Oczyszczenie

01.06.
W końcu pasowaloby coś napisać... I oto jestem. Aktualnie jestem u babci i pisze na tablice, bo o dziwo mnie nie irytuje. Fajna to zabawka, ale dzisiejszy dzień mógłby przejść do tych... O których sie nie mówi, których sie nie chce pamiętać. Siedzę na krześle i patrzę na babcie - sześćdziesiąt lat, sześć lat choroby, nowotworu, który na naszych oczach wyniszcza jej ciało. To jest straszne, nie chciałabym aby ktokolwiek był aktualnie na tym miejscu, nie... Na miejscu mamy. To jest tylko bezsensowne czekanie aż wytwór fantazji, czarna smierć przyjdzie po babcie. Boli mnie myślenie o tym, ale muszę sobie radzić jakoś z nerwami. Wszystko sie we mnie kumuluje, nie rozumiem siebie. Pierwszy czerwca, dzień dziecka, którego w ogóle nie czuje. Chociaż nie! Nasza wychowawczyni kupiła nam lizaczki *.* Tak, wiem, możecie sie śmiać ale człowiek w wieku przedosiemnastkowym już nie liczy ma wypasione prezenty. Jednakże ja i tak przy kuzynostwie korzystalam z uprzejmości rodzinki dość długo. Jakby były jakieś błędy językowe to mi wybaczcie ale pisze szybciej niż zwykle na dotyku i nie chce mi sie patrzyc co słownik robi ze słowami, które napisze. Babcia już nie jeczy, widać morfiny dała jej chwilowe ukojenie, czyli to, o co tak bałaganie prosiła. Ja dalej siedzę w niezmienionej pozycji i czekam na pizzę. Oczywiście moja ukochana z kurczakiem, kukurydza i ananasem. Jestem tak wszystkim przytoczona ze nawet nie chce mi sie odpisać Batonowi. Hah, bo wy nie jesteście na czasie. Pan M. zniknął z mego zużycia uczuciowego. W ogóle dużo sie stało w moim skromnym życiu. Bloga będę pisała teraz inaczej, stwierdziłem, ze nie będę go przenosić, gdyż to mój swiat, do którego zawsze mogę w jakimś stopniu uciec. Mam nadzieje, ze tchne w te stronę nowe życie, nie twierdze ze mi sie uda, ale spróbuje. No właśnie na tym sie kończy, gdyż jak sie nie uda to poddaje sie natychmiastowo. Zaczęłam wychodzić z domu, od nowa tańczyć, dopuszczać do siebie ludzi, którzy są dookoła. Ktoś powie wspaniale,nie? I będzie miał racje, ale.... No właśnie - jest to cholerne ale.

22: 40
Zmarła.

02.06.
Nie wiem czy chce być sama czy nie. Boję się zadzwonić do Batona, nie chce obarczać go moimi problemami. Z drugiej strony... od tego go mam. I wiedz co tu robić.
Zimno mi, cholernie mi zimno.
W piersi czuję straszny ucisk, jakbym się dusiła, nie mogę się go pozbyć. Serce mi kołacze, a ręce nie mają siły. Dlaczego tak jest? Gubię się.

Napiszę wkrótce.... Pa.

LXIII "Lista bólów..."

Od paru dni mam ochotę coś napisać. Nie mam pojęcia, czy znów nie skończę wpisu w połowie myśli, gdyż się pogubię we własnych odczuciach.

1. Wróciłam dzisiaj do domu z płaczem... dlaczego? Bo nie potrafię zaakceptować siebie. Zadaje sobie w kółko pytania czemu nie mogę ubrać dziewczęcej słodkiej sukienki, szpilek, koszuli z jakimś dodatkiem, prostej tuniki... Moja sylwetka zaletą czy raczej skazą? Może w przyszłości będzie lepiej, bo będę mogła ubierać się elegancko i nie będzie problemu. A teraz? Chce szpilki, ale te się mamie nie podobają, ja stwierdzam, że nie będę chodzić, bo nigdy nie miałam takich butów i się kółko zamyka. Jeden z przykładów. Mierzyłam dzisiaj wiele rzeczy, ale co z tego? Wyszłam ze sklepu z płaczem... dlaczego inni mogą, a ja nie? Nienawidzę siebie.

2. Ludzie ciągle pytają się o moją przyszłość... co ja do cholery mam im opowiadać jak nie wiem? Matura, studia... Nic, pustka w głowie. Przeraża mnie to, przeraża mnie dorastanie. Nie chce. Moim marzeniem jest się zatrzymać, umrzeć w tym pokoju, nie iść dalej. Nie musieć podejmować decyzji, które w większości są złe. Nie nadaje się na samodzielność. Chcę od niej uciec. Doprowadza mnie to do takiej histerii iż często myślę o tym jak jestem chora, jak umieram, jak ulegam wypadkowi. Wyobrażam sobie jak obchodzi to poszczególne osoby, o tym jak szybko zapominają. O była tam jakaś taka, ale nic nie wywarła na moim życiu, jest tak samo jak było. Okropne. Nie życzę nikomu takich myśli. Śmieszne jest to, że pomagam ludziom, gdy się dołują skoro sama sobie ze sobą nie radzę. I być tu mądrym.

3. Kłóciłam się z przyjaciółką o piosenkę. Tak, możecie sobie pomyśleć, że jestem popierdzielona, wiem, że jestem. Pytanie czy ona wie dlaczego tak walczyłam o tę piosenkę... wygrałam spór, jej zdaniem. Osobiście uważam inaczej. Dostałam kiedyś od niej dwa nagrania, które ucieszyły mnie jak małe dziecko bawiące się w śniegu. Nie dlatego, że były dobre... To też. Byłam szczęśliwa, że się przede mną otwiera, że ... że może być lepiej. A tutaj znów zamknięcie, drażnienie się ze mną... Zaczęłam być wściekła. I zaczynają się schody, powiedzieć co się czuje i narazić się na kolejną utratę przyjaźni czy się zamknąć i ją mieć. Zaczęłam się zastanawiać, czy to nie jest coś na zasadzie "jeśli kochasz to daj odejść". I chyba będę musiała tak postąpić, usunąć się. Nigdy nie będę w stanie do niej dotrzeć. Nie jest mi to dane. Tyle czasu i nic, cała praca na nic. Ona się troszkę zmieniła, lecz to nie moja zasługa, to co ją napędza to nie ta przyjaźń. Ta linia jej podcina skrzydła. Heh... I to jest miłość bezinteresowna do człowieka, a może się mylę. Ja już nic nie wiem.

4. Leżę w łóżku narkotyzując się piosenką... Piękna jest. Już nie mam siły płakać, krzyczeć, uśmiechać się. Nie chcę z nikim rozmawiać. Chcę zatopić się w muzyce i zasnąć. Nie wiedzieć co się dzieje, nie przejmować się. Chcę żeby mięśnie nie bolały, chcę nie mieć więcej zawrotów głowy, chcę już nigdy nikogo nie zawieść, chcę nie robić problemu sobą, chce aby moje serce się uspokoiło, a ciało cięgle nie pociło, choć jest zimne. Chcę aby opuściły mnie nerwy, chcę funkcjonować normalnie bez leków. Czy po drugiej stronie jest lepiej? Co tam czeka? Bóg, który mnie osądzi? Kolejne wcielenie? Zanik duszy? Śmieszne... miałam dość płaczu, a klikając w klawisze łzy same płyną z mych oczu.

Tyle się ma w głowie, gdy zaczyna się wpis. Po parunastu zdaniach w głowie zostaje pustka, a człowiek jest w stanie jedynie patrzeć w ścianę. Nie ma na niej nic ciekawego, tak nawiasem mówiąc. Przynajmniej jest w ładnym kolorze - takim wrzosowym, choć dla mnie to jasny fiolet. Gryzę paznokcie... Znów.

Wracam do niszczenia mózgu Dr House'm. Jestem na końcówce trzeciego sezonu. Życzcie mi wytrwałości i czasu w dotrwaniu do ósmego. Baj ~~

LXVII "Szkoła vs. korepetycje"

Czy mogę przestać chodzić do szkoły i zacząć uczyć się prywatnie? Zero stresu, zero znienawidzonych społeczności klasowych, zero nierozumienia czegokolwiek... Minusem jest jedynie brak znajomych, paru ludków, do których można poszczerzyć ząbki. Zgadzam się z tym, ale co jeśli się tego nie ma? Zostaje dobijająca samotność i patrzenie na radosne minki grupek chodzących po całym budynku. Łza zakręci się w oku i człowiek nie marzy o niczym innym niż siąść w ciemnym kącie i zacząć płakać. Precz z myśleniem, że to nic nie pomoże, na pewno człowiekowi ulży. Choć tyle.
Jednakże pragnienie wraca... pragnienie bliskości osoby, z którą można nałogowo oglądać filmy wieczorami. Osoby, z którą nawet odrabianie lekcji i nauka byłaby fajna. Osoby, której nie ma...
Wbrew jakimkolwiek pozorom nawet najukochańszy facet nie jest w stanie zastąpić przyjaciółki. Co ja plotę, oczywiście, że jest, tylko... Właśnie, pieprzone tylko w moim przypadku. Jak to jest, że wszyscy, z którymi się dogaduje, wszyscy, których znam są daleko? I wracamy do tematu odległości. Ona doskwiera niemiłosiernie. Przez nią nie mogę sobie zagrzać miejsca w żadnym gronie.
W tym roku stałam się wręcz aspołeczna. Skąd wniosek? Nie mam ochoty rozmawiać z ludźmi, angażować się w różne akcje wolontariatu czy jeździć na wyjazdy. Jedynie bym leżała w łóżku i objadała się słodyczami.
Drażni mnie polskie nauczanie, wszystko, co umiem to z korepetycji. Aktualnie udaję się do szkoły aby odhaczyć obecność i przesiedzieć starając się nie wpaść w czarną dziurę bełkotu nauczyciela. Rodzi się pytanie... po co w takim razie placówka, która ma uczyć skoro nie uczy?
A wracając do początku wpisu... Tak, można przejść na nauczanie prywatne, ale i tak trzeba być zapisanym do danej szkoły i ich nauczyciele będą nas uczyli, bądź rodzice. Nie mam zamiaru rozdrabniać się nad tymi opcjami, sądzę jedynie, że w drugiej klasie liceum, na półmetku nauki w szkole ponadgimnazjalnej już nie warto tym zawracać sobie głowy. Przepisać się? Gdzieś indziej będzie lepiej? Wątpię... aktualnie szkoda zachodu na cokolwiek. Chociaż znam parę osób, które to robiły.
Czas na błędy, poszukiwanie własnego "JA" i zmienianie zdania sto pięćdziesiąt razy. Tylko dlaczego wszyscy tak krzywo na ciebie patrzę, gdy nie wiesz co chcesz zrobić ze swoją przyszłością? Czemu w wieku siedemnastu, osiemnastu lat mam mieć zaplanowane całe życie? To jest chore. Wymagają od nas tego, czego sami nie byli w stanie osiągnąć. Jedna osoba ze zdrowym podejściem na dwadzieścia, które doprowadzają do histerii, depresji. Żeby żyć w dzisiejszym świecie naprawdę trzeba mieć silną psychikę, no zawsze zostaje psychiatryk. Popaprane wyjście, wiem.

Właśnie słucham piosenki, którą mój znajmy okrzyknął za najlepszą jaką do tej pory słyszał... Hmm... Po głębszym czy tam płytszym namyśle stwierdzam, że jest ciekawa. Już podaję link do odsłuchania.

Cóż więcej mogę dodać. Jedynie życzyć szczęścia. Trzymajcie się jakoś.

LXVI "Never too late? Is it a big lie?"

Kolejna łza spada na zeszyt znajdujący się na biurku. Wpatrzona w monitor słucham głośnej muzyki. Chcę by mnie wypełniła, zalała moją czaszkę bym mogła zapomnieć. Zastanawiam się jak można na dobre zerwać z przeszłością i chcieć naprawić teraźniejsze złe czyny. Mam ochotę odpuścić i uciec, gdyż wydaje mi się, że nie dam sobie rady, albo wróci wszystko do poprzedniego stanu. Nie przeżyję tego znowu.

Zaczynam znów gryźć paznokcie, teraz już wiem, że po prostu nie chce się tego oduczyć albo robię to podświadomie. Jest to jakiś czynnik, który pozwala mi przetrwać. Ciężko to wytłumaczyć. Po prostu muszę i tyle.

Mam problem ze sobą... Mam problem między tym, co powinnam, a tym co chcę. Nie, to się łączy, więc trudność znika. Skoro tak, to gdzie ją widzę? Ciągle sprzeczam się z Miśkiem, wymagam od niego sama nie wiem czego. Jestem piekielnie zazdrosna, chcę go zamknąć w klatce i nie puszczać, z drugiej strony chcę by był taki jak przy tej rozmowie, gdzie wszystko się zaczęło. Z kolei nie chce go zmieniać. I znajdź tu człowieku złoty środek. Zamiast pocieszać - dołuje. Zamiast kochać i podsycać ogień - biorę wiadro wody i przybijam do gruntu. Serce wariuje, mózg rozdziera głowę... Co robić, co robić... Najzabawniejsze jest to, że wystarczy kochać. Piękne, prawda?
Troszkę sprzeczki, troszkę muzyki i w trakcie paru zdań całkowicie się uspokoiłam.
Piszę bez celu i bez większego związku, nie musicie mi tego mówić, jestem tego absolutnie świadoma. Jednak po to mam tą stronę. Będę to powtarzała w kółko, gdyż wiem, że niektórzy ludzie mogą tego nie zrozumieć.

Weszłam w nowy rok z uśmiechem na twarzy. Jak to było... "Całuj mnie od 23.59 do 00.01 - będzie to najpiękniejszy koniec starego roku i najpiękniejszy początek nowego". Udało się to zrobić, pewnie dlatego mam tyle siły w sobie.
Zaczęłam grać w końcu na gitarze, pora na spełnianie marzeń~~!
Ach, zaplątałam się, dlatego dzisiaj krótko.
Idę do mojego Misia, gdyż czeka na mój telefon.
Zastanawiam się tylko nad tym, co mu powiem oprócz dwóch czułych słówek... Ech, zapewne to, co mi ślina na język przyniesie ;)
Koniec, zero płaczu, głowa do góry~~!
Odezwę się wkrótce.

Gomenasai, ale u mnie w głowie jest jeszcze gorszy bałagan niż powyżej. Powstrzymywałam się T_T