"Kiedyś potrafiłam leżeć godzinami na trawie i wpatrywać się w obłoki. Gdzie się to podziało? Tamte dni, tamte chwile. Zamiatam nogami chodnik w nadziei, że w końcu to dostrzeżesz. Święcące oczy, uśmiech, dołeczki w policzkach, przemarznięte dłonie. Patrzę na Ciebie myśląc, że dzisiaj będzie inaczej. Wiesz co? Nie będzie, powtórzy się ten sam scenariusz. Trzeba przestać się łudzić. Postawiłam pierwszy krok, weszłam do ciepłego wnętrza."
Śmieję się jak głupia, rozmawiam z tobą na kolejnej karcie komunikatora. Ciesz się, nikomu więcej nie odpisuje. Nasza dyskusja jest chora, wiesz o tym doskonale. Piszesz dokładnie to, co chce usłyszeć zapominając, że mi raczej o twoje zdanie chodzi. Mówisz, że ksiądz ci kazał być miłym, nasza wymiana zdań potrafi być ostra, lecz zaryzykuj. Mam do tego odpowiedni humor. Żeby wziąć, objąć umysłem całą twą filozofię, nauczyć się jej i zrozumieć. Dobra, koniec. Już nie ględzę, przecież to wiadome, że my się nie dogadamy. Mamy zbyt wiele różnic.
Środa. Ten dzień już dobiega końca, jak skończę pisać to pewnie nawet czwartek już będzie. Wracając...
dwie lekcje w szkole i wigilia klasowa. Było strasznie fajnie, pewnie dlatego, że nie chciałam iść. Były pierogi, sałatki i ciasta. Złożyliśmy sobie życzenia i.... na szkołę. Schodziłam na obcasach budynek wzdłuż i w szerz. Przytulałam wszystkich, których znałam mniej lub więcej. Co z tego, że opłatka nie było, liczył się gest. Nawet wymieniłam parę zdań ze skłóconymi panami, jakoś atmosfera od razu się rozluźniła. No, ale przecież po co się gniewać, jak można żyć w zgodzie ze wszystkimi?
Przyjaciół trzeba trzymać blisko, a wrogów jeszcze bliżej. Tyczy się to w szczególności jednej panny z klasy zadającej się z pokemonami. Fałszerstwo jej nie zna granic, aż mi się śmiać chce. Ciekawe, co będzie jak wszystkie sobie z klasy pójdą. Wtedy będzie z nami wielka miłość. Oj... nie. Ja sobie już na to nie pozwolę. Zbyt wiele dyskutujesz, zbyt wiele razy swą jadaczkę otwierasz. Myślisz, że tego nie słychać? Nie widać? Mylisz się, cholernie. To co zaprezentowałaś dzisiaj... i nie tylko! Coraz bardziej mam ochotę ci przyłożyć. W końcu nie wytrzymam, nigdy nie byłam znana z cierpliwości. Wręcz przeciwnie.
Na angielskim było dziś cztery osoby. Połowa grupy. W sumie fajne są takie zajęcia, przynajmniej było więcej ciasta dla nas XD Tak, nauczycielka się postarała i placuszka na święta nam przyniosła. Na nowy dobry rok. Nie mam zamiaru pisać jakiś podsumowań, zawierać sama ze sobą postanowień. To nie dla mnie, nigdy nie umiałam wytrzymać w tym, co chciałam. Jak coś robię to robię, jak nie to nie.
Jutro muszę iść do mojego kuzynostwa. Znów nici z wyspania. Teraz powinno paść pytanie dlaczego ja do cholery jeszcze nie śpię. No fakt, wstałam godzinę temu. Zaczęła się wolność, spokój psychiczny i fizyczny od szkoły. Cieszę się strasznie z tego powodu. Mam nadzieję, że uda mi się odpocząć. Planuję wycięcie mnie ze świata - zostanie tylko to, co wprawia mnie w istny humor "bananowej destrukcji".
Książka, herbata, łóżko, chińczyk.
Inne miasto. Inny kraj. Jak wiele osób zasługuje na wymianę w tym temacie. W sumie wszystkie piękne duszyczki mieszkają daleko. Odległość to z jednej strony skaza, lecz gdybyśmy mieszkali wszyscy razem to nawet nie zwrócilibyśmy na siebie uwagi. Czyż to nie chore? Jedna z nowszych chorób ludzkości.
Zaczniemy od Braciszka, który mnie drażni odległością. Wiem, że tam mu lepiej, ale jak już pisałam w poprzednich notkach... brak go.
Deseczka. Tu niby blisko, a daleko. Szlag by trafił te wszystkie kilometry. I tak Cię zdążę jeszcze pomolestować.
Hox. Ciebie to już musiało wywiać na drugi koniec kraju. Chciałabym się z Tobą spotkać.
Z takich ostatnich Duszyczek to wam wystarczy. Jakbym zaczęła się rozczulać to bym do jutra nie skończyła. Wiele osób mieszka blisko, a daleko. W zasięgu ręki, a nieosiągalnie. Można dostać szału z planowaniem, określaniem się, dopasowywaniem. Nie lubię tego, od zawsze preferowałam spontaniczność.
Pusta butelka po soku. Wykończyłam go w jeden dzień, za mną żaden napój nie jest w stanie wytrzymać dłużej. Zawsze komentowałeś to, iż je molestuje. Zbyt okrutny dla nich byłeś, to ciebie chciałam pomęczyć. Uśmiechałeś się i mówiłeś "chodź kotku". Jak można było odmówić? Rzut na szyje i zabawa gotowa. Zauważyłeś jedną, ciekawą rzecz? Muzyka zawsze umiała dopasować się do atmosfery, inaczej... ona ją tworzyła pośród naszych splecionych ciał.
Wziąłeś farbę i zrobiłeś pierwszą kreskę na ścianie. Ze zdumieniem i przerażeniem patrzyłam na twoje poczynania, aż nie zostałam usmarowana na czerwono. Tak zaczęła się ta bitwa na kolory. Ściany, ty, ja... a efekt jak profesjonalne studio malarskie. Tak, byliśmy zdolni. Cholernie. Nasze głupawki nie znały granic, czas płynął z dala od uśmiechu i tych chwil. Nic się nie liczyło, tylko to, że jesteśmy razem. To była sztuka, w tych czasach jest jeszcze większa. Wytrzymać ze sobą taki okres nie robiąc... nic. Zajęcia pojawiające się znikąd. Mama się zawsze z tego nabijała. Kochała cię tak jak ja, zaakceptowała. Śmiesznie szybko jak na nią. Rozczuliłam się. Wystarczy na dziś. Kolejna rozmowa właśnie się kończy, inna zaczyna.
Kolejne nuty nikną w oddali.
Gonisz je jak ostatnie koło ratunkowe.
Zatrzymaj się, wsłuchaj w otaczający Cię szum.
Nie gnaj za rzeczami oczywistymi,
Znajdź coś swojego, własną duszę.
Wdychaj jej zapach, pokochaj ją.
Tak lepiej, odszedłeś od stereotypu.
____________________
Towarzyszące:
angielski
butelka po zielonym soku
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz