XXXVII - Dzień XIX "Ktoś, kto prześladuje moje myśli"

Mężczyźni wszyscy są zmysłowi w sposób ohydny, na przykład, dla młodego dziewczęcia. Tak się malują w sztuce, którą stworzyli. I tacy są naiwni w tej swojej zwierzęcości, że litować by się trzeba nad nimi jak nad małymi dziećmi. Co tylko w ich sąsiedztwie "caca", to zaraz do buzi!

Kolejny dzień minął na czytaniu książki. Najgorsze jest to, że dalej jej nie skończyłam. Mam jeszcze czas, trzeba dokończyć, gdyż jutro pasuje zacząć Potop. Dostaje bólu głowy, jak ja tego nienawidzę, czasami nic innego tylko się pociąć.
Sylwester jednak spędzam z kuzynostwem. Trójka dzieciaków, dom cioci, jedzenie, konsole... nie zapowiada się źle. Będzie przynajmniej ciekawie, nie będę musiała siedzieć w domu. Co jest ze mną nie tak, że tysiąc razy bardziej wolę zostać z dziećmi niż zorganizować coś z koleżankami? Sama siebie nie rozumiem.
Cóż, takie to już jest może życie.
Aktualnie rozmawiam z Pralką, Deską i Misiem. Taki lekki zastój jest dzisiaj, albo mi się tylko zdaje. W sumie nic nie robiłam, każdy ma zajęcie. Nie.. znów piszę z łóżka i to jeszcze po ciemku. Ciekawe ile moje oczy wytrzymają. Właśnie skończyłam drugą partię szatańskiej gry z dziewczynami. Bot nas ograł, a potem wygrała lama Pralka. Co się na tym świecie już wyprawia. Szczerze? Ja już usypiam, moje oczy bolą i ledwo widzą. Jednak chciałabym już napisać ten wpis do końca.
Truję się jedną piosenką - Wherever you are - One ok rock. W kółko i w kółko. Tak, jestem dziwna.

Myśl. W mojej głowie wiele się dzieje, czy dobrego to trudno mi określić. Przejmuje się wieloma rzeczami, co ukazują moje dłonie, czyli brak paznokci. Nerwica. Wiąże się to jakoś z prześladowaniem myśli? Tak, bo się martwię, a jak się martwię to się denerwuje. Tyczy się to również strachu przed utratą, zdradą, czymkolwiek.
Kogo mogę wymienić pierwszego... Braciszek. Głowię się co tam u niego, kiedy przyjedzie, przytuli i powie, że wszystko dookoła to pierdoły, że liczymy się my i nasza kawa. Koraliki w szufladzie dalej leżą. Coś kreatywnego można z nich jeszcze zrobić - pytanie co.
Drugi... Sezam. Z nim to długa historia, ale powraca co jakiś czas. Nie będę się już nad tym rozczulać, gdyż powoli mi przechodzi.
Trzeci... Misiek. Z Tobą to ja mam dopiero. Mieszasz mi tak pewnie dlatego, że rozmawiamy zawzięcie od dwóch dni, przejdzie. Jak to powiedziała Deska - ssiesz XD
Czwarty... Hox. Tak, mój ojciec z sb. Nie wnikajmy lepiej w rodzinki, jak skończę rysować drzewko to je tutaj opublikuje. Poznałam już trochę tego człowieka i nie żałuję, martwię się trochę co u niego, myślę o chińczyku, gwałceniu i takich tam.
Śmiem twierdzić, że osoby niewtajemniczone nie powinny tego czytać, gdyż raz, że nic nie zrozumieją, a dwa pomyślą sobie nie wiadomo o czym. Proszę wszystko przyjmować z dystansem.
W mojej głowie również siedzi babcia i jej choroba, Deska i jej samopoczucie, była kochanka i wspomnienia z nią związane. Dużo osób prześladuje moje myśli, nie umiem jednoznacznie określić. Są sytuacje, miejsca, rozmowy po których myśli się tylko o danym człowieku. 

Rozpisałam się na dzisiejszy temat, zielono mi. Chcę wam wszystkim życzyć Happy New Year.
Ludzie robią nic nie warte postanowienia, czasami lepiej z nich zrezygnować lub zawziąć się do końca i wytrwać. Przecież nic nie daje obiecywanie sobie co rok tego samego i zapominanie po miesiącu.

Znów łóżko, znów ciemność i palne błądzące po klawiaturze. Słuchawki u uchu dostarczają do mojego umysłu błogą muzykę, w tle słychać szum laptopa, a za oknem wiatr. Atmosfera w sam raz na nowy rok, cóż za ironię czuję w mych słowach. Oczy same zamykają się pod ciężarem poprzedniego dnia, pościel otula zapraszając do snu. Poddaje się temu, uciekam do krainy błogich marzeń, których nikt mi nie zabierze, pragnień, które nie mają ujścia na jawie. Gwiazdka czuwa na niebie, szepce słodkich znów i daje nadzieje na nowy, lepszy, ostatni dzień tego roku.

Krzyk dochodzący zza mych pleców,
Nie potrafię się ruszyć, pomóc.
Ból i strach rozdziera mą pierś,
Czuję się bezsilna.
Co robić? Cóż począć?
Nic, musisz odpuścić,
Przetrwać. Każdy ma swoją szansę.
Uśmiechnij się, twoja kolej.

_________________

Towarzyszące:

piosenka

XXXVI - Dzień XVIII "Osoba, którą chciałabym być"

Alpha: Papa kiwi, pamiętaj, na zawsze będę Twoim misiem <3 :*

"Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą? Wygląda papierowo, kruszy się w palcach, rozpada. Każdy ruch przygląda się sobie, każda myśl przygląda się sobie, każde uczucie zaczyna się i nie kończy, i w końcu sam przedmiot tęsknoty robi się papierowy i nierzeczywisty. Tylko tęsknienie jest prawdziwe, uzależnia. Być tam, gdzie się nie jest, mieć to, czego się nie posiada, dotykać kogoś, kto nie istnieje. Ten stan ma naturę falującą i sprzeczną w sobie. Jest kwintesencją życia i jest przeciwko życiu. Przenika przez skrę do mięśni i kości, ktre zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie - to znaczy, że podstawą ich istnienia był bl. Toteż nie ma od takiej tęsknoty ucieczki. Trzeba by było uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie."

Piękne cytaty, prawda? Szczególnie ten pierwszy, który wprawił cały shoutbox w zdziwienie. A ja siedziałam przed monitorem i się śmiałam. Jest mi słodko do tej pory. Mru <3

Znów łóżeczko, umęczona książka, muzyka i... samotność. Jak miło. Okna są oczywiście otwarte jakby ktoś chciał napisać, ale aktualnie żyję błogim spokojem. Zmieniłam wygląd bloga. Jest... czyściej, jaśniej. Znudziła mi się ta czerń, jak sądzę jest to sprawka strony Deski. Szczegóły. Dzisiejszy dzień spędziłam można rzecz pożytecznie. Dowiedziałam się, że sylwestra spędzę przed telewizorem w domu, gdyż nie będę musiała niańczyć dzieci. Przeczytałam parę stron lektury, zjadłam michę spaghetti, porozmawiałam z Braciszkiem. Wszystko się pięknie kręci. Wieczorem oczywiście partyjka chińczyka z Deską i Misiem. Najchętniej to siedziałabym z nimi dni i noce. Nie mogę się doczekać konwentów. Niestety najbliższy dopiero w kwietniu. Mam nadzieje, że wytrwam.
I tak między nowym rokiem a feriami mam 6-7 dni szkoły. Patologia na całego.
Zaczęłam robić drzewko genealogiczne, niestety nie mogę na ten moment nawet projektu ukończyć, gdyż nie mam starych wersji. Muszę jutro poszperać i je znaleźć. Zobaczymy co mi wyjdzie, w końcu mam brokat!

Osoba, którą chciałabym być. Hmm.... nie mam jakiejś ulubionej gwiazdy czy idola. Jedynie do kogo dążę to moja mama. Chciałabym być taka jak ona - oczywiście nie w całości. Podziwiam jej niezależność i wybicie się na karierze zawodowej.
Ogólnie to trudno jest wybrać jedną osobę, od każdej wolałabym dostać jakieś cechy. Żebym umiała utrzymywać przy sobie ludzi i takie tam. W tym temacie akurat się nie rozpisze - nie ma o czym.

Aktualnie siedzę sobie na dwóch chatango i zamulam - jak zwykle pytam o łóżko. Ciekawie, prawda? Muszę wam uzupełnić linki żebyście wiedzieli gdzie znaleźć waszą Kiwi. Coś mi krótsza wyjdzie ta niż zazwyczaj, ale dosłownie padam ze zmęczenia. Wstałam dzisiaj wcześniej, więc muszę sobie dospać.
Ludzie ostatnio mnie męczą o adres bloga. Może by go tak odblokować? Nie, jeszcze nie. Za wcześnie. Boje się gdzie to może wylądować.

Szum komputera daje jedyne oznaki życia, pale błądzą po klawiaturze w poszukiwaniu zagubionych słów. Klucz namiętności wisi bezwładnie na mej szyi, nikt jeszcze go nie poruszył. Czas pokaże czy znajdą się chętni. Tulę do swej piersi pluszowego misia, nachodzą mnie dziwne myśli. O dziwo wszystkie są uporządkowane. Nie ma ciemności, nie ma chaosu. Tylko ja i myśl, wspomnienie, nadzieja, pragnienie.

Szepcze do Twojego ucha słodkie słowa,
Lubię je wymawiać, sprawiają Ci przyjemność.
Zarzucam ramiona na Twą szyję,
Kocham tą bliskość, uśmiechasz się.
Zachowuje się jak dziecko, lubisz to,
Możesz się mną opiekować,
A ja pozostanę...

______________

Towarzyszące:

rozmowy

noc

sb

XXXV - Dzień XVII "Ktoś z mojego dzieciństwa"

"Bowiem miłość i cierpienie stanowią jedność. Aż zaczynzasz zapominać się w bólu."

Wtorek, a raczej już środa. Zbliża się pierwsza w nocy, a ja sobie wymyśliłam pisanie wpisu. Cóż, to ja w końcu. Rozmawiam z Kotkiem i Hoxem, niestety za późno na skype, wiec pozostaje spotkanie. Słucham ostrej patoli mej Deski i śmieje się jak głupia do sera. Albo jak to Hox ujął - debil do monitora. Leżę na łóżku w samej bieliźnie i staram się sklecić parę zdań. Niestety Idol skutecznie mi przeszkadza swoimi humorami. Spadaj człowieku.

Tak rozmyślam aktualnie nad zmianą szablonu. Znudził mi się już dotychczasowy. Zapewnię zrobię to jutro, albo całkowicie potem. Muszę jeszcze odpisać Yoru na zaczętą historię. Tak, wymyśliliśmy oboje, że napiszemy wspólnie jakieś opowiadanie, co kawałek się wymieniamy. Ciekawie to wygląda, gdyż jest to opowiadane z dwóch całkowicie różnych perspektyw. Jak skończymy to opublikuje to tutaj.

Święta, święta i po świętach. Na szczęście upłynęły w atmosferze pokoju i zgody, nikt się z nikim nie pokłócił ani sprzeczał. Mam nadzieję, że to się utrwali na cały rok. Was pewnie jednak interesują prezenty. Otóż od cioci dostałam szaliki, od taty wielofunkcyjne urządzenie (jak to brzmi) - drukarkę, skaner, kopiarkę. Problem jest z tym, że działa bezprzewodowo, a ja nie umiem zainstalować oprogramowania na komputerze. Kocham być blondynką.
No i od mamy dostałam upragnioną rzecz, a mianowicie kluczyk na szyję - taki wisiorek.

Od jutra się zaczyna lekka patologia, Deska spędza cały dzień z Pszczołą, Hox wraca do domu, gdzie nie ma dostępu do komputera. Z kim ja będę grała w chińczyka? Nadzieja w moim Bogu, z którym się śmiałam dzisiaj bitą godzinę. Tak, my się w ogóle nie uważamy za normalnych ludzi.
Może w końcu skończę czytać lekturę. Szczerze śmiem w to wątpić.

Wracając do tematu. Ktoś z mojego dzieciństwa, szczerych, dobrych, pięknych chwil.
Pierwsza nasuwa mi się Polcia. Chodziła ze mną do klasy w podstawówce, ale tylko do trzeciej. Potem się przeprowadziła i kontakt zanikł, ale byłyśmy jeszcze dziećmi, nic z tego nie rozumiałyśmy. Babcia do tej pory mówi, że trudno było znaleźć dwie równie dobrane przyjaciółki. Przesiadywałyśmy u siebie w miarę możliwości i bawiłyśmy się we wszystko. Do tej pory pamiętam konfesjonały przed pierwszą spowiedzią.
Kolejna myśl to moi sąsiedzi. Nie mam z nimi takich kontaktów jak kiedyś, gdy mogłam wszystkich chłopaków zmusić do zabawy lalkami. Kocham moją siłę perswazji. Liceum, zmiana otoczenia, wszystko zniknęło. Nawet się już nikomu nie chce wyjść na podwórko pograć w plotko-piłkę, czyli 10 min grania, a 30 gadania.
Uroki dzieciństwa. Tęsknie za tym? Oczywiście, jak każdy. Lecz z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że nadal jestem dzieckiem.

O czym to ja jeszcze miałam pisać. A... dzisiaj zaczęłam się droczyć z panem A. Wyszło na to, że został moim prywatnym Misiem. Mru, ale fajnie. Zobaczymy ile będzie o mnie pamiętał.
Mam lenia, nawet nie mam siły ruszyć się po sok. W ogóle przecież i tak będę musiała wstać do łazienki, więc nie rozumiem co to za różnica. Widocznie moje ciało ją widzi.

Cisza otula me ciało, palce wydają na klawiaturze ciche brzdęki. Obok leżą ciuchy rozrzucone w bezładzie. Głowa wsparta poduszką usypia przed monitorem, oczy się męczą. Plecy błagają o masaż, a umysł o własną chwilę do fantazji. Niekoniecznie erotycznych, jak myślicie. Po prostu spełnienia pragnień, których na jawie nie otrzymuję.

Kolejny płatek spada na ziemię.
Moje oczy utkwione w Twoich tęczówkach.
Obejmij mnie, przytul, obdarz uczuciem,
Wpraw w chwilę zapomnienia i przyjemności.
Spijaj słowa z moich ust i gesty z mego ciała.
Poddałam się uczuciu, doceń to.

_________________

Towarzyszące:

rozmowy

chińczyk

skype

muzyka z iTunes

myśli

XXXIV - Dzień XVI "Ktoś, kto nie mieszka w moim mieście/kraju"

"Kiedyś potrafiłam leżeć godzinami na trawie i wpatrywać się w obłoki. Gdzie się to podziało? Tamte dni, tamte chwile. Zamiatam nogami chodnik w nadziei, że w końcu to dostrzeżesz. Święcące oczy, uśmiech, dołeczki w policzkach, przemarznięte dłonie. Patrzę na Ciebie myśląc, że dzisiaj będzie inaczej. Wiesz co? Nie będzie, powtórzy się ten sam scenariusz. Trzeba przestać się łudzić. Postawiłam pierwszy krok, weszłam do ciepłego wnętrza."

Śmieję się jak głupia, rozmawiam z tobą na kolejnej karcie komunikatora. Ciesz się, nikomu więcej nie odpisuje. Nasza dyskusja jest chora, wiesz o tym doskonale. Piszesz dokładnie to, co chce usłyszeć zapominając, że mi raczej o twoje zdanie chodzi. Mówisz, że ksiądz ci kazał być miłym, nasza wymiana zdań potrafi być ostra, lecz zaryzykuj. Mam do tego odpowiedni humor. Żeby wziąć, objąć umysłem całą twą filozofię, nauczyć się jej i zrozumieć. Dobra, koniec. Już nie ględzę, przecież to wiadome, że my się nie dogadamy. Mamy zbyt wiele różnic.

Środa. Ten dzień już dobiega końca, jak skończę pisać to pewnie nawet czwartek już będzie. Wracając...

dwie lekcje w szkole i wigilia klasowa. Było strasznie fajnie, pewnie dlatego, że nie chciałam iść. Były pierogi, sałatki i ciasta. Złożyliśmy sobie życzenia i.... na szkołę. Schodziłam na obcasach budynek wzdłuż i w szerz. Przytulałam wszystkich, których znałam mniej lub więcej. Co z tego, że opłatka nie było, liczył się gest. Nawet wymieniłam parę zdań ze skłóconymi panami, jakoś atmosfera od razu się rozluźniła. No, ale przecież po co się gniewać, jak można żyć w zgodzie ze wszystkimi?

Przyjaciół trzeba trzymać blisko, a wrogów jeszcze bliżej. Tyczy się to w szczególności jednej panny z klasy zadającej się z pokemonami. Fałszerstwo jej nie zna granic, aż mi się śmiać chce. Ciekawe, co będzie jak wszystkie sobie z klasy pójdą. Wtedy będzie z nami wielka miłość. Oj... nie. Ja sobie już na to nie pozwolę. Zbyt wiele dyskutujesz, zbyt wiele razy swą jadaczkę otwierasz. Myślisz, że tego nie słychać? Nie widać? Mylisz się, cholernie. To co zaprezentowałaś dzisiaj... i nie tylko! Coraz bardziej mam ochotę ci przyłożyć. W końcu nie wytrzymam, nigdy nie byłam znana z cierpliwości. Wręcz przeciwnie.

Na angielskim było dziś cztery osoby. Połowa grupy. W sumie fajne są takie zajęcia, przynajmniej było więcej ciasta dla nas XD Tak, nauczycielka się postarała i placuszka na święta nam przyniosła. Na nowy dobry rok. Nie mam zamiaru pisać jakiś podsumowań, zawierać sama ze sobą postanowień. To nie dla mnie, nigdy nie umiałam wytrzymać w tym, co chciałam. Jak coś robię to robię, jak nie to nie.

Jutro muszę iść do mojego kuzynostwa. Znów nici z wyspania. Teraz powinno paść pytanie dlaczego ja do cholery jeszcze nie śpię. No fakt, wstałam godzinę temu. Zaczęła się wolność, spokój psychiczny i fizyczny od szkoły. Cieszę się strasznie z tego powodu. Mam nadzieję, że uda mi się odpocząć. Planuję wycięcie mnie ze świata - zostanie tylko to, co wprawia mnie w istny humor "bananowej destrukcji".

Książka, herbata, łóżko, chińczyk.

Inne miasto. Inny kraj. Jak wiele osób zasługuje na wymianę w tym temacie. W sumie wszystkie piękne duszyczki mieszkają daleko. Odległość to z jednej strony skaza, lecz gdybyśmy mieszkali wszyscy razem to nawet nie zwrócilibyśmy na siebie uwagi. Czyż to nie chore? Jedna z nowszych chorób ludzkości.

Zaczniemy od Braciszka, który mnie drażni odległością. Wiem, że tam mu lepiej, ale jak już pisałam w poprzednich notkach... brak go.

Deseczka. Tu niby blisko, a daleko. Szlag by trafił te wszystkie kilometry. I tak Cię zdążę jeszcze pomolestować.

Hox. Ciebie to już musiało wywiać na drugi koniec kraju. Chciałabym się z Tobą spotkać.

Z takich ostatnich Duszyczek to wam wystarczy. Jakbym zaczęła się rozczulać to bym do jutra nie skończyła. Wiele osób mieszka blisko, a daleko. W zasięgu ręki, a nieosiągalnie. Można dostać szału z planowaniem, określaniem się, dopasowywaniem. Nie lubię tego, od zawsze preferowałam spontaniczność.

Pusta butelka po soku. Wykończyłam go w jeden dzień, za mną żaden napój nie jest w stanie wytrzymać dłużej. Zawsze komentowałeś to, iż je molestuje. Zbyt okrutny dla nich byłeś, to ciebie chciałam pomęczyć. Uśmiechałeś się i mówiłeś "chodź kotku". Jak można było odmówić? Rzut na szyje i zabawa gotowa. Zauważyłeś jedną, ciekawą rzecz? Muzyka zawsze umiała dopasować się do atmosfery, inaczej... ona ją tworzyła pośród naszych splecionych ciał.

Wziąłeś farbę i zrobiłeś pierwszą kreskę na ścianie. Ze zdumieniem i przerażeniem patrzyłam na twoje poczynania, aż nie zostałam usmarowana na czerwono. Tak zaczęła się ta bitwa na kolory. Ściany, ty, ja... a efekt jak profesjonalne studio malarskie. Tak, byliśmy zdolni. Cholernie. Nasze głupawki nie znały granic, czas płynął z dala od uśmiechu i tych chwil. Nic się nie liczyło, tylko to, że jesteśmy razem. To była sztuka, w tych czasach jest jeszcze większa. Wytrzymać ze sobą taki okres nie robiąc... nic. Zajęcia pojawiające się znikąd. Mama się zawsze z tego nabijała. Kochała cię tak jak ja, zaakceptowała. Śmiesznie szybko jak na nią. Rozczuliłam się. Wystarczy na dziś. Kolejna rozmowa właśnie się kończy, inna zaczyna.

Kolejne nuty nikną w oddali.

Gonisz je jak ostatnie koło ratunkowe.

Zatrzymaj się, wsłuchaj w otaczający Cię szum.

Nie gnaj za rzeczami oczywistymi,

Znajdź coś swojego, własną duszę.

Wdychaj jej zapach, pokochaj ją.

Tak lepiej, odszedłeś od stereotypu.

____________________

Towarzyszące:

Little Wonders - Rob Thomas

angielski

butelka po zielonym soku

XXXIII - Dzień XV "Osoba, za którą tęsknię najbardziej."

Tym razem, naprawdę się uda.Tym razem, On Cię kocha. Tym razem, nie będzie tego cierpienia, które było dawniej. Tym razem, powinnaś ustąpić, swojej miłości...

Dwie notki pod rząd. Cóż, tak czasami wychodzi. Ta będzie nieco inna, zadedykowana moim Aniołkom. Dawno już powinnam coś takiego napisać, niestety, dopiero teraz o tym pomyślałam. Mniejsza o to. Zaczynamy.

1. Deska. Aniołek numer jeden. Każde słowo, znak wyprowadza uśmiech na mojej twarzy. Kocham Cię, wiesz? Mogą mi mówić, że przesadzam, ale taka jest prawda. Chciałabym Cię mieć bliżej, popędzić z każdym żalem, błahostką, widzieć Twoją uśmiechniętą mordkę. Powtarzam Ci ciągle, że nie doceniasz swej wartości, a przecież świat by się nie wypłacił za Ciebie. Te odpały, ten głos, te problemy, te uczucia. Wszystko inne, a jednak takie samo. Jeśli już mówić mam szczerze to nigdy nie pomyślałam, że tak się zbliżymy. Proszę tu bez skojarzeń. Tak, to moja kochanka <3
   JESTEM Z CIEBIE DUMNA BO ZJADŁAŚ TE 30 PIEROGÓW!
   Arigatou za wytrzymywanie ze mną.
2. Braciszek. Aniołek numer dwa. Wyczuwamy siebie nawzajem. Jesteśmy tak jakby połączeni, dziwne. Przecież kłamać nie będę, kocham Cię z całego serca. Słuchasz mojego ględzenia, uderzysz w głowę jak trzeba. Masz cierpliwość do moich koralików, do mnie, naszego życia i problemów. Odpały z Tobą to czysta przyjemność, bieganie po mieście tylko po to żeby dotknąć nosa nie równa się z niczym innym. Brakuje mi Ciebie, ale taka kolej rzeczy, że jak się spotykamy to doceniamy to na maksa. Patrzę teraz na kartkę urodzinową od Ciebie, zawarta jest tam cała magia. Wszystko, co potrzebne do funkcjonowania.
3. Stanek. Aniołek numer trzy. Cokolwiek zrobię jestem boska? Tak, to tylko i wyłącznie Twoje rozumowanie. Myślimy tak samo, głupawki mamy te same. Czasami własnego umysłu zrozumieć nie umiemy, a siebie nawzajem tak. Choroba. Dopiero teraz zauważam jacy jesteśmy pojebani. Wybacz za słownictwo, ale nie umiem tego określić inaczej. Taki Miś z Ciebie. Cokolwiek bym nie zrobiła i tak napiszesz, że nic się nie stało. Podziwiam Cię za to. Wiesz, czasami możesz mi krzyknąć w twarz, że Cię to rani. Wybacz, nie odczytam Cię aż tak dobrze. Nie... ja wiem, kiedy robię źle, ale tego nie chcę zauważać. Przepraszam Cię ;*
4. Pil. Aniołek numer cztery. Pewnie jesteś zaskoczony obecnością na tej liście. Jesteś sobie jaki jesteś, ale mi pomagasz. We wszystkim. Zawszę mogę się do Ciebie zwrócić i nigdy nie odmówisz pomocy, wręcz przeciwnie - przeanalizujesz problem jakby to był Twój własny. Jesteś dla mnie jak spadająca gwiazdka z nieba. Wiem, że nie lubisz jak Cię chwalę czy choćby odrobinę komplementów posypię, więc na tym skończę. Dziękuję, że jesteś.

To jest jedna grupa aniołków. Ta główna. Jak sądzę mogłabym wpisać tu jeszcze paru osobników, ale wolę się powstrzymać. Następnie zwrócę się do Duszyczek nowych. Już je kocham mimo tak krótkiego czasu.

1. Pralka. Duszyczka numer jeden. Zwariowana, tulaśna, malująca mi ręce. Kocham Cię. Wiesz to, prawda? W sumie codziennie Ci to powtarzam. To się dopiero rodzi, a już jest silne. Nie chcę tego popsuć. Nasza głupota nie zna granic, grasz w moje gierki jakby były Twoje i vice versa. Umiesz mi dać w główkę i za to Cię podziwiam. Moja para półmetkowa ;*
2. Smerfetka. Duszyczka numer dwa. W sumie powinnaś być przy jedynce. Mam przed oczami Twój uśmiech. Kocham go. Jesteś jak ocean spokojny na tej wyspie pokemonów. Nie dość, że moja imienniczka to podobna dusza. Nie mam pojęcia co mogę jeszcze dopisać. Jesteś wspaniała <3
3. Kotek. Duszyczka numer trzy. Rozmawiam z Tobą zaledwie parę dni, a już uśmiecham się na widok pierwszej wiadomości napisanej od Ciebie. Starasz się mnie zrozumieć, dowiedzieć, poznać, nie oceniasz od początku. Wiesz jaka to jest rzadkość w tym społeczeństwie? Nie mogę Ci się nadziwić. Dopiero Cię zaczynam rozgryzać, a wiem, że mogę Ci ufać. Czy to nie dziwne? Zawsze sobie wmawiałam, że mam dar do poznawania się na ludziach jak tato. Dalej robię przy tym błędy, ale zaczynam dostrzegać i czuć pewne zależności. Arigatou ;*

Miałam jeszcze napisać o Zjawach, które przeminęły, lecz to wam niepotrzebne. To by było tylko moje ględzenie. Zamiast tego dostaniecie odpowiedź na kolejny temat. Mam nadzieje, że choć trochę przybliżyłam wam moje najważniejsze osoby. Oczywiście nie wliczałam w to rodziny czy koleżanek. To są ludzie z wiecznie otwartymi dłońmi. Wiele osób zasługuje na wymienienie, ale to by były kolejne podgrupy. Nikt się z nimi nie równa. Pewnie większość z nich uzna, że przesadziłam, powiem tak. Nie widzicie siebie moimi oczami. Ani innych. Jesteście warci każdą sekundę.

Tęsknota. Ciężkie słowo. Tęsknić można nawet za osobą siedzącą za ścianą, ale to nie jest prawdziwe znaczenie tego słowa.
Tęsknota, kogo chcę mieć przy sobie.
Na pewno muszę tu wymienić Braciszka, denerwuje mnie ta odległość, gdyż nie mogę spokojnie pójść z nim na kawę. Tak, to mój główny powód. Oczywiście żartuję, ale chciałabym mieć go bliżej. Chociaż wtedy nasze stosunki pewnie nie byłyby tak namiętne.
Z kolei tęsknię za Deską z tych samych powodów. Nie umiem tego wytłumaczyć, tak jest.
Tęsknię za osobami, które się oddaliły. Za dwoma Zjawami, które nadal kocham i wiem, że szybko nie przestanę.
Dalej to tęsknię już nie za osobami, ale za uczuciem, rzeczą, potrzebą, namiętnością. Za tym, za czym każdy człowiek tęskni. W końcu jestem jednym stworzeniem w całej siatce ludzkości. Tylko podgatunek mam debilowaty.


Na teraz koniec. Kocham was ;*
Jestem wdzięczna Losowi. Wierzę w was. Każdego z osobna.


Bo gdy zamykam oczy widzę przyjaciela.
Gdy lecę w przepaść - złapie mnie.
Gdy frunę - on ze mną.
Gdy płaczę - pociesza.
Gdy się śmieje - wspólna głupawka.
Gdy pisze - czeka cierpliwie.

_________________

Towarzyszące:

One ok rock - wherever you are

łóżko

XXXII - Dzień XIV "Osoba, od której się oddaliłam."

"Silę się na obojętność, udaję, że mnie nie interesujesz, nie zadaję pytań, na które bardzo chcę znać odpowiedzi, unikam spotkań, chociaż Twoja twarz jest pierwszą, którą sobie przypominam każdego wieczora i poranka. Tęsknię. Ale nie powiem Ci o tym, bo łudzę się, że któregoś dnia to Ty zrobisz to pierwszy."

Popatrz na nas. Niby zwykła rozmowa, ciebie nie obchodzi, a mnie z sekundy na sekundę coraz bardziej dobija. Powód? Oczywiście ten stworzony przeze mnie. Czar prysł. Magia uleciała ze szklanego słoika, zauroczenie minęło. Jestem zadowolona, że się tego pozbyłam, a ty oczywiście nawet tego nie zauważyłeś. Ślepota nie zna granic, cud, że w ogóle mnie jeszcze pamiętałeś. Wróć, przecież ciekawość pozwala odnowić każdy kontakt, bądź go nawiązać. Ciekawość. Piękna, a taka masakryczna.


Wtorek. Siedzę przy wymęczonym biurku, wpatruję się w świeżo ubraną choinkę. Fioletowo-srebrną. Piękna. Lubię takie zestawienia kolorów. Komunikator na szczęście milczy, ludzie dają mi odpocząć, odetchnąć. Jestem wam za to wdzięczna. Jedynie okno przeglądarki żyje. Dźwięk wiadomości budzi mnie ze snu, bajki zwanej piosenką. Deska, Kotek. Uśmiech pojawia się od razu.
Cieszę się, że to mam, chociaż chciałabym żeby to wszystko się nie działo przez kabel. Niestety nie można mieć wszystkiego.


Mamy grudzień, święta. Pojawiają się kolejne problemy. Terminy ciągną, ledwo wyrabiam ze wszystkim, jeszcze się rozchorowałam. Muszę kupić prezenty pod choinkę... ma ktoś na nie pomysł? Ja w ogóle nie mogę się zmusić do bożonarodzeniowego myślenia. Takie to bliskie, a takie dalekie. Nawet nie mam ochoty iść jutro na wigilię klasową. To nie jest to, to nie jest ta rodzina, nie te kontakty. Owszem bardzo miłe jest gdy idziesz do szkoły i parę kochanych dziewczyn się na ciebie rzuca. Słodko.
Byłam dzisiaj na moment w szkole, napisałam sprawdzian z geografii, poprawiłam na trzy. Jestem z siebie dumna.
Oprócz tego, że fizyczka wyszła z sali, zaczęła się pluć, że uciekłam z lekcji i w ogóle. Jak to sama mama mówi - ta baba jest psychiczna. Na szczęście nic nie wpisała do dziennika, więc spokój, luz i demolka.
Oceny, oceny.... wszystko się wokół tego kręci. Tak, mam świadomość, że to jest chore. Jednak... coś jest takiego w tej klasie, szkole, że mnie drażnią słabe oceny. Najdziwniejsze jest dla mnie to, że radzę sobie z całkiem innych przedmiotów niż ostatnio. Hm.. taki okres.
Cieszę się, że już będzie wolne. Szczerze? Mam dość. Powtarzałeś, że za dużo biorę na głowę. Co z tego, radzę sobie świetnie. Nie czuję, że coś marnuje, że nie daje rady. Wręcz przeciwnie - jestem spełniona.

Oddalić się. Jedno oddalenie boli, inne przyjmujemy i nawet go nie zauważamy. Jak to jest? Po prostu wyrastamy z  niektórych rozmów, nie potrzebujemy ich już tak bardzo. Dlaczego? Każdy w końcu kieruje się na własną drogę, czasami zdarza się, że to tylko chwilowe rozstanie, więc lepiej się nie martwić na zapas. Najgorszy jest strach. Jeśli się boisz to wszystko ma większy współczynnik prawdopodobieństwa. Oddaliłaś się w ten sposób od kogoś?
Tak, znamię znajomości zostaje na sercu. Mhm. A teraz?
Chwilę temu wpisałabym tu Deskę, ale mam z nią ostatnimi czasy wspaniały kontakt. Wszyscy wartościowi ludzie do mnie wrócili, pojawili się nowi. Dziękuję im za czas poświęcony mej nic nie znaczącej osóbce.
Smuci mnie stopniowe oddalanie się od Braciszka, ale wiem, że taka jest kolej rzeczy. My od początku tak żyjemy. Wzloty, upadki, rozstania, gorące powroty. Dziwnie to może brzmi, ale takie są fakty.
Coraz dalej jestem w wieloma osobnikami, gdyż każdy poszedł w swoją stronę.
Najbardziej chyba jednak ciąży mi babcia. Już nie spędzam z nią tyle czasu, chwil. Boli mnie każda wizyta u niej. Patrzenie na chorobę, brak sił. Od razu łzy wypełniają mi oczy. Chciałabym żeby mi to oddała. Jest za wspaniałą osobą żeby tak cierpieć.
Nie wszystko się układa po naszej myśli... To prawda. Nie jestem w stanie powiedzieć od kogo jeszcze się oddalam. Jak już mówiłam, nie czuje tego. Przejrzę na oczy po fakcie.
Trochę to niedobrze. Inaczej nie będzie.


Leżąc na łóżku w przyciemnionym pokoju, z powtarzającą się w kółko piosenką wysyłam do ciebie me bezbronne myśli. Jestem jak książka, którą możesz z łatwością czytać. Tak, mam duże litery. Zastanawiam się czy ty w ogóle to dostrzegasz. Zafarbowałam włosy, znowu. Jestem czerwona. Podobno mi w tym kolorze dobrze, a ty jak sądzisz? Wiesz, że liczę się z twoją opinią. Chociaż i tak zaczęłam w dużej mierze stawiać na swoim. Jak mówi tekst piosenki "kiedyś kupię nóż i powyrzynam wszystkich". Nie zgadasz się z tym, prawda? Ludziom trzeba dać szansę, bo są z natury dobrzy. Tak, tak, tak. Jednak trochę w tym jest ględzenia, zbyt wiele szumowin kręci się na tym świecie.
Mam zielony soczek. Nasza kolejna fobia. Miłość do zielonych i czerwonych soków. Zawsze szukam tych wynalazków. Miałeś rację - są najlepsze.


Mówię Kotkowi, że straciłam natchnienie na pisanie. Powiedział mi żebym go opisała. Nie zamierzam tego robić. Po prostu wkleję tu jego cytat, opis samego siebie.
Zaczynając od podstawowych podstaw jestem chłopakiem, o krótkich włosach koloru ciemnego blond (z tym że rozważam znów hodowanie ich bo mi się kręcą), o niebieskich oczach jak ktoś zauważył kłamliwych :P Nos jest coś a'la trójkąt prostokątny, nie wiem dokładnie o jakiej przekątnej :P Uszy dość duże i nimi czasem z nudów ruszam xD Dołki (jak się uśmiecham (?)). Usta hmm, małe (?) popękane, tak samo jak i język xD Następnie mam te 182 cm o wadze - trochę mi pewnie wskoczyło ale ~70, następnie nie powiem Ci ile mam w bicu i klacie bo się nie mierzyłem dawno xD Ogólnie dość chudy, popieprzony ^^ Blizn mam parę, paznokcie krótkie, palce chyba długie, ale nie pałeczkowate. Karnacja biała, ale starałem się opalać, żeby nie cierpieć w lato ^^ A no i broda, to mam na brodzie taki kawałek zostawiony :)
To tak w skrócie opis mojego aktualnego molestownika. Mru.


Kolejny fragment będzie od Stanka. Wczoraj jak zwykle miałam dość dużą głupawkę i on napisał mi coś, co będę pamiętała do końca życia. W ogóle jak można mnie aż tak akceptować? Arigatou <3


Stanek
kuciu kuciu ;3
Kita
mju mju jestem walnięta xD
Stanek
yay! 
Kita
bosh xD a ten się cieszy xD
Stanek

no cio? ;3 fajniocha jestes ^^ a czego jesteś walnięta? ;3

Kita

całokształt xD

Stanek

aha :* nie martw się też tak uważam ;3

Trzeci fragment będzie pochodził z rozmowy z moją Pralką. Kocham ją za to, co ze mną odtwarza. Patrząc na tą konwersacje można rzecz iż... jesteśmy dziwne.


Kita
słyszałam, że byłaś niegrzeczna
Pralka
jaa? ale zeee o so chooodzi?
Kita
mikołaj nie przyjdzie, świąt nie będzie, niegrzeczna dziewczynka
Pralka
kto ci naskarżył przynaj sie!
Kita
nie skarżę na moje ciemne moce, ja tu jestem BOGIEM, nie Ty >.>
Pralka
co Ci? Przerażasz mnie.


Dopadła mnie jakaś wredna wysypka. Nie słuchałam cię to mam za swoje. Pewnie teraz sobie siedzisz na chmurce i się ze mnie nabijasz, strasznie pocieszające. Wypiję jutro to wapno, obiecuję (o ile nie zapomnę). Znając ciebie to jeszcze palcem pokazujesz na moje paznokcie, a raczej ich brak. Wredne stany nerwicowe, nie dość, że mi niszczą zęby to jeszcze pazury. Wrr. Pusta szklanka stoi przede mną. Pusta jak moje uczucie. Przeźroczyste, zniekształcone. Książki rozmieszczone po całym pokoju szepcą zachęcające słówka. Prawie jak ty, gdy prosiłeś o uwagę. Takie śmieszne i kuriozalne się to teraz wydaje. Z perspektywy czasu można po prostu popatrzeć w granatowy firmament nieba i krzyknąć "kocham to", choćby bolało aż w czubkach palców. Wszystko przecież jest związanie z moją wybujałą wyobraźnią, nie tak rzekłeś? Pokochałam cię za to. Nie... przestań się ze nie nabijać! To, że sobie wisisz tam na wysokościach nic nie znaczy. No nie, aż się roześmiałam. Jak mogłeś xD
Widzisz, nawet zmusiłeś mnie do napisania emotikony. Masz dar.
Powinnam zakończyć już moje ględzenie. Ta rozmowa dobiega końca. Nową zacznę od chwili, w której tą zamknę. Z jednych drzwi do drugich. Przyzwyczaj się, ta konwersacja jest nieustanna. Jest częścią mnie, częścią ciebie.




Patrz. To te noce nieprzespane.
Pragnienie i pożądanie.
Kręcą się wokół nas jak cienie.
A my ich nie zauważamy...
Patrz. To te wspomnienia.
Łzy i uśmiechy.
Otulają nas jak ciepły płaszcz.
A nam ciągle mało...
Patrz. To te chwile...
Gesty i szczegóły.
Proszą nas o powrót.
Teraz je doceniliśmy...

____________________

Towarzyszące:

Happysad - Ja do Ciebie

rozmowy

smsy

zapach farby do włosów

światło lampek choinkowych

XXXI - Dzień XIII "Ktoś, kto chciałabym, żeby mi przebaczył"

"Prawdopodobnie nie jestem idealna i być może daleko mi do klasycznej piękności. Zazwyczaj nie potrafię się idealnie pomalować i zbyt często 15-latki są lepiej pomalowane ode mnie. Nigdy nie miałam pięknej figury i prawdopodobnie nigdy jej nie osiągnę. Zawsze będę widziała w sobie wady, a gdy ktoś zapyta się o jakąś zaletę to odpowiem śmiechem. Moje paznokcie są poobgryzane z poobrywanymi skórkami wokół nich. Tak, nie potrafię z tym skończyć. Moje nogi nie będą smukłe tak jak u aktorek czy u anorektyczkowatych modelek. Tak, znów masz rację- nie potrafię tego zmienić. Prawdopodobnie moje brwi są krzywe, a jedno oko większe od drugiego. Ale za to rzęsy to już inna historia. Jeśli cię to interesuje to prawdopodobnie nie zmienisz toku mojego myślenia, nie wybijesz z głowy durnych marzeń i nie zmienisz rytmu pracy serca. Tak, może masz rację. Może się znajdzie ktoś, kto nie będzie chciał przy mnie majstrować. Być może będę dla niego idealna pozostając przy tym sobą. Tak, wiem że coś ci tu nie pasuje- słowa "być może" na początku zdania."

Piękne, prawda?
Zakochałam się w tym od pierwszego zdania. Taka jest rzeczywistość. Po prostu jakby mi facebook czytał w myślach.
Bo dlaczego mam się zmieniać dla niego? Dopasowywać? Długo pracowałam na to, co teraz mam, na to jaka jestem. Nikt nie ma prawa mi kazać przekształcać moje poglądy, nikt nie ma prawa mi mówić, że pomaganie jest złe, że nic nie daje.
Może kiedyś będę dla kogoś tą idealną. Ze schodzącą farbą z włosów, spadającymi okularami, obgryzionymi paznokciami (nawyku nie jestem w stanie się pozbyć cokolwiek bym nie robiła, nerwica i tak mnie do tego sprowadzi z powrotem), zamiłowaniem do czekolady czy brakiem podporządkowania.
Tak, znów się pojawia się jedno słowo "może".
Dziwi cię to, dalej trwasz w świętym przekonaniu, iż jestem otoczona wianuszkiem adoratorów. Uważasz, ze się nimi bawię i porzucę jak mi się znudzi. Cóż, to nieprawda. Wiem, że nie masz podstaw mi wierzyć, lecz patrz na teraźniejszość. Drzwi przeszłości non stop się zamykają, pozostają jedynie wspomnienia, które trzeba wyselekcjonować, bo inaczej są w stanie cie zamęczyć.

Temat. Kolejny z serii sławnych dni. Jesteś ciekawy kogo aktualnie mam na myśli?
Moją kochankę.
Choć w sumie do tej pory nie rozumiem za co. Bo pragnęłam samotności? Dałam swobodę? Jest to prawdziwy przykład, że cokolwiek się nie robi to człowiek i tak to odbierze inaczej. Zapamiętaj sobie to. Czasami trzeba być po prostu zwykłym chujem, a ludzie cię pokochają.
Jest jeszcze parę osób, które chciałabym prosić o przebaczenie...
Braciszku.
Wiem, że Ci ciążę, że masz już dość moich humorków. Mimo wszystko starasz się pomóc, uświadamiasz. Dziękuję za co i przepraszam, że ględzę.
Wszyscy, którzy jesteście przy mnie.
Wybaczcie mi moje ostatnie skąpe pisanie. To nie znaczy, że o was nie myślę.
Przeciwieństwo.
Za pochopną ocenę. Teraz jest mi w sumie obojętne co myślisz. Nauczyłam się to rozumieć i zrezygnowałam z chęci wpajania ci mojego stylu życia. Tylko dlaczego Ty chcesz we mnie wmuszać swoją filozofię na siłę?!
Albo mnie akceptujesz w całości, albo w ogóle. Inaczej się nie da, wybacz.


Jutro wyjazd do Krakowa. Użeranie się z klasą, wykładami, złymi butami. Popatrz jak szybko człowiek potrafi znaleźć pesymistyczne czynniki. A gdzie optymizm? Gdzie urok świata? Czyżbyś go zgubił? Nie wierzę, przecież od zawsze byłeś takim poukładanym człowiekiem. Widzisz, a jednak wszystko się zmienia, albo to człowiek się dostosowuje do czasu, który tak nieubłaganie płynie. Popatrz na to z innej strony. Jedziesz na wykłady, przepadają ci lekcje, cały dzień w towarzystwie najkochańszych dziewcząt pod słońcem, z którymi masz szansę spędzić sylwestra. Znów poczujesz klimat jednego, z naszych ulubionych miast, cały dzień w ruchu, uciekasz rutynie. Czy to nie piękne?
Tak samo jak rzucić się w objęcia śniegu. Białego puchu, który otuli cię mimo chłodu. Dlaczego inni nie doceniają tego piękna? Czemu są ślepi na otaczającą ich magię?
Przecież wystarczy tylko wstać, uśmiechnąć się do nowego dnia, popatrzeć na zwykłe drzewo na nowo. Ono codziennie jest pod inną postacią. Raz rozgrzane promieniami słońca, raz otoczone przez ulewny deszcz. I to wszystko dookoła ciebie! Pomyśleć, że wystarczy się tylko rozejrzeć.


Pytasz jak się czuje. Jakiej odpowiedzi oczekujesz? Że za każdym razem odpowiem "dobrze, wspaniale"? Byś nie musiał się męczyć z poprawianiem mi humoru? To nie ma najmniejszego sensu! W sumie... od zawsze mówiłam, że rzeczy bez sensu są interesujące.
Odpowiedź na to w tym momencie sprawia mi trudność. Siedzę z słuchawkami w uszach i z muzyką włączoną na dość wysokie dźwięki, nigdy tego nie pochwalałeś. Jedynie karciłeś, że w końcu ogłuchnę. Widzisz? Dalej cię nie słucham. Zamaszyście gryzę cały czas paznokcie, czuję dziwny uścisk w brzuchu, ale to chyba normalne. Jestem zadowolona, szczęśliwa, zaspokojona. Obok leży napoczęte ptasie mleczko, nic nam tak nie poprawiało humoru, pamiętasz? Mam nadzieję, że jesteś sobie w stanie przypomnieć chociaż jedną rzecz, która nas łączyła, a może i dalej łączy.
Nie martw się. Ja po prostu plotę trzy po trzy. Zawsze dawałam radę, prawda? Powtarzałam, że silna ze mnie dziewczynka, a ty się tylko tajemniczo uśmiechałeś.


Wczoraj dopadłam książki. Zrozumiałam jaką radość mi ona sprawia. Po ponad miesiącu abstynencji od niej, burzliwej historii z lekturami odniosłam wrażenie, że wracam do korzeni.
To było zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe. A jednak... rzeczywistość. Popatrz co mogą zdziałać zwykłe zadrukowane kartki w okładce. Podobno dwie trzecie społeczeństwa od ukończenia szkoły nie tknęła ani jednej powieści. Czyż to nie jest straszne? Co się z tymi ludźmi dzieje? Niestety nie przemówimy im do rozsądku.
To się albo kocha, albo nie. Czytanie jest wyobraźnią, nadzieją, formą, która nadaje kształt naszemu życiu.
Jako jedyny to rozumiałeś, od zawsze. Nic ci nie trzeba było tłumaczyć. Właśnie wypisałam kolejny powód dla którego warto darzyć cię uczuciem. Zapamiętaj sobie to. Wiesz dobrze, że nie lubię być aż tak wylewna, drażni mnie ciągła mowa o tym, co jest oczywiste.
Kochasz? Powiedz to raz na jakiś czas, codzienne - wieczorem. Już dwa razy dziennie przeboleje, ale nie ciągle. Ja mam ci ufać, wiesz? Daj sobie szanse, nie każ mi cię skreślać od razu na wstępie. Zdajesz sobie sprawę, że ze mną jest ciężko. Musisz wytrzymać, jeśli ci się uda to będę dla ciebie tak jak ty chcesz być dla mnie.
Długa droga, kręta. Podejmiesz się jej? Zaakceptujesz całokształt?


Gaśnie płomień ostatniej świecy.
Dwunasty.
Koniec nadziei, modlitwy.
Podnosimy się z podłogi
I ze wzrokiem utkwionym w buty
Odchodzimy.


W komnatach osobnych siedzimy.
Do snu nikt nas nie utuli.
Sami.
Przez okno puka księżyc,
Chce od nowa nas obdarować.
Odwracamy się od niego.

__________________

Towarzyszące:

playlista iTunes

rozmowa z Pilem

sok pomarańczowy

XXX - Dzień XII "Osoba, której nienawidzę, bądź mocno mnie zraniła"

"Wierz w jutro, bo kolejne dni lepszy świat przynieść mogą. I nigdy nie żałuj wczoraj, bo juz poszło swoją drogą. Wierz w dzisiaj, bo żyjesz tu i teraz i to jest twój świat. I miej odwagę marzyć o wszystkim i nie chodzi o to 'dlaczego, ale 'jak'."

Sobota. Zmarnowany tydzień. Siedzę jak zwykle przy biurku mając jakąś manie ględzenia o obolałych plecach. W głowie mam mętlik, wszystko się burzy i układa na nowo, co jest zjawiskiem dziwnym, gdyż nie ma zbytnio powodu.
W tle lecą spokojne, stonowane piosenki, znów mnie wzięło na ballady.
Pod moją ręką leży Ferdydurke, jedna z najgłupszych książek świata. Wierzcie mi, jeśli macie wybór to czytajcie streszczenie. Właśnie, zostało mi jeszcze z 70 stron...


Szkoła. Z dnia na dzień nowa tragedia, gorszący się humor. Uśmiechu nie brakuje, zajęć także, lecz coś jest nie tak. Każdy patrzy dziwnym wzrokiem i siedzi cicho żebym czasem nie wybuchła akurat na niego. Podobno wyglądam jak chodząca śmierć. Kreatywność ludzi powala.


Znów on mnie denerwuje, przekazuje słowa, które nigdy nie powinny paść od niego. Przynajmniej na tym etapie. Co jest z tymi ludźmi?
Dlaczego wiecznie uważają, że wszystko wiedzą?
Fakt, iż mają nas z dystansu nie pozwala im na ocenę bez głębszego poznania. Powiecie, że krytykę ciężko znieść, owszem, lecz nie od osób przemądrzałych, które sądzą, że ich plan na życie jest genialny.


Zepsułam dni, cóż. Nic to nie znaczy, gdyż w tytule postów i tak są same numerki. Jakoś to nadrobię, choć śmiem sądzić, że codziennego pisania jednak nie będzie. Za dużo nauki, która i tak opornie wchodzi do głowy. Sądzę, że tutaj akurat każdy zrozumie.


Konwent. Było, minęło. Wróciłam strasznie zadowolona, co jak sądzę było powodem mojego "wejścia smoka" na schodach w domu. Idę, idę i nagle ładne BUM! Tak, tylko ja byłam do tego zdolna. Co się tam działo? Mogę opisywać wszystko, lecz mi się nie chce. Tak, jestem leniem. Powiem tylko, że dziękuję osobnikom, dzięki którym było jeszcze lepiej niż się zapowiadało.
Hm... jakby jednak dla kogoś to było za mało to daję link do nocnego polowania na Bukę.
>>KLIK<<
wyjaśnienie: Buki nie znaleziono, więc postanowiono poznęcać się nad inną (fałszywą).

Nienawiść. Trudne słowo, ciężkie. Staram się żyć w zgodzie ze wszystkimi. Zdaję sobie sprawę, że to ciężka praca, lecz w miarę mi się udaję. Nie żywię do nikogo płomiennej nienawiści. Moja natura nie potrafi nienawidzić, musiałoby się stać coś naprawdę strasznego.
Rany, ból. Na samo wspomnienie tych słów szczypie w klatce piersiowej. Nie wiem czy jest osoba, po której "wbiciu noża" się nie pozbierałam. Zawsze się znajdzie jakiś sposób by wstać na nogi. Zranień możliwe, że było dwa. Nie umiem się określić, gdyż z dystansu czasu patrzę na wszystko trochę inaczej. Śmiało mogę powiedzieć, że niektóre rany jeszcze bolą, ale to na własne życzenie, gdyż jestem dosyć pamiętliwą osobą. Dostrzegam tylko, że takie rzeczy zdarzają się coraz rzadziej, gdyż podnoszę głowę i rzucam się w wir rzeczywistości. Nie ma nawet sekundy wolnego bym mogła się nad sobą rozczulać.


Jutro niedziela, kino. Jadę z kuzynostwem na bajkę, chyba nigdy z tego nie wyrosnę. Wróć... ja nie chcę wyrastać. Czas się ruszyć z domu.


Czemu znów to robisz?
Zakradasz się do mego umysłu, przekręcasz śrubki.
Dlaczego? Czemu nie zostawisz mnie na pastwę losu?
Odejdź, zrozum, ze to nie jest dobry pomysł.
Za oknem znów pada śnieg.
Dzieci biegają po podwórku, a ich śmiechy niesie echo.
Promienie zimowego słońca pozwalają ziemi błyszczeć.
Ten piękny obraz jest na wyciągnięcie ręki.
Kochajmy go, nic innego.

__________________

Towarzyszące:

playlista z iTunes

płomień świecy

XXIX - Dzień XI "Osoba, która zmarła, z którą chciałabym porozmawiać"

"O najważniejszych sprawach najtrudniej opowiedzieć. Są to sprawy, których się wstydzisz, ponieważ słowa pomniejszają je – słowa powodują, iż rzeczy, które wydawały się nieskończenie wielkie, kiedy były w twojej głowie, po wypowiedzeniu kurczą się i stają zupełnie zwyczajne. Jednak nie tylko o to chodzi, prawda? Najważniejsze sprawy leżą zbyt blisko najskrytszego miejsca twej duszy, jak drogowskazy do skarbu, który wrogowie chcieliby ci skraść. Zdobywasz się na odwagę i wyjawiasz je, a ludzie dziwnie na ciebie patrzą, w ogóle nie rozumiejąc co powiedziałeś, albo dlaczego uważałeś to za tak ważne, że prawie płakałeś mówiąc. Myślę, że to jest najgorsze. Kiedy tajemnica pozostaje niewyjawiona nie z braku słuchacza, lecz z braku zrozumienia."

Samotna łza wędruje po moim policzku. Zepsuty humor, jesienna depresja, presja. Sama w sumie nie rozumiem o co mi samej chodzi. Staram się chociaż zacząć przeklęte wypracowanie z historii, ale widać zaklęcie działa skutecznie, gdyż blokada nie puści.
Chwilę temu wysłuchałam dość długi wykład od ojca, aż mnie wszystko boli od tego, strach paraliżuje. Pragnę się ułożyć w jedwabnej pościeli i nie wstawać, przynajmniej przez najbliższe lata, a może już w ogóle.
Chociaż myśl, że nie zobaczyłabym już wtedy słońca rozjaśniającego zieleń dookoła mnie, zmusza mnie do szukania pozytywów.


Dzisiejszy dzień minął dosyć przewrotnie. Od rana z uśmiechem na twarzy, aż do geografii i kartkówki, o której istnieniu nawet nie wiedziałam. Kompletne nieprzygotowanie, zero.
Po południu angielski, na szczęście jedyna interesująca rzecz, a później znów coraz gorzej. Do tej pory nie mam w co się ubrać na bal, masa nauki dobija, rozmowy z ludźmi także. Siedzenie i pisanie tych bzdur również.
Jedyne co mnie pochłania bez reszty to czytanie, na które nie mogę sobie pozwolić, nawet się wysypiać nie mogę, gdyż czasu brakuje. Nie mam pojęcia jak przeżyje ten weekend.

Nie zmierzyłam się jeszcze z czymś takim jak strata, śmierć, ból w rzeczywistości. Jedynie mogę gdybać, że tak było i wierzyć Eklerce na słowo. I ciągle tak robię. 
Osoba, z którą chciałabym porozmawiać to właśnie jej przyjaciel, mój kochanek.
Nasza ostatnia rozmowa była czymś, czego nie można sobie wybaczyć. To nie było żadne pożegnanie czy miłe słowa. Po prostu obojętność, złość, że robi coś, co musi. Niestety ten gniew nie miał sensu, gdyż nic po tym więcej nie padło. Jedynie wątpliwości odnośnie mojej osoby, odnośnie mojego prawdziwego dnia. Klękam na podłodze, podtrzymują mnie jedynie ręce bym nie upadła całkowicie. Łzy kręcą się w oku od samego wspomnienia, siłą woli je zatrzymuje...
Chciałabym teraz stanąć z nim twarzą w twarz, wypytać się na ile to wszystko było prawdą, a na ile kłamstwem. Moim marzeniem jest wreszcie przestać się łudzić. Patrzę na wypaloną do połowy świecę i szepce "wiesz, że wierzyłam do końca? wiesz, że dalej wierze?".


Kolejny sms, nie mam ochoty chwycić telefonu i odpisać. Wszędzie dookoła ból, problemy. Jakby świat nie mógłby być cały uśmiechnięty, pozytywnie nastawiony. Ile wtedy byłoby mniej rzucanych kłód pod nogi, a spójrzmy na siebie - sami je sobie podkładamy.


Myślę o jutrze, czwartek. Ku wielkiej radości mam dopiero na trzecią lekcje, bez matematyki i fizyki. Tylko dziękować. Tak naprawdę to chce już ferie, zakisić się w domu, przeczytać wszystkie książki i prosić inwencję twórczą o powrót.
Wytrzymam, muszę. Dla siebie, by nie martwić innych.


Spódniczka, szeroka koszula, warkoczyki,
Uśmiech na twarzy, dłonie w farbkach.
Taka lekka, radosna i kreatywna,
Maluje kolejną kreskę na ścianie.
Przypadkowe wzory, napisy,
Wszystko kolorowe.
Przejaw szczęścia, nadziei,
Wolnego ducha i serca pełnego ludzkich uczuć.
Szalona, kochająca, nawet gdy mówią, że samotna.

________________________

Towarzyszące:

historia

rozmowa

dźwięki domu

XXVIII - Dzień X "Ktoś, z kim nie rozmawiam tak często, jakbym tego chciała"

"Przystojny facet to mokry facet"

Host Club tom 1

"Marzenia senne na jawie - to nadzieja"

wróżba z ciastka

Musiałam tutaj wpisać ten pierwszy cytat. Zakochałam się w nim. Zawiera samą prawdę i przy okazji rozśmiesza.

No i kończy się nam wtorek. Znów siedzę przy biurku obolała, byłam u ortodonty i mam czerwone gumki pod świąteczny nastrój. Jeszcze trzy dni i konwent. Mam lekkie ciarki, gdyż zaraz po przyjeździe mam ogromny młyn w szkole. Sprawdzian z historii, chemii, dialog na francuski... powieście mnie.

Wróć, ja przecież nie mam zamiaru się poddawać. Jak to dzisiaj ładnie komuś powiedziałam "zaczynam kochać to pierdolone życie."

Największym zaskoczeniem jest to, że nawet z Przeciwieństwem umiem normalnie dyskutować, wręcz go polubiłam. Śmieszne, wiem, bo tak chciałam się go pozbyć. Los jest nieprzewidywalny, a człowiek jest jedynie jego więźniem. Ten, któremu uda się wyrwać z tego łańcucha ma świetlaną egzystencję.

Aktualnie rozmawiam z moim kochanym Psychologiem. W końcu dzisiaj na siebie trafiliśmy, coraz trudniejsze się to staje. Natłok pracy daje nam w kość.

I to jest właśnie pierwsza osoba, z którą nie rozmawiam tak często jak bym chciała. Niestety tu musimy poczekać na jakieś dłuższe wolne, mimo wszystko kontakt utrzymany.

Druga osoba to Eklerka, z którą jak już mówiłam w poprzednich wpisach mało mam kontaktu.

Trzecia osoba to Braciszek. Wiecznie ostatnio zajęty.

Czwarta osoba to jest dosyć dziwna, bo tutaj już napiszę troszkę więcej ludzi: Przeciwieństwo (o zgrozo!), Kotek, Kochanek, pewnie o kimś zapomniałam. Wybaczcie.

Z tego, co mam teraz w głowie to chyba wszystko.

Jutro środa, a cały czas mam wrażenie, że czwartek. Zgryzłam znów swoje paznokcie, lakier zszedł, a wymalować nie ma czasu. Ani chęci. Czuję pustkę w swojej głowie, zaczynam się złościć sama na siebie, że nic się nie uczę. W dodatku nie mogę znaleźć jakiejś ładnej sukienki na konwent. Całkowita masakra. Jakby to powiedział Osioł ze Shreka "niech mnie ktoś przytuli".

Jeśli chodzi o obrazek to jestem w nim zakochana. Przedstawia dwie urocze postaci z anime K-ON!, którego mi do końca nie jest dane oglądnąć. Czemu nie mogę zagiąć czasoprzestrzeni i wydłużyć doby?! Nienawidzę takiej bezsilności. Zróbmy coś, podpalmy szkołę czy rozwalmy jakąś ładną rzecz. Zło mnie nawiedza.

W tle leci muzyka. Znów Kings of leon mi pomaga w dobrym samopoczuciu. Te dźwięki, słowa... nie umiem nie kochać nut, brzmień wydawanych przez instrumenty. Już od dwóch lat zbieram się do spróbowania gry na gitarze i jakoś nie mogę się zmobilizować. Nienawidzę tego.

Wpis krótki, zabieram się do wypracowania. Dobranoc moje Aniołki <3

Nie smućcie się, to nic nie daje <3

Uśmiechnął się do niej na korytarzu,

Odwzajemniła gest.

Serca obojga zaczęły bić szybciej,

Lecz żadne nie odważyło się zrobić kroku.

Mijają się tak od paru miesięcy,

Jedno słabsze od drugiego.

Ciągle jednak zapewniają o swej sile,

Kłamcy dwaj.

_______________

Towarzyszące:

lista z iTunes

książka do historii

rozmowy

XXVII - Dzień IX "Ktoś, kogo chciałabym spotkać"

"Bez miecza w dłoni nie mogę Cię ochronić, a z mieczem w dłoni nie mogę Cię objąć".
Bleach tom 5

Siedzę przed tym cholernym biurkiem zła na siebie, że przerwałam szyk dnia. Niestety internet wrócił dopiero co. Ten piętrząca się góra nauki przede mną też nie wygląda za dobrze. Wzdycham. Wczoraj byłam na poprawinach z wesela, nie powiem żeby mi się nie podobało. Wytańczyłam się po wsze czasy. I to na szpilkach, do tej pory się dziwię, że mnie nogi nie bolą. Ledwo wróciłam do domu, a już trzeba było się spakować i iść spać. Doczytałam trochę mangi i porwały mnie wróżki marzycielki.
Dzisiaj od rana biegam po szkole, trzeba było w końcu rozdać listy do świętego mikołaja. Zamykam oczy, przywołuje ten szkolny gwar, znajomości, mimowolnie się uśmiecham. Po lekcjach do babci, później angielski.
Już tylko cztery dni dzieli mnie do konwentu. Błagam Cię Losie! Daj mi przetrwać. Powoli już tracę siły na dalsze wpajanie wiedzy do mojego umysłu. Kurczę się, staję się bezbronna. Zaczynam wygadywać moje sekreciki niewłaściwej osobie. W ogóle normalnie ostatnio dyskutuje z Przeciwieństwem. Nie wiem co jest powodem tego, myślę przez niego, zdaję sobie sprawę z mojej beznadziejności. Nienawidzę tego.
Jutro do ortodonty, stracę cztery beznadziejne lekcje, przynajmniej to mnie pociesza. Niestety to nie zmienia faktu, że nic nie umiem na historię. Ratunku.
Kręgosłup znów zaczyna się buntować przeciwko siedzeniu o tej godzinie, już niedługo wytrzymaj.

Od zawsze pragnęłam spotkać Sezama, teraz to niestety niemożliwe. Kiedyś bez wahania krzyknęłabym Eklerka, parę dni temu Braciszek. A aktualnie? Nie wiem. Chciałabym spotkać osobę, która będzie wiedziała co ze mną zrobić. Brzmi dziwnie? Przecież to ja piszę, powinien się już zakorzenić mój styl pisania, mój charakter.
Ze sławnych osób to chciałabym zobaczyć Deep'a. Szanuje go jako aktora i ciekawie by było zobaczyć jego życie, posłuchać jego przepisu na sukces. Lecz to jest takie... przeciętne.
Spotkać kogoś... kto obejmie swymi ramionami i powie to banalne "będzie dobrze".
Marzę?
Śnię?
Kto to wie. Zaczynam ględzić, powtarzać się. Przykro mi, ale nic innego do głowy mi nie przychodzi. Czasami się łudzę, że cała sytuacja z Nim była tylko jednym wielkim żartem, że kiedyś się spotkamy i będzie wiadomo. Przeklęta romantyczka ze mnie, żyję w świecie, który nigdy nie będzie miał ani punktu wspólnego z rzeczywistością.

Wstaję, wyłączam muzykę, udaję się do łóżka by utonąć w lodowatej pościeli. Przywołać obrazy, które ukoją me skołatane nerwy. Mam nadzieję, że jutro nie będę się trzęsła jak ziemia podczas wstrząsów, że obudzę się z uśmiechem na nowy dzień i nauczę się historii.
Dobranoc.

Znów te słowa.
Dla Ciebie tak normalne, banalne,
Przekazują fakty, prawdę,
Mi zadają ból.
Kurczę się coraz bardziej,
A Ty nie zdajesz sobie z tego sprawy.
Kiedy przejrzysz na oczy?!
Nie chcę niszczyć zalążku słowa "my",
W jakimkolwiek znaczeniu.
Lecz jeśli nie przestaniesz to
Zniknę, odetnę się
Tymi nożyczkami, które sam mi podarowałeś.

___________

Towarzyszące:

radio Mitsuki/Aoi

sok pomaranczowy

XXVI - Dzień VIII "Moja internetowa przyjaźń"

"Rzucić, to wszystko i uciec. Zacząć żyć od nowa. Z nową etykietką. Bez opinii, na starcie. Bez ludzi, którzy kładą Ci kłody pod nogi. Bez problemów, bez rutyny. Bez abstrakcyjnej nadziei na lepsze jutro. Chcę uciec. ale nie mogę. dalej tkwię, w tym zakichanym, szklanym, pudełku, zwanym życiem.
Stąd, nie ma wyjścia. nawet śmierć, jest zbyt bezszelestna, by pomóc."

 
Minęła sobota. Rozłożona w skórzanym fotelu wujka rozmyślam. W słuchawkach leci muzyka, która dosłownie rozsadza moją czaszkę. Nic na to nie poradzę, nie chce. Tak mi dobrze. Przedemną leży zeszyt do informatyki, czas zabrać się za projekt. Wzdycham, najpierw wpis, nie chcę sobie psuć harmonii. Kuzyni już dawno śpią, a ja siedzę w pomarańczowym pokoju otoczona książkami. Przez głowę przechodzi mi sytuacja z Kotem, który jak zwykle nie wykazuje żadnych funkcji życiowych, pojawia sie Braciszek, który spędza czas z dziewczyną...
Uśmiecham się, jakie to wszystko jest dziwne, wręcz chore. Najgorsze jest to, że mało co czuje. Niczym wręcz się nie przejmuje. W dalszych kartach przeglądarki otworzony jest youtube z moimi ulubionymi piosenkami, na pasku startu widać podgląd tej notki i skype - nic nowego. Milczenie ze strony ludzi.
 
Obudziłam się, przekręcam z boku na bok w celu znalezienia odpowiedniej pozycji. To na nic, już i tak nie usnę. Powoli zsuwam się z łóżka i stawiam pierwsze kroki. Bez woli do czegokolwiek. Zrobiłam śniadanie i wracam do biurka. Wczoraj nawet nie zamknęłam książek, zaczynam się śmiać. Włączam komputer i radio, nie przepadam za siedzeniem w ciszy. Serce od razu dostaje palpitacji.
Angielski, francuski, biologia... tak się zasiedziałam, że nawet nie zauważyłam ciemnego, wieczornego nieba. Ubrałam się i pojechałam do pracy mamy, gdzie miał się odbyć spektakl o rodzinie Dulskich. Niestety muszę jechać po róże. nie zdążyłam, nie zobaczyłam ani minuty. Dziwne jaka jestem spokojna, piję jedną lampkę wina, czytam bleacha, druga lapka, skończyło się, trzecia. Wracam do domu, przebieram się w najluźniejsze ciuchy, jakie mam, idę do ciotki. Kochana robota niani. Przypomniało mi się, że nie jadłam obiadu, robię sobie kanapki i zaczynam z dzieciakami oglądać bajkę. "Jak wytresować smoka", piękne, uwielbiam takie produkcje, ten świat, ta myśl. Chciałabym tak żyć. Nigdy z tego nie wyrosnę.
 

Kolejny z serii trudnych tematów. Patrząc na to, co tutaj piszę możecie wywnioskować, że wyszystkie są dla mnie ciężkie. Trochę w tym racji jest. Przynajmniej wiem o czym dzisiaj powinnam naskrobać. Są dwie takie duszyczki, o których koniecznie wspomnieć muszę. Nie będę kłamać, że te historie są dla mnie wspaniałe i bezbolesne. Zresztą... posłuchajcie.
Eklerka. Poznałyśmy się na jakimś blogu, bodajże akademi. Sama dokładnie nie pamiętam, wtedy to była zwykła znajomość na "hej, co tam". Po jakimś czasie zaczęłyśmy rozmawiać więcej, poznawać się. Były oczywiście wzloty i upadki, lecz przywiązałam się do niej jak do nikogo innego. Działo się to około trzech lat temu. Tyle dni, godzin, minut, a wspomnienia dalej są. Uważałam ją za moją przyjaciółkę, kochałam ją. Nie, kocham ją nadal. Wtedy w nasze losy wplątał się Sezam. Jego historia doprowadziła nas do ostrej kłótni, niby sobie wszystko wytłumaczyłyśmy i nastał okres świetności. Dopóki się nie zakochała, dopóki nie założyła się ze mną, że on ją kocha, dopóki się to nie sprawdziło. Powoli coraz rzadziej pisała, coraz trudniej było plotkować bez opamiętania... W końcu się skończyło. Aktualnie odezwie się raz na parę miesiecy. Nie winie jej, widocznie nie jestem jej już potrzebna. Nauczyłam się już bez niej żyć, lecz to było jak podnoszenie się z tonowym ciężarem na plecach. Po nocach za nią tęsknie, popołudniami nachodzę mnie czarne zmory. Wytrzymuje to, a kiedyś to zniknie. Nie zapomnę, lecz będę się tym cieszyła.
 
Wzdycham, usiłuje powstrzymać płacz, włączam piosenkę, która nadaje się do mojego aktualnego nastroju. Sprawdzam czy kuzynostwo śpi i zasiadam do dalszego pisania.
 
Drugą wartą wymienienia osobą jest Kochanka. Poznana przez radia internetowe około wiosny. Cóż mogę o niej powiedzieć, strach iż ją stracę właśnie do tego doprowadził. Zostało mi zaczucone olanie i brak zainteresowania. Zabolało, ale nie aż tak bardzo. W sumie byłam to tego przygotowana, co nie znaczy iż mi to nie ciąży. Szczególnie w ostatnim okresie mam ochotę do niej cokolwiek naskrobać. Nie jestem w stanie, nawet życzeń urodzinowych jej nie złożyłam. Jeśli kiedykolwiek to przeczytasz to proszę Cię, wybacz mi.
Nie łudzę się, że ją odzyskam, ona nie z tych osób.
Trzecia jest Deska. Również poznana przez radia, dopiero ostatnio zaczęło się to przeradzać w mocniejszą przyjaźń, naprawdę nie jestem w stanie nic powiedzieć, z drugiej strony nie chcę peszyć.
 
Za dziesięć minut zacznie się piekielnie nudna i leniwa niedziela, na szczęście nie muszę robić praktycznie nic. Jedynie chciałabym zacząć pisać wypracowanie, lecz wątpię iż mi się to uda. Szukam obrazka, powoli kończę.
Życzę wszystkim miłej nocy <3
 
Siedziałam w słuchawkach przed komputerem,
Wsłuchana w piosenkę, która ożywia wspomnienia.
Uśmiecham się i zaczynam nucić.
Kocham takie momenty, są moje,
Nikt mi ich nie odbierze.
 

__________________

Towarzyszące:
Kings of Leon - Use Somebody

rozmowy

XXV - Dzień VII "Mój były"

"I nigdy nie mów, że kochasz tylko po to, żeby kogoś pocieszyć. Nigdy nie mów o wspólnych nocach, skoro wiesz, że jednak nie chcesz. Nigdy nie zostawiaj pijanego, skoro wiesz, że sam pijesz. Nigdy nie mów, że Cię nie ma, lecz po prostu powiedz, że nie chcesz rozmawiać. Nigdy nie mów, że wszystko Ci się we mnie podoba, jeśli nie podoba Ci się nic. Nigdy nie mów, że jestem jedyna, wyjątkowa, skoro wiesz, że to gówno prawda. Nigdy nie całuj, jeśli wiesz, że to dla Ciebie nic nie znaczy, bo dla kogoś może to oznaczać bardzo dużo. Nigdy nie mów "zapomnij", skoro wiesz, że i tak tego nie zrobię, bo nie chcę i nie potrafię. Nigdy nie mów, że to nie jest takie trudne, jeśli wiesz, że dla mnie to najtrudniejsza rzecz jaka kiedykolwiek zrobiłam. Nigdy nie chciej wracać do starych czasów, skoro wiesz, że niedługo zostawisz, złamiesz serce i powiesz "spierdalaj". Proszę Cię, nie kłam. Czy wymagam za wiele?"

Piątek - ostatni dzień tygodnia. Na szczęście minął szybko i przyjemnie. Zero pytania, skrócone lekcje, przyczepianie się do moich kucyków, ta atmosfera wśród ludzi.
Południe spędzone ze Smerfetką i Jabłkiem w empiku na czytaniu dziwnych rzeczy, czyli śmiech, strach i zabawa. Wszystko pod tytułem "bez sensu".
Po południu francuski, bałam się, gdyż praktycznie niczego się nie nauczyłam, a tu niespodzianka. Jednak coś w główce zostało i radziłam sobie całkiem nieźle.
Po powrocie do domu przemeblowałam w pokoju. Ewidentna oznaka, że mi zaczyna się coś w głowie przekręcać. Cóż, lepiej się czuję w takim ułożeniu mebli, a znając życie to jutro nic nie chciałby mi się robić.
Pisałam z panem Dobitką. O dziwo nawet z nim mi się dzisiaj dobrze rozmawiało, bez nerwów, sprzeczek czy robienia sobie na złość. On sam się zdziwił. Nasza dwójka i konwersacja na poziomie. Co się z tym światem dzieje.

Dzisiaj temat jest jeszcze gorszy niż wczoraj.
Jak ja mam niby to napisać?
W życiu nie doświadczyłam tego "czegoś" żebym mogła o tym opowiadać, w ogóle nie wiem czy w ogóle bym pisnęła słówko.
Ale zaczynając od początku, żeby wymienić wszystkich tych moich boskich kochanków:
~Pierwszy raz spróbowałam z Braciszkiem, było to niewinne, oparte na przyjaźni, na której się na szczęście skończyło. Nic nie umarło, nic się nie narodziło, jedynie umocniło więź między nami.~
~Drugi był pan J. Od razu mówiłam, że nic z tego nie będzie, ale nie chciał słuchać. Trwał cierpliwie, lecz akurat pojawił się trzeci i on już nie miał najmniejszych szans.~
~Sezama wspominam do tej pory, codziennie marzę żeby zabrał mnie do siebie z tego świata, nawet teraz nie umiem o tym pisać bez łez. Ostatnio mam straszne nawroty odnośnie jego osoby. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie jeden, dosyć istotny fakt - my nigdy się nie spotkaliśmy. Wiem, że to chore z mojej strony, wiem, że cała ta sytuacja to mógłby być jeden wielki żart. Uwierzyć w to nie mogę, albo raczej nie chce. Tamte chwile, których czułam się kochana już niestety nie wrócą, nie jest mi dane się dowiedzieć końca tej historii. Chyba, że w niebie. Mam taką nadzieje.~
~Czwarty... był w ogóle jakiś? Nie liczą tutaj pana M. To była zabawa, próba by zrozumieć, że nie potrzeba mi pierwszego lepszego kretyna.
Już drugi rok błąkam się bez celu. Narzekam, że rzekomo kogoś potrzebuje, ale ja nikogo nie chce. Braciszek wiecznie m ględzi, że sobie to wmawiam. Możliwe. Boję się straty, boję się przywiązania. Niby tak lubię nowości i zmiany, ale tego akurat nawet się nie dotykam~
Zbierając to powiem tylko jedno, nie bierzcie tego na serio. Jedyne co tu jest warte uwagi to Przyjaźń z Pierwszym i uczucie do Trzeciego. Nic więcej się nie liczy. Rozpisałam się o reszcie, bo tak.


Głowa mi pęka w szwach, oczy same się zamykają, gdyż piekące łzy nie dają spokoju. Czuję się wykończona tym tygodniem, serce bije dosyć szybko. Coraz mniej siły, mniej chęci. Wzdycham, udaję się w kierunku świeżutkiej pościeli, w oddali słychać odgłosy rozmowy wydawane przez rodziców. Niech idą spać, niech dadzą mi spokój. O to tylko proszę. Zamykam oczy, zatapiam się w taktach muzyki, zaczynam myśleć co by było gdybym niektóre sytuacje rozumowała od drugiej strony. Nic na to już nie poradzę. Zsuwam szlafrok z ramion, zostaje prawie nagie cało, które drży pod wpływem zimnego powietrza. Zaraz nadejdzie sen, otuli skórę, ukoi duszę. Zabierze do krainy marzeń.


Jutro sobota. Będę się w końcu mogła wyspać, choć śmiem sądzić, że jednak mi nie dadzą. Rano muszę się pouczyć, zacząć pisać wypracowanie z historii. Potem najprawdopodobniej pójdę do dzieci, gdyż cała rodzinka na weselu będzie. Oczywiście w luce wykradnę się na spektakl o pani Dulskiej. Mam wielką ochotę oglądnąć i mimo wszystko nie mam zamiaru z niej rezygnować.
Oprócz tego i lenistwa na kolejny dzień nie ma nic. Ha ha ha, pozwoliłam sobie na wisielczy humor.
Idę spać, dobranoc.


Złap mnie.
Nie pozwól mi upaść,
Straciłam wiarę, tylko na chwilę,
A już spadam.
Chwyć mnie.
Wyciąg rękę,
Pokaż, że Ci zależy,
Chociaż trochę.


Trzymasz mnie.
Teraz pomóż mi wstać,
Błagam tylko nie rozluźnij uchwytu,
Polegam na Tobie.
Patrzysz na mnie.
Twoje oczy wyrażają smutek,
Nie wiesz co zrobić,
Ciążę Ci.


Przytulasz mnie.
Szepcesz, że będzie dobre,
Wiesz, że to kłamstwo?
Lecz miłe.
Rozluźniasz uchwyt.
Mam stanąć o własnych siłach,
Tracę równowagę.
Złapałeś mnie.

________________

Towarzyszące:

Dżem - Do kołyski

ból głowy

rozmowy

podręczniki do angielskiego