LIX "Szczęścia nie da się pożyczyć, a nawet jeśli to za wysoką cenę"

"Nie była piękna, ale miała to coś, to co sprawiało, że nikt nie mógł przejść obok niej obojętnie. Miała w sobie jakąś siłę i moc." 

Coś się zapuściłam z pisaniem. cóż, bywa. Nie każdy wytrzyma moje wypociny pojawiające się codziennie. Tak, składnia tego zdania jest wyśmienita. Ech, wróćmy i zacznijmy od wczorajszego dnia.

Aktualnie mam w myślach Miśka, który z wielkim paluchem karci za pisanie nowych rzeczy. Moja, wina, że zawsze wychodzą przygnębiające wpisy, ale inaczej się nie da. Jak już mówiłam, pisanie to moja odskocznia, wyzbywanie się negatywnych emocji, terapia.
Na szczęście on tymczasowo nie będzie wiedział o tym wpisie. Lepiej dla niego, dla mnie. Większość w ogóle zapomniała o tej stronie, dlatego ten wpis długo będzie niczym nieodkryty plon, który się wzbił za większym, dojrzałym kwiatem.


Koniec lipca, środek wakacji. Te słowa mówią tylko o tym by się cieszyć i żyć pełną parą, lecz ja.... nie mogę. Mój humor od jakiegoś czasu jest okropny, bezpłciowy, na tabletkach uspokajających. W dodatku depresyjna pogoda to pogłębia. Można sobie zadać pytanie dlaczego tak się czuję. Problem tkwi w tym, że nie mam zielonego pojęcia. Wszystko mnie męczy. Dosłownie. Samotność, ludzie, dzieci, książki. Najchętniej przeleżałabym resztę życia i płakała. W dodatku zbliżają się "te dni", więc jem góry czekolady. Ach czekolado, co ja bym bez ciebie zrobiła <3


Już po moich siedemnastych urodzinach, do życia wziął się osiemnasty rok. Te liczby bolą. Powinny być szalone, pełne przeżyć, miłości, imprezowania. Z tego wszystkiego mam jedynie... płacz. Wróć! To nie z tej listy. Chcę mieć znowu pięć lat i z radością patrzeć na świat.

Nie doceniam ludzi. Nie umiem określić kto jest, kogo nie ma, kto kocha, a kto nie. Straciłam rachubę. Uciekam od każdego, mając nadzieję, że zapomną, przestaną się mną obchodzić. Jednak po czasie wracają, zaskakują mnie, udowadniają, ze są. Nie zasługuje na to. Nie zasługuje na uwagę tych ludzi. Osobą, którą w stu procentach mogę tu wymienić jest moja ukochana Koca-Kochanka. Tyle nas łączy, tyle dzieli, a ona nadal jest. Dlaczego?

Ranię ludzi. Ktokolwiek się nie zbliży odchodzi z raną w sercu, Najdziwniejsze jest to, że w dalszym życiu wychodzi im to na dobre. Nie jestem stworzona do ciągłego koegzystowania z tymi samymi osobami. Wszyscy wokół mnie zmieniają się jak rękawiczki. Nie mówię, że to ich wina, nie zrzucę tego na los. Każdy jest kowalem swojego. Ja wiem, że to za moją sprawą tak się dzieje. W jeden dzień potrzebuję towarzystwa, w drugi zniknę na dwa tygodnie. A jednak istoty żywe potrzebują uwagi, pocieszenia, współczucia, śmiechu, głupawek.
Tak jak nowy dzień potrzebuje Słońca by zabłysnąć.

Wracam do słuchania smętnych piosenek. Czy to dobrze? Nie mam pojęcia, choć śmiem sądzić, że tak. Jest to oznaka, że się kuruje. Może od nowa zaznam spokoju duszy. Jestem w połowie książki, mam nadzieję, że ją skończę dziś, najpóźniej jutro. Zaczynam osiągać równowagę cielesną, za niedługo przeniesie się wewnątrz. Pytanie jest jedno, czy jestem w stanie sama sobie pomóc? Bez pomocy specjalisty? To moja ostatnia szansa, czas ja wykorzystać.

Jednego się boję.
Że jak ze sobą skończę to nikt przy moim boku już nie pozostanie.
I zacznę od początku.
Znowu.
Jednakże każda osoba może przywrócić dawny stan.

_________________________________

Nastój: melancholia

Muzyka: Media Gallery - Kokia I believe