XLVII - Dzień XXVI "Osoba, której obiecałam coś na całe życie"

Owego czasu wmawiałam sobie, że nie chce się więcej zakochać. Jednakże w duszy chciałam na nowo przeżyć ten, jakże bolesny sen. Chciałam obdarzyć kogoś głębokim uczuciem.

Najwyższy czas napisać coś nowego. Poprzedni wpis wywołał wiele emocji, więc czas go zasłonić. Jak zwykle zły humor zmusza mnie do wpisu. Oczy pieką od wylanych łez, organizm pragnie wypoczynku, głowa dalej pracuje. Natłok myśli, pytań retorycznych. Całe życie jest przepełnione retoryką. Czy to dobre? Jedynie los to wie.
Fakt, że się już uspokoiłam, lecz dwie godziny temu byłam skłonna skoczyć przez okno. Tak, ja i moje doły, denerwowanie w tym czasie najbliższych mi osób. Jestem idiotką, wiem to. Równocześnie w pozytywnym i negatywnym znaczeniu tego słowa.
Znów wyleguje się na łóżku, znów okolice pierwszej w nocy. Z wielką chęcią bym się wtuliła w kogoś i zasnęła ze spokojem na twarzy. Marzenia ściętej głowy. Przynajmniej muzyka się wyciszyła, może jednak nie ogłuchnę.
W końcu znalazłam parę tapet z aniołami na pulpit, właśnie skończyłam robić pokaz slajdów. Jestem zadowolona z efektu, tak to dziwne.

Nie lubi spódniczek, a czasem w nich chodzi. Lubi gorzką herbatę, a ciągle ją słodzi.Chce mieć długie włosy a ciągle je ścina, nienawidzi przekleństw a często przeklina.

Mówisz głupia, szepcesz do ucha swoje mądrości. Uważasz, że rozum je od razu przyjmie, nie zwracasz uwagę na serce. Nawina, powtarzasz to w kółko, aktualnie zanosisz się śmiechem. Sytuacje bez wyjścia? Nadzieja na coś? Dobre pytanie... na co? Powtarza się ta sama sytuacja, to jak gadanie do ściany. Naprawdę sądzisz, że to ma sens? Nie lepiej odpuścić?Z każdym słowem coraz bliżej, z każdym dniem coraz dalej... Kuriozalna sprzeczność.

Nie przyzwyczajaj się do mnie. Nie zapamiętuj mojej twarzy, nie pamiętaj, ile łyżeczek cukru wsypuję do herbaty, zapominaj, jak się ruszam, jak ubieram, jak pachnę. Nie przywiązuj się do mnie - ja mam w zwyczaju uciekać..

Obietnica. Boli cholernie jej złamanie, albo świadomość, że się nie spełni.
Jedna rzecz najbardziej utkwiła mi w pamięci odnośnie tego tematu. Eklerka, jej obietnice, nasza przyjaźń aż po grób. Dałam jej słowo, że nigdy jej nie zostawię, że zawsze będzie mogła na mnie liczyć, że będę jej przyjacielskim Aniołem Stróżem. Patrząc na to z perspektywy nasze idee były piękne, mogłyśmy osiągnąć wszystko. Gdzie to się podziało? Gdzie te dni, noce, rozmowy? Zniknęło, rozpadło się. Może kiedyś jeszcze się zespoli, powróci. Ciągle żyję tą nadzieją, lecz zdaje sobie sprawę, że naiwna ze mnie dziewczynka.

Gdy z tobą tu rozmawiam…

Chodź tylko rozmawiamy, dla mnie to coś więcej

chociaż cie nie widzę, to myślę wciąż o tobie

dziś kładę na szalę, dzisiaj wszystko poświecę

w ten że właśnie dzień, właśnie teraz powiem

że od pewnego czasu do ciebie czuje coś innego

gdy rozmawiam z tobą, temat nagle sie nie liczy

moglibyśmy nawet nie rozmawiać o niczym

jedyne czego chcę, to szczęścia twojego

zastanawiam się chwilami nad naszymi stosunkami

chodź ukryć to chciałem, dziś nie wytrzymałem

nie mogę już usiedzieć, ja musze to wiedzieć

odpowiedz wiec prostym gestem, kim ja dla ciebie jestem?

dziś w ten dzień wesoły dla wielu par, ja smutny pozostaje

czemuż? nie pytaj, odpowiedz jest zbyt trudna

jestem świadom po prostu ze mój los nieszczęściu oddaje

gdyż droga do ciebie, zbyt kręta, zbyt żmudna

ilekroć przypomnę sobie chociażby tylko samo imię twoje

tyle razy płacze z braku wszelkich możliwości

tyle razy widzę jak słabym jest wobec niemożliwościmimo to na odwagę zebrało się serce mojewiec dziś rzucam ten wiersz przed oblicze twe,chcąc tylko wiedzieć, czy ty też kochasz mnie

Wiersz Yoru, ględy, która chce żebym o nim napisała. Cóż ja mogę naskrobać po dzisiejszej rozmowie. Wielkie nic, po prostu się nie umiemy dogadać. Wybacz, nie zmienisz mnie na siłę, wmawiaj, że jestem idiotką, że mam złe towarzystwo. Nie oddam tego za nic, dzięki temu żyję i czuję się potrzebna.
Jesteś wspaniałym człowiekiem, tylko to pokaż, a nie złość się na cały świat i samego siebie, że żyjesz.

Ostatni tydzień minął jak przedłużenie ferii. Skrócone lekcje, zastępstwa, przepadające zajęcia, lenistwo.
Cieszę się z takiego obrotu sprawy, gdyż nie mam siły nawet myśleć. Poddaje się wszystkiemu z łatwością. W czwartek byliśmy na świętoszku. To było straszne, samo macanie i ujeżdżanie - trauma do końca życia. Co ludzie robią z teatru edukacyjnego...
Mamy sobotę, wieczorem idę do kuzynostwa, będę siedzieć całą noc na skype - o ile będzie z kim. Szczerze wątpię, więc równie dobrze mogę napisać, że pójdę spać;
W niedzielę bal... znaczy pseudobal, ale trzeba się ubrać ładnie.
Masakra, już od jakiegoś czasu czuję się paskudna. Moja skóra jest szorstka, jakby zaraz miała pęknąć, twarz cała przebarwiona i zadrapana, obgryzione paznokcie, tłuste włosy, sadło... cała ja.
Sądzę, że na dzisiejszy dzień wystarczy wam tego ględzenia. Na koniec jeszcze muszę się czymś pochwalić...

Rysunkiem od mojej kochanej kochanki/babci/cioci/przyjaciółki na walentynki <3
Aishiteru ;*


Kolejna łza cieknie po policzku...
Dlaczego to robisz? Dlaczego mnie ranisz?
Cały czas przepraszasz - skończ z tym,
Zacznij działać i wywiązywać się z obietnic.
Słowo kocham zobowiązuje.
Naucz się tego na pamięć,
A potem rób sobie ze mną co chcesz...

~wybacz nie moja wina, że masz branie xD

~~ale ja nie chce brania, ja chce być z Tobą, słyszeć bicie Twego serca, trzymać Cie za rękę

______________________

Towarzyszące:

szukanie tapety z aniołami

myśli