LXIV "Always..."

"Przebywanie sam ze sobą to więcej, niż mógłbym znieść."

Mam fobię na tę piosenkę. Dosłownie. Słucham jej od jakiegoś tygodnia w kółko i kółko. Aż nie wiem jak winamp jest w stanie wytrzymać to zapętlenie.
Nie wiem dlaczego ta piosenka, może dlatego, że zawiera obietnicę, nie jest aż tak spokojna i słychać ten wspaniały wokal... Tak, to są chyba te powody. Zresztą ma w sobie mętlik, tak samo jak mój umysł.

Dawno nie zaglądałam tutaj, ponad miesiąc. Czy wiele się przez ten czas wydarzyło? Mogę rzec, iż wszystko i nic. Moje standardowe motto. Spróbuje zacząć po kolei... wróćmy do czasów ostatniego wpisu, ostatniej mojej informacji. Było to gdzieś na połowie sierpnia. Cóż, zaczynamy.
Spotkałam się z moim Miśkiem kolejny raz, każda sekunda spędzona razem jest dla nas jak kropla deszczu na wysuszonym polu. Pustkowie i tylko my tańczący w deszczu... piękny widok, prawda? Mam nadzieje, że się spełni, że damy radę i nie poddamy się prostackim przeciwnościom i konfliktom.

O szkole można by napisać książkę, lecz nie będzie ona komedią. Raczej dramatem, który rozgrywa się w głowie większości uczniów, w mojej także. Zapytacie co w tym takiego, przecież to tylko nauka, byle zdać. Ludzie strasznie się mylą w tych poglądach. Ja osobiście popadłam w depresje, nic mnie nie cieszy, najchętniej nie wychodziłabym z łóżka...
Patrząc na to, co właśnie wyszło spod moich palców to... Straciłam "to coś" w pisaniu, prawdopodobnie umarło to razem z końcem znajomości z Wiktorią. Czyżby ona odebrała mi ten czynnik? W sumie jej osoba kojarzy mi się głównie z powstającymi w mojej głowie obrazami. Hah, mogę żałować, że nie pielęgnowałam tego czynnika. Misiek mówi - ćwicz, a to nie takie proste. Ten ból kiedy się umiało, a potem straciło odpędza wszelkie chęci. Nie chce się nic. Brak jakiejkolwiek motywacji, ciągły smutek, kłucie w sercu, że ten humor psuje humor najbliższym osobom. Powoli zaczynam twierdzić, że jednak dobrze było, gdy trzymałam się na uboczu. Ludzie koło mnie przechodzili, niektórzy zatrzymali się, odpoczęli i wyruszyli w dalszą podróż. Przynajmniej nie bolało ich to, jak aktualnie.

Ciekawe jak to jest... Rok za rokiem, rocznik za rocznikiem, ciągłe zmiany, ale tylko na gorsze. Gdzie się podziała ta radość? Ten czas wolny i letnie spacery po lesie. Skupienie się na szczegółach i otaczającym pięknie jest cholernie trudne, ale czy niemożliwe dla niektórych?
Wszystko zależy od definicji piękna... dla mnie może to być drzewo oświetlone promieniami słońca, dla kogoś innego elektrownia jądrowa, a jeszcze dla innych sen ukochanej osoby. Ile ludzi, tyle różnych opcji. Jednak jak to jest, że niektórzy mają bardziej rozwinięty wewnętrzny wzrok?
Książki im go kształtują? Geny? Środowisko? Wiek? Nie... to jednak nie to. Czas spędzony w samotności, wsłuchiwanie się w tło piosenek, przeżycia, serce, zamiłowanie, dzieciństwo... Uważam, że na tym trzebaby było się skupić podczas poszukiwań odpowiedzi na to pytanie. Chociaż twierdzę, że i tak nie sposób znaleźć jakieś optimum. Nie da się zdefiniować ludzi, zawsze znajdzie się wyjątek. Z tego powodu nie akceptuje jakiś tam oklepanych pomysłów, opcji, nie zapominajmy, że każdy ma inne podłoże psychiczne. Nie wolno wrzucać wszystkich do jednego worka, gdyż można popełnić ogromny błąd, stracić szansę na miłość.

Obiecał, że będzie po szesnastej...
Kiwam się w rytm muzyki. W połowie tego wpisu zaczęłam wyszukiwać wiele melancholijnych piosenek, opublikuje je w przyszłych wpisach. Nie mam pojęcia kiedy on będzie, oczywiście Misiek nie popiera mojego pisania, nie w tym miejsu. Uważa, że wtedy coś złego się ze mną dzieje... Ja po prostu potrzebuje miejsca, gdzie każda złość i głupota będzie mi darowana, oto to miejsce.

Moje życie ostatnio wypełnione jest ciągłym "zrób to", a kończy się na niczym, gdyż humor i przyciąganie grawitacyjne łóżka nie pozwala na wykonywanie jakichkolwiek działań. Mózg odmawia posłuszeństwa, kończyny niemiłosiernie bolą. Kości? Może... brak ruchu robi swoje. Jednak nic z tym nie robię. Norma.

Ma sześć minut...
Aktualnie z zimna cała wyubierana leżę siedzę pod kołderką, a grzałka dmucha na mnie ciepłe powietrze. Zaskakujące jest to, że nie jest za gorąco. W tym roku jestem wyjątkowo nieodporna na chłód. A to źle. Aby to pokonać to najlepiej ciagle przesiadywać w czyiś ramionach, ach jaka szkoda, iż tak się nie da.

Na tym chyba zakończę dzisiejszy wpis... Jest tak pogmatwany, że wielkie arigatou dla osób, które wytrzymały do tej pory. Jesteście wielcy.
Wracam do słuchania smutaśnych piosenek i usiłowania połknięcia lektury. Znając życie nic z tego nie wyjdzie. Brum. Wrum. Kum.

Napisał, że będzie po osiemnastej...
Papa wam <3

Kłamca.