XXXIX - Dzień XXI "Ktoś, kogo osądziłam przy pierwszym spotkaniu"

"Rzucić, to wszystko i uciec. Zacząć żyć od nowa. Z nową etykietką. Bez opinii, na starcie. Bez ludzi, którzy kładą Ci kłody pod nogi. Bez problemów, bez rutyny. Bez abstrakcyjnej nadziei na lepsze jutro. Chcę uciec. Ale nie mogę. Dalej tkwię, w tym zakichanym, szklanym, pudełku, zwanym życiem. Stąd, nie ma wyjścia. Nawet śmierć, jest zbyt bezszelestna, by pomóc."

Łzy w końcu płyną po moim policzku, a i tak ich mało i mało. Nie chciały się pojawić od trzech dni, a ja ich potrzebuje. Łzy przypominają o błędach. Czy ja naprawdę jestem taka naiwna? Czy zawsze muszę się pchać tam, gdzie mnie nie chcą? Czy może to ja odpycham wszystkich, gdyż nie chcę zostać zraniona? W ten sposób ranię nie tylko siebie... innych też, zamiast - co jest moją intencją - chronić ich. Co ja poradzę, że się boję? Nie powiem wszystkiego jeśli mnie człowiek nie pociągnie... jeśli nie usłyszę tych pustych słów, że będzie dobrze, że mogę polegać na tej osobie. To wszystko jest chore. Sama to zauważyłam. Wszystkim dookoła mówię, że jest dobrze, uśmiech na twarzy, a to gówno warte. Od sylwestra kompletnie nie mam humoru i nie mam pojęcia dlaczego. Tylko chwilami mam humor, szczery uśmiech na twarzy i ciepło w serduchu. Jak rozmawiam z Miśkiem, Deską, Kotkiem czy Fraggiem. Tylko, że czuję bijącą od nich niechęć. Wiem, że może sobie dobieram do głowy, ale mam wrażenie, że odpisują bo muszą. Czuję się... bezsilna. Muszę zakisić się na jakiś czas w pokoju. Po prostu książka, ja i muzyka. Uczucia tańczące wokół mnie, układające się, stabilizujące. Do czasu aż ktoś w nie nie rzuci kostką. Hah... bo przecież wystarczy słowo "zależy" bez podparcia, a serce już leci. Moja naiwność  nie zna granic.

Osąd, pierwsze spotkanie... staram się w ogóle tego nie robić, lecz owszem był czas kiedy słowo ludzi liczyło się nad moją ocenę. Może to jest powodem mojego częstego błądzenia i skakania z kwiatka na kwiatek. Brak mi stabilizacji. Przeważnie jednak oceniam ludzi zbyt pozytywnie, a potem się dziwię dlaczego takie głupoty robią i obgadują za plecami. Ale cóż, wróćmy do tematu. Kto to może być...

Mój Braciszek. Pamiętam jak Cię pierwszy raz, wydawałeś się taki inny, niepasujący do mojego obrazka. Okazało się całkiem inaczej i nie pozostaje mi nic innego jak dziękować za to. Dalej. Nie, nie jestem na tą chwilę w stanie wypisać jeszcze kogokolwiek.

Siedzę na podłodze z laptopem na kolanach, misiu leży gdzieś na mojej klatce piersiowej. Przytulam go do siebie. Tak, tego mi w tym momencie brak najbardziej - żeby mnie ktoś przytulił. Tak bez żadnych zobowiązań. Po prostu przytulił i poczekał aż się uspokoję. Jestem po dwóch melisach, a dalej mnie roznosi. Zacznę się chyba poważnie zastanawiać nad psychologiem. Ze mną po prostu nie jest za dobrze. Gdybym miała więcej odwagi i była odrobinę głupsza to z wielką ochotą bym się pocięła. Fajna perspektywa. W sumie, co by mi szkodziło. Nikt i tak by nie zauważył. Ja tylko bym się wygadała, bo ze mnie okropna gaduła.

Nadzieja, przychodzi tam, gdzie nie ma najmniejszego znaczenia. Dlaczego mnie tak gnębi? Dlaczego wiecznie otwiera moje serce na więcej? Czyżbym na gwałt szukała uczucia? Jestem kretynką. Kolejny sms poszedł. Pytanie jaki jest jego cel. Żeby dostać odpowiedź ze słodkim słówkiem? Przecież i tak nie odpisze. Aż taka jestem zdesperowana czy aż tak mi zaczęło zależeć. Nigdy się do tego drugiego nie przyznam, nawet sama przed sobą. Ucieczka. Znowu. Śmieszne się to robi, zaczynam ironizować swoją osobę. Hah, jestem bosko walnięta.

Jutro mam zdawać angielski. Umiem aż nic, nie obchodzi mnie to. Będzie trzy, złość ojca, zawód samej siebie. Ale nowość, co? Najwyżej mnie na Magnificon nie puszczą, ale wieka strata. Ludzie się ucieszą, bo nie będą mnie mieli przed oczami. Szczerze? Współczuje każdemu kto czyta ten wpis, ale przykro mi, ja się muszę gdzieś wygadać. Do ludzi się boję, zresztą oni w ogóle nie są zainteresowani. Moja filozofia powiedziałaby, że źle dobieram ludzi. Ach tak? Po prostu ze mną się nie da wytrzymać, a ja ich utrzymuje z dala od moich wewnętrznych problemów.
Jeśli ktoś mi powie, że jutro dzień ma być lepszy to go wyśmieje. Od początku miałam złe mniemanie o tym roku, złe odczucia. I patrzcie co się dzieje. Wszystko się spełnia.

Po policzku płynie kolejna łza,

Ona przytula pluszowego miśka
I wpatruje się w okno.
Ma nadzieję, że gdzieś, ktoś o niej myśli.
Nie - że jedna z tych gwiazd spełni jej marzenie.
A jest ono jedno... zasnąć.
I więcej się nie obudzić.

___________________

Towarzyszące:

miś

sb

rozmowa

płacz