LXV "Just a kiss"

"Just a kiss on your lips in a moonlight"

Siedział samotnie pośród drzew, wpatrywał się w pędzący świat jakby udało mu się choć na chwilę z niego wyrwać. Ona, zakochana w jego obliczu stawiała powolne kroki w jego kierunku, nie chciała go spłoszyć. Ona jedyna wiedziała jaki jest wrażliwy, jak nie daje tego po sobie poznać. Codziennie pomocny, dla niektórych cholernie arogancki. Jednakże... nie bała się. Wiedziała, że nic jej nie zrobi, nie zrani. Możliwe, że za bardzo go ceniła, ale jakie to ma znaczenie przy zakochaniu? Zakochanie to stan błogości, bycia na haju, to narkotyk. Kiedy była dosłownie na wyciągnięcie ręki, odwrócił się. Patrzył na nią swymi brązowymi, błyszczącymi, ale jakże smutnymi oczyma. Przestraszyła się, lecz po chwili uśmiechnęła i przyciągnęła go do siebie. Przytuliła i szepnęła na ucho "wszystko w porządku?". Objął ją i włożył twarz w jej pachnące włosy. Uwielbiał je, ten aromat kwiatów, ta gładkość. Mógł tak trwać godzinami, lecz to nie był czas ani okoliczności. Odsunął się od niej i spytał "kiedy?". Jej wzrok pobiegł gdzieś na drzewa, nie chciała widzieć jego smutnej miny. W końcu spuściła głowę i powiedziała "w niedzielę...".
"To tylko trzy dni!" krzyknął z przerażeniem chłopak. Nogi pod dziewczyną się załamały, runęła na pokryty kolorowymi liśćmi grunt. Nie wiedziała co robić, nie chciała wyjeżdżać, lecz to było konieczne. Nie mogła zmienić decyzji rodziców, choć wiedzieli jaki to dla niej cios, że będzie musiała zostawić swoją miłość.

Nigdy nie miała zbyt wielu przyjaciółek, z reguły zmieniały się wraz ze zmianą szkoły. Nauczanie początkowe, dalsza część podstawówki, gimnazjum, teraz zaczęte liceum... I tak do żadnej nie dodawała przyrostka najlepsza. Trwała w przekonaniu, że i tak kiedyś ją opuszczą. Jak widać nie myliła się, tylko, że tym razem to ona się przeprowadza.

On zakochał się bez pamięci, nie wyobrażał sobie, że nie ma jej na co dzień. Do kogo teraz się przytuli? Kto go zrozumie, kto wybaczy mu nawet łzę, skoro jest facetem. Był załamany, nie chciał innej, nie chciał się rozstawać. Co zrobić? Zerwać? Trwać w związku na odległość? Przecież to ponad 500km! Będą się widzieli tylko parę razy w roku...

Ty nie potrzebujesz mnie, potrzebujesz kogoś, kto cię przytuli w każdym momencie, pogłaszcze i zamknie w ramionach gdy tego pragniesz. Chcesz kogoś, kto cię będzie kochał mocniej niż ja, gdzie nie będzie ciągłego strachu iż w każdej chwili, w której nie masz kontaktu, jestem z chłopakiem, który może cię zastąpić. Jestem dla ciebie balastem, którego nie chcesz zrzucić, gdyż nie chcesz zostać sam. Jednakże nie zostaniesz, zaraz po tym znalazłby się ktoś, kto będzie przy tobie cały czas. Jestem kimś, kto cię arogancko trzyma, gdyż boi się, że znów zostanie nazwana suką.

Kocham ją, ale... właśnie, znów to chore ale. Chcę być dla niej oparciem, ramieniem, w które może się wypłakać, ale nie mogę. Nie mogę przez tą odległość. Gdyby tylko tutaj była, chciałbym ją mieć na miejscu. Wiem, że to niemożliwe. Wypuścić ją z rąk i spróbować znów kogoś szukać, tylko bliżej?
Nie dam rady, tak źle, tak niedobrze, a ona za dużo o mnie wie.

Wszystko się układało, ona wyjechała, on został. Dawali sobie radę, mięli świetny kontakt, można ująć iż miłość kwitła. Niestety wszystko ma swój kres...  zaczęła się szkoła, inne priorytety, już nie było aż tak dużo czasu. Obydwoje stąpali bo bardzo cienkim lodzie, po belce zawieszonej wiele kilometrów nad gruntem. Najlepszym rozwiązaniem to pójść w dwie strony by ustabilizować belkę i szybko być bezpiecznym, jednakże serce pragnie iść w jedną. Cokolwiek się stanie... Jakikolwiek wybór padnie...

Czas pokaże.

To takie moje skrobanie, zaczęłam wczoraj. Oczywiście wszystko płynie z mojego serduszka. Dzisiejszy dzień był... taki sobie. Cały czas oglądam dziwne programy w telewizji, aktualnie siedzę z kuzynostwem i oglądam HSM2. Tak, koszmar, zabijcie mnie.

Polecam każdemu pioseneczkę zamieszczoną wyżej. Przesłuchajcie, naprawdę warto.

Wracam do czytania. Pa. 

LXIV "Always..."

"Przebywanie sam ze sobą to więcej, niż mógłbym znieść."

Mam fobię na tę piosenkę. Dosłownie. Słucham jej od jakiegoś tygodnia w kółko i kółko. Aż nie wiem jak winamp jest w stanie wytrzymać to zapętlenie.
Nie wiem dlaczego ta piosenka, może dlatego, że zawiera obietnicę, nie jest aż tak spokojna i słychać ten wspaniały wokal... Tak, to są chyba te powody. Zresztą ma w sobie mętlik, tak samo jak mój umysł.

Dawno nie zaglądałam tutaj, ponad miesiąc. Czy wiele się przez ten czas wydarzyło? Mogę rzec, iż wszystko i nic. Moje standardowe motto. Spróbuje zacząć po kolei... wróćmy do czasów ostatniego wpisu, ostatniej mojej informacji. Było to gdzieś na połowie sierpnia. Cóż, zaczynamy.
Spotkałam się z moim Miśkiem kolejny raz, każda sekunda spędzona razem jest dla nas jak kropla deszczu na wysuszonym polu. Pustkowie i tylko my tańczący w deszczu... piękny widok, prawda? Mam nadzieje, że się spełni, że damy radę i nie poddamy się prostackim przeciwnościom i konfliktom.

O szkole można by napisać książkę, lecz nie będzie ona komedią. Raczej dramatem, który rozgrywa się w głowie większości uczniów, w mojej także. Zapytacie co w tym takiego, przecież to tylko nauka, byle zdać. Ludzie strasznie się mylą w tych poglądach. Ja osobiście popadłam w depresje, nic mnie nie cieszy, najchętniej nie wychodziłabym z łóżka...
Patrząc na to, co właśnie wyszło spod moich palców to... Straciłam "to coś" w pisaniu, prawdopodobnie umarło to razem z końcem znajomości z Wiktorią. Czyżby ona odebrała mi ten czynnik? W sumie jej osoba kojarzy mi się głównie z powstającymi w mojej głowie obrazami. Hah, mogę żałować, że nie pielęgnowałam tego czynnika. Misiek mówi - ćwicz, a to nie takie proste. Ten ból kiedy się umiało, a potem straciło odpędza wszelkie chęci. Nie chce się nic. Brak jakiejkolwiek motywacji, ciągły smutek, kłucie w sercu, że ten humor psuje humor najbliższym osobom. Powoli zaczynam twierdzić, że jednak dobrze było, gdy trzymałam się na uboczu. Ludzie koło mnie przechodzili, niektórzy zatrzymali się, odpoczęli i wyruszyli w dalszą podróż. Przynajmniej nie bolało ich to, jak aktualnie.

Ciekawe jak to jest... Rok za rokiem, rocznik za rocznikiem, ciągłe zmiany, ale tylko na gorsze. Gdzie się podziała ta radość? Ten czas wolny i letnie spacery po lesie. Skupienie się na szczegółach i otaczającym pięknie jest cholernie trudne, ale czy niemożliwe dla niektórych?
Wszystko zależy od definicji piękna... dla mnie może to być drzewo oświetlone promieniami słońca, dla kogoś innego elektrownia jądrowa, a jeszcze dla innych sen ukochanej osoby. Ile ludzi, tyle różnych opcji. Jednak jak to jest, że niektórzy mają bardziej rozwinięty wewnętrzny wzrok?
Książki im go kształtują? Geny? Środowisko? Wiek? Nie... to jednak nie to. Czas spędzony w samotności, wsłuchiwanie się w tło piosenek, przeżycia, serce, zamiłowanie, dzieciństwo... Uważam, że na tym trzebaby było się skupić podczas poszukiwań odpowiedzi na to pytanie. Chociaż twierdzę, że i tak nie sposób znaleźć jakieś optimum. Nie da się zdefiniować ludzi, zawsze znajdzie się wyjątek. Z tego powodu nie akceptuje jakiś tam oklepanych pomysłów, opcji, nie zapominajmy, że każdy ma inne podłoże psychiczne. Nie wolno wrzucać wszystkich do jednego worka, gdyż można popełnić ogromny błąd, stracić szansę na miłość.

Obiecał, że będzie po szesnastej...
Kiwam się w rytm muzyki. W połowie tego wpisu zaczęłam wyszukiwać wiele melancholijnych piosenek, opublikuje je w przyszłych wpisach. Nie mam pojęcia kiedy on będzie, oczywiście Misiek nie popiera mojego pisania, nie w tym miejsu. Uważa, że wtedy coś złego się ze mną dzieje... Ja po prostu potrzebuje miejsca, gdzie każda złość i głupota będzie mi darowana, oto to miejsce.

Moje życie ostatnio wypełnione jest ciągłym "zrób to", a kończy się na niczym, gdyż humor i przyciąganie grawitacyjne łóżka nie pozwala na wykonywanie jakichkolwiek działań. Mózg odmawia posłuszeństwa, kończyny niemiłosiernie bolą. Kości? Może... brak ruchu robi swoje. Jednak nic z tym nie robię. Norma.

Ma sześć minut...
Aktualnie z zimna cała wyubierana leżę siedzę pod kołderką, a grzałka dmucha na mnie ciepłe powietrze. Zaskakujące jest to, że nie jest za gorąco. W tym roku jestem wyjątkowo nieodporna na chłód. A to źle. Aby to pokonać to najlepiej ciagle przesiadywać w czyiś ramionach, ach jaka szkoda, iż tak się nie da.

Na tym chyba zakończę dzisiejszy wpis... Jest tak pogmatwany, że wielkie arigatou dla osób, które wytrzymały do tej pory. Jesteście wielcy.
Wracam do słuchania smutaśnych piosenek i usiłowania połknięcia lektury. Znając życie nic z tego nie wyjdzie. Brum. Wrum. Kum.

Napisał, że będzie po osiemnastej...
Papa wam <3

Kłamca.

LXIII "Neko"

"Czasem wystarczy jeden człowiek, albo jedna myśl, żeby zmienić swoje życie na zawsze." 

On: Oj kotku wyjdz z kartonku, mam dla Ciebie jogurcik ;*
Ja: *powolutku podnosi kartonik i wystawia nosek*
On: choć kotku *podaje mu paluszek z jogurtem*
Ja: *ogląda się wokół siebie, wącha paluszek i dalikatnie zaczyna zlizywać jogurcik*
On: juz dobrze Kotku *głaszcze*
Ja: *zjeżyła się, cofnęła o krok i zamruczała*
On: nie bój sie Kotku, nic Ci nie zrobie
Ja: *przechyla główkę i patrzy się ciekawskimi oczami* mru?
On: Mrau Kotku, Mrau przy mnie będziesz bezpieczna
Ja: *powolutku podchodzi i ociera się o rękę cicho mrucząc*
On: nie jest Ci zimno Kotku? *zdejmuje kurtkę i przykrywa kotka głaszcząc*
Ja: *mruczy i kładzie się na kolankach* <3

Powiedzcie mi jak można nie darzyć uczuciem tego typa. Cokolwiek się mu powie to obróci pod siebie. Dzisiaj przeszedł samego siebie, kolejny raz udowodnił jak mu zależy i jaki jest inteligentny. Masakra, jak taka osoba może ze mną wytrzymać. Mam ochotę wyjść na jakąś górę i wykrzyknąć całemu światu, że Cię kocham.

Aktualnie znajduje się w Anglii. Spędzę tu tydzień, w sumie zostało parę dni, gdyż przyleciałam w czwartek. Byłam na wystawie o Titanicu w O2 arena, KEW Gardens i kinie. Uwielbiam klimat tego kraju. Zawsze mi poprawia humor. Dzisiaj byłam w parku, położyłam się koło rzeczki do słoneczka i leżałam z godzinę. Takim sposobem nic więcej do szczęścia potrzebne nie jest.

Dużo jedzenia, oporne brzuchy, koty, zieleń... Mru. Piękno.

Wracam na bajkę, do uczuć i magii.
Do kiedyś. Dobranoc.

LXII "Raggafaya- Bakagenci"

Nie ma to jak podsyłanie fajnych nutek.
Godzina popołudniowa, za oknem ulewa, znów mokry świat.

W telewizji brak czegokolwiek, na komunikatorach wszyscy śpią... Co za okrutny dzień.

W rytmach piosenek chce się tańczyć, dosłownie mnie roznosi. Ach cóż tu robić w takim czasie. Nawet gubię się w tym, co piszę. Internet odzyskałam po czternastu godzinach. Tak, szkoda nawet tego komentować. Jakieś gady kopały coś, gdzieś i urwały kable. Brawo Polska! Brawo moje zadupie <3

Właśnie zlajkowałam całą tablicę Miśka na facebooku, a ten durny serwis się zaciął i nie pokazał więcej niż 99. Ironia losu, nieprawdaż? Mam jedynie nadzieję, że pogoda się odczepi od mojego łącza, bo ja naprawdę chce sobie w końcu porozmawiać.

Zapytacie po poprzednim wpisie jak się czuję... Dobrze, ale głęboko na dnie głowy dalej są te nieposkromione uczucia dołowania się i depresji. Muszę je w końcu pokonać, zacząć ogarniać swoją osobę. Naprawdę nie chcę wylądować w szpitalu jako kłębek nerwów.

To tyle. Miłego dnia, do potem <3

LXI "Złośliwość rzeczy martwych"

"Nie idź przede mną, bo mogę za Tobą nie nadążyć. Nie idź za mną, bo nie umiem prowadzić. Po prostu idź obok mnie i bądź moim przyjacielem"

Poniedziałek, ósmy sierpnia. Nowy dzień rozpoczynamy łzami i cholernymi nerwami. Moje paznokcie powoli zaczynają mieć dość złości, chciałyby w końcu odrosnąć, a nie jest im to dane. Cóż za zrządzenie losu. Brzuch z bólu się skręca, a ja nie reaguję, wręcz go biję z wyrzutów, że jest paskudny, gruby.  Możecie sobie mówić co chcecie, dla mnie już zawsze taki pozostanie. Jak nadgryzione, zepsute jabłko. Z dawnych włosów pozostała może jedna trzecia, możliwe, że mniej.
Zapytacie co się dzieje…. Znowu się zresetował ten cholerny Internet. Niestety żeby go włączyć na nowo muszę zejść do sklepu i odłączyć wtyczkę. O ironio, nie mogę tego zrobić po zamknięciu. Zabijcie mnie.  Dlaczego wiecznie to się dzieje w takich momentach? Idzie się wykończyć. Czy ten los specjalnie chce mnie zostawić samą ze sobą? Bez nikogo obok? Boję się, nie chce myśleć. To mnie doprowadza do paniki. Ratunku, gdzie jesteście?! Wróćcie, proszę… Nie mam już sił… Zostańcie, możecie udawać, bawić się mną, ale nie zostawiajcie. Błagam.

Łza za łzą spływają po policzku w rytm kropli deszczu stukających o szybę. Tak, jeszcze tylko tego brakowało. Moja nadzieja to brak burzy. Dopiero pierwsza w nocy, a ja muszę przeboleć jeszcze pięć ładnych godzin aż będę mogła podłączyć się do sieci. Wiem, brzmię jak uzależniona, jednak to nie ma najmniejszego związku z nałogiem. Hm, może jednak inaczej - ma, ale nie z takim.

To ma kontakt z moim ulubionym nałogiem, Miśkiem, który tylko przeze mnie cierpi. Czasami zastanawiam się czy nie zranić go raz porządnie żeby mógł się otrząsnąć i nigdy więcej nie czuć takiego bólu. Już mam w głowie jego słowa żebym się nie wygłupiała.
Jednakże pomyśl! Przemyślałeś kiedyś wszystkie te sprawy od A do Z? Widzisz te luki? Aż tak w to wierzysz iż damy radę? Nie lepiej by Ci było… inaczej?

Nie jestem zła na Ciebie, a na siebie. Za to, że ciągle Cię zawodzę, nie jestem wtedy kiedy tego potrzebujesz. Co ze mnie za ukochana osoba? To chore. Przemyśl to. Tylko nie cytuj mi tu piosenki Pink "You're fucking perfect to me", gdyż to moja wymówka.

Świat się kręci, czas pędzi, a ja ciągle stoję w miejscu. Nie umiem znaleźć dla siebie kąta w tym cholernym życiu. Gdzie to miejsce dla mnie? Miejsce bezpieczeństwa i dobrych decyzji. Wszystko mnie ominęło, poszło do innych, zostawiając zmorę Płaczu  i Bólu. Uratuje mnie ktoś? Wyłowi z jeziora bagna?

Ostatnie dni wyglądają tak samo z pozoru, w istocie każdy jest inny i … podoba mi się to. Rower, jajecznica, sklep, rybki, psy. Wszystko i nic, czyli moja odwieczna domena. Wracam do mojej osobnej, potajemnej twórczości. Może kiedyś trafi na stronice tego bloga. Czas pokaże.
Dobranoc Myszki.

LX "Rise Against - Hero Of War"

"Głupim nazywa się człowiek, który mając kochającą go osobę, odrzuca ją. Robi to dlatego, bo myśli, że potrzebna jest mu wolność, która z biegiem czasu okaże się jego największym wrogiem."

Nie ma to jak zakochać się w piosence.

Leżę na łóżku przy dźwiękach melodii. Za drzwiami rumor pakowania, wszyscy jadą. Ja zostaje. Tydzień sam na sam ze swoją osobą. Czy jestem w stanie to wytrzymać?

Okaże się czy nie oszaleje. Jednakże... Dzisiaj dostałam przyjaciela. Nazwałam go Siddharth, po Buddzie. To jego prawdziwe imię. Jego celem była nirwana, chcę ją osiągnąć. Mam nadzieję, że ten pluszowy ochroniarz mi pomoże.

Dzisiaj jest wtorek. Przeminął angielski, powrót do domu, a po drodze drogeria. Nieopisana radość na wiadomość o paczce, łzy szczęścia podczas czytania wiadomości aktualnie znajdującej się pod poduszką. Oglądanie Kuroshitsuji, uśmiech mamy, wybieranie imienia dla miśka. Rozmowy. Cały dzień. Był, przeminął. Czas na koniec.

Przyciemnione światła w pokoju, niesamowity chaos każdej rzeczy, która się w nim zajmuje. Wszystko żyje tu własnym życiem.

Lilia. Piękny kwiat, od zawsze kochałam lilie.

Chce ktoś ze mną spać przez następne sześć nocy? Wybaczcie, że was okłamałam - nie jestem tak silna. Boję się duchów przeszłości, nocnych zmor.

LIX "Szczęścia nie da się pożyczyć, a nawet jeśli to za wysoką cenę"

"Nie była piękna, ale miała to coś, to co sprawiało, że nikt nie mógł przejść obok niej obojętnie. Miała w sobie jakąś siłę i moc." 

Coś się zapuściłam z pisaniem. cóż, bywa. Nie każdy wytrzyma moje wypociny pojawiające się codziennie. Tak, składnia tego zdania jest wyśmienita. Ech, wróćmy i zacznijmy od wczorajszego dnia.

Aktualnie mam w myślach Miśka, który z wielkim paluchem karci za pisanie nowych rzeczy. Moja, wina, że zawsze wychodzą przygnębiające wpisy, ale inaczej się nie da. Jak już mówiłam, pisanie to moja odskocznia, wyzbywanie się negatywnych emocji, terapia.
Na szczęście on tymczasowo nie będzie wiedział o tym wpisie. Lepiej dla niego, dla mnie. Większość w ogóle zapomniała o tej stronie, dlatego ten wpis długo będzie niczym nieodkryty plon, który się wzbił za większym, dojrzałym kwiatem.


Koniec lipca, środek wakacji. Te słowa mówią tylko o tym by się cieszyć i żyć pełną parą, lecz ja.... nie mogę. Mój humor od jakiegoś czasu jest okropny, bezpłciowy, na tabletkach uspokajających. W dodatku depresyjna pogoda to pogłębia. Można sobie zadać pytanie dlaczego tak się czuję. Problem tkwi w tym, że nie mam zielonego pojęcia. Wszystko mnie męczy. Dosłownie. Samotność, ludzie, dzieci, książki. Najchętniej przeleżałabym resztę życia i płakała. W dodatku zbliżają się "te dni", więc jem góry czekolady. Ach czekolado, co ja bym bez ciebie zrobiła <3


Już po moich siedemnastych urodzinach, do życia wziął się osiemnasty rok. Te liczby bolą. Powinny być szalone, pełne przeżyć, miłości, imprezowania. Z tego wszystkiego mam jedynie... płacz. Wróć! To nie z tej listy. Chcę mieć znowu pięć lat i z radością patrzeć na świat.

Nie doceniam ludzi. Nie umiem określić kto jest, kogo nie ma, kto kocha, a kto nie. Straciłam rachubę. Uciekam od każdego, mając nadzieję, że zapomną, przestaną się mną obchodzić. Jednak po czasie wracają, zaskakują mnie, udowadniają, ze są. Nie zasługuje na to. Nie zasługuje na uwagę tych ludzi. Osobą, którą w stu procentach mogę tu wymienić jest moja ukochana Koca-Kochanka. Tyle nas łączy, tyle dzieli, a ona nadal jest. Dlaczego?

Ranię ludzi. Ktokolwiek się nie zbliży odchodzi z raną w sercu, Najdziwniejsze jest to, że w dalszym życiu wychodzi im to na dobre. Nie jestem stworzona do ciągłego koegzystowania z tymi samymi osobami. Wszyscy wokół mnie zmieniają się jak rękawiczki. Nie mówię, że to ich wina, nie zrzucę tego na los. Każdy jest kowalem swojego. Ja wiem, że to za moją sprawą tak się dzieje. W jeden dzień potrzebuję towarzystwa, w drugi zniknę na dwa tygodnie. A jednak istoty żywe potrzebują uwagi, pocieszenia, współczucia, śmiechu, głupawek.
Tak jak nowy dzień potrzebuje Słońca by zabłysnąć.

Wracam do słuchania smętnych piosenek. Czy to dobrze? Nie mam pojęcia, choć śmiem sądzić, że tak. Jest to oznaka, że się kuruje. Może od nowa zaznam spokoju duszy. Jestem w połowie książki, mam nadzieję, że ją skończę dziś, najpóźniej jutro. Zaczynam osiągać równowagę cielesną, za niedługo przeniesie się wewnątrz. Pytanie jest jedno, czy jestem w stanie sama sobie pomóc? Bez pomocy specjalisty? To moja ostatnia szansa, czas ja wykorzystać.

Jednego się boję.
Że jak ze sobą skończę to nikt przy moim boku już nie pozostanie.
I zacznę od początku.
Znowu.
Jednakże każda osoba może przywrócić dawny stan.

_________________________________

Nastój: melancholia

Muzyka: Media Gallery - Kokia I believe

LVIII "Konferencja o cyckach O_O"

[00:42:48] Matu[PL]: jaaaa
[00:42:52] Matu[PL]: fajna sprawa
[00:42:55] Matu[PL]: 5 lipca Panowie
[00:42:59] BlaseSenpai <3: xD
[00:43:03] BlaseSenpai <3: dzień bez stanika
[00:43:04] BlaseSenpai <3: wiemu
[00:43:06] BlaseSenpai <3: wiemy*
[00:43:20] Matu[PL]: niee
[00:43:24] Matu[PL]: dzień łapania za biust
[00:43:32] BlaseSenpai <3: możliwe
[00:43:32] BlaseSenpai <3: ; d
[00:44:53] Ero: o.O
[00:45:03] Ciasteczko: elo ero !!!!!!!!!!!
[00:45:24] Ero: SIEMA CIASTKO
[00:45:26] Ero: !!!!
[00:45:30] Ciasteczko: XD
[00:45:37] Matu[PL]: KOSTEK LOL
[00:46:33] Ciasteczko: KOSTEK !!!!!
[00:46:38] Ero: Nie śpie desko podobne istoty
[00:46:55] Ero: Bo tak
[00:47:00] Ero: Pokaż fote
[00:47:03] Ero: To zobacze
[00:47:09] Matu[PL]: Kostek ma szewski mostek hahaha
[00:47:19] Ero: Poka cycki
[00:47:31] Matu[PL]: o wlasnie
[00:47:42] Patiszonek: -_-"
[00:47:48] Ero: Powinno być więcej dziewczyn
[00:47:58] *** Ero zmienił(a) temat konwersacji na "Cycki i chuj!" ***
[00:48:45] Matu[PL]: to zmien płeć LOL
[00:48:57] Patiszonek: -_-'
[00:49:06] *** Ero zmienił(a) temat konwersacji na "Dziewczyny bez cycków to nie dziewczyny, to drewno!" ***
[00:49:28] Ciasteczko: wiencej dziewczyn wiencej cyckuw... jest  ciastko jest impreza
[00:49:36] Ero: Cycków jest 4
[00:49:45] BlaseSenpai <3: nas też jest 4
[00:49:48] BlaseSenpai <3: mamy po jednym :D!
[00:49:48] Ero: Każdy ma 1
[00:50:57] Ciasteczko: ero ktirego bierzesz
[00:51:02] Ero: Hmm
[00:51:03] Ero: Kiwi
[00:51:06] Kiwiś <3: Kyrrego xD
[00:51:09] Ero: Bo nie wiem jak tej Patrycji.
[00:51:19] Ciasteczko: prawy lewy ??
[00:51:23] Ero: Środkowy
[00:51:38] Ciasteczko: nie ma takiego
[00:51:43] Ciasteczko: prawy czy lewy
[00:51:45] Ciasteczko: ??
[00:51:46] Ciasteczko: !!!!!!!!!
[00:51:51] Matu[PL]: cycek?
[00:51:52] Ero: PRAWY
[00:51:56] Ero: Ty lewy
[00:51:57] Ero: I git
[00:51:59] Ciasteczko: to ja lewy
[00:52:04] Matu[PL]: lewy jest większy
[00:52:10] BlaseSenpai <3: ja lewy parkinsona
[00:52:10] BlaseSenpai <3: ;d
[00:52:13] Matu[PL]: bierz lewy
[00:52:25] Ciasteczko: biore lewy
[00:52:29] Ciasteczko: zaklepuje
[00:52:33] Ciasteczko: !!!!!!!!!!! XD
[00:52:39] Ero: Ja prawy
[00:52:40] Ero: <3
[00:52:57] Ero: Kiwi, Alpha mnie za to nie zbanuje na ssijpudenie co nie?
[00:52:58] Ero: xD


Jejejejejejeje xD

LVII "I will always remember..."

"Uświadomiłem sobie, że straciłem moją najukochańszą, najwspanialszą osobę."

Słowa, które dzisiaj usłyszałam.
Takie cenne, takie piękne, takie zamykające usta. Echo tych słów rozbrzmiewa w czaszce, potem pojawiają się dwa słowa: dziękuję i przepraszam. Szkoda, że nawet te piękne wyrazy są bezbarwne w takich sytuacjach.
Poczułam jakby ktoś pchnął mi sztyletem w serce. Mam wyrzuty sumienia, jakbym była winna. Wróć, ja jestem winna. Nie dam rady dalej pisać o tym. Nie tutaj.
Czuję wstyd, nienawidzę kiedy ludzie się do mnie przywiązują. Boję się tego i natychmiast uciekam. Teraz jest mi dobrze, choć stare odruchy pozostały. Mam ochotę się odwrócić i pobiec... Jednak wiem, że to bezcelowe.

Poniedziałek. Pierwszy dzień tygodnia. Mogę ze szczerością powiedzieć, że nie było źle.
Szkoła, tak błaha przy tym wszystkim wypadła w sam raz. Muszę jedynie zrobić pracę na religię. Kartkówka na matematyce do połowy nienapisana, piątki z francuskiego, wczesne wyjście.
Wiadomość odnośnie stanu babci. Jutro znów na chemię. Ostatnia z ostatnich. Lekarze nie dają jej szans, kwestia czasu.
I tu się pojawia nurtujące pytanie. Niestety jest retoryczne. Co lepiej zrobić? Dać przeżyć resztę dni w spokoju czy wysłać na cierpienie, w którego trakcie może się urwać film.
Straszne.
Tym bardziej, że ja jednak nie dopuszczam do siebie tej myśli. Owszem, zastanawiają mnie różne sprawy, lecz nie mogę być słaba, Dla mamy. Muszę być silna.

Dzisiejszy wieczór spędziłam w bardzo ciekawy sposób. Na nauce biologii z Misiakiem. Tak, wiem, że większość z was od razu pomyśli o praktyce i układzie rozrodczym, lecz niestety muszę was rozczarować. Układ był, ale nerwowy.
Pomógł mi, siedział i chociaż cholernie go to nudziło to nie dawał po sobie poznać. Uparciuch jeden.
Na szczęście umiem. Dzięki niemu.

Aktualnie leżę w łóżku, mam pęcherze na nogach i pieczące plecy. Cóż, jakoś trzeba przeżyć. Telefonik czeka, aż go podniosę i wykręcę magiczny numer, który mnie utuli do snu.

A jeśli chodzi o wczoraj....

telefon...

drgnął.

Od wczorajszej nocy, od załamania dzieli mnie troszkę. Muszę dbać o ten dystans, pielęgnować go i powiększać. Mam nadzieję na szczęście. Żeby cały czas było takie jak teraz w moim sercu.

________________________

Towarzyszące:

piosenka

LVI "Jak beztrosko biegły dni..."

"Nigdy nie zapominaj najpiękniejszych chwil Twego życia, wracaj do nich, ilekroć w Twoim życiu pojawia się smutek."

Gienek Loska. Wygrał. Jeszcze wierzę w nasz naród. Potrafili dokonać właściwego wyboru. Jego duet z Maleńczukiem mnie zachwycił. Mogłabym słuchać tego godzinami. Mru.
Piszę, czyli to oznacza, że nie miałam się z kim dzielić informacjami. Jak zwykle piękna samowolka. Leżę sobie na łóżku z laptopem na kolanach wsłuchana w piosenkę... Znów te samą. Rozmyślam o wszystkim po kolei. Uczuciach, jutrzejszym dniu, poparzonych plecach i powracającym bólu brzucha. Jednak głównym pytaniem, które zadaje to czy zadzwoni. Tyle dni bez kontaktu. To boli, przywiązanie rani. W sumie nie mam ochoty rozmawiać, może dojść do innej sytuacji niż byśmy chcieli.
Marnowany czas mnie przeraża. Paraliżuje, bo on sam gna, a ja stoję.
Wszystko milczy. Każda strona. Jedyny dźwięk wydobywa się z głośników i ulicy. Przejeżdżające samochody, gasnące latarnie.
Jestem szczęśliwa. Poprawił mi się humor, nie mogę się dać głupotom, chociaż je bardzo lubię.
Przywykłam do bycia samą. Nie mogę powiedzieć, że jestem samotna. I'm just feeling alone. Uważacie, że to źle, że może być lepiej. Ależ oczywiście! Tylko, że mnie to uczucie wypełnia. Czuję je w sobie, pomaga mi osiągnąć harmonię. Pamiętacie? Ogień - woda. Wyciszenie - hałas.

Przytul! Przytul! Przytul!
Tak, wiem... mam zboczenie na tulenie. Oj no, ale to takie słodkie, nieprawdaż?

Jutro poniedziałek. Matematyka. Historia. Religia. Francuski. Polski. Chemia. Polski (godzina wychowawcza, której jesteśmy pozbawieni). Damy radę, ne?
Hehe, jak widać przesiąkłam słowami, których nie mogłam znieść w codziennym porannym smsie. Jednakże jest w nich taka wiara, takie przesłanie - razem albo w ogóle. Na samą myśl mi się serce śmieje. To obolałe serce, które jest het gdzieś tam daleko. Żyje i skoro ja mam się dobrze, ono też musi. Mam deja wu. Znów. Za niedługo dojdę do wniosku, że powtarzam całą swoją egzystencję.
No to do góry główki i zmierzamy się z kolejnym tygodniem. Jeszcze trzynaście dni! Wytrzymamy. Wierzę w was <3

Trzecia notka dziś. Śmiem sądzić, że wystarczy wam już mojego ględzenia. Zakopuję się w pościeli i znikam do krainy marzeń. Dobranoc ;*

_____________________
Towarzyszące:
X Factor
lista w iTunes



Może...
może telefon...

drgnie.

LV "Żadne z nas już nie pamięta..."

"Boję się rano wstać, boję się dnia, codziennie rano boję się otworzyć oczy, ze strachu przed świtem, zupełnie nie wiem, co zrobić z nadchodzącym dniem."

Kit-kat. Chrupiące paluszki. Czekoladowe. 45g - 230kcal. Tak, kochajmy kaloryczne rzeczy. Niestety nie da się ukryć, że są wyśmienite. Szczególne dla kobiety w trakcie miesiączki. Ironia. Jemy batony, potem się złościmy na nadmiar (często przesadzony we własnej samoocenie) ciała.
Właśnie w moich ustach rozpuszcza się ten przysmak, czuję jak okłada mi się w brzuchu. I mamy właśnie przykład poprzednich zdań.

W telewizji puszczają "Książę i ja" część trzecia. Kolejna zmiana aktorów. Nie znam waszej opinii, ale dla mnie jest to beznadzieja. Nienawidzę, gdy w każdej części zmieniają się główne twarze. Już lepiej żeby nie robili kontynuacji. Za niecałą godzinę finał X Factor. Mam jedynie nadzieję, że Szpak nie wygra. Jest okropny. Cóż pozostaje na ten moment - jedynie czekać. Tik-tak. Tik-tak.

Zielony lakier na paznokciach już nie wygląda tak atrakcyjnie jak parę dni temu. Zniszczony przez chlor i trzymanie w buzi stracił swój blask. Zgryzione skórki i płytka wyglądają okropnie. Trudno z tym walczyć, jednakże trzeba. Może dzięki temu uda się w końcu wygrać z nałogiem.

Wczoraj była sobota. Paskudny, samotny dzień. Dawno nie czułam się aż tak sama. Angielski, biologia, filmy, paskudne pożegnanie z Nim. Dzisiejszy dzień na pewno stanowi lepszą opcję. Podniesienie się z łóżka o 11, obiadek u babci, nauka biologii na podwórku, spacerek nad wisłokę, po którym plecy wyglądają jak pomidor. Potem kąpiel i siedzenie przed telewizorkiem. Znów sama, ale dzisiaj z wyboru. Na rynku jest koncert Łez, X Factor u mnie wygrał. Z drugiej strony nawet nie wiem z kim mogłabym tam pójść. Przeżyjemy.

W tle Sylwia Grzeszczak z piosenką "Małe rzeczy". Podoba mi się tekst, może sam charakter piosenki nie jest wybitny. Szczególnie dzielenie wyrazów. Wszystko ma plusy i minusy. Aktualnie mam wokół siebie dużo pozytywów, gdyby tak jeszcze ktoś się odezwał... hmm. Zobaczymy.

Mam sklerozę. Wspominałam wam o blogu, który prowadzę razem z Misiakiem? Oke, może nie jest wybitny, ale jest to szansa na zobaczenie naszych słodkich rozmów. Jeśli ktoś chce to -> klik

Zaczyna się finał X Factor. Napiszę potem moje wrażenia. Jeśli nie to znaczy, że miałam je z kim omawiać. Szczerze wątpię w drugą opcje. Co nie zabije to wzmocni.
Pa <3

LIV "Każdy dzień jest jak nowa szansa..."

"Mimo, że mam sto, coraz dziwniejszych pomysłów na minutę, skaczę po kałużach brudząc Ci nowe buty, piszczę jak dzieciak na widok małego szczeniaczka, nałogowo jem lizaki i żelki, często się obrażam i jestem wredna - mimo wszystko potrafisz do mnie powiedzieć 'Skarbie'."

Nie uciekaj, nie goń bez sensu za czymkolwiek,
Zatrzymaj się, obejmij mnie i szepnij słówko.
Pomyśl przez minutę, wyznacz cel
I dopiero biegnij przed siebie.

Do czegoś wartego zachodu,
Przemyślanego. Żebyś nie żałował.
Zwolnij, a ja podejdę,
Pocałuje w zadyszane usta.


Pozwolę Ci na moment zapomnienia.
Nie uciekaj, zaśnij w mych ramionach
Niczym małe dziecko, które pragnę głaskać.
Uspokój oddech, serce, uśmiechnij się.


Opuszkami będę gładzić Twoje ciało,
Zostawiać ślady niczym najpiękniejszy obraz.
Moje własne arcydzieło z motywem "kocham",
O które będę się troszczyć niczym o najdelikatniejszy kwiat.


Dawno nie pisałam, wiem. Całą sobotę chodziła za mną myśl naskrobania czegoś nowego, a aktualnie kropla przepełniła czarę. Mamy niedzielę, południe. Zaraz pasuje się stoczyć z łóżka do babci na obiadek, ach jak mi brakuje rosołku. Dobra rozmarzyłam się. Niestety nawet piękna pogoda za oknem i fakt, że zmieściłam się w sukienkę nie demontuje góry książek, z których powinnam się uczyć. Tak, to przerażający ból i w ogóle sama nie wiem co. Ojć, zaczynam pisać od rzeczy. Dzisiaj też wam podzielę wpis na parę kolumn, aby było więcej jasności o czym mowa.

Zbiór dzieci z dziwnymi zdolnościami.

Szkoła dołuje, oceny doprowadzają do depresji, uczyć się nie chce a terminy naglą. Całe to myślenie, podejmowanie decyzji. Wszystko stoi nad tobą i krzyczy. Nie, spokój. To nie jest istotne, nie to. Cokolwiek by nie było da się radę, prawda?
Przekonywanie samej siebie idzie mi dosyć opornie, ale cóż poradzić. Takie życie. Czasami się zastanawiam czy nie iść do psychologa po leki uspokajające, ale faszerowanie się proszkami już od tego wieku... niet. Już tylko 22 dni.
Dwa miesiące ciągłego harmidru.
Ciekawość mnie zżera jak to wszystko będzie wyglądało. Braciszek, Misiak... ja chce, ja chce!


Braciszek
no bo jest sprawa... :/
o bedziesz mi musiala pomoc troche
Ja
mru
co Biedronko?
Braciszek
no bo no
bede musial isc cos zjesc w Polsce
i sam nie dam rady
i ktos bedzie mi musial pomoc
i bede musial isc na kawe do keksa
Ja
będę Cie karmiła *.*
Braciszek
i tez sam sobie nie poradze
Ja
KAWA <3
Braciszek
ale to chodzi o to zeby ktos polowe jedzenia zjadl i druga kawe wypil
bo sam nie podolam! :C
Ja
i żeby Cię zabrał do Wawy
Braciszek
no wlasnie...
Ja
sądzę, że mogę to dla Ciebie zrobić <3
Braciszek
dziekuje Słonko!
I jak tu nie kochać takich ludków. Najzabawniejsze jest to, że wszyscy mamy urodziny na wakacjach. Hah, balanga się szykuje. Braciszku, w tym roku może lepiej się bez pokazów rozpalonych węgli obejdzie, ne?
Czekamy, czekamy i biegamy! <3

Emocje.

Tutaj można pisać litanie, eseje, referaty i cokolwiek sobie tam ktoś jeszcze wymyśli. Pytanie po co? Wiadomo, że każdy chce się dzielić swoim szczęściem ze światem, ale jakże piękne jest jak większość zostaje między tą kochającą się dwójką. Aktualnie się śmieje sama z siebie, spytacie dlaczego.
Bo lubię.
Bo czuję się szczęśliwa.
Bo wiem, że kogoś napełniam szczęściem chociaż i tak będę ględziła, że to nieprawda.
Bo świat jest piękny.
Bo lato.
Bo słońce.
Bo piszę tutaj takie dyrdymały.

Zrobiła się dwudziesta pierwsza. Jak zwykle siedzę i czekam na Miśka, nudzi mnie to. Czuję się jak lalka na zawołanie. Jestem zawsze kiedy trzeba, wszystko jest na czas i tak dalej.

______________________________________________
Mamy parę dni dalej, mamy czerwiec. Łzy sączą się z moich oczu i płyną w dół po policzkach. Ręce trzęsą  się gorzej od galarety. Oczy bolą. Chcę żeby to się skończyło. Ten letarg, ten zły humor. Chcę moje głupawki, uśmiechy, fazy na śpiewanie. W słuchawkach lecą piękne piosenki, które koją moje serce. Boli, tak... Boli. Taki stan pozostanie na całą noc, dopiero nad ranem serce się uspokoi. Bardziej jednak obstawiam na poniedziałkowy wieczór. Tak, jestem od niego uzależniona. Tak, rozpłakałam się gdy powiedział pa. Tak, sama go wyrzuciłam spać. Brak tu logiki, prawda? Cóż, ale przecież nie będę ględziła. Słucham rozsądku, który dba o drugą osobą, a nie serca, które chce powiedzieć "proszę, zostań ze mną". No ale w końcu nie ma to jak sobie popłakać a potem mieć wyrzuty. Boshe, za co ja jestem człowiekiem. Jakbym nie mogła być drzewem albo jakimś lwem czy coś. Już skała lepsza. Dziwię się jak ludzie ze mną wytrzymują. Nie umiem koegzystować, wybucham gdy coś mi się nie podoba, nie potrafię kochać i zaakceptować. Czuję się sama, ale na własne życzenie.
Za dwa tygodnie koniec szkoły. Boję się tego, spotkań, pracy... Tak w ogóle muszę się pochwalić, zachomikowałam 740zł... Szaleje, ne?
Przypomniała mi się rozmowa z Miśkiem, gdzie obiecałam mu szukać pozytywów. Jestem mu wdzięczna, bo tyle rozmawiał ze mną. O, przestałam płakać. Cóż, w sumie nie mam z czego. To czas na plusy, zobaczymy ile ich wymyślę:

• słucham głupich piosenek
• nie chce mi się spać
• uspokoiłam się
• piszę

I zgryzłam paznokcie, znowu.

Oglądałam dzisiaj dwa fajne filmy. Fajne to złe określenie, raczej trudne i życiowe. Polecam każdemu "I wciąż ją kocham". Jest o miłości i o zranionym komandosie. Pokazane są uczucia mężczyzny, co skłania kobiety nad myśleniem o swoim zachowaniu, które często jest irracjonalne. Dodajmy obsadę aktorską i dobrą muzykę i mamy coś wartego zobaczenia.

Misiek wiecznie powtarza... "Nie będzie więcej notek, prawda? Jesteśmy szczęśliwi.". Aj Kochanie, jakże bym chciała żeby tak było. Jednak ja zawsze sobie znajdę jakiś problem. Przepraszam Cię, jeśli cokolwiek tutaj Cię dotknie. Nie powinno, jesteś wspaniały.
Muszę tu pisać, to część mnie, która musi się zaspokoić.

Szybki pocałunek, ciała ocierające się o siebie, ręce błądzące po nagiej, spoconej skórze. Nierównomierne oddechy, szepty, pieszczoty...

~*~

Wstała z łóżka, założyła dresy i pobiegła swój poranny dystans. Nieokrzesana, z rozwianymi włosami biegła w słonecznym blasku, w którym jej skóra mieniła się milionem kryształków. Uwielbiała ten stan, mogła poczuć się wolna. Z uśmiechem i głośną muzyką przystanęła nad rzeką. Weszła po kostki by osiągnąć harmonię. Woda w rzece, jej wewnętrzny ogień. Dwa żywioły zwalczające się nawzajem. Przy obu czuła się bezpiecznie i potężnie. Emanowała chęcią do życia.
Wróciła do domu, zjadła, rozczesała włosy pozostawiając je opadające na ramiona. Założyła czarną sukienkę, szpilki i wyszła na spotkanie. Bez zbędnego makijażu, bez ozdób. Elegancko i naturalnie. Warto wspomnieć, że nigdy nie przywiązywała aż takiej wagi do swojego wyglądu. Szła pieszo, była umówiona na dziewiątą w kawiarence na rogu. Idąc ulicą wiedziała, że się za nią oglądają. Zawsze dziwnie na nią patrzyli. To z podziwem, pogardą, wyższością czy szacunkiem. Każdy człowiek inaczej. Ileż było kolorów tych oczu, nie ma dwóch takich samych tęczówek.
Była wcześniej niż zamierzała, usiadła wygodnie przy stoliku i obserwowała kręcący się wokół niej świat. Małe dzieci, śpieszący się ludzie, kolejki. Nagle jej wzrok napotkały intensywnie brązowe tęczówki. W życiu nie widziała aż tak czekoladowych. Wpatrywała się w nie bez zbytniej skromności. Można rzec rzucony urok.
Od razu do głowy napłynęły jej pytania kto to jest, co robi i jakim sposobem będzie mogła oglądać te piękne oczy. Z zamyślenia wyrwał ją wysoki blondyn.
- Witam, pani Witson?
- Tak. Dzień dobry. Pan musi być Andrew.
- Zgadza się. - uśmiechnął się słodko. 

Po spotkaniu udała się do biura by poinformować o udanych negocjacjach, po czym twierdziła, iż popołudnie spędzi na siłowni. Wskoczyła na bieżnie i pogrążyła się w swoim świecie.

Rozpisałam się. Sama nie wiem co mi z tego wyszło, ale... miałam chęć na nabazgranie czegoś, czemu brakuje sensu. Jednak jak zwykłam powtarzać "wszystko co pozornie sensu nie ma, tak naprawdę go ma". Siedzę na podłodze, laptop mi grzeje nogi, a oczy powoli się zamykają. Dochodzi druga w nocy, a ja szukam nowego szablonu na bloga. Tym razem szary, co wy na to?
Cóż.... mi się podoba to i wam musi.
Na teraz koniec. Wracam do biologii. Dobranoc wam :)

___________________
Towarzyszące:
playlista na youtubie

myśli

LIII "Liczymy od nowa, czyli dalej"

"Ludzki język mnie nie zachwycił - wydaje się absurdalnie ograniczony. Tak wielu rzeczy nie sposób wyrazić słowami. To chyba jest w ludziach najsmutniejsze - ich najważniejsze myśli i uczucia często umykają niewypowiedziane i mało kto umie właściwie je odczytać."

Minął praktycznie miesiąc odkąd ostatnio pisałam.
Skończyły się tematy, pogoda się zmieniła, spojrzenie na świat? Możliwe, że ono też.
Wiele razy miałam ochotę zabrać się za pisanie tego wpisu, lecz nigdy nie doszło to do skutku. Teraz, nareszcie kiedy mam chwilę spokoju otworzyłam tą pustą przestrzeń i powoli zaczynam ją wypełniać literami, słowami, sentencjami. Co z tego jak nie mam pojęcia o czym pisać. Hmm.... wiem, podzielę wszystko na słodkie akapity żebym nie musiała przemęczać mojego umysłu i spokojnie mogła wyrazić to, co ostatnio się dzieje. Można to określić jednym słowem - nic.

Święta, święta i po świętach.

Jestem w trakcie przerwy wielkanocnej, która mija stanowczo za szybko. Normalność - wolne przemija w trybie zająca, szkoła w trybie żółwia. Cholerna niesprawiedliwość. Dni poprzedzające czas spędzony w domowym zaciszu upłynęły męcząco. Byłam wykończona już o godzinie dwudziestej. Szkoła, zajęcia w instytucie, sen. W końcu doszły słuchy o tym, że jest błogi czwartek, który wypełnił mi... angielski. Tak, pięć razy czterdzieści pięć minut, potem otrzymanie zapłaty i udanie się do empiku. Nie mogłam się powstrzymać i zakupiłam dwie książki. Wracam do czytania, cieszę się niezmiernie z tego powodu. O szesnastej całą rodzinką w muzeum regionalnym, gdzie odbyła się prezentacja wystawy o obozie koncentracyjnym niedaleko mojego miejsca zamieszkania.
Piątek, albo żeby było bardziej oficjalnie - Wielki Piątek, minął bardziej leniwie. Stoczenie się z łóżka, oglądnięcie trzeciej części Opowieści z Narnii (do tej pory uważam, że filmy są znacznie lepsze od książki), wyjście z domu i oddanie się na pastwę losu promieni słonecznych z lekturą w ręku.
Sobota nie wyglądała inaczej. Zmobilizowanie babci i dzieciaków na wycieczkę z koszyczkiem na godzinę dziesiątą, powolny spacer powrotny i od jedenastej na huśtawce z kolejną książeczką. Spaliło mnie słońce, cały dekolt i szyje mam czerwoną. Masakra.
Dzisiaj od rana zamęt zmieszany z krwią dziewic. Dobra nie wnikam co siedzi w moim mózgu, że mam takie porównania i skojarzenia. Śniadanko. Stwierdziłam, że tylko cztery osoby w rodzinie mają zboczenie do barszczu białego z ćwikłą - dziadziu, babcia, ciocia i... ja. No nie moja wina, że to takie dobre. Aktualnie rodzice poszli do kościółka, a ja skrobie dalej coś, co was z pewnością straaasznie interesuje .
Książeczki, które przeczytałam, bądź czytam:
Ewa Nowak -Bardzo biała wrona.
P.C. i Kristen Cast - Osaczona
Alexandra Adornetto - Blask

System edukacyjny, który uczy nas wszystkiego, co nam niepotrzebne do życia.

Dużo wolnego, kochane dziewczyny, na które można liczyć w każdej sprawie i wspaniała atmosfera. Nie licząc ogromnej ilości materiału do przyswojenia to narzekać nie mogę. Zawsze cierpiałam na syndrom braku bliższych znajomych, albo po prostu ich nie widziałam. Teraz się to zmieniło. Może za sprawą mojego podejścia, może w końcu natrafiłam na ludzi, którzy mają podejście do mojej osoby. Szczerze mówiąc to nie mam pojęcia. Po prostu jestem szczęśliwa, że takie osoby figurują w otaczającej mnie codzienności.
Ogólnie to jeśli chodzi o szkołę... zbliżają się wybory na przewodniczącego. Nikt niestety nie zna daty, a kandydatów przybywa. Dociera do mnie mój leń, nie chce mi się robić kampanii. Jedyna nadzieja w dziewczynach.

Zjazd niezbyt zdrowych na umyśle ludzi, którzy mają szalone pomysły na spędzanie wolnego czasu.

Konwent. Przeżyłam go bez ani minuty snu, jestem z siebie dumna.
Spędziłam tam na prawdę świetne chwile. Najgłupszy pomysł, a zarazem najciekawszy wyszedł oczywiście z moją Kochanką. Wymyśliłyśmy sobie wycieczkę na krakowski rynek, a skończyłyśmy na stacji paliw. Jak to się stało? Otóż nie pytajcie. Po prostu się kochajmy.
Spotkałam wiele ludzi, z którymi nie można się nudzić. To biegamy tu, to tam. Zdjęcia, pizza, nocne wycieczki z jednego budynku do drugiego, herbatki, zapiekanki, spanie na sobie. Cudo.
Nie będę opisywać co robiłam w każdej minucie, sądzę, że ogólny zarys wam wystarczy, a po szczegóły... poprosić.

Egzystencja w dziwnym, odległym towarzystwie polegająca na wzajemnym braniu się od tyłu.

Tutaj można zamieścić nicki wielu osób, które noszę w serduchu.
Ostatnimi czasy siedzę i gram w chińczyka z panem Pomarańczką i dziewicą hot16. Lepiej nie wchodzić w szczegóły. Cieszę się z tego towarzystwa, gdyż one w pewnym momencie zniknęło, ale na szczęście wróciło, nic innego się nie liczy.
Wieczory spędzam z moim Tatusiem, który powoli zaczyna mieć dość mojego ględzenia. Mimo wszystko uwielbiam rozmowy z nim. Nie jest ważne czy mówimy, czy nie. Wystarczy ta obecność.
A co z moim serduchem? Żyje, bije, wypełnione jest nadzieją i obawą. Kocha, i choć widzi wiele przeszkód dalej pnie się i rozwija.
Aktualna sytuacja jest trudna, nie zaprzeczam, lecz równocześnie piękna. Wrażenia, odczucia, granie sobie wzajemnie na duszy. Docenia się to.

Kolejny dzień, do którego zaczęcia budzi uśmiechające się słońce na niebie.

Czekam na czerwiec, lipiec, na Braciszka, za którym się już tak niemożliwie stęskniłam iż do tej pory się dziwię, że jeszcze nie pojechałam do niego. Najwidoczniej już nauczyłam się żyć z relacjami na odległość. W końcu mam o tym tak wyrobione zdanie, że dostałam za nie pięć na polskim. Oczywiście, że musiałam się pochwalić, wiem jednak, że mi wybaczycie.
Jeśli chodzi o taką bliższą przyszłość to wypełniona jest pilnowaniem ocen, planowaniem zajęć na majówkę i wycieczką klasową. Powoli, powoli pniemy się ku górze, a jeśli pnącze się urwie... ktoś mnie złapie. Wiem to.

Rozpisałam się jak nigdy. Dawno nie miałam aż tyle do powiedzenia o wszystkim i niczym. Na koniec chcę zaprezentować moje prace z gimnazjum, które znalazły się w moim zeszycie do religii. Tak, wiem. Ten przedmiot jest bardzo emocjonujący.

Rybek i krzyżyków zabraknąć nie może. Ach to bycie zbuntowanym jak sroka na rogu jednorożca. Sweet brokacik.

Stare nawiązanie do przyjaźni z Eklerką. Najwspanialszą dziewczyną, dzięki której mam takie, a nie inne spojrzenie na świat. My to umiałyśmy siać zamęt. Arigatou ;*

Ostatni mazaniec powstał na myśl o chłopaku powiązanym z przyjaźnią do Eklerki. Nie będę się nad tym rozwodzić, co było to minęło. Jeśli ktokolwiek był zainteresowany na tyle w moim śmiesznym życiorysie to powinien wiedzieć wszystko.

Ostanie słowa, ostanie literki.
Kolorowych włosów wszystkim :)

Do następnego wpisu.

_________________________

Towarzyszące:

Ayumi Hamasaki - Moments

LII "Z życia społecznego, czyli gejoza na kółkach"

Czytacie na własną odpowiedzialność. Nigdy nie twierdziłam, że jestem sprawna umysłowo.


Utrata cnoty przez mojego Braciszka. Historia prawdziwa.

Braciszek
pewnej nocy
Kita
Kali Ci zrobił penetrację?
Braciszek
kurde ile to było temu
ale no
Kita
żeby poćwiczyć?
Braciszek
ech :P
hahahahaha nie.
xD
Kita
i palce Ci wpychał? O_O
a potem Ty jego?
jak było?
wiem!
Braciszek
Loshin u mnie spal no i no nie wiem jakos dalismy sie poniesc :L
xDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD
Kita
mieliscie gumowę zabawki xe
Braciszek
boze nei. to jest zbyt gejowe
Kita
i sobie dogadzaliście
Braciszek
eEEEEEEEEEEEEEEE
Aiu nie.
Kita
było to śliskie? xD
jakie to uczucie?
Braciszek
O.o
Kita
śmierdziałeś potem gumą?
Braciszek
powinnas wiedziec... widzialem co masz w szafce!
;)
xD
Kita
polały się białe soki? XD
Braciszek

xD
Kita
aaa.... piliście z siebie nawzajem
rozumiem
Braciszek
Aniu
Kita
i potem przyszła bita śmietana
Braciszek
niepokoje sie o Cb O_o
Kita
i sobie zlizywaliście ją z klatki piersiowej
Braciszek
fuuuj
nie.
nie.
nie.
Kita
aż na końcu usneliście wtuleni do siebie
Braciszek
xDDDDDDDDDDD
nie.
Kita
ale on nie dał Ci spokoju
zaczął Ci podgryzać sutki
Braciszek
bosh wole myslec ze moisz ona
eeeeeeeeee
Aniu ja nie wiem o czym Ty myslisz :L
Kita
uciskać Twoje krocze
Braciszek
COOOOOOOOOOO?
Kita
i całować z języczkiem
Braciszek
nie powinnas pisac francuskiego? :L
Kita
budzisz się przestraszony
ale podniecony
nie masz siły się mu stawiać
on kurczowo Cię przyciska do łóżka
Braciszek
ANiu czegos Ty Sie naczytała?
xD
Kita
widząc że nie stawiasz już oporu
schodzi niżej
Braciszek
NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE
NIE
Kita
cały czas liżąc
Braciszek
NIE
mnie to boli w oczy ;(((((((((((((((((
Kita
i całują Twoje ciało
Braciszek
ok mowisz o Kobiecie
piszesz ona
Kita
aż w końcu bierze Twojego członka w usta
i zaczyna ssać
a Ty poddajesz się rozkoszy XD
Braciszek
Aniu przerazasz mnie xDDDDDDDDDDDD
Kita
mimo że nigdy tego nie robiłeś... czujesz nowość przy stosunku z facetem
podoba Ci się to jak Cię pieści
Braciszek
KOBIETA
Kita
tudzież wie jak to robić
gdyż sam jest facetem
powoli dochodzisz
Braciszek
musialem.
Kita
masz wytrysk w jego ustach.... on  to połyka i wstaje z Ciebie
Braciszek
Aniu
NIEEEEEEEEEEEEEEEE
Kita
powoli wszystko wraca do normy
Braciszek
KURWA.
-.-
Kita
ubieracie się
i wracacie do swoich opowiazków
czyli gry na xBoxie
jakby nigdy nic
dziękuję za uwagę  XD
Braciszek
nie
nie uwazalem przepraszam
bylem zajety rzyganiem
i wydlubywaniem sobie oczu :/

To się zwie... Jak bardzo Kita ma najebane w głowie.
Pozdrawiam wszystkich, którzy odważyli się to przeczytać.
Pozdrawiam ;)

LI - Dzień XXX "Twoje odbicie w lustrze"

"Dlaczego łatwiej jest powiedzieć `u mnie wszystko w porządku` niż wyjaśniać, dlaczego najchętniej rozjebałbyś łeb o ścianę z porządnego rozbiegu ? '

Śmiech, ironia, płacz, muzyka. Wszystko kręci się wokół siebie. W tle odbija się dźwięk deszczu. Patrząc na tą całość można ujrzeć piękny podtekst do napisania wpisu. Mamy ten fundament psychiczny.

Wszystko ją drażni, nie umie sobie poradzić z trudnościami życia. Nie, to nie tak... Ona umie to zrobić, lecz poddaje się złym myślom. To nie problemy - zwykle rozmyślania na temat tego co będzie.
Kolejna rozmowa, kolejny zmarnowany czas na bezsensowne rozmowy. Zamiast radości jest smutek, zamiast nadziei ból. Po co to wszystko? Po co oni sobie to robią, spytacie. Dlaczego nie skończą czegoś co jest złe. Z wiadomej przyczyny - zależy im na sobie, lecz czy to wystarczy. Czy ona udźwignie to? Ona, nienadająca się do miłości, uciekająca przed uczuciem, rozmyślająca jak powinni odbyć swój koniec. Nie chce tego, a sądzi, że tak będzie lepiej. Nie wie tego, jeśli się myli i będzie gorzej?
Z drugiej strony... ileż tak można?! Gdzie się podziała ta beztroska z parugodzinnym gadaniu o głupotach, gdzie ta radość z tego. Dziewczyna wstaje, wygląda przez okno i szepce cicho "nie ma, ale proszę wróć... wróć, bo nie wytrzymam dłużej". Oczy się zaszkliły, serce przyśpieszyło swe bicie. Skuliła się na podłodze pogrążając się w rozpaczy.

Drogi Pamiętniczku - nie, nie ta bajka.
Notatniku, nie to też nie to.
Odbicie w lustrze. O, tak mogę zacząć.
Patrząc w ten kawałek szkła widzę nawet wysoką dziewczynę. Ufarbowaną, byłą blondynkę ze schodzącą czerwoną farbą z włosów. Przebarwioną twarz, tłustą grzywkę, wory pod oczami, obgryzione paznokcie. Okularnicę o nieforemnej sylwetce. Wcięcie w talii, mały biust, szerokie biodra i długie nogi o przygrubych udach - no brzuch też taki jest. Ktoś powie kompleksy, dla mnie norma.
Patrząc na siebie muszę również zastanowić się nad wnętrznościami. Nie, nie mam zamiaru tutaj opisywać całej budowy mego organizmu, wystarczy mi to na biologii.
Psychika. Bardziej chorej rzeczy chyba u mnie nie ma. Kompozycja kłębka nerwów, realisty, marzyciela, szczęściarza, kochającego życie człowieka. Jedno z drugim się wyklucza. Sądzę, że jakoś to przeżyjecie. Niestety, ale tutaj wita was człowiek kochający kwiatki, aniołki i misie, starający się pomagać, choć to nie wychodzi.
Krzyk mój jest dosyć głośny, głos donośny, krok rozpoznawalny. Przeważnie myślę z wyprzedzeniem, długo rozmyślam nad przeszłością, nie wierzę w siebie. Czasami mi wystarczy niewielka pierdółka do poprawienia nastroju, jeden gest, lecz to nie znaczy, że wszystkie moje rozmyślenia znikną,
Poświęcać się mojej duszy nie będę. Jest nieczysta, upaprana w błocie, gdy jako dziecko lubiłam w kałużach skakać po burzy. Ach, te piękne czasy.
Kłótliwa, arogancka, dumna, wredna, ironiczna, pomocna, uśmiechnięta, zabiegana, przytulaśna.
Cóż mogę jeszcze dodać.
Widzę przeciętnego, durnego człowieka, który swoimi odchyłami i głupawkami doprowadza ludzi z najbliższego otoczenia do szału. Człowieka kochanego przez wspaniałe osoby, które nie zasługują w babraniu się w mojej osobie. Człowieka stojącego przed lustrem, który patrzy na siebie okiem krytyka.

Ostatnie z moich wypocin tematycznych. Jeśli macie jeszcze jakieś pytania to śmiało. Odpowiem, postaram się poopowiadać o jakiś dziwactwach mojego życia. O czymś w końcu pisać trzeba.
Zakończył się piątek. Dzień nerwów i dziwnych lekcji. Rozpoczęła się sobota. Otworzona rozmową z dwoma kochanymi mężczyznami.
Nadchodzi złość, gromadzona wewnątrz mojego ciała. Jedynie łzy sobie umieją z nią poradzić. Wystawić resztki siły żeby wzięły się do roboty. Nie robię żadnych postępów, chwytam się wszystkiego pochopnie. Dobija to, nie daje wytchnienia. Wiem, że rano nie będzie lepiej, nie będę miała ochoty na cokolwiek. Mogę jedynie błagać żeby stany depresyjne się nie nawróciły. Nie mam siły, wtedy się poddam... całkowicie.

Patrząc na tonące w mroku zakamarki pokoju widać jedynie zarys poszczególnych mebli, figurek, książek. Można wychwycić tylko te kształty, które się zna na pamięć, bądź chce zobaczyć. Łóżko z rozrzuconą pościelą tonie w nieładzie reszty pomieszczenia. Czerwonawe ściany dodają krwiożerczego uroku... Zatracić się i nie wrócić.

Słyszysz to?
Bicie Twego serca.
Słyszysz to?
Bicie mego serca.
Całkiem odmienne,
chaotyczne.

Słyszysz?
Bicie naszych serc.
Synchronizacja.
Dwa ciała,
Jak jedno.

___________________

Towarzyszące:

rozmowa z Miśkiem i Braciszkiem

muzyka z iTunes 

L - Dzień XXIX "Osoba, której chciałbym powiedzieć wszystko, ale boję się to zrobić"

Tak, masz rację, jestem dużym dzieckiem. Ja nie widzę nic złego w tym, że lubię się śmiać, lubię oglądać bajki, zawsze, czym się bawię w rękach, że wszędzie mam łaskotki, że lubię kolorowe rzeczy. Ja nie widzę w tym nic złego i dziękuje, że tobie to też nie przeszkadza. Ale teraz szczerze się ciebie pytam: Czy jesteś gotowy wiążąc się z dziewczyną, być przy okazji jej opiekunem? Nie jestem taka jak inne dziewczyny. Nie maluję się, kiepsko flirtuję, ale potrafię kochać. Kochać jak dziecko... z całego serca, nie potrzebując powodu. Ale musisz też wiedzieć, że będąc ze mną, musisz być niepewnym tego, co mi do głowy wpadnie i wiedzieć, że nie łatwo jest sprawić by cokolwiek z niej wypadło. Więc jak? Wchodzisz w to?

Przedostatni temat, przedostatnia notka w której będę miała do opowiedzenia kawałek mojego życia uprzednio myśląc nad tym co piszę. Wszystko... ale tak wszystko, wszystko?
Wiele osób wie o mnie całkiem sporo rzeczy, ale przy jednej osobie nie wypada poruszać tego tematu, przy drugiej tamtego.
Deska, Misiak, Braciszek, Yuuf... oni wiedzą... wszystko, znaczną większość, gdyż o reszcie pieprzyć nie potrzeba. Po co? Żeby poczuć się jeszcze słabszym niż się w rzeczywistości jest?
Co z tego, że mam gwarancję, że oni nigdy nie skrzywdzą, jednak... są myśli o których się nie mówi.


Pięćdziesiąta opublikowana notka na tym blogu, zmiana wyglądu strony, początek nowego tygodnia. Ależ się nam wszystko pięknie ułożyło. Leżę sobie na łóżku, piszę moje bezsensowne bzdety i myślę.
Zastanawiam się jak wyjdzie z Magnificonem, jaki jutro będzie dzień, co zrobię gdy zobaczę niektóre osoby...
Dzisiaj jest przykład dnia z mottem "Kurwa, nie poddam się. Będzie dobry humor za wszelką cenę."
O dziwo mi to wyszło. Mimo spóźnienia się na historię, dostania jedynki z tego przedmiotu, kolejnej z zadań z stechiometrii z chemii. Ach, jakże pięknie to brzmi. Z drugiej strony Ewa miała urodziny, dostałam czekoladę, wysłuchałam narzekań bibliotekarek jak to one muszą wszystko robić, napisałam sprawdzian z francuskiego i poszłam na ułomny angielski. How sweet.
Przyszłam do domu, położyłam się na łóżko i usnęłam... jak zwykle chore sny przyszły do mej głowy. Rano śniła mi się ma Kochanka. Jakiś typ ją gonił z tasakiem, a wszystko w animcowej otoczce.
Teraz Misiek, jego ojciec, moi rodzice... w ogóle cały misz masz. Ale to w końcu moje zbereźne łóżko. Różne rzeczy się wywodzą z tego miejsca. Tak, zdaję sobie sprawę, że to trochę dziwnie brzmi.


Chce jeża. Czy Ty chcesz być pigmejem? Tak... Chce być pigwą.- by Pralka and me w sklepie zoologicznym.


Siedząc na ławce obserwuje świat. Ludzi pędzących do wyznaczonych celów, dzieci wracające ze szkoły, poddenerwowanych kierowców, którzy jak najprędzej chcą się znaleźć w domu. Szara codzienność. Gdzie kolor? Gdzie wolny czas? Gdzie radość z każdego nowo postawionego kroku? Gdzie pozytywne myślenie?Wiatr plącze me włosy, każe tańczyć im w rytm swojej melodii. To samo robi z liśćmi i biegnie do wymodelowanych fryzur kobiet idących ulicą. Ze złością opatulają się chustami, nie chcą się zabawić z przyrodą, straciły tą miłość już dawno temu.
Spotyka się dwóch znajomych, uściśnięcie dłoni, szczere uśmiechy, wymienienie się paroma zdaniami, które kończą słowa "zdzwonimy się". Czego nie teraz? Czemu nie pójdą na kawę w swoim towarzystwie i nie porozmawiają o dzisiejszym dniu? Powiedzą brak czasu, bo trzeba iść na zajęcia, bo po pracy się jest zmęczonym. No fakt, na co komu przyjaciele i znajomości. Samemu łatwiej, prościej.
Przecież po jakiego marnować cenne chwile życia na przyjemności i wyjścia w gronie, które zawsze jest w stanie poprawić humor i pomoże dostrzec zalety.
Mam ochotę wstać, zerwać tą szarość z tego świata i za pomocą kredek dodać koloru, a w szczególności życzliwości i uśmiechu.

Nadchodzi czas udania się do krainy Morfeusza. Książki nietknięte, dookoła porozrzucane jakby tornado przez pokój przeszło. Tak naprawdę mało kto wie, że tak ma być, że każda książka ma cel i czas w tym pokoju. Są największą wartością, zaletą mej osoby. Niektórzy powiedzą, że czytam bzdury, jednak ja uważam, że z każdego zbioru słów można wynieść coś, co pomoże nam lepiej wyłapywać piękno kolejnego dnia.

Smutek, radość, wszystko się ze sobą wiąże. Jak to jest, że płaczemy poprzez uśmiech, sprawiamy wrażenie szczęśliwych czując okropny ból w środku? Zakładamy maskę obojętności, wysilamy się pokazując tylko mocne strony, udając, że nie mamy słabości. Niestety... brak umiejętności przyznania się do własnych boleści osłabia najbardziej.
Niryoku gomene. To co zrobiłam, to co robię... wiem, że zraniłam. Powiedz mi jedynie, czy byłabym w stanie dłużej wytrzymać? Nie. Nigdy nie byłam osobą cierpliwą, nie potrafię Cię wziąć za rękę i prowadzić przez życie. To nie moja działa. Nie umiem tego zrobić, gdyż sama ze sobą mam trudności. Wpadłam w sytuację z podwójnym dnem po raz drugi. Nie ma tutaj usprawiedliwienia, nie ma recepty... Po prostu się nie złość, nie daj się emocjom. Jesteś człowiekiem, który sobie poradzi. Wartościową osobą z sercem na właściwym miejscu.

Arigatou dla Kotka, który zawsze jest gotów wysłuchać i zarzucić jakąś radą. Czasami zwykle słowo przytul w gwiazdkach sprawia, że się lepiej czuję. Jesteś wielki ;*

Ciemna noc otula świat za oknem.
Zniknęła szarość, zniknęły pośrednie kolory.
Czerń, granat - jedynie to pozostało.
Zasłoniło cały brudny świat,
Wykończony przez ludzi.
Czas na regenerację.
Czas na nowy świt, nowe nadzieję.

___________________________________

Towarzyszące:

Odgłos przejeżdżających samochodów

Otworzone okno konwersacji z Yuuf i Nirem

XLIX - Dzień XXVIII "Ktoś, kto odmienił moje życie"

"Ja będę obok, kiedy nikogo nie będzie i pomyślisz, że nikomu nie zależy, kiedy cały świat opowie się przeciwko Tobie i poczujesz się osamotniony, ja będę obok.. Będę obok, kiedy wszystkiego czego będziesz potrzebował, to ktoś, kto otrze Twoje łzy, kiedy Twoje serce będzie tak bolało, że nie będziesz mógł oddychać,kiedy będziesz chciał już tylko położyć się i umrzeć, ja będę obok.. Będę, gdy zaczniesz płakać słysząc smutną piosenkę, kiedy łzy nie będą chciały przestać płynąć, ja będę obok.. Więc widzisz, będę z Tobą aż do końca, to jest obietnica, którą daję Ci..."

Obiecała sobie, że odpuści, że nie odezwie się aż sam nie pokaże, że mu zależy. Tym bardziej po tej sztucznej wiadomości. Jest jedyną rzeczą, która ją martwi, która leży jej na sercu... Telefon milczy, kusi by zadzwonić, nie wytrzymuje... chwyta go i wsłuchuje się w sygnał oczekującego połączenia. Odebrał, jego głos jest jak szpila wbita w ciało, mówi, że jest w miarę, szkoda, że to nie brzmi ani w jednej dziesiątej prawdziwie.
Jej oczy najchętniej wyprodukowały by tysiąc łez, czuje dystans, boi się go. Wie, że trzeba przeczekać, ale jednak... Chce być przy nim trwać, nie dać się prowokować swoim humorkom. Jak na razie się jej to udaje, ma nadzieję.


Wiadomość. Skype, pierwsza Kochanka. Powrót myśli, przesłuchanie białego misia, jej śpiewu. Jak tego brakuje, jak takie gesty wzmagają tęsknotę za ludźmi, których się kochało, których nadal się kocha. Ta sytuacja jest czymś, czego nie umiem sobie wybaczyć, czymś, za czym będę gonić do końca.

Odmiana życia, zwroty... Jakieś trudne są te tematy na moją głowę.
Aki, Eklerka czy jak ją tutaj zwę. Pierwszy zwrot, pomoc w wydostaniu się na prostą, wpełznięcie do społeczności, pokochanie i poczucie znaczenia przyjaźni. Naprowadziła mnie, pokazała moje wady i zalety, wierzyła we mnie...
Yuuf... tak, odmieniłaś, pokazałaś, że mogę znowu wierzyć, że można liczyć na ludzi i czuć coś bezwarunkowo do osoby, która jest tak wyjątkowa, można rzec charakterystyczna. Zarzucisz mi zmyślanie, ale ja od zawsze tak myślałam. Dodać można tu jeszcze wiele słów, lecz one nic nie zmienią. To wystarczy.
Te osoby mnie kopnęły w tyłek, odmieniły życie pojawieniem się w nim. Arigatou.


Sobota. Minął ciężki okres depresyjny, sama nie wiem co mi się działo. Przeżyłam szkołę, uśmiałam się do łez w piątek na angielskim, jest... dobrze. Nie, jest cudownie. Szkoda, że tego aż tak nie widać, gdy mam zły humor. Cóż.. mogę jedynie dziękować za wszystko co mam.
Dzisiejszy dzień można rzec, że mnie zaskoczył. Rano smsy od Smita, z którym już tak dawno nie pisałam. Miła odmiana, miłe wspomnienia, chociaż to kolejna zdołowana osoba w moim otoczeniu. A ja jak zwykle nie umiem pomóc... chciałabym być aniołkiem, który potrafi wlewać nadzieje w serca ludzkie. Ja i anioł... dobre sobie, ale pomarzyć można.
Rozmowy ze Stankiem, Kalim, Tatą... I ten w kółko powtarzający się Biały Miś.

Kolejne z serii "wszystko, co wynajdę":
~~Deska <3
Aishiteru ;*
 

~~mój obiecany obrazek dla Miśka... robiłam to o 5 nad ranem x.x wiem, uderzyłam się w główkę jak byłam mała T^T

Jutro niedziela, czas nauki, który z pewnością spędzę na skypcu grając w chińczyka - jestem przewidywalna.
We wtorek wyjazd do Krakowa, wykłady sama nie wiem o czym, dalsza część tygodnia, złość na dodatkowy angielski - norma. W piątek znów nieciekawa sytuacja z Miśkiem i tak w kółko. Wbiłam się w rutynę, niedobrze. Ja, która tak kocha być nieprzewidywalna, nieosiągalna...


Sama w domu, tato w pracy, mama u wujka, czeka na mnie chińczyk z Pralką, Smerfetką i Pralką. Szczerze to jakoś nie mam nastroju, sama nie wiem czemu. Wolę rozmawiać z jedną osobą, ale ja to ja. Przejdzie mi, jak zwykle. Dzisiaj krócej, ale ujęłam tutaj wszystko, co chciałam.


Wpatrujemy się w niebo,
Widzimy płynące chmury,
Przypominają mi przemijający czas.
Lecz my nie przemijamy,
Idziemy razem...
Kroczymy ku nowej przyszłości.

_________________________

Towarzyskie:

Biały Miś
rozmowy
sok pomarańczowy