"Uświadomiłem sobie, że straciłem moją najukochańszą, najwspanialszą osobę."
Słowa, które dzisiaj usłyszałam.
Takie cenne, takie piękne, takie zamykające usta. Echo tych słów rozbrzmiewa w czaszce, potem pojawiają się dwa słowa: dziękuję i przepraszam. Szkoda, że nawet te piękne wyrazy są bezbarwne w takich sytuacjach.
Poczułam jakby ktoś pchnął mi sztyletem w serce. Mam wyrzuty sumienia, jakbym była winna. Wróć, ja jestem winna. Nie dam rady dalej pisać o tym. Nie tutaj.
Czuję wstyd, nienawidzę kiedy ludzie się do mnie przywiązują. Boję się tego i natychmiast uciekam. Teraz jest mi dobrze, choć stare odruchy pozostały. Mam ochotę się odwrócić i pobiec... Jednak wiem, że to bezcelowe.
Poniedziałek. Pierwszy dzień tygodnia. Mogę ze szczerością powiedzieć, że nie było źle.
Szkoła, tak błaha przy tym wszystkim wypadła w sam raz. Muszę jedynie zrobić pracę na religię. Kartkówka na matematyce do połowy nienapisana, piątki z francuskiego, wczesne wyjście.
Wiadomość odnośnie stanu babci. Jutro znów na chemię. Ostatnia z ostatnich. Lekarze nie dają jej szans, kwestia czasu.
I tu się pojawia nurtujące pytanie. Niestety jest retoryczne. Co lepiej zrobić? Dać przeżyć resztę dni w spokoju czy wysłać na cierpienie, w którego trakcie może się urwać film.
Straszne.
Tym bardziej, że ja jednak nie dopuszczam do siebie tej myśli. Owszem, zastanawiają mnie różne sprawy, lecz nie mogę być słaba, Dla mamy. Muszę być silna.
Dzisiejszy wieczór spędziłam w bardzo ciekawy sposób. Na nauce biologii z Misiakiem. Tak, wiem, że większość z was od razu pomyśli o praktyce i układzie rozrodczym, lecz niestety muszę was rozczarować. Układ był, ale nerwowy.
Pomógł mi, siedział i chociaż cholernie go to nudziło to nie dawał po sobie poznać. Uparciuch jeden.
Na szczęście umiem. Dzięki niemu.
Aktualnie leżę w łóżku, mam pęcherze na nogach i pieczące plecy. Cóż, jakoś trzeba przeżyć. Telefonik czeka, aż go podniosę i wykręcę magiczny numer, który mnie utuli do snu.
A jeśli chodzi o wczoraj....
telefon...
drgnął.
Od wczorajszej nocy, od załamania dzieli mnie troszkę. Muszę dbać o ten dystans, pielęgnować go i powiększać. Mam nadzieję na szczęście. Żeby cały czas było takie jak teraz w moim sercu.
________________________
Towarzyszące:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz