LIII "Liczymy od nowa, czyli dalej"

"Ludzki język mnie nie zachwycił - wydaje się absurdalnie ograniczony. Tak wielu rzeczy nie sposób wyrazić słowami. To chyba jest w ludziach najsmutniejsze - ich najważniejsze myśli i uczucia często umykają niewypowiedziane i mało kto umie właściwie je odczytać."

Minął praktycznie miesiąc odkąd ostatnio pisałam.
Skończyły się tematy, pogoda się zmieniła, spojrzenie na świat? Możliwe, że ono też.
Wiele razy miałam ochotę zabrać się za pisanie tego wpisu, lecz nigdy nie doszło to do skutku. Teraz, nareszcie kiedy mam chwilę spokoju otworzyłam tą pustą przestrzeń i powoli zaczynam ją wypełniać literami, słowami, sentencjami. Co z tego jak nie mam pojęcia o czym pisać. Hmm.... wiem, podzielę wszystko na słodkie akapity żebym nie musiała przemęczać mojego umysłu i spokojnie mogła wyrazić to, co ostatnio się dzieje. Można to określić jednym słowem - nic.

Święta, święta i po świętach.

Jestem w trakcie przerwy wielkanocnej, która mija stanowczo za szybko. Normalność - wolne przemija w trybie zająca, szkoła w trybie żółwia. Cholerna niesprawiedliwość. Dni poprzedzające czas spędzony w domowym zaciszu upłynęły męcząco. Byłam wykończona już o godzinie dwudziestej. Szkoła, zajęcia w instytucie, sen. W końcu doszły słuchy o tym, że jest błogi czwartek, który wypełnił mi... angielski. Tak, pięć razy czterdzieści pięć minut, potem otrzymanie zapłaty i udanie się do empiku. Nie mogłam się powstrzymać i zakupiłam dwie książki. Wracam do czytania, cieszę się niezmiernie z tego powodu. O szesnastej całą rodzinką w muzeum regionalnym, gdzie odbyła się prezentacja wystawy o obozie koncentracyjnym niedaleko mojego miejsca zamieszkania.
Piątek, albo żeby było bardziej oficjalnie - Wielki Piątek, minął bardziej leniwie. Stoczenie się z łóżka, oglądnięcie trzeciej części Opowieści z Narnii (do tej pory uważam, że filmy są znacznie lepsze od książki), wyjście z domu i oddanie się na pastwę losu promieni słonecznych z lekturą w ręku.
Sobota nie wyglądała inaczej. Zmobilizowanie babci i dzieciaków na wycieczkę z koszyczkiem na godzinę dziesiątą, powolny spacer powrotny i od jedenastej na huśtawce z kolejną książeczką. Spaliło mnie słońce, cały dekolt i szyje mam czerwoną. Masakra.
Dzisiaj od rana zamęt zmieszany z krwią dziewic. Dobra nie wnikam co siedzi w moim mózgu, że mam takie porównania i skojarzenia. Śniadanko. Stwierdziłam, że tylko cztery osoby w rodzinie mają zboczenie do barszczu białego z ćwikłą - dziadziu, babcia, ciocia i... ja. No nie moja wina, że to takie dobre. Aktualnie rodzice poszli do kościółka, a ja skrobie dalej coś, co was z pewnością straaasznie interesuje .
Książeczki, które przeczytałam, bądź czytam:
Ewa Nowak -Bardzo biała wrona.
P.C. i Kristen Cast - Osaczona
Alexandra Adornetto - Blask

System edukacyjny, który uczy nas wszystkiego, co nam niepotrzebne do życia.

Dużo wolnego, kochane dziewczyny, na które można liczyć w każdej sprawie i wspaniała atmosfera. Nie licząc ogromnej ilości materiału do przyswojenia to narzekać nie mogę. Zawsze cierpiałam na syndrom braku bliższych znajomych, albo po prostu ich nie widziałam. Teraz się to zmieniło. Może za sprawą mojego podejścia, może w końcu natrafiłam na ludzi, którzy mają podejście do mojej osoby. Szczerze mówiąc to nie mam pojęcia. Po prostu jestem szczęśliwa, że takie osoby figurują w otaczającej mnie codzienności.
Ogólnie to jeśli chodzi o szkołę... zbliżają się wybory na przewodniczącego. Nikt niestety nie zna daty, a kandydatów przybywa. Dociera do mnie mój leń, nie chce mi się robić kampanii. Jedyna nadzieja w dziewczynach.

Zjazd niezbyt zdrowych na umyśle ludzi, którzy mają szalone pomysły na spędzanie wolnego czasu.

Konwent. Przeżyłam go bez ani minuty snu, jestem z siebie dumna.
Spędziłam tam na prawdę świetne chwile. Najgłupszy pomysł, a zarazem najciekawszy wyszedł oczywiście z moją Kochanką. Wymyśliłyśmy sobie wycieczkę na krakowski rynek, a skończyłyśmy na stacji paliw. Jak to się stało? Otóż nie pytajcie. Po prostu się kochajmy.
Spotkałam wiele ludzi, z którymi nie można się nudzić. To biegamy tu, to tam. Zdjęcia, pizza, nocne wycieczki z jednego budynku do drugiego, herbatki, zapiekanki, spanie na sobie. Cudo.
Nie będę opisywać co robiłam w każdej minucie, sądzę, że ogólny zarys wam wystarczy, a po szczegóły... poprosić.

Egzystencja w dziwnym, odległym towarzystwie polegająca na wzajemnym braniu się od tyłu.

Tutaj można zamieścić nicki wielu osób, które noszę w serduchu.
Ostatnimi czasy siedzę i gram w chińczyka z panem Pomarańczką i dziewicą hot16. Lepiej nie wchodzić w szczegóły. Cieszę się z tego towarzystwa, gdyż one w pewnym momencie zniknęło, ale na szczęście wróciło, nic innego się nie liczy.
Wieczory spędzam z moim Tatusiem, który powoli zaczyna mieć dość mojego ględzenia. Mimo wszystko uwielbiam rozmowy z nim. Nie jest ważne czy mówimy, czy nie. Wystarczy ta obecność.
A co z moim serduchem? Żyje, bije, wypełnione jest nadzieją i obawą. Kocha, i choć widzi wiele przeszkód dalej pnie się i rozwija.
Aktualna sytuacja jest trudna, nie zaprzeczam, lecz równocześnie piękna. Wrażenia, odczucia, granie sobie wzajemnie na duszy. Docenia się to.

Kolejny dzień, do którego zaczęcia budzi uśmiechające się słońce na niebie.

Czekam na czerwiec, lipiec, na Braciszka, za którym się już tak niemożliwie stęskniłam iż do tej pory się dziwię, że jeszcze nie pojechałam do niego. Najwidoczniej już nauczyłam się żyć z relacjami na odległość. W końcu mam o tym tak wyrobione zdanie, że dostałam za nie pięć na polskim. Oczywiście, że musiałam się pochwalić, wiem jednak, że mi wybaczycie.
Jeśli chodzi o taką bliższą przyszłość to wypełniona jest pilnowaniem ocen, planowaniem zajęć na majówkę i wycieczką klasową. Powoli, powoli pniemy się ku górze, a jeśli pnącze się urwie... ktoś mnie złapie. Wiem to.

Rozpisałam się jak nigdy. Dawno nie miałam aż tyle do powiedzenia o wszystkim i niczym. Na koniec chcę zaprezentować moje prace z gimnazjum, które znalazły się w moim zeszycie do religii. Tak, wiem. Ten przedmiot jest bardzo emocjonujący.

Rybek i krzyżyków zabraknąć nie może. Ach to bycie zbuntowanym jak sroka na rogu jednorożca. Sweet brokacik.

Stare nawiązanie do przyjaźni z Eklerką. Najwspanialszą dziewczyną, dzięki której mam takie, a nie inne spojrzenie na świat. My to umiałyśmy siać zamęt. Arigatou ;*

Ostatni mazaniec powstał na myśl o chłopaku powiązanym z przyjaźnią do Eklerki. Nie będę się nad tym rozwodzić, co było to minęło. Jeśli ktokolwiek był zainteresowany na tyle w moim śmiesznym życiorysie to powinien wiedzieć wszystko.

Ostanie słowa, ostanie literki.
Kolorowych włosów wszystkim :)

Do następnego wpisu.

_________________________

Towarzyszące:

Ayumi Hamasaki - Moments