XVII "I'll be watching You..."

"Istnieją dwa powody, które nie pozwalają ludziom spełnić swoich marzeń. Najczęściej po prostu uważają je za nierealne. A czasem na skutek nagłej zmiany losu pojmują, że spełnienie marzeń staje się możliwe w chwili, gdy się tego najmniej spodziewają. Wtedy jednak budzi się w nich strach przed wejściem na ścieżkę, która prowadzi w nieznane, strach przed życiem rzucającym nowe wyzwania, strach przed utratą na zawsze tego, do czego przywykli." Paulo Coelho

Siedzę zapatrzona w książkę do angielskiego. Modlę się nad nią już od dłuższego czasu, lecz nic nie przychodzi mi do głowy. Kompletna pustka. Dziwne, na niczym się dzisiaj nie mogę skupić, nie mam pojęcia co się dzieje.
Od rana mam masakryczną głupawkę, śmieje się, skaczę, a zero cukru we krwi. Oczywiście jeśli chodzi o batony.
Popijam mój ukochany pomarańczowy soczek, wsłuchuję się w głos Bona Joviego i myślę. Rozmyślam o tym, co się wydarzyło, co powinnam zrobić i, że zaraz mi padnie bateria w laptopie.


Stoję na korytarzu, recytuje opowiadanie koleżanki. Tak, z głupawki. W sercu jest nadzieja, że mnie zauważy, że akurat przejdzie, pójdzie coś załatwić. Robię z siebie idiotkę, ale nigdy mi to nie przeszkadzało w takim stopniu jak teraz. Nie mam czasu zastanawiać się nad powodami, śmieję się, ona ze mną, obroty, wygibasy... Tak, ja rzekomo jestem normalna.

Uśmiecham się sama do siebie, uwielbiam takie momenty. One zostają w pamięci na długo. Nikt nigdy nie będzie w stanie wytrzeć ich swoją gumką. A chętnych co niemiara, tylko że zastąpią te wspomnienia dużo gorszymi, bolesnymi, kującymi. Wzdycham. Chyba zaczynam się od tego uzależniać. Tak, jak od tulenia. Wciąż nie mogę wierzyć w to, że wszystko się zaczyna kręcić. Ludzie, szkoła, zajęcia. Jest pięknie. No prawie, bo przecież tak za bosko nigdy być nie może, nieprawdaż?


Skulona w pokoju płaczę przy płomieniu świecy. Przez takty muzyki słychać krzyki, ból dla uszu. Jakby nie mogło być normalnie, jakby nie mogli stworzyć normalnej rodziny. Trzask... coś się zniszczyło, nawet nie chcę tego widzieć. Strach jest paraliżujący, ale muszę zobaczyć co się stało. Powoli wstaje, idę korytarzem i widzę pełno wody na łóżku, stłuczona szyba w drzwiach, krew płynąca z ręki. Nie, to za wiele nawet jak dla mnie. Wracam do swojego kąta, staram się usnąć z bólem i przerażeniem wypisanym na twarzy. Nie chcę, boję się. Przecież ludzie są nieobliczalni.
Ten dom straszy, nie daje ukojenia.


Odchylam głowę do tyłu, łzy kręcą się w oku od samego wspomnienia tamtej sytuacji. Staram się przywołać coś weselszego. Wczorajsza rozmowa, tak krótka, dająca tak wiele nadziei.
I ta odpowiedź na pytanie... Moje serce po tym nie wytrzymało, zakochało się w tym zdaniu bez opamiętania. Nie interesowało mnie wtedy czy to kiedykolwiek znajdzie spełnienie, czy wróci choć jedno uczucie do mnie. Nic nie jest ważne.
Tylko takie proste słowa, tak banalne, a rozkochają.


bo potem będzie na mnie, że czegoś nie zrobiłeś xD


ja ~~ odpowiedz mi tylko na jedno pytanie... czy wszystko dla Ciebie musi mieć sens?
on~~niee
(...)
on~~ale jak nie ma sensu, to jednak musi dawać coś innego
ja ~~radość i zabawę xD
albo uśmiech na twarzy ;3
on~~tak
on~~niekoniecznie moją, ale tak


To, że wklejam takie urywki tutaj jest wielką zaletą tego bloga.
Dwie osoby mają adres do niego, więc mogę tu pisać o wszystkim. Lekko się uśmiecham. W sumie jakby jakimś cudem się to rozeszło to zawsze można zmienić ustawienia. Aj, jaka wredna jestem.
Jutro wtorek, znienawidzony dzień tygodnia. Geografia, fizyka, chemia. Zabijcie mnie.
Dzisiaj dowiedziałam się boskiej rzeczy.


Patrzę na nią, potem na jej torbę i czytam "Balcon 2010". Zadaje pytanie czy była, odpowiada twierdząco. Okazało się, że obydwie byłyśmy na Magni. Czyli jednak jeździ ktoś ode mnie!
Ucieszyłam się jak małe dziecko. Będę miała kogo dręczyć *-*
Szkoda tylko, że najprawdopodobniej tato mnie nie puści. Zaczyna mnie to wkurzać. Na szczęście szybko odsuwam te myśli i zaczynami dyskusje na temat konwentów.


Życie prowadzi do dziwnych zbiegów okoliczności. Jeśli przestało Ci już na czymś zależeć to okazuje się, że to jest w zasięgu ręki. Jak znów to pokochasz to się wymsknie. Ból, żal, rozpusta.
Miłość jest trudna, egzystencja jest trudna, decyzje są trudne.... lecz wszystko i tak się sprowadza do bezczynnego czekania na koniec, pogodzenia się z losem i trwania przy tym drugim człowieku.
Ktoś kiedyś spytał czy ludzie się zmieniają... owszem. Czasami aż za bardzo.


Pustka w głowie, ciężko na duszy.
Ostatnie takty piosenki nikną pośród ciszy.
Gubisz się, nie wiesz, gdzie się udać, 
Za ciemno dla Ciebie, nie widzisz nic.
Ubrałeś przeciwsłoneczne okulary zamiast różowych.
Nie miałeś racji, pomyliłeś się - teraz cierpisz.
Gdybyś mógł otworzyć swe ramiona,
Zobaczyć, że chcę w nie wpaść, zrozumiałbyś.


Dzień za dniem mija, a Ty dalej swoje,
Nie dopuszczasz do świadomości swojej pomyłki,
Nie pozwolisz sobie pomóc.
A ja czekam, na ten jeden znak i będę,
wczoraj, dzisiaj, jutro.
Jesteś uparty, lecz tym nie wygrasz gry,
Czasami trzeba się cofnąć, aby osiągnąć sukces.
Zapamiętaj to.

__________

Towarzyszące:

The Police - Every breath you take