LIII "Liczymy od nowa, czyli dalej"

"Ludzki język mnie nie zachwycił - wydaje się absurdalnie ograniczony. Tak wielu rzeczy nie sposób wyrazić słowami. To chyba jest w ludziach najsmutniejsze - ich najważniejsze myśli i uczucia często umykają niewypowiedziane i mało kto umie właściwie je odczytać."

Minął praktycznie miesiąc odkąd ostatnio pisałam.
Skończyły się tematy, pogoda się zmieniła, spojrzenie na świat? Możliwe, że ono też.
Wiele razy miałam ochotę zabrać się za pisanie tego wpisu, lecz nigdy nie doszło to do skutku. Teraz, nareszcie kiedy mam chwilę spokoju otworzyłam tą pustą przestrzeń i powoli zaczynam ją wypełniać literami, słowami, sentencjami. Co z tego jak nie mam pojęcia o czym pisać. Hmm.... wiem, podzielę wszystko na słodkie akapity żebym nie musiała przemęczać mojego umysłu i spokojnie mogła wyrazić to, co ostatnio się dzieje. Można to określić jednym słowem - nic.

Święta, święta i po świętach.

Jestem w trakcie przerwy wielkanocnej, która mija stanowczo za szybko. Normalność - wolne przemija w trybie zająca, szkoła w trybie żółwia. Cholerna niesprawiedliwość. Dni poprzedzające czas spędzony w domowym zaciszu upłynęły męcząco. Byłam wykończona już o godzinie dwudziestej. Szkoła, zajęcia w instytucie, sen. W końcu doszły słuchy o tym, że jest błogi czwartek, który wypełnił mi... angielski. Tak, pięć razy czterdzieści pięć minut, potem otrzymanie zapłaty i udanie się do empiku. Nie mogłam się powstrzymać i zakupiłam dwie książki. Wracam do czytania, cieszę się niezmiernie z tego powodu. O szesnastej całą rodzinką w muzeum regionalnym, gdzie odbyła się prezentacja wystawy o obozie koncentracyjnym niedaleko mojego miejsca zamieszkania.
Piątek, albo żeby było bardziej oficjalnie - Wielki Piątek, minął bardziej leniwie. Stoczenie się z łóżka, oglądnięcie trzeciej części Opowieści z Narnii (do tej pory uważam, że filmy są znacznie lepsze od książki), wyjście z domu i oddanie się na pastwę losu promieni słonecznych z lekturą w ręku.
Sobota nie wyglądała inaczej. Zmobilizowanie babci i dzieciaków na wycieczkę z koszyczkiem na godzinę dziesiątą, powolny spacer powrotny i od jedenastej na huśtawce z kolejną książeczką. Spaliło mnie słońce, cały dekolt i szyje mam czerwoną. Masakra.
Dzisiaj od rana zamęt zmieszany z krwią dziewic. Dobra nie wnikam co siedzi w moim mózgu, że mam takie porównania i skojarzenia. Śniadanko. Stwierdziłam, że tylko cztery osoby w rodzinie mają zboczenie do barszczu białego z ćwikłą - dziadziu, babcia, ciocia i... ja. No nie moja wina, że to takie dobre. Aktualnie rodzice poszli do kościółka, a ja skrobie dalej coś, co was z pewnością straaasznie interesuje .
Książeczki, które przeczytałam, bądź czytam:
Ewa Nowak -Bardzo biała wrona.
P.C. i Kristen Cast - Osaczona
Alexandra Adornetto - Blask

System edukacyjny, który uczy nas wszystkiego, co nam niepotrzebne do życia.

Dużo wolnego, kochane dziewczyny, na które można liczyć w każdej sprawie i wspaniała atmosfera. Nie licząc ogromnej ilości materiału do przyswojenia to narzekać nie mogę. Zawsze cierpiałam na syndrom braku bliższych znajomych, albo po prostu ich nie widziałam. Teraz się to zmieniło. Może za sprawą mojego podejścia, może w końcu natrafiłam na ludzi, którzy mają podejście do mojej osoby. Szczerze mówiąc to nie mam pojęcia. Po prostu jestem szczęśliwa, że takie osoby figurują w otaczającej mnie codzienności.
Ogólnie to jeśli chodzi o szkołę... zbliżają się wybory na przewodniczącego. Nikt niestety nie zna daty, a kandydatów przybywa. Dociera do mnie mój leń, nie chce mi się robić kampanii. Jedyna nadzieja w dziewczynach.

Zjazd niezbyt zdrowych na umyśle ludzi, którzy mają szalone pomysły na spędzanie wolnego czasu.

Konwent. Przeżyłam go bez ani minuty snu, jestem z siebie dumna.
Spędziłam tam na prawdę świetne chwile. Najgłupszy pomysł, a zarazem najciekawszy wyszedł oczywiście z moją Kochanką. Wymyśliłyśmy sobie wycieczkę na krakowski rynek, a skończyłyśmy na stacji paliw. Jak to się stało? Otóż nie pytajcie. Po prostu się kochajmy.
Spotkałam wiele ludzi, z którymi nie można się nudzić. To biegamy tu, to tam. Zdjęcia, pizza, nocne wycieczki z jednego budynku do drugiego, herbatki, zapiekanki, spanie na sobie. Cudo.
Nie będę opisywać co robiłam w każdej minucie, sądzę, że ogólny zarys wam wystarczy, a po szczegóły... poprosić.

Egzystencja w dziwnym, odległym towarzystwie polegająca na wzajemnym braniu się od tyłu.

Tutaj można zamieścić nicki wielu osób, które noszę w serduchu.
Ostatnimi czasy siedzę i gram w chińczyka z panem Pomarańczką i dziewicą hot16. Lepiej nie wchodzić w szczegóły. Cieszę się z tego towarzystwa, gdyż one w pewnym momencie zniknęło, ale na szczęście wróciło, nic innego się nie liczy.
Wieczory spędzam z moim Tatusiem, który powoli zaczyna mieć dość mojego ględzenia. Mimo wszystko uwielbiam rozmowy z nim. Nie jest ważne czy mówimy, czy nie. Wystarczy ta obecność.
A co z moim serduchem? Żyje, bije, wypełnione jest nadzieją i obawą. Kocha, i choć widzi wiele przeszkód dalej pnie się i rozwija.
Aktualna sytuacja jest trudna, nie zaprzeczam, lecz równocześnie piękna. Wrażenia, odczucia, granie sobie wzajemnie na duszy. Docenia się to.

Kolejny dzień, do którego zaczęcia budzi uśmiechające się słońce na niebie.

Czekam na czerwiec, lipiec, na Braciszka, za którym się już tak niemożliwie stęskniłam iż do tej pory się dziwię, że jeszcze nie pojechałam do niego. Najwidoczniej już nauczyłam się żyć z relacjami na odległość. W końcu mam o tym tak wyrobione zdanie, że dostałam za nie pięć na polskim. Oczywiście, że musiałam się pochwalić, wiem jednak, że mi wybaczycie.
Jeśli chodzi o taką bliższą przyszłość to wypełniona jest pilnowaniem ocen, planowaniem zajęć na majówkę i wycieczką klasową. Powoli, powoli pniemy się ku górze, a jeśli pnącze się urwie... ktoś mnie złapie. Wiem to.

Rozpisałam się jak nigdy. Dawno nie miałam aż tyle do powiedzenia o wszystkim i niczym. Na koniec chcę zaprezentować moje prace z gimnazjum, które znalazły się w moim zeszycie do religii. Tak, wiem. Ten przedmiot jest bardzo emocjonujący.

Rybek i krzyżyków zabraknąć nie może. Ach to bycie zbuntowanym jak sroka na rogu jednorożca. Sweet brokacik.

Stare nawiązanie do przyjaźni z Eklerką. Najwspanialszą dziewczyną, dzięki której mam takie, a nie inne spojrzenie na świat. My to umiałyśmy siać zamęt. Arigatou ;*

Ostatni mazaniec powstał na myśl o chłopaku powiązanym z przyjaźnią do Eklerki. Nie będę się nad tym rozwodzić, co było to minęło. Jeśli ktokolwiek był zainteresowany na tyle w moim śmiesznym życiorysie to powinien wiedzieć wszystko.

Ostanie słowa, ostanie literki.
Kolorowych włosów wszystkim :)

Do następnego wpisu.

_________________________

Towarzyszące:

Ayumi Hamasaki - Moments

LII "Z życia społecznego, czyli gejoza na kółkach"

Czytacie na własną odpowiedzialność. Nigdy nie twierdziłam, że jestem sprawna umysłowo.


Utrata cnoty przez mojego Braciszka. Historia prawdziwa.

Braciszek
pewnej nocy
Kita
Kali Ci zrobił penetrację?
Braciszek
kurde ile to było temu
ale no
Kita
żeby poćwiczyć?
Braciszek
ech :P
hahahahaha nie.
xD
Kita
i palce Ci wpychał? O_O
a potem Ty jego?
jak było?
wiem!
Braciszek
Loshin u mnie spal no i no nie wiem jakos dalismy sie poniesc :L
xDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD
Kita
mieliscie gumowę zabawki xe
Braciszek
boze nei. to jest zbyt gejowe
Kita
i sobie dogadzaliście
Braciszek
eEEEEEEEEEEEEEEE
Aiu nie.
Kita
było to śliskie? xD
jakie to uczucie?
Braciszek
O.o
Kita
śmierdziałeś potem gumą?
Braciszek
powinnas wiedziec... widzialem co masz w szafce!
;)
xD
Kita
polały się białe soki? XD
Braciszek

xD
Kita
aaa.... piliście z siebie nawzajem
rozumiem
Braciszek
Aniu
Kita
i potem przyszła bita śmietana
Braciszek
niepokoje sie o Cb O_o
Kita
i sobie zlizywaliście ją z klatki piersiowej
Braciszek
fuuuj
nie.
nie.
nie.
Kita
aż na końcu usneliście wtuleni do siebie
Braciszek
xDDDDDDDDDDD
nie.
Kita
ale on nie dał Ci spokoju
zaczął Ci podgryzać sutki
Braciszek
bosh wole myslec ze moisz ona
eeeeeeeeee
Aniu ja nie wiem o czym Ty myslisz :L
Kita
uciskać Twoje krocze
Braciszek
COOOOOOOOOOO?
Kita
i całować z języczkiem
Braciszek
nie powinnas pisac francuskiego? :L
Kita
budzisz się przestraszony
ale podniecony
nie masz siły się mu stawiać
on kurczowo Cię przyciska do łóżka
Braciszek
ANiu czegos Ty Sie naczytała?
xD
Kita
widząc że nie stawiasz już oporu
schodzi niżej
Braciszek
NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE
NIE
Kita
cały czas liżąc
Braciszek
NIE
mnie to boli w oczy ;(((((((((((((((((
Kita
i całują Twoje ciało
Braciszek
ok mowisz o Kobiecie
piszesz ona
Kita
aż w końcu bierze Twojego członka w usta
i zaczyna ssać
a Ty poddajesz się rozkoszy XD
Braciszek
Aniu przerazasz mnie xDDDDDDDDDDDD
Kita
mimo że nigdy tego nie robiłeś... czujesz nowość przy stosunku z facetem
podoba Ci się to jak Cię pieści
Braciszek
KOBIETA
Kita
tudzież wie jak to robić
gdyż sam jest facetem
powoli dochodzisz
Braciszek
musialem.
Kita
masz wytrysk w jego ustach.... on  to połyka i wstaje z Ciebie
Braciszek
Aniu
NIEEEEEEEEEEEEEEEE
Kita
powoli wszystko wraca do normy
Braciszek
KURWA.
-.-
Kita
ubieracie się
i wracacie do swoich opowiazków
czyli gry na xBoxie
jakby nigdy nic
dziękuję za uwagę  XD
Braciszek
nie
nie uwazalem przepraszam
bylem zajety rzyganiem
i wydlubywaniem sobie oczu :/

To się zwie... Jak bardzo Kita ma najebane w głowie.
Pozdrawiam wszystkich, którzy odważyli się to przeczytać.
Pozdrawiam ;)

LI - Dzień XXX "Twoje odbicie w lustrze"

"Dlaczego łatwiej jest powiedzieć `u mnie wszystko w porządku` niż wyjaśniać, dlaczego najchętniej rozjebałbyś łeb o ścianę z porządnego rozbiegu ? '

Śmiech, ironia, płacz, muzyka. Wszystko kręci się wokół siebie. W tle odbija się dźwięk deszczu. Patrząc na tą całość można ujrzeć piękny podtekst do napisania wpisu. Mamy ten fundament psychiczny.

Wszystko ją drażni, nie umie sobie poradzić z trudnościami życia. Nie, to nie tak... Ona umie to zrobić, lecz poddaje się złym myślom. To nie problemy - zwykle rozmyślania na temat tego co będzie.
Kolejna rozmowa, kolejny zmarnowany czas na bezsensowne rozmowy. Zamiast radości jest smutek, zamiast nadziei ból. Po co to wszystko? Po co oni sobie to robią, spytacie. Dlaczego nie skończą czegoś co jest złe. Z wiadomej przyczyny - zależy im na sobie, lecz czy to wystarczy. Czy ona udźwignie to? Ona, nienadająca się do miłości, uciekająca przed uczuciem, rozmyślająca jak powinni odbyć swój koniec. Nie chce tego, a sądzi, że tak będzie lepiej. Nie wie tego, jeśli się myli i będzie gorzej?
Z drugiej strony... ileż tak można?! Gdzie się podziała ta beztroska z parugodzinnym gadaniu o głupotach, gdzie ta radość z tego. Dziewczyna wstaje, wygląda przez okno i szepce cicho "nie ma, ale proszę wróć... wróć, bo nie wytrzymam dłużej". Oczy się zaszkliły, serce przyśpieszyło swe bicie. Skuliła się na podłodze pogrążając się w rozpaczy.

Drogi Pamiętniczku - nie, nie ta bajka.
Notatniku, nie to też nie to.
Odbicie w lustrze. O, tak mogę zacząć.
Patrząc w ten kawałek szkła widzę nawet wysoką dziewczynę. Ufarbowaną, byłą blondynkę ze schodzącą czerwoną farbą z włosów. Przebarwioną twarz, tłustą grzywkę, wory pod oczami, obgryzione paznokcie. Okularnicę o nieforemnej sylwetce. Wcięcie w talii, mały biust, szerokie biodra i długie nogi o przygrubych udach - no brzuch też taki jest. Ktoś powie kompleksy, dla mnie norma.
Patrząc na siebie muszę również zastanowić się nad wnętrznościami. Nie, nie mam zamiaru tutaj opisywać całej budowy mego organizmu, wystarczy mi to na biologii.
Psychika. Bardziej chorej rzeczy chyba u mnie nie ma. Kompozycja kłębka nerwów, realisty, marzyciela, szczęściarza, kochającego życie człowieka. Jedno z drugim się wyklucza. Sądzę, że jakoś to przeżyjecie. Niestety, ale tutaj wita was człowiek kochający kwiatki, aniołki i misie, starający się pomagać, choć to nie wychodzi.
Krzyk mój jest dosyć głośny, głos donośny, krok rozpoznawalny. Przeważnie myślę z wyprzedzeniem, długo rozmyślam nad przeszłością, nie wierzę w siebie. Czasami mi wystarczy niewielka pierdółka do poprawienia nastroju, jeden gest, lecz to nie znaczy, że wszystkie moje rozmyślenia znikną,
Poświęcać się mojej duszy nie będę. Jest nieczysta, upaprana w błocie, gdy jako dziecko lubiłam w kałużach skakać po burzy. Ach, te piękne czasy.
Kłótliwa, arogancka, dumna, wredna, ironiczna, pomocna, uśmiechnięta, zabiegana, przytulaśna.
Cóż mogę jeszcze dodać.
Widzę przeciętnego, durnego człowieka, który swoimi odchyłami i głupawkami doprowadza ludzi z najbliższego otoczenia do szału. Człowieka kochanego przez wspaniałe osoby, które nie zasługują w babraniu się w mojej osobie. Człowieka stojącego przed lustrem, który patrzy na siebie okiem krytyka.

Ostatnie z moich wypocin tematycznych. Jeśli macie jeszcze jakieś pytania to śmiało. Odpowiem, postaram się poopowiadać o jakiś dziwactwach mojego życia. O czymś w końcu pisać trzeba.
Zakończył się piątek. Dzień nerwów i dziwnych lekcji. Rozpoczęła się sobota. Otworzona rozmową z dwoma kochanymi mężczyznami.
Nadchodzi złość, gromadzona wewnątrz mojego ciała. Jedynie łzy sobie umieją z nią poradzić. Wystawić resztki siły żeby wzięły się do roboty. Nie robię żadnych postępów, chwytam się wszystkiego pochopnie. Dobija to, nie daje wytchnienia. Wiem, że rano nie będzie lepiej, nie będę miała ochoty na cokolwiek. Mogę jedynie błagać żeby stany depresyjne się nie nawróciły. Nie mam siły, wtedy się poddam... całkowicie.

Patrząc na tonące w mroku zakamarki pokoju widać jedynie zarys poszczególnych mebli, figurek, książek. Można wychwycić tylko te kształty, które się zna na pamięć, bądź chce zobaczyć. Łóżko z rozrzuconą pościelą tonie w nieładzie reszty pomieszczenia. Czerwonawe ściany dodają krwiożerczego uroku... Zatracić się i nie wrócić.

Słyszysz to?
Bicie Twego serca.
Słyszysz to?
Bicie mego serca.
Całkiem odmienne,
chaotyczne.

Słyszysz?
Bicie naszych serc.
Synchronizacja.
Dwa ciała,
Jak jedno.

___________________

Towarzyszące:

rozmowa z Miśkiem i Braciszkiem

muzyka z iTunes 

L - Dzień XXIX "Osoba, której chciałbym powiedzieć wszystko, ale boję się to zrobić"

Tak, masz rację, jestem dużym dzieckiem. Ja nie widzę nic złego w tym, że lubię się śmiać, lubię oglądać bajki, zawsze, czym się bawię w rękach, że wszędzie mam łaskotki, że lubię kolorowe rzeczy. Ja nie widzę w tym nic złego i dziękuje, że tobie to też nie przeszkadza. Ale teraz szczerze się ciebie pytam: Czy jesteś gotowy wiążąc się z dziewczyną, być przy okazji jej opiekunem? Nie jestem taka jak inne dziewczyny. Nie maluję się, kiepsko flirtuję, ale potrafię kochać. Kochać jak dziecko... z całego serca, nie potrzebując powodu. Ale musisz też wiedzieć, że będąc ze mną, musisz być niepewnym tego, co mi do głowy wpadnie i wiedzieć, że nie łatwo jest sprawić by cokolwiek z niej wypadło. Więc jak? Wchodzisz w to?

Przedostatni temat, przedostatnia notka w której będę miała do opowiedzenia kawałek mojego życia uprzednio myśląc nad tym co piszę. Wszystko... ale tak wszystko, wszystko?
Wiele osób wie o mnie całkiem sporo rzeczy, ale przy jednej osobie nie wypada poruszać tego tematu, przy drugiej tamtego.
Deska, Misiak, Braciszek, Yuuf... oni wiedzą... wszystko, znaczną większość, gdyż o reszcie pieprzyć nie potrzeba. Po co? Żeby poczuć się jeszcze słabszym niż się w rzeczywistości jest?
Co z tego, że mam gwarancję, że oni nigdy nie skrzywdzą, jednak... są myśli o których się nie mówi.


Pięćdziesiąta opublikowana notka na tym blogu, zmiana wyglądu strony, początek nowego tygodnia. Ależ się nam wszystko pięknie ułożyło. Leżę sobie na łóżku, piszę moje bezsensowne bzdety i myślę.
Zastanawiam się jak wyjdzie z Magnificonem, jaki jutro będzie dzień, co zrobię gdy zobaczę niektóre osoby...
Dzisiaj jest przykład dnia z mottem "Kurwa, nie poddam się. Będzie dobry humor za wszelką cenę."
O dziwo mi to wyszło. Mimo spóźnienia się na historię, dostania jedynki z tego przedmiotu, kolejnej z zadań z stechiometrii z chemii. Ach, jakże pięknie to brzmi. Z drugiej strony Ewa miała urodziny, dostałam czekoladę, wysłuchałam narzekań bibliotekarek jak to one muszą wszystko robić, napisałam sprawdzian z francuskiego i poszłam na ułomny angielski. How sweet.
Przyszłam do domu, położyłam się na łóżko i usnęłam... jak zwykle chore sny przyszły do mej głowy. Rano śniła mi się ma Kochanka. Jakiś typ ją gonił z tasakiem, a wszystko w animcowej otoczce.
Teraz Misiek, jego ojciec, moi rodzice... w ogóle cały misz masz. Ale to w końcu moje zbereźne łóżko. Różne rzeczy się wywodzą z tego miejsca. Tak, zdaję sobie sprawę, że to trochę dziwnie brzmi.


Chce jeża. Czy Ty chcesz być pigmejem? Tak... Chce być pigwą.- by Pralka and me w sklepie zoologicznym.


Siedząc na ławce obserwuje świat. Ludzi pędzących do wyznaczonych celów, dzieci wracające ze szkoły, poddenerwowanych kierowców, którzy jak najprędzej chcą się znaleźć w domu. Szara codzienność. Gdzie kolor? Gdzie wolny czas? Gdzie radość z każdego nowo postawionego kroku? Gdzie pozytywne myślenie?Wiatr plącze me włosy, każe tańczyć im w rytm swojej melodii. To samo robi z liśćmi i biegnie do wymodelowanych fryzur kobiet idących ulicą. Ze złością opatulają się chustami, nie chcą się zabawić z przyrodą, straciły tą miłość już dawno temu.
Spotyka się dwóch znajomych, uściśnięcie dłoni, szczere uśmiechy, wymienienie się paroma zdaniami, które kończą słowa "zdzwonimy się". Czego nie teraz? Czemu nie pójdą na kawę w swoim towarzystwie i nie porozmawiają o dzisiejszym dniu? Powiedzą brak czasu, bo trzeba iść na zajęcia, bo po pracy się jest zmęczonym. No fakt, na co komu przyjaciele i znajomości. Samemu łatwiej, prościej.
Przecież po jakiego marnować cenne chwile życia na przyjemności i wyjścia w gronie, które zawsze jest w stanie poprawić humor i pomoże dostrzec zalety.
Mam ochotę wstać, zerwać tą szarość z tego świata i za pomocą kredek dodać koloru, a w szczególności życzliwości i uśmiechu.

Nadchodzi czas udania się do krainy Morfeusza. Książki nietknięte, dookoła porozrzucane jakby tornado przez pokój przeszło. Tak naprawdę mało kto wie, że tak ma być, że każda książka ma cel i czas w tym pokoju. Są największą wartością, zaletą mej osoby. Niektórzy powiedzą, że czytam bzdury, jednak ja uważam, że z każdego zbioru słów można wynieść coś, co pomoże nam lepiej wyłapywać piękno kolejnego dnia.

Smutek, radość, wszystko się ze sobą wiąże. Jak to jest, że płaczemy poprzez uśmiech, sprawiamy wrażenie szczęśliwych czując okropny ból w środku? Zakładamy maskę obojętności, wysilamy się pokazując tylko mocne strony, udając, że nie mamy słabości. Niestety... brak umiejętności przyznania się do własnych boleści osłabia najbardziej.
Niryoku gomene. To co zrobiłam, to co robię... wiem, że zraniłam. Powiedz mi jedynie, czy byłabym w stanie dłużej wytrzymać? Nie. Nigdy nie byłam osobą cierpliwą, nie potrafię Cię wziąć za rękę i prowadzić przez życie. To nie moja działa. Nie umiem tego zrobić, gdyż sama ze sobą mam trudności. Wpadłam w sytuację z podwójnym dnem po raz drugi. Nie ma tutaj usprawiedliwienia, nie ma recepty... Po prostu się nie złość, nie daj się emocjom. Jesteś człowiekiem, który sobie poradzi. Wartościową osobą z sercem na właściwym miejscu.

Arigatou dla Kotka, który zawsze jest gotów wysłuchać i zarzucić jakąś radą. Czasami zwykle słowo przytul w gwiazdkach sprawia, że się lepiej czuję. Jesteś wielki ;*

Ciemna noc otula świat za oknem.
Zniknęła szarość, zniknęły pośrednie kolory.
Czerń, granat - jedynie to pozostało.
Zasłoniło cały brudny świat,
Wykończony przez ludzi.
Czas na regenerację.
Czas na nowy świt, nowe nadzieję.

___________________________________

Towarzyszące:

Odgłos przejeżdżających samochodów

Otworzone okno konwersacji z Yuuf i Nirem

XLIX - Dzień XXVIII "Ktoś, kto odmienił moje życie"

"Ja będę obok, kiedy nikogo nie będzie i pomyślisz, że nikomu nie zależy, kiedy cały świat opowie się przeciwko Tobie i poczujesz się osamotniony, ja będę obok.. Będę obok, kiedy wszystkiego czego będziesz potrzebował, to ktoś, kto otrze Twoje łzy, kiedy Twoje serce będzie tak bolało, że nie będziesz mógł oddychać,kiedy będziesz chciał już tylko położyć się i umrzeć, ja będę obok.. Będę, gdy zaczniesz płakać słysząc smutną piosenkę, kiedy łzy nie będą chciały przestać płynąć, ja będę obok.. Więc widzisz, będę z Tobą aż do końca, to jest obietnica, którą daję Ci..."

Obiecała sobie, że odpuści, że nie odezwie się aż sam nie pokaże, że mu zależy. Tym bardziej po tej sztucznej wiadomości. Jest jedyną rzeczą, która ją martwi, która leży jej na sercu... Telefon milczy, kusi by zadzwonić, nie wytrzymuje... chwyta go i wsłuchuje się w sygnał oczekującego połączenia. Odebrał, jego głos jest jak szpila wbita w ciało, mówi, że jest w miarę, szkoda, że to nie brzmi ani w jednej dziesiątej prawdziwie.
Jej oczy najchętniej wyprodukowały by tysiąc łez, czuje dystans, boi się go. Wie, że trzeba przeczekać, ale jednak... Chce być przy nim trwać, nie dać się prowokować swoim humorkom. Jak na razie się jej to udaje, ma nadzieję.


Wiadomość. Skype, pierwsza Kochanka. Powrót myśli, przesłuchanie białego misia, jej śpiewu. Jak tego brakuje, jak takie gesty wzmagają tęsknotę za ludźmi, których się kochało, których nadal się kocha. Ta sytuacja jest czymś, czego nie umiem sobie wybaczyć, czymś, za czym będę gonić do końca.

Odmiana życia, zwroty... Jakieś trudne są te tematy na moją głowę.
Aki, Eklerka czy jak ją tutaj zwę. Pierwszy zwrot, pomoc w wydostaniu się na prostą, wpełznięcie do społeczności, pokochanie i poczucie znaczenia przyjaźni. Naprowadziła mnie, pokazała moje wady i zalety, wierzyła we mnie...
Yuuf... tak, odmieniłaś, pokazałaś, że mogę znowu wierzyć, że można liczyć na ludzi i czuć coś bezwarunkowo do osoby, która jest tak wyjątkowa, można rzec charakterystyczna. Zarzucisz mi zmyślanie, ale ja od zawsze tak myślałam. Dodać można tu jeszcze wiele słów, lecz one nic nie zmienią. To wystarczy.
Te osoby mnie kopnęły w tyłek, odmieniły życie pojawieniem się w nim. Arigatou.


Sobota. Minął ciężki okres depresyjny, sama nie wiem co mi się działo. Przeżyłam szkołę, uśmiałam się do łez w piątek na angielskim, jest... dobrze. Nie, jest cudownie. Szkoda, że tego aż tak nie widać, gdy mam zły humor. Cóż.. mogę jedynie dziękować za wszystko co mam.
Dzisiejszy dzień można rzec, że mnie zaskoczył. Rano smsy od Smita, z którym już tak dawno nie pisałam. Miła odmiana, miłe wspomnienia, chociaż to kolejna zdołowana osoba w moim otoczeniu. A ja jak zwykle nie umiem pomóc... chciałabym być aniołkiem, który potrafi wlewać nadzieje w serca ludzkie. Ja i anioł... dobre sobie, ale pomarzyć można.
Rozmowy ze Stankiem, Kalim, Tatą... I ten w kółko powtarzający się Biały Miś.

Kolejne z serii "wszystko, co wynajdę":
~~Deska <3
Aishiteru ;*
 

~~mój obiecany obrazek dla Miśka... robiłam to o 5 nad ranem x.x wiem, uderzyłam się w główkę jak byłam mała T^T

Jutro niedziela, czas nauki, który z pewnością spędzę na skypcu grając w chińczyka - jestem przewidywalna.
We wtorek wyjazd do Krakowa, wykłady sama nie wiem o czym, dalsza część tygodnia, złość na dodatkowy angielski - norma. W piątek znów nieciekawa sytuacja z Miśkiem i tak w kółko. Wbiłam się w rutynę, niedobrze. Ja, która tak kocha być nieprzewidywalna, nieosiągalna...


Sama w domu, tato w pracy, mama u wujka, czeka na mnie chińczyk z Pralką, Smerfetką i Pralką. Szczerze to jakoś nie mam nastroju, sama nie wiem czemu. Wolę rozmawiać z jedną osobą, ale ja to ja. Przejdzie mi, jak zwykle. Dzisiaj krócej, ale ujęłam tutaj wszystko, co chciałam.


Wpatrujemy się w niebo,
Widzimy płynące chmury,
Przypominają mi przemijający czas.
Lecz my nie przemijamy,
Idziemy razem...
Kroczymy ku nowej przyszłości.

_________________________

Towarzyskie:

Biały Miś
rozmowy
sok pomarańczowy

XLVIII - Dzień XXVII "Najbardziej przyjazna osoba, jaką poznałam"

"Kiedy byłyśmy małymi dziewczynkami wierzyłyśmy w bajki, fantazjowałyśmy jakie będzie nasze życie-biała suknia, królewicz, który zabierze nas do zamku na szczycie góry. Wieczorem w łóżku zamykałyśmy oczy.. i wierzyłyśmy gorąco, że marzenie się spełni. Ale człowiek dorasta, któregoś dnia otwiera oczy i bajka pryska..Po prostu któregoś dnia odkrywacie, że bajka może być trochę inna niż sobie wymyślicie. Zamek może nie być zamkiem. I nie ważne czy będzie się żyło długo i szczęśliwie ..Ważne, że jest się szczęśliwym teraz."

Znów zaczynam pisać w okolicach pierwszej w nocy. Rozmawiam z Miśkiem na skype już od jakiegoś czasu. Czuję się trochę zła, trochę przygnębiona... bezsilna wobec jego, swoich słabości. W kominku pali się ogień, ciało przesiąknięte jest zimnem, myśli krążą niespokojnie po pomieszczeniach domu. Nic nie zrobione, nic nawet nie zostało dotknięte, jedynie rzucone przez salon i ubrudzone pod dywanem. Tak, odreagowanie złości. Już nawet paznokcie mi nie wystarczają. Wróć.... ja takowych nie posiadam. Kolejny powód do nerwicy. I ja się dziwię, że mnie od wczoraj boli brzuch. Niestety, muszę przymknąć oko na to wszystko, wzmocnić się i być silna nie tylko dla własnego komfortu, ale także innych osób.

Zastanawiasz się czy to wszystko ma sens? Myślisz czy ranisz tym tylko siebie czy innych także, nie umiesz na to odpowiedzieć. On tego po sobie nie da poznać, nawet w największej słabości. Z drugiej strony nie chcesz tego usłyszeć, nie chcesz żeby to się skończyło. Chcesz trwać w tej idealistycznej bajce aż do wygaśnięcia, masz nadzieję na happy end, który nigdy nie nadejdzie. Obudź się, dopuść do siebie rozum i w końcu zobacz, że czas na ruch, niekoniecznie ten, który pragniesz.

Przyjaciel, przyjaźń... Najbardziej przyjazna osoba. Aktualnie mam w głowie dwie osóbki. Są nimi Deseczka i Braciszek.
~Deseczka - nie spotkałam bardziej przyjaznej osoby niż ona. Zawsze znajdzie chwilę dla kogoś, ze wszystkimi się dogada. Jest jak aniołek, który zawsze wesprze w potrzebie. Nie tylko ja ją kocham, jest wiele ludzi, którzy uważają tak samo jak ja.~

~Braciszek. To jest dopiero indywiduum. Od zawsze stał po mojej stronie, umie krytykować jak i chwalić. Nie znalazłam bardziej pozytywnie nastawionej osoby do mnie. Mimo jego specyficzności i tak przyciąga ludzi. Ten typ tak ma.~
Kocham was ;*

Ostatnio moje pisanie jest coraz krótsze, nie wchodzę głębiej w tematy, ale sądzę, że to nie ma sensu. Moja paplanina i ględzenie jest wystarczającym mordorem dla was.
Dzisiejszy dzień był spęczony bardzo kreatywnie. Łóżko, łóżko, łóżko. Dopiero jak rodzice wyruszyli na imprezę to zaczęłam cokolwiek się ruszać. Razem z Zero, Ayu i Kacperkiem graliśmy w chińczyka, potem ruszyliśmy na podbój kalambur... i o dziwo wygrałam. Tak, sama siebie zaskoczyłam z tym. Później rozgrywka z Misiem w domino. Dziękuję Ci za to, że jesteś, że poświęcasz mi czas i masz chęć słuchać mojej  paplaniny. Nie rozumiem dlaczego, ale doceniam, że to robisz. Kocham Cię ;*
Niedziela i od nowa zaczyna się misz masz szkolny. Latanie po szkole z listami, zbieranie pieniędzy, dzielenie biletów... wszystko by środowy dzień tańca się udał. W czwartek mam nadzieję, że wypali spotkanie z dwoma Michałkami. Jak ja ich dawno nie widziałam... Trzeba zacząć żyć i wychodzić, bo w końcu ta tonowa bryła na moich barkach mnie zmiażdży. Grunt to się nie dać, ne?

Plus oczywiście nieskończona ilość nauki, sprawdzianów i kartkówek. Ach, nic innego tylko skoczyć z mostu. Wróć... ja przecież jestem bezproblemową osobą!

Na koniec II rysunek z paczki "od Deski". Arigatou <3

Ciągłe patrzenie w przyszłość,
Nie wykończyło Cię to?
Teraz znów zagłębiasz się w przeszłość...
Dlaczego?
Kochaj, szalej... żyj teraźniejszością.
Nie ględź, że nie umiesz - nie myśl.
Po prostu to zrób.

_______________

Towarzyszące:

skype

kominek

coca cola

XLVII - Dzień XXVI "Osoba, której obiecałam coś na całe życie"

Owego czasu wmawiałam sobie, że nie chce się więcej zakochać. Jednakże w duszy chciałam na nowo przeżyć ten, jakże bolesny sen. Chciałam obdarzyć kogoś głębokim uczuciem.

Najwyższy czas napisać coś nowego. Poprzedni wpis wywołał wiele emocji, więc czas go zasłonić. Jak zwykle zły humor zmusza mnie do wpisu. Oczy pieką od wylanych łez, organizm pragnie wypoczynku, głowa dalej pracuje. Natłok myśli, pytań retorycznych. Całe życie jest przepełnione retoryką. Czy to dobre? Jedynie los to wie.
Fakt, że się już uspokoiłam, lecz dwie godziny temu byłam skłonna skoczyć przez okno. Tak, ja i moje doły, denerwowanie w tym czasie najbliższych mi osób. Jestem idiotką, wiem to. Równocześnie w pozytywnym i negatywnym znaczeniu tego słowa.
Znów wyleguje się na łóżku, znów okolice pierwszej w nocy. Z wielką chęcią bym się wtuliła w kogoś i zasnęła ze spokojem na twarzy. Marzenia ściętej głowy. Przynajmniej muzyka się wyciszyła, może jednak nie ogłuchnę.
W końcu znalazłam parę tapet z aniołami na pulpit, właśnie skończyłam robić pokaz slajdów. Jestem zadowolona z efektu, tak to dziwne.

Nie lubi spódniczek, a czasem w nich chodzi. Lubi gorzką herbatę, a ciągle ją słodzi.Chce mieć długie włosy a ciągle je ścina, nienawidzi przekleństw a często przeklina.

Mówisz głupia, szepcesz do ucha swoje mądrości. Uważasz, że rozum je od razu przyjmie, nie zwracasz uwagę na serce. Nawina, powtarzasz to w kółko, aktualnie zanosisz się śmiechem. Sytuacje bez wyjścia? Nadzieja na coś? Dobre pytanie... na co? Powtarza się ta sama sytuacja, to jak gadanie do ściany. Naprawdę sądzisz, że to ma sens? Nie lepiej odpuścić?Z każdym słowem coraz bliżej, z każdym dniem coraz dalej... Kuriozalna sprzeczność.

Nie przyzwyczajaj się do mnie. Nie zapamiętuj mojej twarzy, nie pamiętaj, ile łyżeczek cukru wsypuję do herbaty, zapominaj, jak się ruszam, jak ubieram, jak pachnę. Nie przywiązuj się do mnie - ja mam w zwyczaju uciekać..

Obietnica. Boli cholernie jej złamanie, albo świadomość, że się nie spełni.
Jedna rzecz najbardziej utkwiła mi w pamięci odnośnie tego tematu. Eklerka, jej obietnice, nasza przyjaźń aż po grób. Dałam jej słowo, że nigdy jej nie zostawię, że zawsze będzie mogła na mnie liczyć, że będę jej przyjacielskim Aniołem Stróżem. Patrząc na to z perspektywy nasze idee były piękne, mogłyśmy osiągnąć wszystko. Gdzie to się podziało? Gdzie te dni, noce, rozmowy? Zniknęło, rozpadło się. Może kiedyś jeszcze się zespoli, powróci. Ciągle żyję tą nadzieją, lecz zdaje sobie sprawę, że naiwna ze mnie dziewczynka.

Gdy z tobą tu rozmawiam…

Chodź tylko rozmawiamy, dla mnie to coś więcej

chociaż cie nie widzę, to myślę wciąż o tobie

dziś kładę na szalę, dzisiaj wszystko poświecę

w ten że właśnie dzień, właśnie teraz powiem

że od pewnego czasu do ciebie czuje coś innego

gdy rozmawiam z tobą, temat nagle sie nie liczy

moglibyśmy nawet nie rozmawiać o niczym

jedyne czego chcę, to szczęścia twojego

zastanawiam się chwilami nad naszymi stosunkami

chodź ukryć to chciałem, dziś nie wytrzymałem

nie mogę już usiedzieć, ja musze to wiedzieć

odpowiedz wiec prostym gestem, kim ja dla ciebie jestem?

dziś w ten dzień wesoły dla wielu par, ja smutny pozostaje

czemuż? nie pytaj, odpowiedz jest zbyt trudna

jestem świadom po prostu ze mój los nieszczęściu oddaje

gdyż droga do ciebie, zbyt kręta, zbyt żmudna

ilekroć przypomnę sobie chociażby tylko samo imię twoje

tyle razy płacze z braku wszelkich możliwości

tyle razy widzę jak słabym jest wobec niemożliwościmimo to na odwagę zebrało się serce mojewiec dziś rzucam ten wiersz przed oblicze twe,chcąc tylko wiedzieć, czy ty też kochasz mnie

Wiersz Yoru, ględy, która chce żebym o nim napisała. Cóż ja mogę naskrobać po dzisiejszej rozmowie. Wielkie nic, po prostu się nie umiemy dogadać. Wybacz, nie zmienisz mnie na siłę, wmawiaj, że jestem idiotką, że mam złe towarzystwo. Nie oddam tego za nic, dzięki temu żyję i czuję się potrzebna.
Jesteś wspaniałym człowiekiem, tylko to pokaż, a nie złość się na cały świat i samego siebie, że żyjesz.

Ostatni tydzień minął jak przedłużenie ferii. Skrócone lekcje, zastępstwa, przepadające zajęcia, lenistwo.
Cieszę się z takiego obrotu sprawy, gdyż nie mam siły nawet myśleć. Poddaje się wszystkiemu z łatwością. W czwartek byliśmy na świętoszku. To było straszne, samo macanie i ujeżdżanie - trauma do końca życia. Co ludzie robią z teatru edukacyjnego...
Mamy sobotę, wieczorem idę do kuzynostwa, będę siedzieć całą noc na skype - o ile będzie z kim. Szczerze wątpię, więc równie dobrze mogę napisać, że pójdę spać;
W niedzielę bal... znaczy pseudobal, ale trzeba się ubrać ładnie.
Masakra, już od jakiegoś czasu czuję się paskudna. Moja skóra jest szorstka, jakby zaraz miała pęknąć, twarz cała przebarwiona i zadrapana, obgryzione paznokcie, tłuste włosy, sadło... cała ja.
Sądzę, że na dzisiejszy dzień wystarczy wam tego ględzenia. Na koniec jeszcze muszę się czymś pochwalić...

Rysunkiem od mojej kochanej kochanki/babci/cioci/przyjaciółki na walentynki <3
Aishiteru ;*


Kolejna łza cieknie po policzku...
Dlaczego to robisz? Dlaczego mnie ranisz?
Cały czas przepraszasz - skończ z tym,
Zacznij działać i wywiązywać się z obietnic.
Słowo kocham zobowiązuje.
Naucz się tego na pamięć,
A potem rób sobie ze mną co chcesz...

~wybacz nie moja wina, że masz branie xD

~~ale ja nie chce brania, ja chce być z Tobą, słyszeć bicie Twego serca, trzymać Cie za rękę

______________________

Towarzyszące:

szukanie tapety z aniołami

myśli

XLVI "Listy miłosne z okazji walentynek."

Tudzież ja z Pralką posiadamy niezgłębione jaskinie pomysłów... postanowiłyśmy napisać listy miłosne dla sympatycznych kolegów od nas ze szkoły. Motto: "Kochajmy klasę III - fizyków do ogolenia".

I Do Naleśnika... czyli naszego molestownika:
Kochany atomie zagubiony w przestrzeni niczym materia międzygwiezdna, którą wciąga czarna dziura, jaką jest moja miłość!
Jesteśmy jak magnes o przeciwnych biegunach, razem możemy rozmagnesować igłę magnetyczną, co spowoduje rozpad szklanej kuli naszego fotonowego świata. A że podczas odjazdu pociągu ze stacji łatwiej jest przesuwać skrzynkę w kierunku przeciwnym do kierunku jazdy pociągu, to PKP rządzi!
Energia naszej miłości jest równa wynikowi reakcji Li + H --> He

W niepojętym tańcu
Zespolone
Rozszalałe
- pędzą
- drgają
- splatają się ze sobą

Choć nic nie rozumieją
Choć są małe i lekkie
I nieokreślone
To swoim tańcem zwariowanym
Tworzą całość - będąc razem.

Twój Foton ;*

II Do dziwnego stworzenia lubiącego taplać się w błocie:
Drogi Pitku!
Schowaj się do słitśno-żółtych barchanowych majciorów, zanim Cię ktoś zobaczy!
Pragnę abyś był tylko moim niedźwiedziem w dużym niebieskim domu!
Zawżdy miłość ma głębie równać może do morskich przestworzy Rowem Mariańskim zwanym (10911m).
Wiem, że Twój pociąg do mężczyzn nie może się równać uczuciu do mego dziewiczego łona, ale chociaż spróbuj! Pokochaj mnie jak Abraham swe łoże!

Pitek - żartobliwie/zdrobniale o penisie.

Kopytko.

III Do Niedźwiedzia, czyli niedomyślnego trunka:
Kuma - rzeka w Rosji, płynie we wschodniej części Przedkaukazia, jej długość wynosi ok. 800km.
Kuma - z japońskiego niedźwiedź.
Kuma - z serbskiego babcia.

Kochany Niedźwiedziu, czarna owco mojego zaginionego stada, które zostało zeżarte przez niewyżytego seksualnie Hanibala - producenta lateksowych prezerwatyw. (A czy wiesz, że w Warszawie otworzono muzeum erotyki?). Pragnę zwiedzić je razem z Tobą mój owocowy Robaczku bez uczuć. Nie duś swej popędliwości daj się jej wydostać na wierzch oraz daj mi wydać na świat pokraczne twory Twoich zielonych, zapleśniałych lędźwiów!

Twoja Wielka Niedźwiedzica z Archipelagu Oriona.

To by było tyle~~
Pozdrawiam was słodkie niewiasty i szanowni kawalerowie!
<3

XLV - Dzień XXV "Osoba, którą znam, i która przechodzi przez ciężki okres w swoim życiu"

"Z czasem, cierpienie łagodnieje. Ale Ja, nie chcę czasu, by je wyleczyć. Nawet jeśli chcemy uciec od bólu i zapomnieć o wszystkim, czekają na nas przeszkody, które nas zwolnią w dążeniu naprzód" 

Już tradycją stanie się pisanie wpisów w łóżku. Jedenasta rano, a ja znów leżę i rozmyślam nad wszystkim. O dziwo nie chcę niczego zmieniać.

Znana mi osoba, która przechodzi ciężki okres w swoim życiu.
Przychodzi mi do głowy Deska. Nie widać oczywiście tego po niej, jak zwykle chowa się pod maską "przecież wszystko jest okej" i obraca wszystko w żart. Jednak... jest jej ciężko, wszystkie rzeczy, które dzieją się koło niej nie wpływają pozytywnie na samopoczucie, ale podziwiam jej siłę, wolę walki. Nie chcesz nikomu zawracać głowy, ale pamiętaj, że czasami jest lżej jak się zrobi coś w dwójkę.
Inna osoba to moja babcia. Mimo choroby, wyroku ciążącego nad jej głową nie traci uśmiechu w obecności innych. Wiadomo, że ma załamania, lecz to nie przeszkadza jej pójść i kupić mi pantofle. Bo przecież jestem biedna i nie mam.
Szukając jakiś problemów to u każdego je znajdę, ale nie chodzi o to. Tyle osób mam na ten moment w główce,  może kogoś pominęłam, może nie. Grunt to pozytywne myślenie!

Mówisz, że nasze rozmowy sprowadzają się tylko do jednego, źle Ci z tym? Oczywiście, że nie. To wręcz zacieśnia więzy między nami. Strasznie to wszystko dziwne, boję się co dalej z tego wyniknie. Przecież nawet jak nic z tego nie uda się wykrzesić to nic nie będzie jak dawniej. Od wczoraj narkotyzuję się piosenką Pink - Fuckin' Perfect.
Oh, pretty pretty please, don't you ever ever feel
Like you're less than fuckin' perfect
Pretty pretty please, if you ever ever feel like you're nothing
You're fuckin' perfect to me!
Tak, nie ma to jak tekst wypala się w głowie i sprowadza złe myśli do głowy. Położyć się na podłodze, wsłuchać w melodię i wdychać te wibracje.


Byliśmy razem u mnie w pokoju, przyjechał na jakiś czas - nie do mnie. Tutaj zaglądnął przez przypadek, a się okazało, że będzie nocował. Pamiętam jaka byłam zaskoczona.
Normalnością u mnie jest wylegiwanie się na łóżku, wtedy też to robiłam. Zbliżył się do mnie, musął moje usta delikatnie, potem coraz mocniej, namiętniej. Nasze ciała splotły się w jedno. Trwało to najwyżej chwilkę, a potem zostawił mnie nienasyconą jego osobą. Zbliżał się wieczór, postanowiłam przejść się na krótki spacer. Wiedziałam, że jest niedaleko, u znajomych. Nogi pokierowały mnie w tamtą stronę, usłyszałam słowa “ta odległość - odpuść sobie”. Słowa, których się obawiałam... Pobiegłam przed siebie, gdy wracałam spotkałam całą ich gromadę "skaczącą po podwórku". Zobaczył mnie, uśmiechnął się, a ja jedynie mogłam zrozumieć zdanie “ładna z ciebie dziewczynka” od któregoś z obecnych tam chłopaków. Zaśmiałam się pod nosem i wróciłam do domu. Moje sprawy, rozmyślania, które jak zwykle coś przerwało. Wrócił, zapomniałam o wszystkim, co miałam do zrobienia.

Następny dzień był nieco inny. Wszyscy udaliśmy się do szkoły mojego kuzynostwa na bankiet. Nie jestem w stanie sobie przypomnieć z jakiej konkretnej okazji to organizowano. Wszyscy obecni, dookoła tylko hałas, zastawione stoły i listonosz z walentynkami. Przerażala mnie reakcja ludzi na karki, szczególnie Jego. Wolałam by otworzył to na osobności, w zaciszu. Powoli wszyscy dobrali się w grupki… tam starsi, tam faceci, tam rozmawiali o jednym, tam o drugim. Przechodziliśmy obok siebie, spojrzenia się spotykały i tyle. W końcu wylądowaliśmy w jednym miejcu - sami. Do tej pory nie wiem jak to się stało. Wygląda na zwykly przypadek.. Znów te gesty, dotyk, ciepło w sercu. Wróciliśmy do domu, ostatnia noc razem. Zasnęliśmy wtuleni w siebie.

Pospolite, lanie wody, kluski z serem... Tak wiem, ale nie moja wina, że mam takie potypane sny. Podobno one wyrażają nasze pragnienia, podświadomość dochodzi do głosu. Oczywiście to nie jest wszystko, o dziwo pamiętam większość wydarzeń z tego snu. Był w końcu bardzo długi jak na mnie. Lecz nie będę spisywała każdego szczegółu. Tu jest jedynie zarys, nakreślenie czegokolwiek, lekko ubarwione. Spisałam to żebym nie zapomniała, a tutaj nic mi nie zginie.
Kolejną głupotę wam wkleję... Sms-y z Pralką. Jest to ukazanie zagrożenia jakie występuje w trakcie czytania Potopu Henryka Sienkiewicza. Hm... jak zobaczycie - lepiej tego nie dotykać.


Nawet mała złota rybka może zmacać wielorybka, nawet mały ninja żółw może zrobić puf puf puf!
Bo winiary pomysł na obiad dnia a nowe skarpety frote misia kubusia mają wzorki. They are in bocian's and kukułka's.
Bob budowniczy ujeżdza kosiarki, bo są ostre i się kręcą i to go kręci. A iza iza ma czad fryza!
A Edzio to pedzio bo się rymuje, a Edek ma fabrykę kredek i rym żeński. Wołodyjowski zali pokochał Anulkę ale mego opowieści jest mowa o Krzusiu a w Potopie ni hu hu...
Co za pedał to napisał. Kolego ego e e e under jai ambrela ela elaa e e e...


Bo Stefa mini golfa królową jest, a Fretka jest piękna niczym Wenus z Milo tylko ma nieurwane ramiona!
A kura robi koko a kogut pije bo nie ma kogucicy, a baba ma go w bucie lub głębiej. A dlaczego wszystkie zwierzęta to agenci albo w sumie na odwrót...
A folia bąbelkowa robi pyk pyk pyk... A czy Ty też nosisz w torebce pervol color magic? Bo wiesz każdy to robi, ale nie każdy się przyznaje.
A czy wiedziałaś, że główna przyczyna zepsucia mózgu pani K. jest to, że jest bajde hende?
Bo jedna półkula rośnie (tak wiem, że to dziwne) i druga też i jej tam się ciasno robi. Aż pewnego pięknego dnia trzaśnie na lekcji i będziemy musieli zdrapywać...
Pastaaaaaaa!!!!!!! <333


Otóż pora na przypływ codziennej weny gdyż wiewióry w gaciach mam a rolady są dwie. Czyż to nie dziwne, że siła grawitacji zrzuciła jabłko na łeb Newtona?
Hun Atylla niech żyje, a pies do gwałtu na PO to Baldwin Rajmond tak zadecydował podręcznik do historii marki pwn.
A piłka Kubusia robi zizzz. A w przyszłym tygodniu otwarcie muzeum erotyki. Wiekowy automat do prezerwatyw. A Małysz może co najwyżej Małyszowi naskoczyć.


Caaaaalgon wena mnie znów nachodzi choć Potopu żem nie tyknęła nawet małym palcem u nogi i nuuuuudze się bo mi się rysować nie chce...
A geografia to pomiot szatana, którego będę się uczyć na informatyce lub religii.
Przypomnij mi zawżdy o liście, którą mam zrobić dla Dorda Lorda Wadera Voldemorta z krainy Latających Gołąbków z rodziny Dziobków zamieszkujących Bagnosztrasse 67 Jajowody 118.


Eh Człowiecze nie idź zawżdy spać gdyż czuję potrzebę wywnętrznienia swojej weny w wieloczęściowych sms-ach.
Czyliż zawżdy nie zaśniesz o gładkościach Miśka rozmyślając, nim przeniesiesz się na łono Abrahama, albo nie! Nie umieraj nim udasz się na białą salę.
Pozdrówże ludzi na skypeie i ostań w pokoju ucząc się geografii i podzielając mą radość niezwykłą ze znalezienia zeszytu mego, który zawżdy leżałgrzecznie na półce choć dałabym słowo, że zaginął w bezczasie razem z umysłem pani K.


Jakie kreatury i geje, że niby o czym ja nie wiem? Znasz frankensztajna? Aaa chyba, że to Naleśnior.
Nie ujrzysz mnie prędko na gg i skypie, a także innych komunikatorach internetowych marki nie Helo Kici, gdyż swą niezwykłą ignoracją, a także niepohamowaną ironią sprowokowłam człowieka, który mnie począł i tego, który mnie urodził na nałożenie sankcji, w wyniku których komputer jest pomiotem szatana i sposobem na zjednanie sobie łask u Belzebuba.
Tak więc podsumowując mogę liczyć jedynie na zwolnienie za dobre sprawowanie.


Haah nie, bo to się źle skończy. Poza tym nie będę ograniczać czasu, który szwagr przeznaczył dla swej sokowirówy co nie oddycha jak ciężarówa.
Calgon zrób mi coś, bo chyba właśnie się upośledzam!
Ty ignorantko od tulenia teletubisiów, teletubisie wcale nie mówią jeszcze pa pa. Kocham dżem i fistaszki.


Żółta Kaczuszka Moooomooooooo tańczy tańczy tańczy razem z doktorem kokosikiem, bo nasz serial lepszy jest i dzień w spa zakłóci agent peee nastolatka agent.


P.I.T = Permanentne implikowanie transsystemowe, czyli B.W.O.C.L. (bóg wie o co lotto).

Fineasz i Ferb bardzo działa na jej psychikę. W sumie jak się z Miśkiem zgadają to nie idzie z nimi wytrzymać. Co za ludzie... Najlepsze jest to, że i tak ich kocham. Tak, nawet za to jak Pralka chodzi za mną codziennie i wrzeszczy "zadzwońmy do niego! Zaśpiewa mi Żółtą Kaczuszkę MOMO!".
Wyobraźcie sobie, że ja jeszcze żyje i to wytrzymuję.

Za półtorej godziny jadę do Pralki, poznam sławną Julcię (jej siostrę). Szczerze to nie chce mi się. Mam jakieś dni, że z łóżka bym nie wychodziła, czas dla mnie samej. Dawno tego nie robiłam, dawno nie byłam sama ze sobą. Ostatnio ciągle coś dookoła się dzieje. Ileż można wytrzymać?! Nawet na skype nie mam ochoty rozmawiać, a to jest oznaką choroby z mojej strony. Zdałam sobie sprawę, że zaniedbuje wiele osób, mam nadzieje, że mi wybaczą, bo nie wyrabiam na rozmowy z każdym z nich. Wiedzcie, że jesteście wspaniali, postaram się wam to wynagrodzić jakoś.

Wczoraj od Taku dostałam walentynkę. Kocham ludzi za takie bezinteresowne gesty... Arigatou <3

Jako iż robię notkę ze wszystkimi cudami, które mam od ludzi dodam jeszcze jeden rysunek. Od Yoru. Co prawda ugnębiłam i wymusiłam to na nim, lecz opłacało się. Arigatou ;*

Patrząc tak teraz to więcej jest wklejanych rzeczy w tym wpisie niż moich przemyśleń i uczuć.
Wybaczcie, ale ostatnio nawet mi się myśleć nie chcę. Jak tylko popatrzę na kalendarz to mi się płakać chce nad ilością rzeczy do zrobienia. Hah... ale co tam, znów się śmieje, a misiek gdzieś pod kołderką się zakopał i mi ciepło w brzuch. Miałam iść oglądnąć Naruciaka, a tu się mi zebrało na pisanie głupot do was. Pora powoli kończyć, osoba, która wytrwa do tego momentu naprawdę musi mieć cierpliwość do mnie. Współczuje przeczytania całości. Już z tej perspektywy widzę, że wszystko dzisiaj wyszło inaczej niż normalnie. Nawet moje serce bije w specyficznym rytmie. Ręce mi już zdrętwiały z zimna. Czemu ja zawsze muszę mieć lodowate palce? Nawet dotknąć sama siebie nie mogę. Pf. Kocham was <3

Obejmij, przytul, pokaż, że Ci zależy.
Szepnij słówko, daj znak, zobacz co się dzieje.
Tu, tam, przedtem, potem... Dookoła Ciebie.
Dostrzeż to otaczające Cię piękno,
Daj się ponieść chwili, odsuń racjonalność...
Na ten moment, na ten gest.

_______________________

Towarzyszące:

Pink

szum wiatru

sb ssijpudena

XLIV - Dzień XXIV "Osoba, która ofiarowała mi moje ulubione wspomnienie"

'Mam niesforne włosy, które czasem wyglądają jakby ktoś je specjalnie rozczochrał, wiem, że moje oczy nie są tak piękne jak dwa jeziorka w których odbija się księżyc. Zdaje sobie sprawę, że moje usta nie są tak pełne i czerwone jak usta dziewczyny z okładki playboya. Moja figura także nie jest ponętna i kusząca, a ja nie jestem urocza i zabawna. Gdy się uśmiecham w moich policzkach nie tworzą się urocze dołeczki, a gdy się smucę nie wyglądam niewinnie. Nie jestem tak słodka, że chciałoby się mnie schrupać, ani tak piękna, że nie jeden chciałby oprawić mnie w ramkę, ale czy to są powody żeby mnie nie kochać? '

W końcu kolejna notka. Po dwóch cytowanych rozmowach i jednemu desperackiemu, naciągniętemu wpisowy pora na coś innego.
Zakochałam się w cytacie, jest tak jakby wyciągnięty prosto z mojej duszy. No bo w końcu przecież nie wszyscy są piękni, kuszący i błyskotliwi. Nie lubię tych piekielnych stereotypów, za którymi idzie człowiek. Nie śmiem się wypierać, że sama tego nie robię, jednak staram się unikać owych sytuacji.
Dzwonek sms-a wytrącił mnie z równowagi na temat powyższych słów. Eh, nie mam zamiaru wstawać i tak to pewnie nędzna reklama ery. Wnerwiające sieci, czasami chciałabym olać wszystkie komórki świata i mieć świety spokój. Nie do namierzenia. Pięknie to brzmi.
Przemeblowałam pokój! Tak dzisiaj się za to wzięłam. Po pięknym śnie z Darasiową stwierdziłam, że jednak muszę ruszyć dupę. Od jakiegoś czasu miałam na to ochotę, w końcu się udało. Wszyscy są zachwyceni, ale się zrobiło lepiej. Większa przestrzeń, wszystko wyukładane. Aż dziwnie...

Parę słów, jeden akapit, tysiac kwestii poruszonych. Tak, tylko ja tak potrafię, moja chaotyczność kiedyś zapędzi mnie do grobu.

Czas zacząć dwudziestą czwartą część podjętego przedsięwziecia. Coś ten temat wspomnień krąży ostatnio koło mnie. Jak nie facebook to ludzie, a teraz patrzę i taki temat notki. Wspomnienia to jedna z najpiękniejszych rzeczy ludzkiego umysłu. Zostają z nami na zawsze, szkoda jednak, że te złe również.
Moje ulubione... Od razu mówię, że nie umiem wybrać jednego. Po prostu tego za dużo. Kocham swoje życie, kocham momenty i wspomnienia, które z dnia na dzień stają się coraz cenniejsze.

• nowe, świeże. Braciszek, ja, wisłoka, woda. Nasza kąpiel, czułam się jak dziecko, nowonarodzona, wolna. Uwielbiam spędzać z Tobą czas, wiem, że wtedy jestem sobą.
• magnificon. Tak, pierwszy konwent muszę tutaj dać. Przez kogo on się stał niezapomniany... Misa, czesanie jej włosów i pilnowanie. Napisałabym kartki z "free hugs" ale jednak to nie osoba.
• szósty grudnia, dziewczynki kochane, które dały mi w prezencie cudnowne piłeczki. Tak mam manie na odbijające się piłeczki.
• Native Speakerzy śpiewający "Happy Birthday" na obozie oraz ich wspaniała, ręcznie robiona kartka.
• Rozmowa z Byłą Kochanką przez telefon i jej słowa, że mnie kocha...
• potańcówka na łodzi na obozie tanecznym, jak moja współlokatorka chciała poderwać marynarzyka!
• Babcia, która wycinała ze mną cuda z papieru czy szyła ciuszki na lalki.
• Rozmowa na fb z Miśkiem. Ta, od której się wszystko zaczęło.
• Polcia, nasz udawany konfesjonał, a potem zabawy w rodzinę. Już wtedy byłyśmy zboczone O.O I oczywiście skakanie po studzienkach.
• Kąpiel z Aliną w wakacje. Cała łazienka w pianie.
• Farbowanie włosów z Czarownicą.

Nie ma wspomnienia, do którego cały czas wracam. Zależnie od sytuacji myślę o czymś innym, zresztą cały czas pojawia się coś nowego. Obecny stan mojego życia to same godne zapamiętania chwile. Są złe, są dobre... i tak je kocham.

Co się u mnie dzieje. Wiatr za oknem piekielnie wieje, znów będę się bała zasnąć. Chciałabym mieć przy sobie kogoś do tulania. Potop leży obok, z kamieniem na sercu nie mogę się za niego zabrać. Tak, to jest upośledzenie w mojej osobie. Mam dość. Wykańczam się psychicznie, za dużo nauki, za dużo obowiązków. Chciałabym tak raz usiąść, bez zbędnych myśli i żyć. Mam nerwicę, wiem to, lecz szykuje się kolejny tydzień pełen sprawdzianów, kartkówek, zaliczeń. Zresygnowałam z dodatkowego francuskiego, nie wyrabiałam z nauką. Czy żałuję? Może trochę, ale mam więcej czasu dla siebie i innych.

Zamyka oczy, wyobraża sobie to, co się szykuje. Tak, jest naiwna, ale lubi to w sobie, prowadzi ją to do osoby, która być może w końcu zaakceptuje ją w całości. Słyszy codziennie wiele na jego temat, stara się to ignorować i wierzyć, że nie jest którąś z kolei zabawką. Czas pokaże. Kładzie się na łóżku, jutro ma zamiar spać do oporu, najlepiej do czternastej. Nie ma zamiaru widzieć się z ojcem. Brzuch domaga się jedzenia, lecz rozum mówi, że jest za późno, Z nadzieją i miłością w sercu gasi światło, daje odpocząć zmęczonym oczom.

Szum wiatru kłuje w uszy,
Kocyk ogrzewa zziębione ciało,
Piosenka napełnia serce odwagą,
Dusza udała się na wędrówkę.
Ciemność otula jako balsam,
Komputer buczy przypominając odkurzacz,
Do głowy wpadają wspomnienia,
A ta usypia w natchnieniu.

___________________

Towarzyszące:

audycja Zero

sb

rozmowa z Braciszkiem

XLIII - Dzień XXIII "Ostatnia osoba, z którą się całowałam"

Marzenia. bo gdy człowiek zamyka się w sobie, gdy nikt nie pyta o jego sprawy, a on oducza się nimi dzielić - czuje się obrzydliwie samotny. niezrozumiany. I właśnie wtedy, mimo iż otacza go pełno ludzi, nie dostrzega nikogo, kto mógłby dać mu więcej, niż dotychczas dostał. o ironio. zaczyna wątpić, gubić się w ogromnym świecie. nie wiedząc gdzie szukać pomocy, zatracać się i spadać w dół. ♥

Chwilę przerwy czas zakończyć. Znów piszę, gdy mam problem, gdy się źle czuje. Oczywiście wpis będzie przepełniony moim ględzeniem, ale cóż poradzić. Jedyne miejsce, gdzie mogę się wygadać do woli, gdzie mogę napisać wszystko. Wiem, że mam od tego wspaniałych ludzi, lecz zawsze jest opór, co najmniej jedna rzecz, której będziesz się bał powiedzieć. Zastanawiam się czemu to wszystko musi być takie skomplikowane, trudne, niedostępne. Gdzie się podziała ta beztroska, ufność, wiara? Gdzie ta radość z każdej chwili, palący dotyk, uśmiech na twarzy? Gdzie to zniknęło? Gdzie magia świąt, zadowolenie z dowolnego prezentu, rozanielone sylwetki na tle łąki? Uciekło, przepadło. Nie nadążało za światem, zgubiło się. Ludzie całkowicie od tego odwykli, mają to jedynie dzieci. Być jak dziecko... tracę to, nie chcę.

Leży w zimnym łóżku pośród ciemności, wsłuchana w muzykę zatapia się w swojej głowie. Jej myśli skaczą z padającego śniegu tworzącego złotą aurę do bólu w klatce piersiowej - fizycznego i psychicznego. Uścisk trwa od kilku dni, serce daje oznaki życia od niedawna. Czyżby chciało coś przekazać? Uczucia? Niemożliwe. Dziewczyna kuli się i otula pościelą, zimno, dokuczający brak bliskości szarpię ją za ramię. Pierwsza łza spływa po policzku, za nią druga i następne. Płacz ukazuje emocje, że jej zależy. Sama nie wie kiedy to się stało, a jednak. Drugi raz to zrobiła, pokochała zbyt pochopnie. Zaciska mocno oczy, szepcze zamaszyście "nie". Pragnie odpędzić strach, lecz nie umie tego zrobić, jest za słaba, każdy dzień pożera kawałek jej ciała. Żywi się nią, będzie tak dopóki nie zostanie wrak człowieka, dziewczyny, nastolatki pragnącej ciepłego słowa. Tak trudno się do tego przyznać, tak trudno zaakceptować i zrozumieć. Niestety rozsądek jest na przegranej pozycji. To jej decyzja czy podąży wijącą się przed nią drogą czy zawróci. Może zyskać, ryzyko zawsze jest. Pytanie pozostaje... czy warto próbować? 

Kolejny temat. Siódmy od końca, nie będę się nad nim rozpisywać, gdyż nie czuje takiej potrzeby. Ostatnia osoba, z którą się całowałam. Domyślam się, że tu nie chodzi o całusy z rodziną. Eh... wróćmy wspomnieniami do tych chwil, w których myślałam, że będzie dobrze, zapominałam się. Było to z panem M. Jak ja chcę o tym zapomnieć, wymazać. Wrócić? Nie, wiem, że nic by z tego nie było, jednak wszystko mogło się potoczyć inaczej. Niestety on był ostatnią osobą z którą się całowałam, nawet nie pamiętam gdzie to było... Kalectwo. Nie wracajmy do tego. Przed tym to w ogóle nic mi do głowy nie przychodzi. Wybaczcie, ale ten temat nie jest dla mnie sferą rozbudowaną, w sumie cieszę się z tego. 

Ferie, szara codzienność, mnóstwo zajęć, kolejne konferencje, gry. Kocham tych ludzi, kocham wszystko co z nimi związane. Chciałabym już ich zobaczyć, przytulić, uśmiechnąć się. Tęskno mi za tym, choć tego nigdy nie miałam, dziwne, nieprawdaż? Nic nie poradzę, że moje serce jest w takim stopniu skłonne do podzielenia się pomiędzy nic. Perełki życia.

Dopiero przy tej linijce przeszła mi złość, opadły emocje i droczenia się. Nachodzą mnie wyrzuty sumienia z powodu źle zakończonej rozmowy. Mam ochotę teraz zadzwonić, powiedzieć dobranoc i zasnąć. Niestety jest troszkę za późno. Ach, nie lubię ograniczeń. Zresztą nie powinno się przerywać czyjegoś snu.

Przedtem strasznie mi było do śmiechu, dzięki Tacie, Desce i całej reszcie. Po prostu jesteście bajeczni. Jednak najlepsza w tym wszystkim była moja mama, powiedziała, że na wakacjach mogę jechać tam gdzie chce, bez oporu. Mam plany, mam ułożone w głowie piękne sceny, które chciałabym wprawić w życie. Mam nadzieję, że nie skończy się jedynie na gadaniu, jestem gotowa nawet o to błagać.
Koło początku lata rodzinka chce wysłać ojca do stanów, a niech jedzie. Chwila spokoju nastanie. Jakby to wypadło zaraz po końcu roku szkolnego to mogłabym zaprosić moich debilków do siebie. Moje wizje są dobre, w miarę realne, ale czy na pewno w moim życiu? Dość, myślimy pozytywnie, inaczej nic nie wyjdzie.

Chcę się zaznać bezpieczeństwa,
Tej troski, która omija.
Uśmiechu, który napędza.
Dotyku, który rozpala.

Głosu, który czaruje.
Chcę tylko tego, albo aż tego...
Oceniać nie mnie.
Lecz jak to mówią...
Chcieć nie znaczy móc.

_____________________

Towarzyszące:

piosenka

chłód

myśli

ciemność

XLII "Kiedyś w kuchni... czyli historia kuchenna"

Pewnego deszczowego, prawdziwie paskudnego dnia...
yap yap yap xD
niuuuuchu xD
puuuchu
ohuuuu xD
JAPAOOOO xD
SOWA!
PTASZEK Z DŁUGIM OGONKIEM xD
napalona Sójka XD
Gorące hot 50tki nad morzem xD
nadzy yaoiści siedzący na zmywarkę XD
mina zmywarki "are you fuckin' kidding me" xD
Fuuuuuuuuuuuuuuuuuu xD
tia xD a potem idzie odkurzacz i z okrzykiem PASTA jeb na nich XD
hahahaha xD
kurwa XDD napisałam odkurzacz i do mnie napisał XD
proroooook !! xD
Proroka gryzie wampirek XD
a krew robi kapu kapu
na perkusje
a deska słyszy fapu fapu XD
oj tam oj tam xD
a potem przychodzi chleb, idzie na deskę.
Nóż kroi chleb, a deska się podnieca bo po niej rysuje i deska z podniecenia popuściła drzazgi, które wbiły się w zmywarkę, a zmywarka wydała okrzyk godowy, który usłyszała sokowirówka która stała obok lodówki. Sokowirówka rozpoczęła działanie, jej wibrację rozchodziły się po całym blacie. Od wibracji popuściła sok bananowy, a lodówka wyrzuciła z siebie spleśniałą szynkę. Szynka poleciała prosto pod odkurzacz, który wbił się w nią swoimi zębami i krzyknął yap yap. UGRZYŹ SZYNKĘ JAP JAP!
Na widok tego wszystkiego toster się obraził bo nie dostał do środka szynki, ale był podniecony, gdyż miał w sobie chleb, który po opuszczeniu orgii tostera pobiegł pod nóż do masła, który z uczuciem i taką agresją rozsmarowywał roztopioną żółtą maź po ciele chlebka.
Nóż do masła lubiał zabawę na ostro i niechcący przekroił skórkę i dostał się do deski z Hello Kitty ... znowu.
Deska stwierdziła, ze ma dość orgii noża na swojej powierzchni więc uciekła do środka zmywarki, która zaczęla ją namiętnie pieścić swoimi sokami.
Po wyciągnięciu ze zmywarki na rozgrzanie i wysuszenie wylądowała tuż pod napalonym i nagrzanym do czerwoności żelazkiem, który lubi deseczkę posuwać i zawsze być na górze ... ze zdziwienia i zazdrości nóż zmienił się w zimnego jak lód i poszedł tulić się do lodówki.
Lodówka objęła nóż lodowatymi ramionami, tymczasem zmywarka razem z sokowirówką zaczęły wytwarzać ostre wibracje, woda się rozlała w postaci wodospadu, w którym zaczęła się namiętnie chlapać Pro Kasia. Z drugiej strony do sokowirówki odkurzacz wpychał banany, które zmieniały się soki, które z kolei zalały cały odkurzacz aż nastąpiło zwarcie. Z kolei Deska zrobiła się już tak czerwona, że żelazko musiało przenieść się na ratowanie odkurzacza. Deska poczłapała znów do wody, gdzie wykorzystywała ją Pro Kasia.

Pro Kasia która była bogiem dała radę przywrócić Desce swoje dawne drzazgi i sęki które były kokardą Hello Kitty. Odkurzacz bo dość mocnym bananowym zwarciu i wysuszeniu przez żelazko zmienił się z biedroczipsy bananowe za 2zł duża paczka. Sokowirówka ze strachu puściła ostatnie soki które kapnęły na tosty świeżo wypuszczone z erotycznego tostera. Zmywarka wolała ten bananowy miąsz wyczyścić z powierzchni więc wylała kolejną serię wodzionki na podłogę (BRAKUJE NAM MOPA !! GDZIE JEST KURWA TEN MOP !!).

Wtedy, nagle, niespodziewanie zza rogu ukazał się MOP! a nie... to był MORS!

I on w całej swej okazałości rzucił sie na wodzionkę wprawiając ją w ruch aż wszystkie sprzęty znalazły się w basenie. Każdemu do najmniejszej szczeliny wpłynęły soki zmywarki. Następnie nastąpiło wielkie zwarcie i wszyscy PODNIECILI SIĘ JAK MOKRE CHOMIKI NA PATELNI!.

Mors nie wiedząc co począć pozbył się całej wodzionki z kuchni za pomocą mopa po czym zlizywał resztki swoim chropowatym językiem ze sprzętów kuchennych.

Mokra deska wkurwiała się na nóż który miał ja posmarować farbą do desek. Reszta z powodu zwarcia została zaniesiona przez Pro Kasię do Ryszarda Mosznoczołego by swoją siłą i intelektem naprawił kochane przez nas przyrządy

nóż w końcu wyszedł z lodówki, tylko.... był zamarznięty w kostce lodu. Deska widząc to rzuciła sie ukochanemu na ratunek i zaniosła go do kolejki ku zbawieniu. 

Wszystkie sprzęty kuchenne czekały na swoją kolej u Ryszarda Mosznoczołego po uprzednim wykorzystaniu i wylizaniu przez morsa. Najbardziej zadowolone jednak były męskie sprzęty, gdyż one kochają być brane od tyłu przez morsy.

Zmywarka cieszyła się z nowego Calgonitu wrzuconego do dziurki. Odkurzacz dostał nowy wysuszony worek. Sokowirówka dostała nowe nożyki do mieszania i komplet bananów na cały rok. Żelazko dostało wodę do zbiorniczka a nie znów kąpiel. Lodówka dostała zapas piwa (zimne piwo *-*).

Nóż dostał nowe roztopione masło, Deska została napolerowana wazeliną, Erotoster został zmacany (ej dlaczego jemu nic w tej historii nie jest? O.O), a Pralka dostała zapas Calgonu.

Wtedy wszyscy zaczęli krzyczeć OH AH EH, a odkurzacz podłączył się i zaśpiewał "dłuższe życie każdej pralki to calgon"

Dziękujemy wszystkim sprzętom oraz scenerii i ludziom pro zboczonym, którzy zgodzili się wystąpić jako tło. Moja LAMPA was kocha.

Dzieło stworzone przeze mnie i Deskę, moją kochankę, babcię i ciocię. Arigatou, że jesteś takim zjebem jak ja <3

XLI "Rozmowy na poziomie~~"

Mamy odejście od tematu dni... wybaczcie, ale musiałam gdzieś to wrzucić. Nigdzie indziej się to nie nadaje jak na bloga, gdyż na facebooka troszkę to za długie. Rozmowa pomiędzy mną a Braciszkiem, jest tak kreatywna, że już ją kocham <3

Braciszek:
milej nocy
i zabawy z nowa malzonka
i wogole
Ja:
małżonką? XD
Braciszek:
szczescia na nowej drodze zycia ;)
Ja:
oke XD
Braciszek:
ta no
Misiek
czekaj
to facet
Ja:
papa <3
idź już XD
Braciszek:
to malzonkiem
lepiej dla Ciebie xD
tylko hlopaka nie zamecz
faceci maja limity!
xD
i ten no
zabezpieczajcie Sie
Ja:
papa xD
SPADAJ XD
Braciszek:
i tten no
nie za duzo naraz
Ja:
miłej nocy xD
Braciszek:
zeby Wam sie nie znudzilo
i ten jeszcze
xDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD
no eee
Ja:
też Cię kocham <3
Braciszek:
wogole wiesz nie stresuj Sie
rozluznij
Ja:
jaki doświadczony
Braciszek:
i powodzenia
i duuuuuzo  zabawy xD
no baaaa
Ja:
co Ty z Nią robiłeś? ;>
Braciszek:
tyle juz malzenst...
NIC!
naprawde nic
i sie ciesze xD
Ja:
jasne XD
Braciszek:
jeste dumien
Ja:
teraz to Ci uwierzę XD
Braciszek:
bo przynajmniej sie nie zmarnowalo
na nia
xD
Ja:
hahahaha xD
idź już XD
proszę Cię XD
Braciszek:
Cezaaaaruuuś
xDDDD
Ja:
albo wszystko pójdzie na fb XD
Braciszek:
nie chce mi sie
ale jestem spiacy...
*pfuuuuu*
ale co?
Braciszek:
xD
Ja:
ta rozmowa XD
Braciszek:
juz mnei bedzie ujawniala!
zło Jestes wcielone!
Ja:
to idzie na sb xD
Braciszek:
ale ja sie nie mam czego wstydzic tutaj!
pozdawiam mame
i babcie
i bez Was bym nie dotarl tu gdzie jestem
i ten no
eeee
i Cezarka tez

Wyjaśnienie:
Cezar - boski piesek <3
Ona - była Braciszka
ja i małżeństwo? wtf? XD