"Mimo, że mam sto, coraz dziwniejszych pomysłów na minutę, skaczę po kałużach brudząc Ci nowe buty, piszczę jak dzieciak na widok małego szczeniaczka, nałogowo jem lizaki i żelki, często się obrażam i jestem wredna - mimo wszystko potrafisz do mnie powiedzieć 'Skarbie'."
Nie uciekaj, nie goń bez sensu za czymkolwiek,
Zatrzymaj się, obejmij mnie i szepnij słówko.
Pomyśl przez minutę, wyznacz cel
I dopiero biegnij przed siebie.
Do czegoś wartego zachodu,
Przemyślanego. Żebyś nie żałował.
Zwolnij, a ja podejdę,
Pocałuje w zadyszane usta.
Pozwolę Ci na moment zapomnienia.
Nie uciekaj, zaśnij w mych ramionach
Niczym małe dziecko, które pragnę głaskać.
Uspokój oddech, serce, uśmiechnij się.
Opuszkami będę gładzić Twoje ciało,
Zostawiać ślady niczym najpiękniejszy obraz.
Moje własne arcydzieło z motywem "kocham",
O które będę się troszczyć niczym o najdelikatniejszy kwiat.
Dawno nie pisałam, wiem. Całą sobotę chodziła za mną myśl naskrobania czegoś nowego, a aktualnie kropla przepełniła czarę. Mamy niedzielę, południe. Zaraz pasuje się stoczyć z łóżka do babci na obiadek, ach jak mi brakuje rosołku. Dobra rozmarzyłam się. Niestety nawet piękna pogoda za oknem i fakt, że zmieściłam się w sukienkę nie demontuje góry książek, z których powinnam się uczyć. Tak, to przerażający ból i w ogóle sama nie wiem co. Ojć, zaczynam pisać od rzeczy. Dzisiaj też wam podzielę wpis na parę kolumn, aby było więcej jasności o czym mowa.
Zbiór dzieci z dziwnymi zdolnościami.
Szkoła dołuje, oceny doprowadzają do depresji, uczyć się nie chce a terminy naglą. Całe to myślenie, podejmowanie decyzji. Wszystko stoi nad tobą i krzyczy. Nie, spokój. To nie jest istotne, nie to. Cokolwiek by nie było da się radę, prawda?
Przekonywanie samej siebie idzie mi dosyć opornie, ale cóż poradzić. Takie życie. Czasami się zastanawiam czy nie iść do psychologa po leki uspokajające, ale faszerowanie się proszkami już od tego wieku... niet. Już tylko 22 dni.
Dwa miesiące ciągłego harmidru.
Ciekawość mnie zżera jak to wszystko będzie wyglądało. Braciszek, Misiak... ja chce, ja chce!
Braciszek
no bo jest sprawa... :/
o bedziesz mi musiala pomoc troche
Ja
mru
co Biedronko?
Braciszek
no bo no
bede musial isc cos zjesc w Polsce
i sam nie dam rady
i ktos bedzie mi musial pomoc
i bede musial isc na kawe do keksa
Ja
będę Cie karmiła *.*
Braciszek
i tez sam sobie nie poradze
Ja
KAWA <3
Braciszek
ale to chodzi o to zeby ktos polowe jedzenia zjadl i druga kawe wypil
bo sam nie podolam! :C
Ja
i żeby Cię zabrał do Wawy
Braciszek
no wlasnie...
Ja
sądzę, że mogę to dla Ciebie zrobić <3
Braciszek
dziekuje Słonko!
I jak tu nie kochać takich ludków. Najzabawniejsze jest to, że wszyscy mamy urodziny na wakacjach. Hah, balanga się szykuje. Braciszku, w tym roku może lepiej się bez pokazów rozpalonych węgli obejdzie, ne?
Czekamy, czekamy i biegamy! <3
Emocje.
Tutaj można pisać litanie, eseje, referaty i cokolwiek sobie tam ktoś jeszcze wymyśli. Pytanie po co? Wiadomo, że każdy chce się dzielić swoim szczęściem ze światem, ale jakże piękne jest jak większość zostaje między tą kochającą się dwójką. Aktualnie się śmieje sama z siebie, spytacie dlaczego.
Bo lubię.
Bo czuję się szczęśliwa.
Bo wiem, że kogoś napełniam szczęściem chociaż i tak będę ględziła, że to nieprawda.
Bo świat jest piękny.
Bo lato.
Bo słońce.
Bo piszę tutaj takie dyrdymały.
Zrobiła się dwudziesta pierwsza. Jak zwykle siedzę i czekam na Miśka, nudzi mnie to. Czuję się jak lalka na zawołanie. Jestem zawsze kiedy trzeba, wszystko jest na czas i tak dalej.
______________________________________________
Mamy parę dni dalej, mamy czerwiec. Łzy sączą się z moich oczu i płyną w dół po policzkach. Ręce trzęsą się gorzej od galarety. Oczy bolą. Chcę żeby to się skończyło. Ten letarg, ten zły humor. Chcę moje głupawki, uśmiechy, fazy na śpiewanie. W słuchawkach lecą piękne piosenki, które koją moje serce. Boli, tak... Boli. Taki stan pozostanie na całą noc, dopiero nad ranem serce się uspokoi. Bardziej jednak obstawiam na poniedziałkowy wieczór. Tak, jestem od niego uzależniona. Tak, rozpłakałam się gdy powiedział pa. Tak, sama go wyrzuciłam spać. Brak tu logiki, prawda? Cóż, ale przecież nie będę ględziła. Słucham rozsądku, który dba o drugą osobą, a nie serca, które chce powiedzieć "proszę, zostań ze mną". No ale w końcu nie ma to jak sobie popłakać a potem mieć wyrzuty. Boshe, za co ja jestem człowiekiem. Jakbym nie mogła być drzewem albo jakimś lwem czy coś. Już skała lepsza. Dziwię się jak ludzie ze mną wytrzymują. Nie umiem koegzystować, wybucham gdy coś mi się nie podoba, nie potrafię kochać i zaakceptować. Czuję się sama, ale na własne życzenie.
Za dwa tygodnie koniec szkoły. Boję się tego, spotkań, pracy... Tak w ogóle muszę się pochwalić, zachomikowałam 740zł... Szaleje, ne?
Przypomniała mi się rozmowa z Miśkiem, gdzie obiecałam mu szukać pozytywów. Jestem mu wdzięczna, bo tyle rozmawiał ze mną. O, przestałam płakać. Cóż, w sumie nie mam z czego. To czas na plusy, zobaczymy ile ich wymyślę:
- słucham głupich piosenek
- nie chce mi się spać
- uspokoiłam się
- piszę
I zgryzłam paznokcie, znowu.
Oglądałam dzisiaj dwa fajne filmy. Fajne to złe określenie, raczej trudne i życiowe. Polecam każdemu "I wciąż ją kocham". Jest o miłości i o zranionym komandosie. Pokazane są uczucia mężczyzny, co skłania kobiety nad myśleniem o swoim zachowaniu, które często jest irracjonalne. Dodajmy obsadę aktorską i dobrą muzykę i mamy coś wartego zobaczenia.
Misiek wiecznie powtarza... "Nie będzie więcej notek, prawda? Jesteśmy szczęśliwi.". Aj Kochanie, jakże bym chciała żeby tak było. Jednak ja zawsze sobie znajdę jakiś problem. Przepraszam Cię, jeśli cokolwiek tutaj Cię dotknie. Nie powinno, jesteś wspaniały.
Muszę tu pisać, to część mnie, która musi się zaspokoić.
Szybki pocałunek, ciała ocierające się o siebie, ręce błądzące po nagiej, spoconej skórze. Nierównomierne oddechy, szepty, pieszczoty...
~*~
Wstała z łóżka, założyła dresy i pobiegła swój poranny dystans. Nieokrzesana, z rozwianymi włosami biegła w słonecznym blasku, w którym jej skóra mieniła się milionem kryształków. Uwielbiała ten stan, mogła poczuć się wolna. Z uśmiechem i głośną muzyką przystanęła nad rzeką. Weszła po kostki by osiągnąć harmonię. Woda w rzece, jej wewnętrzny ogień. Dwa żywioły zwalczające się nawzajem. Przy obu czuła się bezpiecznie i potężnie. Emanowała chęcią do życia.
Wróciła do domu, zjadła, rozczesała włosy pozostawiając je opadające na ramiona. Założyła czarną sukienkę, szpilki i wyszła na spotkanie. Bez zbędnego makijażu, bez ozdób. Elegancko i naturalnie. Warto wspomnieć, że nigdy nie przywiązywała aż takiej wagi do swojego wyglądu. Szła pieszo, była umówiona na dziewiątą w kawiarence na rogu. Idąc ulicą wiedziała, że się za nią oglądają. Zawsze dziwnie na nią patrzyli. To z podziwem, pogardą, wyższością czy szacunkiem. Każdy człowiek inaczej. Ileż było kolorów tych oczu, nie ma dwóch takich samych tęczówek.
Była wcześniej niż zamierzała, usiadła wygodnie przy stoliku i obserwowała kręcący się wokół niej świat. Małe dzieci, śpieszący się ludzie, kolejki. Nagle jej wzrok napotkały intensywnie brązowe tęczówki. W życiu nie widziała aż tak czekoladowych. Wpatrywała się w nie bez zbytniej skromności. Można rzec rzucony urok.
Od razu do głowy napłynęły jej pytania kto to jest, co robi i jakim sposobem będzie mogła oglądać te piękne oczy. Z zamyślenia wyrwał ją wysoki blondyn.
- Witam, pani Witson?
- Tak. Dzień dobry. Pan musi być Andrew.
- Zgadza się. - uśmiechnął się słodko.
Po spotkaniu udała się do biura by poinformować o udanych negocjacjach, po czym twierdziła, iż popołudnie spędzi na siłowni. Wskoczyła na bieżnie i pogrążyła się w swoim świecie.
Rozpisałam się. Sama nie wiem co mi z tego wyszło, ale... miałam chęć na nabazgranie czegoś, czemu brakuje sensu. Jednak jak zwykłam powtarzać "wszystko co pozornie sensu nie ma, tak naprawdę go ma". Siedzę na podłodze, laptop mi grzeje nogi, a oczy powoli się zamykają. Dochodzi druga w nocy, a ja szukam nowego szablonu na bloga. Tym razem szary, co wy na to?
Cóż.... mi się podoba to i wam musi.
Na teraz koniec. Wracam do biologii. Dobranoc wam :)
___________________
Towarzyszące:
playlista na youtubie
myśli
