01.06.
W końcu pasowaloby coś napisać... I oto jestem. Aktualnie jestem u babci i pisze na tablice, bo o dziwo mnie nie irytuje. Fajna to zabawka, ale dzisiejszy dzień mógłby przejść do tych... O których sie nie mówi, których sie nie chce pamiętać. Siedzę na krześle i patrzę na babcie - sześćdziesiąt lat, sześć lat choroby, nowotworu, który na naszych oczach wyniszcza jej ciało. To jest straszne, nie chciałabym aby ktokolwiek był aktualnie na tym miejscu, nie... Na miejscu mamy. To jest tylko bezsensowne czekanie aż wytwór fantazji, czarna smierć przyjdzie po babcie. Boli mnie myślenie o tym, ale muszę sobie radzić jakoś z nerwami. Wszystko sie we mnie kumuluje, nie rozumiem siebie.
Pierwszy czerwca, dzień dziecka, którego w ogóle nie czuje. Chociaż nie! Nasza wychowawczyni kupiła nam lizaczki *.*
Tak, wiem, możecie sie śmiać ale człowiek w wieku przedosiemnastkowym już nie liczy ma wypasione prezenty. Jednakże ja i tak przy kuzynostwie korzystalam z uprzejmości rodzinki dość długo. Jakby były jakieś błędy językowe to mi wybaczcie ale pisze szybciej niż zwykle na dotyku i nie chce mi sie patrzyc co słownik robi ze słowami, które napisze.
Babcia już nie jeczy, widać morfiny dała jej chwilowe ukojenie, czyli to, o co tak bałaganie prosiła. Ja dalej siedzę w niezmienionej pozycji i czekam na pizzę. Oczywiście moja ukochana z kurczakiem, kukurydza i ananasem. Jestem tak wszystkim przytoczona ze nawet nie chce mi sie odpisać Batonowi.
Hah, bo wy nie jesteście na czasie. Pan M. zniknął z mego zużycia uczuciowego. W ogóle dużo sie stało w moim skromnym życiu. Bloga będę pisała teraz inaczej, stwierdziłem, ze nie będę go przenosić, gdyż to mój swiat, do którego zawsze mogę w jakimś stopniu uciec. Mam nadzieje, ze tchne w te stronę nowe życie, nie twierdze ze mi sie uda, ale spróbuje. No właśnie na tym sie kończy, gdyż jak sie nie uda to poddaje sie natychmiastowo.
Zaczęłam wychodzić z domu, od nowa tańczyć, dopuszczać do siebie ludzi, którzy są dookoła. Ktoś powie wspaniale,nie? I będzie miał racje, ale.... No właśnie - jest to cholerne ale.
22: 40
Zmarła.
02.06.
Nie wiem czy chce być sama czy nie. Boję się zadzwonić do Batona, nie chce obarczać go moimi problemami. Z drugiej strony... od tego go mam. I wiedz co tu robić.
Zimno mi, cholernie mi zimno.
W piersi czuję straszny ucisk, jakbym się dusiła, nie mogę się go pozbyć. Serce mi kołacze, a ręce nie mają siły. Dlaczego tak jest? Gubię się.
Napiszę wkrótce.... Pa.
