LXVII "Szkoła vs. korepetycje"

Czy mogę przestać chodzić do szkoły i zacząć uczyć się prywatnie? Zero stresu, zero znienawidzonych społeczności klasowych, zero nierozumienia czegokolwiek... Minusem jest jedynie brak znajomych, paru ludków, do których można poszczerzyć ząbki. Zgadzam się z tym, ale co jeśli się tego nie ma? Zostaje dobijająca samotność i patrzenie na radosne minki grupek chodzących po całym budynku. Łza zakręci się w oku i człowiek nie marzy o niczym innym niż siąść w ciemnym kącie i zacząć płakać. Precz z myśleniem, że to nic nie pomoże, na pewno człowiekowi ulży. Choć tyle.
Jednakże pragnienie wraca... pragnienie bliskości osoby, z którą można nałogowo oglądać filmy wieczorami. Osoby, z którą nawet odrabianie lekcji i nauka byłaby fajna. Osoby, której nie ma...
Wbrew jakimkolwiek pozorom nawet najukochańszy facet nie jest w stanie zastąpić przyjaciółki. Co ja plotę, oczywiście, że jest, tylko... Właśnie, pieprzone tylko w moim przypadku. Jak to jest, że wszyscy, z którymi się dogaduje, wszyscy, których znam są daleko? I wracamy do tematu odległości. Ona doskwiera niemiłosiernie. Przez nią nie mogę sobie zagrzać miejsca w żadnym gronie.
W tym roku stałam się wręcz aspołeczna. Skąd wniosek? Nie mam ochoty rozmawiać z ludźmi, angażować się w różne akcje wolontariatu czy jeździć na wyjazdy. Jedynie bym leżała w łóżku i objadała się słodyczami.
Drażni mnie polskie nauczanie, wszystko, co umiem to z korepetycji. Aktualnie udaję się do szkoły aby odhaczyć obecność i przesiedzieć starając się nie wpaść w czarną dziurę bełkotu nauczyciela. Rodzi się pytanie... po co w takim razie placówka, która ma uczyć skoro nie uczy?
A wracając do początku wpisu... Tak, można przejść na nauczanie prywatne, ale i tak trzeba być zapisanym do danej szkoły i ich nauczyciele będą nas uczyli, bądź rodzice. Nie mam zamiaru rozdrabniać się nad tymi opcjami, sądzę jedynie, że w drugiej klasie liceum, na półmetku nauki w szkole ponadgimnazjalnej już nie warto tym zawracać sobie głowy. Przepisać się? Gdzieś indziej będzie lepiej? Wątpię... aktualnie szkoda zachodu na cokolwiek. Chociaż znam parę osób, które to robiły.
Czas na błędy, poszukiwanie własnego "JA" i zmienianie zdania sto pięćdziesiąt razy. Tylko dlaczego wszyscy tak krzywo na ciebie patrzę, gdy nie wiesz co chcesz zrobić ze swoją przyszłością? Czemu w wieku siedemnastu, osiemnastu lat mam mieć zaplanowane całe życie? To jest chore. Wymagają od nas tego, czego sami nie byli w stanie osiągnąć. Jedna osoba ze zdrowym podejściem na dwadzieścia, które doprowadzają do histerii, depresji. Żeby żyć w dzisiejszym świecie naprawdę trzeba mieć silną psychikę, no zawsze zostaje psychiatryk. Popaprane wyjście, wiem.

Właśnie słucham piosenki, którą mój znajmy okrzyknął za najlepszą jaką do tej pory słyszał... Hmm... Po głębszym czy tam płytszym namyśle stwierdzam, że jest ciekawa. Już podaję link do odsłuchania.

Cóż więcej mogę dodać. Jedynie życzyć szczęścia. Trzymajcie się jakoś.