XLIII - Dzień XXIII "Ostatnia osoba, z którą się całowałam"

Marzenia. bo gdy człowiek zamyka się w sobie, gdy nikt nie pyta o jego sprawy, a on oducza się nimi dzielić - czuje się obrzydliwie samotny. niezrozumiany. I właśnie wtedy, mimo iż otacza go pełno ludzi, nie dostrzega nikogo, kto mógłby dać mu więcej, niż dotychczas dostał. o ironio. zaczyna wątpić, gubić się w ogromnym świecie. nie wiedząc gdzie szukać pomocy, zatracać się i spadać w dół. ♥

Chwilę przerwy czas zakończyć. Znów piszę, gdy mam problem, gdy się źle czuje. Oczywiście wpis będzie przepełniony moim ględzeniem, ale cóż poradzić. Jedyne miejsce, gdzie mogę się wygadać do woli, gdzie mogę napisać wszystko. Wiem, że mam od tego wspaniałych ludzi, lecz zawsze jest opór, co najmniej jedna rzecz, której będziesz się bał powiedzieć. Zastanawiam się czemu to wszystko musi być takie skomplikowane, trudne, niedostępne. Gdzie się podziała ta beztroska, ufność, wiara? Gdzie ta radość z każdej chwili, palący dotyk, uśmiech na twarzy? Gdzie to zniknęło? Gdzie magia świąt, zadowolenie z dowolnego prezentu, rozanielone sylwetki na tle łąki? Uciekło, przepadło. Nie nadążało za światem, zgubiło się. Ludzie całkowicie od tego odwykli, mają to jedynie dzieci. Być jak dziecko... tracę to, nie chcę.

Leży w zimnym łóżku pośród ciemności, wsłuchana w muzykę zatapia się w swojej głowie. Jej myśli skaczą z padającego śniegu tworzącego złotą aurę do bólu w klatce piersiowej - fizycznego i psychicznego. Uścisk trwa od kilku dni, serce daje oznaki życia od niedawna. Czyżby chciało coś przekazać? Uczucia? Niemożliwe. Dziewczyna kuli się i otula pościelą, zimno, dokuczający brak bliskości szarpię ją za ramię. Pierwsza łza spływa po policzku, za nią druga i następne. Płacz ukazuje emocje, że jej zależy. Sama nie wie kiedy to się stało, a jednak. Drugi raz to zrobiła, pokochała zbyt pochopnie. Zaciska mocno oczy, szepcze zamaszyście "nie". Pragnie odpędzić strach, lecz nie umie tego zrobić, jest za słaba, każdy dzień pożera kawałek jej ciała. Żywi się nią, będzie tak dopóki nie zostanie wrak człowieka, dziewczyny, nastolatki pragnącej ciepłego słowa. Tak trudno się do tego przyznać, tak trudno zaakceptować i zrozumieć. Niestety rozsądek jest na przegranej pozycji. To jej decyzja czy podąży wijącą się przed nią drogą czy zawróci. Może zyskać, ryzyko zawsze jest. Pytanie pozostaje... czy warto próbować? 

Kolejny temat. Siódmy od końca, nie będę się nad nim rozpisywać, gdyż nie czuje takiej potrzeby. Ostatnia osoba, z którą się całowałam. Domyślam się, że tu nie chodzi o całusy z rodziną. Eh... wróćmy wspomnieniami do tych chwil, w których myślałam, że będzie dobrze, zapominałam się. Było to z panem M. Jak ja chcę o tym zapomnieć, wymazać. Wrócić? Nie, wiem, że nic by z tego nie było, jednak wszystko mogło się potoczyć inaczej. Niestety on był ostatnią osobą z którą się całowałam, nawet nie pamiętam gdzie to było... Kalectwo. Nie wracajmy do tego. Przed tym to w ogóle nic mi do głowy nie przychodzi. Wybaczcie, ale ten temat nie jest dla mnie sferą rozbudowaną, w sumie cieszę się z tego. 

Ferie, szara codzienność, mnóstwo zajęć, kolejne konferencje, gry. Kocham tych ludzi, kocham wszystko co z nimi związane. Chciałabym już ich zobaczyć, przytulić, uśmiechnąć się. Tęskno mi za tym, choć tego nigdy nie miałam, dziwne, nieprawdaż? Nic nie poradzę, że moje serce jest w takim stopniu skłonne do podzielenia się pomiędzy nic. Perełki życia.

Dopiero przy tej linijce przeszła mi złość, opadły emocje i droczenia się. Nachodzą mnie wyrzuty sumienia z powodu źle zakończonej rozmowy. Mam ochotę teraz zadzwonić, powiedzieć dobranoc i zasnąć. Niestety jest troszkę za późno. Ach, nie lubię ograniczeń. Zresztą nie powinno się przerywać czyjegoś snu.

Przedtem strasznie mi było do śmiechu, dzięki Tacie, Desce i całej reszcie. Po prostu jesteście bajeczni. Jednak najlepsza w tym wszystkim była moja mama, powiedziała, że na wakacjach mogę jechać tam gdzie chce, bez oporu. Mam plany, mam ułożone w głowie piękne sceny, które chciałabym wprawić w życie. Mam nadzieję, że nie skończy się jedynie na gadaniu, jestem gotowa nawet o to błagać.
Koło początku lata rodzinka chce wysłać ojca do stanów, a niech jedzie. Chwila spokoju nastanie. Jakby to wypadło zaraz po końcu roku szkolnego to mogłabym zaprosić moich debilków do siebie. Moje wizje są dobre, w miarę realne, ale czy na pewno w moim życiu? Dość, myślimy pozytywnie, inaczej nic nie wyjdzie.

Chcę się zaznać bezpieczeństwa,
Tej troski, która omija.
Uśmiechu, który napędza.
Dotyku, który rozpala.

Głosu, który czaruje.
Chcę tylko tego, albo aż tego...
Oceniać nie mnie.
Lecz jak to mówią...
Chcieć nie znaczy móc.

_____________________

Towarzyszące:

piosenka

chłód

myśli

ciemność