LXV "Just a kiss"

"Just a kiss on your lips in a moonlight"

Siedział samotnie pośród drzew, wpatrywał się w pędzący świat jakby udało mu się choć na chwilę z niego wyrwać. Ona, zakochana w jego obliczu stawiała powolne kroki w jego kierunku, nie chciała go spłoszyć. Ona jedyna wiedziała jaki jest wrażliwy, jak nie daje tego po sobie poznać. Codziennie pomocny, dla niektórych cholernie arogancki. Jednakże... nie bała się. Wiedziała, że nic jej nie zrobi, nie zrani. Możliwe, że za bardzo go ceniła, ale jakie to ma znaczenie przy zakochaniu? Zakochanie to stan błogości, bycia na haju, to narkotyk. Kiedy była dosłownie na wyciągnięcie ręki, odwrócił się. Patrzył na nią swymi brązowymi, błyszczącymi, ale jakże smutnymi oczyma. Przestraszyła się, lecz po chwili uśmiechnęła i przyciągnęła go do siebie. Przytuliła i szepnęła na ucho "wszystko w porządku?". Objął ją i włożył twarz w jej pachnące włosy. Uwielbiał je, ten aromat kwiatów, ta gładkość. Mógł tak trwać godzinami, lecz to nie był czas ani okoliczności. Odsunął się od niej i spytał "kiedy?". Jej wzrok pobiegł gdzieś na drzewa, nie chciała widzieć jego smutnej miny. W końcu spuściła głowę i powiedziała "w niedzielę...".
"To tylko trzy dni!" krzyknął z przerażeniem chłopak. Nogi pod dziewczyną się załamały, runęła na pokryty kolorowymi liśćmi grunt. Nie wiedziała co robić, nie chciała wyjeżdżać, lecz to było konieczne. Nie mogła zmienić decyzji rodziców, choć wiedzieli jaki to dla niej cios, że będzie musiała zostawić swoją miłość.

Nigdy nie miała zbyt wielu przyjaciółek, z reguły zmieniały się wraz ze zmianą szkoły. Nauczanie początkowe, dalsza część podstawówki, gimnazjum, teraz zaczęte liceum... I tak do żadnej nie dodawała przyrostka najlepsza. Trwała w przekonaniu, że i tak kiedyś ją opuszczą. Jak widać nie myliła się, tylko, że tym razem to ona się przeprowadza.

On zakochał się bez pamięci, nie wyobrażał sobie, że nie ma jej na co dzień. Do kogo teraz się przytuli? Kto go zrozumie, kto wybaczy mu nawet łzę, skoro jest facetem. Był załamany, nie chciał innej, nie chciał się rozstawać. Co zrobić? Zerwać? Trwać w związku na odległość? Przecież to ponad 500km! Będą się widzieli tylko parę razy w roku...

Ty nie potrzebujesz mnie, potrzebujesz kogoś, kto cię przytuli w każdym momencie, pogłaszcze i zamknie w ramionach gdy tego pragniesz. Chcesz kogoś, kto cię będzie kochał mocniej niż ja, gdzie nie będzie ciągłego strachu iż w każdej chwili, w której nie masz kontaktu, jestem z chłopakiem, który może cię zastąpić. Jestem dla ciebie balastem, którego nie chcesz zrzucić, gdyż nie chcesz zostać sam. Jednakże nie zostaniesz, zaraz po tym znalazłby się ktoś, kto będzie przy tobie cały czas. Jestem kimś, kto cię arogancko trzyma, gdyż boi się, że znów zostanie nazwana suką.

Kocham ją, ale... właśnie, znów to chore ale. Chcę być dla niej oparciem, ramieniem, w które może się wypłakać, ale nie mogę. Nie mogę przez tą odległość. Gdyby tylko tutaj była, chciałbym ją mieć na miejscu. Wiem, że to niemożliwe. Wypuścić ją z rąk i spróbować znów kogoś szukać, tylko bliżej?
Nie dam rady, tak źle, tak niedobrze, a ona za dużo o mnie wie.

Wszystko się układało, ona wyjechała, on został. Dawali sobie radę, mięli świetny kontakt, można ująć iż miłość kwitła. Niestety wszystko ma swój kres...  zaczęła się szkoła, inne priorytety, już nie było aż tak dużo czasu. Obydwoje stąpali bo bardzo cienkim lodzie, po belce zawieszonej wiele kilometrów nad gruntem. Najlepszym rozwiązaniem to pójść w dwie strony by ustabilizować belkę i szybko być bezpiecznym, jednakże serce pragnie iść w jedną. Cokolwiek się stanie... Jakikolwiek wybór padnie...

Czas pokaże.

To takie moje skrobanie, zaczęłam wczoraj. Oczywiście wszystko płynie z mojego serduszka. Dzisiejszy dzień był... taki sobie. Cały czas oglądam dziwne programy w telewizji, aktualnie siedzę z kuzynostwem i oglądam HSM2. Tak, koszmar, zabijcie mnie.

Polecam każdemu pioseneczkę zamieszczoną wyżej. Przesłuchajcie, naprawdę warto.

Wracam do czytania. Pa. 

LXIV "Always..."

"Przebywanie sam ze sobą to więcej, niż mógłbym znieść."

Mam fobię na tę piosenkę. Dosłownie. Słucham jej od jakiegoś tygodnia w kółko i kółko. Aż nie wiem jak winamp jest w stanie wytrzymać to zapętlenie.
Nie wiem dlaczego ta piosenka, może dlatego, że zawiera obietnicę, nie jest aż tak spokojna i słychać ten wspaniały wokal... Tak, to są chyba te powody. Zresztą ma w sobie mętlik, tak samo jak mój umysł.

Dawno nie zaglądałam tutaj, ponad miesiąc. Czy wiele się przez ten czas wydarzyło? Mogę rzec, iż wszystko i nic. Moje standardowe motto. Spróbuje zacząć po kolei... wróćmy do czasów ostatniego wpisu, ostatniej mojej informacji. Było to gdzieś na połowie sierpnia. Cóż, zaczynamy.
Spotkałam się z moim Miśkiem kolejny raz, każda sekunda spędzona razem jest dla nas jak kropla deszczu na wysuszonym polu. Pustkowie i tylko my tańczący w deszczu... piękny widok, prawda? Mam nadzieje, że się spełni, że damy radę i nie poddamy się prostackim przeciwnościom i konfliktom.

O szkole można by napisać książkę, lecz nie będzie ona komedią. Raczej dramatem, który rozgrywa się w głowie większości uczniów, w mojej także. Zapytacie co w tym takiego, przecież to tylko nauka, byle zdać. Ludzie strasznie się mylą w tych poglądach. Ja osobiście popadłam w depresje, nic mnie nie cieszy, najchętniej nie wychodziłabym z łóżka...
Patrząc na to, co właśnie wyszło spod moich palców to... Straciłam "to coś" w pisaniu, prawdopodobnie umarło to razem z końcem znajomości z Wiktorią. Czyżby ona odebrała mi ten czynnik? W sumie jej osoba kojarzy mi się głównie z powstającymi w mojej głowie obrazami. Hah, mogę żałować, że nie pielęgnowałam tego czynnika. Misiek mówi - ćwicz, a to nie takie proste. Ten ból kiedy się umiało, a potem straciło odpędza wszelkie chęci. Nie chce się nic. Brak jakiejkolwiek motywacji, ciągły smutek, kłucie w sercu, że ten humor psuje humor najbliższym osobom. Powoli zaczynam twierdzić, że jednak dobrze było, gdy trzymałam się na uboczu. Ludzie koło mnie przechodzili, niektórzy zatrzymali się, odpoczęli i wyruszyli w dalszą podróż. Przynajmniej nie bolało ich to, jak aktualnie.

Ciekawe jak to jest... Rok za rokiem, rocznik za rocznikiem, ciągłe zmiany, ale tylko na gorsze. Gdzie się podziała ta radość? Ten czas wolny i letnie spacery po lesie. Skupienie się na szczegółach i otaczającym pięknie jest cholernie trudne, ale czy niemożliwe dla niektórych?
Wszystko zależy od definicji piękna... dla mnie może to być drzewo oświetlone promieniami słońca, dla kogoś innego elektrownia jądrowa, a jeszcze dla innych sen ukochanej osoby. Ile ludzi, tyle różnych opcji. Jednak jak to jest, że niektórzy mają bardziej rozwinięty wewnętrzny wzrok?
Książki im go kształtują? Geny? Środowisko? Wiek? Nie... to jednak nie to. Czas spędzony w samotności, wsłuchiwanie się w tło piosenek, przeżycia, serce, zamiłowanie, dzieciństwo... Uważam, że na tym trzebaby było się skupić podczas poszukiwań odpowiedzi na to pytanie. Chociaż twierdzę, że i tak nie sposób znaleźć jakieś optimum. Nie da się zdefiniować ludzi, zawsze znajdzie się wyjątek. Z tego powodu nie akceptuje jakiś tam oklepanych pomysłów, opcji, nie zapominajmy, że każdy ma inne podłoże psychiczne. Nie wolno wrzucać wszystkich do jednego worka, gdyż można popełnić ogromny błąd, stracić szansę na miłość.

Obiecał, że będzie po szesnastej...
Kiwam się w rytm muzyki. W połowie tego wpisu zaczęłam wyszukiwać wiele melancholijnych piosenek, opublikuje je w przyszłych wpisach. Nie mam pojęcia kiedy on będzie, oczywiście Misiek nie popiera mojego pisania, nie w tym miejsu. Uważa, że wtedy coś złego się ze mną dzieje... Ja po prostu potrzebuje miejsca, gdzie każda złość i głupota będzie mi darowana, oto to miejsce.

Moje życie ostatnio wypełnione jest ciągłym "zrób to", a kończy się na niczym, gdyż humor i przyciąganie grawitacyjne łóżka nie pozwala na wykonywanie jakichkolwiek działań. Mózg odmawia posłuszeństwa, kończyny niemiłosiernie bolą. Kości? Może... brak ruchu robi swoje. Jednak nic z tym nie robię. Norma.

Ma sześć minut...
Aktualnie z zimna cała wyubierana leżę siedzę pod kołderką, a grzałka dmucha na mnie ciepłe powietrze. Zaskakujące jest to, że nie jest za gorąco. W tym roku jestem wyjątkowo nieodporna na chłód. A to źle. Aby to pokonać to najlepiej ciagle przesiadywać w czyiś ramionach, ach jaka szkoda, iż tak się nie da.

Na tym chyba zakończę dzisiejszy wpis... Jest tak pogmatwany, że wielkie arigatou dla osób, które wytrzymały do tej pory. Jesteście wielcy.
Wracam do słuchania smutaśnych piosenek i usiłowania połknięcia lektury. Znając życie nic z tego nie wyjdzie. Brum. Wrum. Kum.

Napisał, że będzie po osiemnastej...
Papa wam <3

Kłamca.