać lekturę. Szczerze śmiem w to wątpić.

Wracając do tematu. Ktoś z mojego dzieciństwa, szczerych, dobrych, pięknych chwil.
Pierwsza nasuwa mi się Polcia. Chodziła ze mną do klasy w podstawówce, ale tylko do trzeciej. Potem się przeprowadziła i kontakt zanikł, ale byłyśmy jeszcze dziećmi, nic z tego nie rozumiałyśmy. Babcia do tej pory mówi, że trudno było znaleźć dwie równie dobrane przyjaciółki. Przesiadywałyśmy u siebie w miarę możliwości i bawiłyśmy się we wszystko. Do tej pory pamiętam konfesjonały przed pierwszą spowiedzią.
Kolejna myśl to moi sąsiedzi. Nie mam z nimi takich kontaktów jak kiedyś, gdy mogłam wszystkich chłopaków zmusić do zabawy lalkami. Kocham moją siłę perswazji. Liceum, zmiana otoczenia, wszystko zniknęło. Nawet się już nikomu nie chce wyjść na podwórko pograć w plotko-piłkę, czyli 10 min grania, a 30 gadania.
Uroki dzieciństwa. Tęsknie za tym? Oczywiście, jak każdy. Lecz z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że nadal jestem dzieckiem.

O czym to ja jeszcze miałam pisać. A... dzisiaj zaczęłam się droczyć z panem A. Wyszło na to, że został moim prywatnym Misiem. Mru, ale fajnie. Zobaczymy ile będzie o mnie pamiętał.
Mam lenia, nawet nie mam siły ruszyć się po sok. W ogóle przecież i tak będę musiała wstać do łazienki, więc nie rozumiem co to za różnica. Widocznie moje ciało ją widzi.

Cisza otula me ciało, palce wydają na klawiaturze ciche brzdęki. Obok leżą ciuchy rozrzucone w bezładzie. Głowa wsparta poduszką usypia przed monitorem, oczy się męczą. Plecy błagają o masaż, a umysł o własną chwilę do fantazji. Niekoniecznie erotycznych, jak myślicie. Po prostu spełnienia pragnień, których na jawie nie otrzymuję.

Kolejny płatek spada na ziemię.
Moje oczy utkwione w Twoich tęczówkach.
Obejmij mnie, przytul, obdarz uczuciem,
Wpraw w chwilę zapomnienia i przyjemności.
Spijaj słowa z moich ust i gesty z mego ciała.
Poddałam się uczuciu, doceń to.

_________________

Towarzyszące:

rozmowy

chińczyk

skype

muzyka z iTunes

myśli

XXXIV - Dzień XVI "Ktoś, kto nie mieszka w moim mieście/kraju"

"Kiedyś potrafiłam leżeć godzinami na trawie i wpatrywać się w obłoki. Gdzie się to podziało? Tamte dni, tamte chwile. Zamiatam nogami chodnik w nadziei, że w końcu to dostrzeżesz. Święcące oczy, uśmiech, dołeczki w policzkach, przemarznięte dłonie. Patrzę na Ciebie myśląc, że dzisiaj będzie inaczej. Wiesz co? Nie będzie, powtórzy się ten sam scenariusz. Trzeba przestać się łudzić. Postawiłam pierwszy krok, weszłam do ciepłego wnętrza."

Śmieję się jak głupia, rozmawiam z tobą na kolejnej karcie komunikatora. Ciesz się, nikomu więcej nie odpisuje. Nasza dyskusja jest chora, wiesz o tym doskonale. Piszesz dokładnie to, co chce usłyszeć zapominając, że mi raczej o twoje zdanie chodzi. Mówisz, że ksiądz ci kazał być miłym, nasza wymiana zdań potrafi być ostra, lecz zaryzykuj. Mam do tego odpowiedni humor. Żeby wziąć, objąć umysłem całą twą filozofię, nauczyć się jej i zrozumieć. Dobra, koniec. Już nie ględzę, przecież to wiadome, że my się nie dogadamy. Mamy zbyt wiele różnic.

Środa. Ten dzień już dobiega końca, jak skończę pisać to pewnie nawet czwartek już będzie. Wracając...

dwie lekcje w szkole i wigilia klasowa. Było strasznie fajnie, pewnie dlatego, że nie chciałam iść. Były pierogi, sałatki i ciasta. Złożyliśmy sobie życzenia i.... na szkołę. Schodziłam na obcasach budynek wzdłuż i w szerz. Przytulałam wszystkich, których znałam mniej lub więcej. Co z tego, że opłatka nie było, liczył się gest. Nawet wymieniłam parę zdań ze skłóconymi panami, jakoś atmosfera od razu się rozluźniła. No, ale przecież po co się gniewać, jak można żyć w zgodzie ze wszystkimi?

Przyjaciół trzeba trzymać blisko, a wrogów jeszcze bliżej. Tyczy się to w szczególności jednej panny z klasy zadającej się z pokemonami. Fałszerstwo jej nie zna granic, aż mi się śmiać chce. Ciekawe, co będzie jak wszystkie sobie z klasy pójdą. Wtedy będzie z nami wielka miłość. Oj... nie. Ja sobie już na to nie pozwolę. Zbyt wiele dyskutujesz, zbyt wiele razy swą jadaczkę otwierasz. Myślisz, że tego nie słychać? Nie widać? Mylisz się, cholernie. To co zaprezentowałaś dzisiaj... i nie tylko! Coraz bardziej mam ochotę ci przyłożyć. W końcu nie wytrzymam, nigdy nie byłam znana z cierpliwości. Wręcz przeciwnie.

Na angielskim było dziś cztery osoby. Połowa grupy. W sumie fajne są takie zajęcia, przynajmniej było więcej ciasta dla nas XD Tak, nauczycielka się postarała i placuszka na święta nam przyniosła. Na nowy dobry rok. Nie mam zamiaru pisać jakiś podsumowań, zawierać sama ze sobą postanowień. To nie dla mnie, nigdy nie umiałam wytrzymać w tym, co chciałam. Jak coś robię to robię, jak nie to nie.

Jutro muszę iść do mojego kuzynostwa. Znów nici z wyspania. Teraz powinno paść pytanie dlaczego ja do cholery jeszcze nie śpię. No fakt, wstałam godzinę temu. Zaczęła się wolność, spokój psychiczny i fizyczny od szkoły. Cieszę się strasznie z tego powodu. Mam nadzieję, że uda mi się odpocząć. Planuję wycięcie mnie ze świata - zostanie tylko to, co wprawia mnie w istny humor "bananowej destrukcji".

Książka, herbata, łóżko, chińczyk.

Inne miasto. Inny kraj. Jak wiele osób zasługuje na wymianę w tym temacie. W sumie wszystkie piękne duszyczki mieszkają daleko. Odległość to z jednej strony skaza, lecz gdybyśmy mieszkali wszyscy razem to nawet nie zwrócilibyśmy na siebie uwagi. Czyż to nie chore? Jedna z nowszych chorób ludzkości.

Zaczniemy od Braciszka, który mnie drażni odległością. Wiem, że tam mu lepiej, ale jak już pisałam w poprzednich notkach... brak go.

Deseczka. Tu niby blisko, a daleko. Szlag by trafił te wszystkie kilometry. I tak Cię zdążę jeszcze pomolestować.

Hox. Ciebie to już musiało wywiać na drugi koniec kraju. Chciałabym się z Tobą spotkać.

Z takich ostatnich Duszyczek to wam wystarczy. Jakbym zaczęła się rozczulać to bym do jutra nie skończyła. Wiele osób mieszka blisko, a daleko. W zasięgu ręki, a nieosiągalnie. Można dostać szału z planowaniem, określaniem się, dopasowywaniem. Nie lubię tego, od zawsze preferowałam spontaniczność.

Pusta butelka po soku. Wykończyłam go w jeden dzień, za mną żaden napój nie jest w stanie wytrzymać dłużej. Zawsze komentowałeś to, iż je molestuje. Zbyt okrutny dla nich byłeś, to ciebie chciałam pomęczyć. Uśmiechałeś się i mówiłeś "chodź kotku". Jak można było odmówić? Rzut na szyje i zabawa gotowa. Zauważyłeś jedną, ciekawą rzecz? Muzyka zawsze umiała dopasować się do atmosfery, inaczej... ona ją tworzyła pośród naszych splecionych ciał.

Wziąłeś farbę i zrobiłeś pierwszą kreskę na ścianie. Ze zdumieniem i przerażeniem patrzyłam na twoje poczynania, aż nie zostałam usmarowana na czerwono. Tak zaczęła się ta bitwa na kolory. Ściany, ty, ja... a efekt jak profesjonalne studio malarskie. Tak, byliśmy zdolni. Cholernie. Nasze głupawki nie znały granic, czas płynął z dala od uśmiechu i tych chwil. Nic się nie liczyło, tylko to, że jesteśmy razem. To była sztuka, w tych czasach jest jeszcze większa. Wytrzymać ze sobą taki okres nie robiąc... nic. Zajęcia pojawiające się znikąd. Mama się zawsze z tego nabijała. Kochała cię tak jak ja, zaakceptowała. Śmiesznie szybko jak na nią. Rozczuliłam się. Wystarczy na dziś. Kolejna rozmowa właśnie się kończy, inna zaczyna.

Kolejne nuty nikną w oddali.

Gonisz je jak ostatnie koło ratunkowe.

Zatrzymaj się, wsłuchaj w otaczający Cię szum.

Nie gnaj za rzeczami oczywistymi,

Znajdź coś swojego, własną duszę.

Wdychaj jej zapach, pokochaj ją.

Tak lepiej, odszedłeś od stereotypu.

____________________

Towarzyszące:

Little Wonders - Rob Thomas

angielski

butelka po zielonym soku