"Ten ból, który cię nie opuszcza. I nawet nie masz pojęcia, skąd się bierze. Jest taki niewytłumaczalny. Zwala cię z nóg niczym olbrzymia fala, której się nie spodziewasz, a ona dosięga cię akurat wtedy, kiedy jesteś odwrócony plecami, przewraca cię, uniemożliwia złapanie oddechu, wyrzuca na wilgotny piasek, po którym turlasz się siłą rozpędu, zacierając ślady, jak sam sądziłeś, tak pewne w twoim życiu. A jednak okazuje się, że nie. Nie są wcale takie pewne."
F. Moccia
Staram się coś wymyślić, lecz nie umiem. Aktualnie tylko pustka została u mnie w głowie, chcę mi się spać.
Za wcześnie, za wcześnie... godzina jest zła na sen, tym bardziej, że chcę jeszcze popisać z moim Kotkiem i Kochaną. Muszę coś wykombinować, zaczynam zawalać szkołę.
Powoli wstaje z fotela i kieruję się w stronę okna, nic nie widać... jedynie granat nieba, nieprzenikniony, zimny.
Wzdrygam się, znów to samo uczucie, jakby ktoś tu był. Nie lubię tego domu, nie czuję się tu spokojna.
Leżę na podłodze, słucham śpiewania Kochanki i jej syna, ładnie. Zatapiam się w tym, zdaję sobie sprawę, że jutro ból pleców mnie przygwoździ do łóżka na dobre, ale się nie dam. To nie to, nie ten czas. Zmory wszystkie niech ode mnie odejdą!
Przerwa, kolejna piosenka. Mogłoby trwać to wiecznie, dostałam smsa. Itooshi napisał tym swoim kochanym, rozbrajającym mnie stylem. Geeez... Kocham go ;3
Uśmiecham się sama do siebie, wiem, że normalni ludzie wzięliby mnie za dziwadło. Hello! Ja nim jestem XD
Mama wchodzi do pokoju, drugi raz dzisiaj. Dziwne, rzekomo dla takich momentów to do kalendarza się jej wpisać trzeba, bo wiecznie nie ma czasu. However. Jutro czwartek, mam dość tego tygodnia. Nie wiem co się dzieje, ogłupia mnie każda kolejna minuta. Krzyczeć ratunku? Po co? I tak nikt nie przyjdzie. Żałosne jak się można łudzić ile ludzi przybiegnie, a ile nie. Ludzie są zakłamani.
Braciszek codziennie mi powtarza jak to wmawiam sobie co chce, a czego nie. Powiedz mi, no powiedz jak ja mam wierzyć?
Jak ja mam się nie bać, skoro ten świat tak daje w dupę? Poszczęściło Ci się, żyj tym. Jeszcze chwila, a o nas zapomnisz, winić Cię za to? Nigdy. Jesteś moim przyjacielem, a wiem, że czasami po prostu muszę się usunąć.
Śmieje się wniebogłosy, miauczę bez opamiętania, szczęśliwa. Boję się ojca, gdyż w każdej chwili może wpaść do mojego pokoju i zabrać laptopa. Mam dosyć sprzeczek z nim, tym bardziej, że się powstrzymuje i nie wiadomo kiedy wybuchnie.
Kotek mi słodzi, a ja do tego przyzwyczajona nie jestem. Bu, nikt mi nigdy takich rzeczy nie mówił, nie mogę się przełamać do reakcji na takie rzeczy. Masakra.
Wiem, że z perspektywy powyższych akapitów wygląda, że jest źle, ale zaprzeczam temu ogólnemu wrażeniu. Jest dobrze, i to bardzo. Przyjęłam nową zasadę, a mianowicie - śmiać się do życia. Codziennie wstaje, uśmiecham się do dnia, rzeczy, drzew. To daję niesamowitą energię by przeżyć kolejne godziny. Brzmi to dziwnie, ale to w końcu ja. Piszę tą notkę trochę chaotycznie, powracam do starego stanu, lecz musicie mi wybaczyć. Sama nie wiem co robię. Gubię się w sobie.
Chcę jedynie żyć, szaleć i nie pytać co dalej....
Promyku, który budzisz mnie co rano,
Kroplo deszczu, która odświeżasz me spojrzenie na świat,
Ziemio, która rodzisz nowe zdolności.
Uratuj mnie, oświeć swoją potęgą.
Chcę się zatracić w Tobie...
Być Twoją częścią i zapomnieć.
O wszystkim.
__________
Towarzyszące:
X Japan - Dark Angel
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz