XVII "I'll be watching You..."

"Istnieją dwa powody, które nie pozwalają ludziom spełnić swoich marzeń. Najczęściej po prostu uważają je za nierealne. A czasem na skutek nagłej zmiany losu pojmują, że spełnienie marzeń staje się możliwe w chwili, gdy się tego najmniej spodziewają. Wtedy jednak budzi się w nich strach przed wejściem na ścieżkę, która prowadzi w nieznane, strach przed życiem rzucającym nowe wyzwania, strach przed utratą na zawsze tego, do czego przywykli." Paulo Coelho

Siedzę zapatrzona w książkę do angielskiego. Modlę się nad nią już od dłuższego czasu, lecz nic nie przychodzi mi do głowy. Kompletna pustka. Dziwne, na niczym się dzisiaj nie mogę skupić, nie mam pojęcia co się dzieje.
Od rana mam masakryczną głupawkę, śmieje się, skaczę, a zero cukru we krwi. Oczywiście jeśli chodzi o batony.
Popijam mój ukochany pomarańczowy soczek, wsłuchuję się w głos Bona Joviego i myślę. Rozmyślam o tym, co się wydarzyło, co powinnam zrobić i, że zaraz mi padnie bateria w laptopie.


Stoję na korytarzu, recytuje opowiadanie koleżanki. Tak, z głupawki. W sercu jest nadzieja, że mnie zauważy, że akurat przejdzie, pójdzie coś załatwić. Robię z siebie idiotkę, ale nigdy mi to nie przeszkadzało w takim stopniu jak teraz. Nie mam czasu zastanawiać się nad powodami, śmieję się, ona ze mną, obroty, wygibasy... Tak, ja rzekomo jestem normalna.

Uśmiecham się sama do siebie, uwielbiam takie momenty. One zostają w pamięci na długo. Nikt nigdy nie będzie w stanie wytrzeć ich swoją gumką. A chętnych co niemiara, tylko że zastąpią te wspomnienia dużo gorszymi, bolesnymi, kującymi. Wzdycham. Chyba zaczynam się od tego uzależniać. Tak, jak od tulenia. Wciąż nie mogę wierzyć w to, że wszystko się zaczyna kręcić. Ludzie, szkoła, zajęcia. Jest pięknie. No prawie, bo przecież tak za bosko nigdy być nie może, nieprawdaż?


Skulona w pokoju płaczę przy płomieniu świecy. Przez takty muzyki słychać krzyki, ból dla uszu. Jakby nie mogło być normalnie, jakby nie mogli stworzyć normalnej rodziny. Trzask... coś się zniszczyło, nawet nie chcę tego widzieć. Strach jest paraliżujący, ale muszę zobaczyć co się stało. Powoli wstaje, idę korytarzem i widzę pełno wody na łóżku, stłuczona szyba w drzwiach, krew płynąca z ręki. Nie, to za wiele nawet jak dla mnie. Wracam do swojego kąta, staram się usnąć z bólem i przerażeniem wypisanym na twarzy. Nie chcę, boję się. Przecież ludzie są nieobliczalni.
Ten dom straszy, nie daje ukojenia.


Odchylam głowę do tyłu, łzy kręcą się w oku od samego wspomnienia tamtej sytuacji. Staram się przywołać coś weselszego. Wczorajsza rozmowa, tak krótka, dająca tak wiele nadziei.
I ta odpowiedź na pytanie... Moje serce po tym nie wytrzymało, zakochało się w tym zdaniu bez opamiętania. Nie interesowało mnie wtedy czy to kiedykolwiek znajdzie spełnienie, czy wróci choć jedno uczucie do mnie. Nic nie jest ważne.
Tylko takie proste słowa, tak banalne, a rozkochają.


bo potem będzie na mnie, że czegoś nie zrobiłeś xD


ja ~~ odpowiedz mi tylko na jedno pytanie... czy wszystko dla Ciebie musi mieć sens?
on~~niee
(...)
on~~ale jak nie ma sensu, to jednak musi dawać coś innego
ja ~~radość i zabawę xD
albo uśmiech na twarzy ;3
on~~tak
on~~niekoniecznie moją, ale tak


To, że wklejam takie urywki tutaj jest wielką zaletą tego bloga.
Dwie osoby mają adres do niego, więc mogę tu pisać o wszystkim. Lekko się uśmiecham. W sumie jakby jakimś cudem się to rozeszło to zawsze można zmienić ustawienia. Aj, jaka wredna jestem.
Jutro wtorek, znienawidzony dzień tygodnia. Geografia, fizyka, chemia. Zabijcie mnie.
Dzisiaj dowiedziałam się boskiej rzeczy.


Patrzę na nią, potem na jej torbę i czytam "Balcon 2010". Zadaje pytanie czy była, odpowiada twierdząco. Okazało się, że obydwie byłyśmy na Magni. Czyli jednak jeździ ktoś ode mnie!
Ucieszyłam się jak małe dziecko. Będę miała kogo dręczyć *-*
Szkoda tylko, że najprawdopodobniej tato mnie nie puści. Zaczyna mnie to wkurzać. Na szczęście szybko odsuwam te myśli i zaczynami dyskusje na temat konwentów.


Życie prowadzi do dziwnych zbiegów okoliczności. Jeśli przestało Ci już na czymś zależeć to okazuje się, że to jest w zasięgu ręki. Jak znów to pokochasz to się wymsknie. Ból, żal, rozpusta.
Miłość jest trudna, egzystencja jest trudna, decyzje są trudne.... lecz wszystko i tak się sprowadza do bezczynnego czekania na koniec, pogodzenia się z losem i trwania przy tym drugim człowieku.
Ktoś kiedyś spytał czy ludzie się zmieniają... owszem. Czasami aż za bardzo.


Pustka w głowie, ciężko na duszy.
Ostatnie takty piosenki nikną pośród ciszy.
Gubisz się, nie wiesz, gdzie się udać, 
Za ciemno dla Ciebie, nie widzisz nic.
Ubrałeś przeciwsłoneczne okulary zamiast różowych.
Nie miałeś racji, pomyliłeś się - teraz cierpisz.
Gdybyś mógł otworzyć swe ramiona,
Zobaczyć, że chcę w nie wpaść, zrozumiałbyś.


Dzień za dniem mija, a Ty dalej swoje,
Nie dopuszczasz do świadomości swojej pomyłki,
Nie pozwolisz sobie pomóc.
A ja czekam, na ten jeden znak i będę,
wczoraj, dzisiaj, jutro.
Jesteś uparty, lecz tym nie wygrasz gry,
Czasami trzeba się cofnąć, aby osiągnąć sukces.
Zapamiętaj to.

__________

Towarzyszące:

The Police - Every breath you take

XVI "Głupota."

"Bo prawda, skarbie, jest taka, że życie jest bez sensu, o ile tego zabraknie. Podróż, podczas której nie zakochamy się bez opamiętania, jest równoznaczna z wegetacją. Ale musisz próbować, bo jeśli nie próbowałaś, to jakbyś nigdy nie żyła naprawdę..."

F. Moccia

Otwieram oczy, znów pora zmierzyć się z tym okrutnym światem. Mimo wszystko dzień zapowiada się znośnie. Szybka wyprawka - ubrania, makijaż, torba, telefon… Tak mam wszystko, mogę iść.
W drodze do szkoły rozmyślam w rytm muzyki płynącej z radia. Co by było gdyby tak nagle człowiek zniknął?

Rzucam się na łóżko, czas zrobić podsumowanie dzisiejszych wyczynów.
Szkoła minęła szybko. Dwie pierwsze lekcje, a raczej tylko druga, bo nauczycielka od historii biegałą po szkole w celu przygotowania sesji historycznej.
Jedyne co z tego pamiętam to straszna nerwica, która dopadła mnie i Myszkę. Pokemony z klasy nawet nie były w stanie zamówić kwiatków na dzień nauczyciela. Tak, rusza mnie to. Do tej pory mam ochotę je posztakować. Zresztą teraz to z przyjemnością bym coś rozwaliła. Dla zabawy.
Mój kochany humor. Przynajmniej sok pomarańczowy przy mnie wiernie trwa na stoliku.
Ciało buntuje się już od siedzenia, ma ochotę poddać się objęciom Morfeusza.

Kolejna strona, kolejny opis uczuć. Pod moimi powiekami pojawiają się obrazy. Subtelne pocałunki, palący dotyk, bliskość, pragnienie. Moja wyobraźnia czasami ponosi aż za bardzo, lecz uwielbiam się w niej zatracać. Zaspokaja mnie. Znów moje myśli wracają do tych pięknych momentów… To łąka, to sypialnia, to spotkanie ze znajomymi, książka kształtuje każdą scene, ja tylko zmieniam główną aktorkę na siebie. By coś poczuć, zrozumieć, pokochać.

Powoli podnoszę się i kieruje do łazienki. Czas na kąpiel, odkręcam gorącą wodę, wsypuje soli do wanny i zatapiam się w oparach odprężenia. Chcę tak pozostać na długie godziny, lecz to przynosi za dużo rozmyślań. Najlepiej mieć w głowie pustkę, prawda? Szkoda, że rzadko kiedy jest to wykonalne.
Po południu miałam pierwsze zajęcia angielskiego. Sądzę, że może tam być ciekawie. Najbardzej chciało mi się śmiać z nauczycielki. Powrót pierwszej, jeszcze tej z poprzedniej dodatkowej szkoły, którą miałam około trzeciej klasy podstawówki.
Pamiętam, że jej nie lubiłam. Może teraz będzie inaczej?
Czas pokaże.
Wzdycham, chłonę owocowy zapach olejków aromatycznych. Czuję się źle, jestem wykończona, boli mnie każda część ciała.
Staram się wytrzymać już tą krótką chwilę. Osuszyć się, nabalsamować ciało, zarzucić szlafrok i wpłynąć pod zimną kołdre, która nagrzeje się pod wpływem ciepła wytwarzanego przez człowieka.
Jedna rzecz dobija… brak kogokolwiek do przytulania. Co noc łapię misia za łapkę i zaciągam ze sobą na łóżko. Mój kochanek, moje zbawienie, moja miłość.
Nawet jak się powie zwykłej książce, iż jest cenna i się ją kocha to ulży na duszy.

Mam sen. Taki realistyczny, taki upragniony. Chciałabym w nim trwać…
Co to, to nie, życie nie pozwoli.
Czuły dotyk, uśmiech na twarzy, szczęście, przepełnione ciepłem serce. Cóż można chcieć więcej?
Ta chwila, która daje mi wszystko. Rozdygotane ciało, przymknięte powieki. Zatracam się… frunę…

Kolejna szaruga, kolejna doba do przeżycia. Niestety nie poprawia mi to humoru, chodzę jak zaklęta. Rozmarzona, spragniona, załamana. Multum odczuć jak na jeden raz… Nie umiem inaczej, gotuję się od środka, palpitacje nie dają mi normalnie funkcjonować. Samotne łzy kręcą się w oku, lecz nie płyną. Wyschają, jakby wiedziały, że nie mogę pozwolić sobie na słabość. Nie teraz…
Znów szukam w sobie sił by na nowo zmierzyć się z rzeczywistością. Nadzieję biorę z natury, koloru drzew.
Maskę usmiechu szyję z porannych promyków słońca.
Humor nadaje mi bieg pod płynnym, rozświetlonym niebem.

Pierwsza w nocy, skończona książka leży porzucona na podłodze, powieki nie chcą się ułożyć do snu. Za wielkie poruszenie słychać w mym sercu, za wiele myśli mam w swojej głowie. Nierozgarnięta, dziecinna, marnująca czas, głupia… najlepsze określniki na moją osobę. Nie wstydzę się tego mówić, za wiele razy to słyszałam. W sumie… lubię to. Akceptacja tych walorów to ciekawy krok w kierunku zagłębienia się w moją filozofię życiową, która jest tak pokręcona, że sama jej nie rozumiem.

Przeszywający ból wdziera się do środka. Chcę krzyczeć, lecz nie mogę. Świat już dawno pogrążył się w mroku. Ja proszę tylko o odrobinę ukojenia, czy to tak wiele?

Chodzę po pokoju tam i z powrotem. Wsłuchuje się w brzmienie muzyki. One ok rock, zespół, który ostatnio kocham. W jednej piosence wyszukuje więcej przesłania, niż w całej encyklopedii.

Jak to było?

Złożoność charakteru ludzkiego jest nie do rozszyfrowania nawet przez uczonego.

Jak wiele rzeczy musimy rozumować poprzez wyobrażenie. Większość tłumaczy się Bogiem, lecz jaki to ma sens? Nigdy go w tym nie widziałam…

Kiedy jest źle to nic nie pomoże… nic oprócz wiary. Wiary w lepszy dzień, nadzieji na uśmiech. Zaczynam tańczyć, ponosi mnie melodia. Zatapiam się, zapalona świeczka nadaje lekką poświatę w spowitym ciemnością pokoju. Nic nie ma, nic nie będzie i nic nie było. Tylko ten moment, ta muzyka, ta istota.

Wiem, napisane bardziej chaotycznie, lecz nic w tym dziwnego. Sama nie wiem o co mi chodzi. Zagłębiać się nie trzeba, głupoty i nic więcej... Liczy się tylko to, w co wierzymy.

__________

Towarzyszące:
One ok rock - Kemuri

noc

XV "Czekanie."

"Z Twojej strony to nie jest miłość, wykalkulowałeś to sobie, zobaczyłeś, że jestem porządną dziewczyną i że będę w sam raz... ale miłość nie na tym polega, rozumiesz? (...)

Minął kolejny dzień. Siedzę przed biurkiem wpatrzona w monitor komputera. Powtarzam sobie w myślach codzienną mantrę “jest dobrze, jest dobrze, jest dobrze…”
Rozmawiam z paroma osobami.
Jak zwykle kłócę się z Bratem o to, czy trzeba mi związku czy nie. Nużące się to robi, a mimo to chcę słuchać. Pragnę się sprzeczać o te głupoty, by wiedzieć, że on we mnie wierzy. Wiem, że tak nie powinnam, odchylam głowę do tyłu i zamykam oczy. Czasami mam ochotę dobić samą siebie. Plotę trzy po trzy, ranię ludzi, a potem się dziwię dlaczego wszyscy mnie unikają. Tak, dziwne.
Wzdycham i wracam do czytania kolejnej lekcji w podręczniku do angielskiego. Nienawidzę tego przedmiotu w szkole. Zabija cały zapał do nauki. Nauczyciele niszczą język.

Idę środkiem korytarza, rozglądam się dookoła w poszukiwaniu jakiejś znajomej twarzy. Nagle podbiega do mnie Gumiś. Patrzę na nią ze zdziwnieniem, uśmiechnięta od ucha do ucha, skacząca.
- Co się stało? - pytam.
- Dwa pokemony się przepisały!
Otworzyłam szeroko oczy. Raj na ziemi. W końcu zrobi się spokój w naszej małej społeczności klasowej.
Dla wyjasnienia - pokemony to boskie panny a’la złamany paznokieć. Niech idą, niech uciekają, niech giną. Przytuliłam dziewczynę ze szczęścia i pognałyśmy do sali lekcyjnej.

Rozmarzyłam się. Znów dopadło mnie pragnienie obecności kogoś. Bliskości, samego dotyku. Chodzę jak naćpana z tego powodu. Ale przecież nie podejdę do niewinnego człowieka na drodze i powiem “hej, mogę się potulić dla polepszenia humoru?”.
Taaa… I tak się na mnie patrzą wszyscy jak na dziwadło. Po co sobie jeszcze trudzić życie?
Wzdycham po raz drugi. Wstaje z krzesła by spoglądnąć przez okno. Promienie zachodzącego słońca oświetlają chłodną ziemię. Jesień, nadchodzi zima.
Mroczne, depresyjne pory roku, w których mój mózg jest najbardziej aktywny na pisanie różnych bzdur. Na przykład takich, które właśnie czytacie.

Przepatrywałam szkolny tłum w poszukiwaniu znajomej twarzy, nie miałam pojęcia co jest na następnej godzinie. Uznałam, że muszę iść na piętro. Powoli ruszyłam z miejsca, zobaczyłam jego. Te piękne oczy, uśmiech na mój widok i krótkie słowo “cześć”. Zdaję sobie sprawę, że to nic nie znaczy. On jest po prostu uprzejmy, mimo to odpowiadam, mam ten promyk szczęścia zamknięty w ciele. Przynajmniej na chwilę.
Krótka chwila, lecz daje materiał napędowy na najbliższe godziny, aż sobie uświadomie jakie moje myśli są nierealne.

Wracam przed monitor. Trzy nieodebrane wiadomości. Darek dałby sobie wreszcie spokój z tym pisaniem. Czy on nie rozumie, że mnie drażni? Nie mam ochoty z nim rozmawiać, z każdą sekundą dobija coraz bardziej. Dzisiaj zdecydował, że spisze swoje życie odkąd wysłał mi pierwszą wiadomość.

Środek wakacji, a mi brakuje pomysłu, co robic dalej. Siedzenie w garażu juz powoli zaczyna mi sie nudzic. Chodzić mi sie nie chce, spać też dlużej już sie nie da. Z reguły nienawidzę zmian. No cóż, może jednak jedna mała nie zaburzy mojego idealnie opracowanego planu.
Następnego dnia(data) pierwszą rzeczą, którą zrobiłem było włączenie komputera. Co by tutaj zrobić? Najpierw wyszukałem przepis na obiad. Znowu musiałem gotować sam. Przeglądając tony obrazków smakowitych dań obudziły się we mnie pierwotne instynkty. Wpadłem na ciekawy pomysł, żeby znaleźć sobie dziewczynę. Postanowiłem na chwile odrzucić zasady i puścić wodze fantazji. Niestety szukanie dziewczyny to proces o wiele bardziej skomplikowany niż tylko odrzucenie zasad. Jestem zbyt leniwy, więc postanowiłem znaleźć kogoś w internecie. Wchodząc na chyba największy w polsce portal z osobami w moim wieku na samej stronie głównej, rzuciło mi się w oczy pewne zdjęcie. Zdjęcie o tyle ciekawe, że osoba na nim wyglądała na kogos, kto posiadając tak piękne usta mógłby wypowiadać z ich pomocą słowa tak piękne, że warto byłoby nawet usiąść i poczekac, aż zabraknie jej oddechu, a potem rozkoszowac sie przez tą krótką chwilę wdechu myślą, która wypowiedziana przez nią byłaby jak ciepły deszcz w upalne lato, albo jak widok tęczy wyłaniającej się spośród ciemnych chmur, albo jak pocałunek na dzień dobry. Postanowiłem zaryzykować. W końcu do stracenia miałem i tak marnowaną część marnego życia. Nie wiedziałem co dokładnie mam napisać. Postanowiłem, że na początku poproszę ją o numer. Chyba co godzinę sprawdzałem pocztę. Gdy zasypiałem około 22, układałem plany spotkań, myślałem nad tym co i jak zrobić, żeby czuła się szczęśliwa, doceniona itp. Itd. 
 W końcu dostałem gg. Nie potrafię opisać, jaki wtedy byłem szczęśliwy. 

To rzekomo dopiero początek, a już się boję reszty. Od razu mówię iż to nie było sprawdzane przeze mnie. Spoglądam przez okno. Jakże szybko w tych dniach Słońce zamienia się na Księżyc... Cudowne, tajemicze, gwieździste niebo. Rzadko kiedykolwiek można zobaczyć głębie nieboskłonu aż tak wyraźnie.

Biegnę, gnam przed siebie by zapomnieć o problemach ciążących mi na barkach, by wymazać z głowy rutynę i wszystko dookoła. Otacza mnie noc, którą przebijają jedynie latarnie. Błoga ciemność, drobne punkty rozsiane gdzieś w górze. Kocham to, dobrze się z tym czuje. Serce bije mi jak szalone, wysiłek nie jest wskazany, lecz lubię to… Czasami po prostu muszę wyjść i polecieć tam, na skraj egzystencji i wycieńczenia.


Tak, znowu mi odbija. Tym razem znów w ten inny sposób, gdzie czuje się okropnie, bez siły na nowy dzień, a z drugiej strony chcę robić wszystko jakby to była ostatnia chwila mojego życia.


Dom Dziecka. Potwornie nie chce mi się iść, a jednak już tu jestem. Ta radość dzieciaków  na mój widok, błysk w oczach, śmiech, zrozumienie. Śmieję się sama do siebie, łapię Małego Misia za rączkę i siadam do nauki. Jak zwykle strasznie topornie mu to idzie. Leń jeden. Nie dam się, rozmawiam z nim, dyskutuje, żartuje. Od razu lepsza atmosfera. Chce się żyć. Cieszę się, że przyszłam, że się nie dałam presji “za dużo na dziś”. Wiem, że to nie ma sensu, lecz rozanielona buzia dziecka wynagrodzi wszystko.

Kolejna karta komunikatora… Meg przypomina o książce. Coś tam jej wezmę, potem Stanek jak zwykle mnie rozśmiesza. Co ja bym ostatnio bez niego zrobiła. Znów mam to ciepłe poczucie radości innych osób. Cieszę się. Niestety żadna z tych rozmów nie zawiera tego, co pragnęłabym usłyszeć. Brak słów akceptacji, propozycji szaleństwa. To nie to przeznaczenie, nie ta bajka. Samotna łza kręci się w oku, trzeba czekać wytrwale. Wyłączam komputer, elektronika cholernie uzależnia.
Zapalam sobie liliowe kadzidełko, zatapiam się w miękkiej pościeli. Odpycham naukę na dalszy tor. Jutro dwie lekcje i sesja historyczna. Po południu pierwszy angielski w dodatkowej szkole, ciekawie się zapowiada. Oczywiście jedzonko na długi okres słuchania przygotowane.
Zamykam oczy, głęboko oddycham, gaszę światło. Wracam tam, do mojej krainy utkanej z marzeń sennych I pragnień na jawie.
Jest tam moje szczęście, moje życie, moje ja.

(...) Miłość nie polega na kalkulowaniu, jakby się było w spożywczym. Miłość jest wtedy, kiedy robi się coś szalonego, tak jak ten napis na moście. Ja i ty... Trzy mery nad niebem. Właśnie, to jest miłość."

F.Moccia

~~~~
Chcę pozdrowić wszystkich moich ukochanych.
Dziękuję ;*

__________

Towarzyszące:

20 years old - One Ok Rock

XIV "Strata."

'A o miłości można mówić wtedy, kiedy brak ci tchu, kiedy jest bezrozumna, kiedy odczuwasz brak, kiedy jest pięknie, chociaż nic się nie rymuje, kiedy jest szał... Kiedy już na samą myśl o tym, że mógłbyś  ją ujrzeć u boku innego, przesadziłbyś ocean, rozszarpując po drodze wszystko, co popadnie.'

F. Moccia

Dzisiejszy wpis będzie inny. Mam nadzieje, że się spodoba. Nie będę w nim opisywała swoich przeżyć uczuć czy czegokolwiek. Wszystko wiecie, a po przeczytaniu poniższego tekstu sądzę, że zrozumiecie wszystko co byście chcieli.

~~~~~~

Patrzę przez okno. Płaczę. Otula mnie samotność, której nie znoszę. Od zawsze byłam towarzyską osobą, nie miałam problemów z nawiązaniem nowych znajomości czy jeszcze czegoś innego odnoszącego się do tej kategorii. A teraz? Od tygodnia nie wychodzę z domu, a nikt tego nawet nie zauważył. Na szczęście są wakacje, więc szkoła nie pakuje się z butami do mojego życia.
Ubrana w różową koszulę nocną z rozpuszczonymi, rozczochranymi włosami na głowie, bez makijażu. Tak to ja. Misa.
Całymi dniami siedzę w takim stanie I rozmyślam. O czym? Oczywiście, że o Nim. Ciągle mam go przed oczami, żywego jak przy pierwszym spotkaniu…

Siedziałam na ławce w parku. Książka przed oczami, słuchawki w uszach, słuchałam “It’s gonna be love” Mandy Moore. Wtedy miałam manię na tą piosenkę, teraz nawet nie jestem w stanie jej zanucić.
Przysiadł się na drugim końcu ławki, także z lekturą. Zerknęłam odruchowo - Fredrico Moccia, mój ukochany autor! Miałam w ręce następną część serii. Zauważył to. Moje świecące oczy na widok książki.
- “Tylko ciebie chce“? - zapytał ze zdziwieniem. - Ciekawy dobór literatury. 
Uśmiechnęłam się mimowolnie.
- I kto to mówi. Dopiero “Trzy metry nad niebem”? Coś w tyle jesteś.
- Hmm.. chyba dlatego, że trzeci raz czytam tę książkę.
Przyjrzałam się mu. Zielone jak trawa w promieniach słonecznych oczy, kruczoczarne włosy z grzywką wpadającą do oczodołów, czarny T-shirt i dżinsy. Emanował aurą pewności siebie i tajemniczości… Nie umiałam oderwać wzroku. Dopiero po paru długich (przynajmniej dla mnie) sekundach dotarło do mnie, co powiedział. Trzy razy?
Zdziwiłam się nie na żarty.
- Zaskoczona? Widzę po oczach - uśmiechnął się szemlowsko. - Nawiasem mówiąc, są piękne.
Zarumieniłam się. Wiedziałam to, choć siebie nie widziałam. Odwróciłam głowę i cichutko podziękowałam, gdy znów usłyszałam jego głos.
- Muszę iść, ale mam nadzieję, że jutro znów się spotkamy.
I rzeczywiście tak było. Całkowicie mnie oczarował. Nie byłam w stanie myśleć o niczym ani nikim innym. Liczył się tylko on. Diabelnie przystojny i skryty. 

Wytarłam twarz husteczką, poszłam do łazienki. Spojrzałam w lustro, cofnęłam się z przerażenia. Wyglądałam gorzej od czarownicy, ale to się nie liczy.
Nie miałam już dla kogo się stroić. Nikt mnie nie mobilizował by się ubrać, ćwiczyć czy jeść. Tak, schudłam dobre trzy kilo. Całkiem dużo jak na mnie, lecz nie martwiło mnie to. Znów miałam nawrót wspomnień…

Codziennie spotykaliśmy się w tym samym miejsu. Dyskutowaliśmy o wszystkim - książkach, muzyce, szkole, zainteresowaniach. Czasami poszliśmy na lody czy kawę. Nawet nie zauważyłam jak się w nim zakochałam… To było ot tak. Nigdy nawet przez głowę mi nie przeszło, że taki typ mężczyzny przypadnie mi do gustu.
Cóż… ostateczna pewność miałam jakiś miesiąc po spotkaniu. Przyszedł do mnie do domu, z gitarą w ręcę. Usiadł na podłodze, naprzeciw mnie i zagrał.
Nie znałam tej piosenki, widać było, że sam ją napisał. Nuty, słowa, wokal. Wszystko otuliło mnie jak przytulna puchowa kołdra w zimowy wieczór. Łzy spływały po moich policzkach, wpatrywałam się w Niego jak zahipnotyzowana. Nie liczyło się nic. Tylko on.
Skończył. Odłożył instrument i w tym samym momencie przyciągnął mnie do siebie. Nasze usta złączyły w pocałunku pelnym pożądania, tęsknoty, samotności, szczęścia. Na początku były to zaledwie buziaki, lecz po krótkiej chwili pogłębiły się. Trwaliśmy tak może z parę minut, ale dla mnie to była wieczność. Cudowna wieczność.
Czułam, że lecę, unoszę się nad ziemią jak ptak. Szybuję w przestworzach, wolna, bezpieczna. Wtuliłam się w niego, gdy szepnął do mojego ucha “kocham cię”.

Rozpłakałam się na nowo. A już myślałam, że uda mi się doprowadzić siebie do porządku. W końcu muszę iść na ten cholerny pogrzeb! Nie chcę, lecz to jest ostatnie pożegnanie. Wspólna chwila, która znów mi cię odbierze. Tym razem na zawsze. Złapałam się za głowę i usiadłam na brzegu wanny. Znów mi było słabo, wygrzebałam w szufladzie tabletke przeciwbólową i popiłam wodą z kranu.


Śmierć. Piekielny wypadek drogowy. Winny tylko on. Dlaczego się rzucił pod rozpędzony samochód? Nie wiem. Nie jest dane mi się dowiedzieć. Umarł miesiąc po zdarzeniu. Całe trzydzieści dni leżał w śpiączce, a ja czuwałam przy jego łóżku tyle, na ile mi pozwolono. Czyli prawie przez cały czas.
Miałam nadzieje, modliłam się, paliłam świeczki. Do mojego umysłu nie chciała nawet wpłynąć myśl, że go stracę. Samolubne myślenie. Wiem, ale potrzebowałam go. Dał mi życie, bezpieczeństwo, miłość. Wszystko, czego bezmyślnie szukałam aż do pamiętnego spotkania.
Nie udało się. Odszedł, zmarł, zniknął. Na ileż sposobów można określić samobójstwo. W sumie pośrednio udane, bo męczył się jeszcze długi okres czasu.
Byłam przy nim wtedy. Poczułam ukłucie w sercu. Wiedziałam. Jak maszyna wyszłam z oddziału i udałam się do domu. Do tej pory siedzę starając się przyswoić tą informacje.

Jeszcze raz przedlądnęłam się w lustrze. Wykąpałam się, nałożyłam makijaż, założyłam białą suknię. Nie czarną. Obiecałam mu to. Czerń był kolorem codziennym, biel wyjatkowym. Kazał mi przysiąc, że nie popełnię błędu.
Miał to zaplanowane juz wtedy? Nie… nigdy w to nie uwierzę. To musiał być impuls, nic poza tym.
Wyszłam z domu. Powolnym krokiem udałam się na cmentarz. Zebrał się tam mały tłum. Stanęłam pod rozłożystym dębem i wpatrywałam się w ceremonię. Zwykła, świecka. Przecież on nienawidził katolicyzmu. Zwariowanych fanatyków.

Wiatr rozwiał moje włosy i otulił moją twarz. Nie płakałam. Już nie. To było moje ostatnie pożegnanie, musiałam być silna.
On obiecał mi kiedyś pewną rzecz… że mi pomoże, zatroszczy się o mnie i wyplewi wszystkie problemy.
Zrobił to. Swoją śmiercią sprawił, że zniknęła najmniejsza negatywna myśl. Pozostała nadzieja i miłość. Czyste dwa uczucia, które powinny być najważniejsze dla każdego człowieka.
-Dziękuję ci. Dotrzymałeś swojej obietnicy, szkoda że takim kosztem. - szepnęłam.
Uniosłam głowę, popatrzyłam na słońce kierujące się ku granicy pomiędzy niebem a ziemią. Idealny moment.
Wtedy już wiedziałam. Tak musiało się stać. On tego pragnął, chciał mnie strzec jako anioł stróż, nie człowiek. Odwróciłam się powoli i odeszłam z wiarą w nowy dzień.

~~~~~~

Koniec. Wiem, wiem... spaprałam koniec. Wybaczcie mi. Już późno, może kiedyś to poprawię.

Pozdrawiam wszystkich wytrwałych do końca.

__________
Towarzyszące:
Taylor Swift - White horse

spokój, uśmiech, wewnętrzna harmonia

XIII "Bo gdy skosztujesz..."

"Pomyśl, jak będziemy się czuć nazajutrz. Pomyśl o ile trudniejsze po wspólnie spędzonej nocy będzie udawanie, że nic do siebie nie czujemy przy innych ludziach, nawet jeśli jedyne co zrobimy to zaśniemy obok siebie. To jak wzięcie małej dawki narkotyku... sprawia jedynie, że chce się więcej."

C.  Clare

Hey wam ;*
mamy piękny piątkowy wieczór, cały świat szykuje się do snu, a nawet już śpi.
Ostatnie dni są z jednej strony wyjątkowe, z drugiej ciężkie jak nigdy.
Mam powoli dość ludzi. Te znajomości zawarte w ostatnich miesiącach się posypały, w sumie wyjdzie mi to na lepiej. Wybaczcie, ale chyba wiecie, że przyjaźń przez kabel to wielkie gówno. Pil... nie bierz tego do siebie. Jesteś jedną z ważniejszych osób i tak zostanie. Pamiętaj o tym.
Doszłam dzisiaj do wniosku, że rzekomo tyle ludzi mnie kochało, a wszyscy jednak to robili przez sieć. To jest chore.

W rzeczywistości wszyscy ode mnie uciekają. Eh, życie.
Nie, nie będę narzekała, bo nie jest mi źle. Mam Pila, Smerfetkę, która rozumie każdą moją głupawkę, Madzie, Agatkę i Kamila - zajętego swoją Piękną ;3

Oczywiście, że nie mam mu tego za złe. W końcu znalazł szczęście i tylko to się liczy. Nic więcej. Żyj, baw się, ciesz. Tylko nie próbuj mi wmawiać, że ja też tego potrzebuje. Chcesz żebym rozumiała Twoją sytuację, wybacz nie dane jest mi to robić w taki sposób.
Jak to było? Zostanę starą panną z pieskiem mieszkającą w pięknym domku z ogródkiem.

Zaśnij, zamknij zmęczone oczy swe.

Zapomnij, ugaś ten piekący żar w sercu.
Marz o zapomnianym królestwie utkanym z mgły,

gdzie spełnisz swoje najskrytsze sny.
Nikt Ci nie wmówi, co dobre, co złe,

Wszystko co pragniesz tam znajdzie się.

Melodia duszy wraz z nutami wiatru,

Smak miłości, przyjaźni, radości.

Zaśnij, nie wstawaj już.

Idź do swojego świata, gdzie nikt nie skrzywdzi Cię nigdy już...

Pisanie, kiedyś mnie to koiło. Teraz... sama nie wiem co mnie uspokaja. Za każdym razem jest to co innego, albo tak mi się wydaje, bo opanowałam sztukę wnikania w siebie.
Cisza... tylko to jest dookoła. Nie lubię tego. Muszę mieć chociaż muzykę przy sobie, bo zwariuję.

Chcę, nie chcę. Przyznać się czy nie? Zrobić krok czy trwać w swoich głupich przekonaniach? Do tej pory bywało różnie. Cóż, wszystko wyjdzie z praniu.

Dzisiaj spędziłam dużo czasu ze Smerfetką. Dziękuję Ci za ten piękny dzień ;* Musimy jeszcze pośpiewać XD czekolada czeka u mnie w torbie, co z tego, że droga... ale jaka dobra *-*

Jutro angielski, od środy zajęcia w szkole językowej. Zapowiada się kreatywnie. Przynajmniej nie będę miała czasu na rozmyślanie nad głupotami.

Kończę.
Pozdrawiam wszystkich wymienionych w notce ;*
Paa <3

_____________

Towarzyszące:

Mandy Moore - It's gonna be love

uśmiech, zaspokojenie, lekka pustka

XII "Love me for who I am."

Sometimes its hard to love me 

Sometimes its hard to love you too 
I know its hard believing 

Ironia losu.
Wiele osób pociągnęłam ku temu, by pisali swoje strony. Tak jak ja się zaraziłam od pewnej wspaniałej osóbki - Wiktorii.
Wtedy było pięknie, wolność słowa, bez krytyki. Teraz jest inaczej, wiem, że spytacie dlaczego tak uważam. Przecież powinno być lepiej, nieprawdaż?
Otóż nie. Zaufałam, a teraz wmawiane jest mi jojczenie na w tym miejscu, czepianie się do każdego słówka, złe interpretowanie. W końcu od tego są blogi.
Lecz nie będę gdybała nad tym dłużej, gdyż to nie ma najmniejszego sensu. Powoli przestaje się przejmować - wszystkim. Wracają moje książki, moja miłość. Cieszę się z tego. One zawsze pozwalają udać się w świat zapomnienia, zostawiają niedosyt. Coś pięknego. Polecam każdemu ;)


Ostatnimi czasy nic ciekawego się nie wydarzyło, jak to powtarzam każdemu - jeszcze chodzę, to znaczy, że żyje, co jest chyba dobre. Nawet nie pamiętam kiedy pisałam ostatniego posta x.x
To się nazywa prawdziwa skleroza.

Wiem jedno... w piątek mi strasznie odbiło. Skakałam, tańczyłam, śpiewałam, zachowywałam się jak słodka idiotka. Aż ludzie ode mnie uciekali o.O
Wieczorem rozmawiałam długo ze Stankiem

Wybaczcie, za odejście od standardowego szablonu wpisu, ale ja muszę umieścić tu tą rozmowę. Ona mnie zabija...

10/1/2010 10:12:48 PM :: *Kita

ja tu PARK JURAJSKI oglądałam XD

10/1/2010 10:12:53 PM :: Stanek

schowalem sie za kablem i mnie nie widac !

10/1/2010 10:12:57 PM :: *Kita

i to 3 część! xD

10/1/2010 10:13:04 PM :: *Kita

a ja za talarkiem *-*

10/1/2010 10:13:11 PM :: Stanek

milego :D

10/1/2010 10:13:14 PM :: *Kita

takim od krakowskiego lajkonika xD

10/1/2010 10:13:21 PM :: Stanek

o !

10/1/2010 10:13:25 PM :: Stanek

dobra jestes XD

10/1/2010 10:13:51 PM :: *Kita

no ba <3

10/1/2010 10:13:56 PM :: *Kita

mam wtyki xD

10/1/2010 10:14:17 PM :: Stanek

albo sie zakopalas pod talarkami XD

10/1/2010 10:14:31 PM :: *Kita

prościej wyjść na balkon XD

10/1/2010 10:14:49 PM :: Stanek

ale na balkonie cie zobacza ptaki XD

(...)

10/1/2010 10:54:02 PM :: *Kita

zjadłabym go xD

10/1/2010 10:54:05 PM :: Stanek

heh

10/1/2010 10:54:07 PM :: Stanek

XD

10/1/2010 10:54:11 PM :: *Kita

ale on przede mną ucieka XDDD

10/1/2010 10:54:14 PM :: Stanek

to moze zagadaj do niego?? XD

10/1/2010 10:54:16 PM :: Stanek

aha

10/1/2010 10:54:18 PM :: Stanek

XDXDXD

10/1/2010 10:54:24 PM :: *Kita

gaadam xD

10/1/2010 10:54:32 PM :: Stanek

to przybij go do sciany XD

10/1/2010 10:54:38 PM :: Stanek

i sie z nim umow :P

10/1/2010 10:54:38 PM :: *Kita

OKE xD

10/1/2010 10:54:41 PM :: *Kita

zapamiętam xDDD

10/1/2010 10:54:43 PM :: *Kita

zrobie to <3

10/1/2010 10:54:48 PM :: Stanek

dawaj XD

10/1/2010 10:54:49 PM :: *Kita

masz boskie pomysły xdDDdD

10/1/2010 10:54:58 PM :: *Kita

kupię tylko gwoździe xD

10/1/2010 10:54:59 PM :: Stanek

jakies trzeba miec XD

(...)

10/1/2010 11:30:01 PM :: *Kita

mrau <33

10/1/2010 11:30:07 PM :: *Kita

mój Ty pączuszku <3

10/1/2010 11:30:25 PM :: Stanek

ah pantero ! XD

10/1/2010 11:30:59 PM :: *Kita

ajjjj..... Bocianku <3

10/1/2010 11:31:17 PM :: Stanek

muminku :P

10/1/2010 11:31:44 PM :: *Kita

gumisiu ;3

10/1/2010 11:31:59 PM :: Stanek

dzieci lubia misie misie lubia dzieci

10/1/2010 11:32:02 PM :: Stanek

pedobear!!

10/1/2010 11:32:03 PM :: Stanek

XD

10/1/2010 11:32:49 PM :: *Kita

ZOZOLE xD

10/1/2010 11:32:53 PM :: *Kita

a ja wolę moją mamę..

10/1/2010 11:32:56 PM :: *Kita

a ja wole zozole

10/1/2010 11:33:03 PM :: *Kita

a ja wolę teletubisie xD

10/1/2010 11:33:14 PM :: Stanek

mame??XD

10/1/2010 11:33:23 PM :: Stanek

mama muminka? XD

10/1/2010 11:34:09 PM :: *Kita

Włóczykij *-*

10/1/2010 11:34:22 PM :: Stanek

BUKA!!

Dobra. Teraz znacie już najczarniejsze zakamarki mojego umysłu. Tak, znów mi zaczyna odbijać. Cieszę się z tego, bo pewnie od jutra znów stracę mój humor.
Nie wiem czemu... tak po prostu jest.

Może to dlatego, że ludzi mi brakuje. Ale do cholery mam ich tyle koło siebie, ale jednak.... oni nie są moi. Jeśli wiecie o co mi chodzi. Nie interpretujcie tego za bardzo, bo mnie znów zdenerwujecie.

Zgubiłam sens tej notki. Czyli w sumie nic nowego >.>
Od zawsze gadam bez sensu, ale to jest piękne, ne?

Taaak.... ja też tak uważam.
Mam ochotę na orzechową latte. Muszę kogoś wyciągnąć. Tylko kogo? T^T
Wszyscy są zajęci.

Eh... znów mi się zrobiło smutno. Tak, mam humory jak kobieta w ciąży i nic nie jestem w stanie na to poradzić.
Cieszę się ze wszystkiego, życia, szczęścia innych, uśmiechu, nowego dnia, lecz jednocześnie czuję jakby mnie zakopywali.

W tle leci smętna melodia, pobudza szare komórki do rozmyślań.

Plecy bolą od długiego przesiadywania przed monitorem,

Światło mruga by w nieprzeniknionej ciemności dać namiastkę jasności.

Kubek po gorzkiej herbacie stoi błagając o wodę.

Tak, to jest najczystszy przykład mej głupoty. Muszę od mamy jeszcze wziąć pieniądze na jutro. Idę kupić kolejną książkę do przeczytania. Czytać, czytać, czytać.... muszę nasycić mój głód.

Strasznie spodobał mi się ten obrazek. Jestem chora na anioły, ale to już chyba wiecie.

Jest w nich jakaś tajemnica, piękno, w które pragnę się zagłębić. Kolejna rzecz odciągająca mnie od rzeczywistości. Tego szukam, tego pragnę. Zatrzymać swój własny świat. Egzystować w nim, uśmiechać się, czuć.

Pozdrowienia dla:
*Stanka
*Pila
*Kamila

__________________

Towarzyszące:
Miley Cyrus - When  I Look At You
smutek, uśmiech, rutyna