XLVII - Dzień XXVI "Osoba, której obiecałam coś na całe życie"

Owego czasu wmawiałam sobie, że nie chce się więcej zakochać. Jednakże w duszy chciałam na nowo przeżyć ten, jakże bolesny sen. Chciałam obdarzyć kogoś głębokim uczuciem.

Najwyższy czas napisać coś nowego. Poprzedni wpis wywołał wiele emocji, więc czas go zasłonić. Jak zwykle zły humor zmusza mnie do wpisu. Oczy pieką od wylanych łez, organizm pragnie wypoczynku, głowa dalej pracuje. Natłok myśli, pytań retorycznych. Całe życie jest przepełnione retoryką. Czy to dobre? Jedynie los to wie.
Fakt, że się już uspokoiłam, lecz dwie godziny temu byłam skłonna skoczyć przez okno. Tak, ja i moje doły, denerwowanie w tym czasie najbliższych mi osób. Jestem idiotką, wiem to. Równocześnie w pozytywnym i negatywnym znaczeniu tego słowa.
Znów wyleguje się na łóżku, znów okolice pierwszej w nocy. Z wielką chęcią bym się wtuliła w kogoś i zasnęła ze spokojem na twarzy. Marzenia ściętej głowy. Przynajmniej muzyka się wyciszyła, może jednak nie ogłuchnę.
W końcu znalazłam parę tapet z aniołami na pulpit, właśnie skończyłam robić pokaz slajdów. Jestem zadowolona z efektu, tak to dziwne.

Nie lubi spódniczek, a czasem w nich chodzi. Lubi gorzką herbatę, a ciągle ją słodzi.Chce mieć długie włosy a ciągle je ścina, nienawidzi przekleństw a często przeklina.

Mówisz głupia, szepcesz do ucha swoje mądrości. Uważasz, że rozum je od razu przyjmie, nie zwracasz uwagę na serce. Nawina, powtarzasz to w kółko, aktualnie zanosisz się śmiechem. Sytuacje bez wyjścia? Nadzieja na coś? Dobre pytanie... na co? Powtarza się ta sama sytuacja, to jak gadanie do ściany. Naprawdę sądzisz, że to ma sens? Nie lepiej odpuścić?Z każdym słowem coraz bliżej, z każdym dniem coraz dalej... Kuriozalna sprzeczność.

Nie przyzwyczajaj się do mnie. Nie zapamiętuj mojej twarzy, nie pamiętaj, ile łyżeczek cukru wsypuję do herbaty, zapominaj, jak się ruszam, jak ubieram, jak pachnę. Nie przywiązuj się do mnie - ja mam w zwyczaju uciekać..

Obietnica. Boli cholernie jej złamanie, albo świadomość, że się nie spełni.
Jedna rzecz najbardziej utkwiła mi w pamięci odnośnie tego tematu. Eklerka, jej obietnice, nasza przyjaźń aż po grób. Dałam jej słowo, że nigdy jej nie zostawię, że zawsze będzie mogła na mnie liczyć, że będę jej przyjacielskim Aniołem Stróżem. Patrząc na to z perspektywy nasze idee były piękne, mogłyśmy osiągnąć wszystko. Gdzie to się podziało? Gdzie te dni, noce, rozmowy? Zniknęło, rozpadło się. Może kiedyś jeszcze się zespoli, powróci. Ciągle żyję tą nadzieją, lecz zdaje sobie sprawę, że naiwna ze mnie dziewczynka.

Gdy z tobą tu rozmawiam…

Chodź tylko rozmawiamy, dla mnie to coś więcej

chociaż cie nie widzę, to myślę wciąż o tobie

dziś kładę na szalę, dzisiaj wszystko poświecę

w ten że właśnie dzień, właśnie teraz powiem

że od pewnego czasu do ciebie czuje coś innego

gdy rozmawiam z tobą, temat nagle sie nie liczy

moglibyśmy nawet nie rozmawiać o niczym

jedyne czego chcę, to szczęścia twojego

zastanawiam się chwilami nad naszymi stosunkami

chodź ukryć to chciałem, dziś nie wytrzymałem

nie mogę już usiedzieć, ja musze to wiedzieć

odpowiedz wiec prostym gestem, kim ja dla ciebie jestem?

dziś w ten dzień wesoły dla wielu par, ja smutny pozostaje

czemuż? nie pytaj, odpowiedz jest zbyt trudna

jestem świadom po prostu ze mój los nieszczęściu oddaje

gdyż droga do ciebie, zbyt kręta, zbyt żmudna

ilekroć przypomnę sobie chociażby tylko samo imię twoje

tyle razy płacze z braku wszelkich możliwości

tyle razy widzę jak słabym jest wobec niemożliwościmimo to na odwagę zebrało się serce mojewiec dziś rzucam ten wiersz przed oblicze twe,chcąc tylko wiedzieć, czy ty też kochasz mnie

Wiersz Yoru, ględy, która chce żebym o nim napisała. Cóż ja mogę naskrobać po dzisiejszej rozmowie. Wielkie nic, po prostu się nie umiemy dogadać. Wybacz, nie zmienisz mnie na siłę, wmawiaj, że jestem idiotką, że mam złe towarzystwo. Nie oddam tego za nic, dzięki temu żyję i czuję się potrzebna.
Jesteś wspaniałym człowiekiem, tylko to pokaż, a nie złość się na cały świat i samego siebie, że żyjesz.

Ostatni tydzień minął jak przedłużenie ferii. Skrócone lekcje, zastępstwa, przepadające zajęcia, lenistwo.
Cieszę się z takiego obrotu sprawy, gdyż nie mam siły nawet myśleć. Poddaje się wszystkiemu z łatwością. W czwartek byliśmy na świętoszku. To było straszne, samo macanie i ujeżdżanie - trauma do końca życia. Co ludzie robią z teatru edukacyjnego...
Mamy sobotę, wieczorem idę do kuzynostwa, będę siedzieć całą noc na skype - o ile będzie z kim. Szczerze wątpię, więc równie dobrze mogę napisać, że pójdę spać;
W niedzielę bal... znaczy pseudobal, ale trzeba się ubrać ładnie.
Masakra, już od jakiegoś czasu czuję się paskudna. Moja skóra jest szorstka, jakby zaraz miała pęknąć, twarz cała przebarwiona i zadrapana, obgryzione paznokcie, tłuste włosy, sadło... cała ja.
Sądzę, że na dzisiejszy dzień wystarczy wam tego ględzenia. Na koniec jeszcze muszę się czymś pochwalić...

Rysunkiem od mojej kochanej kochanki/babci/cioci/przyjaciółki na walentynki <3
Aishiteru ;*


Kolejna łza cieknie po policzku...
Dlaczego to robisz? Dlaczego mnie ranisz?
Cały czas przepraszasz - skończ z tym,
Zacznij działać i wywiązywać się z obietnic.
Słowo kocham zobowiązuje.
Naucz się tego na pamięć,
A potem rób sobie ze mną co chcesz...

~wybacz nie moja wina, że masz branie xD

~~ale ja nie chce brania, ja chce być z Tobą, słyszeć bicie Twego serca, trzymać Cie za rękę

______________________

Towarzyszące:

szukanie tapety z aniołami

myśli

XXXV - Dzień XVII "Ktoś z mojego dzieciństwa"

"Bowiem miłość i cierpienie stanowią jedność. Aż zaczynzasz zapominać się w bólu."

Wtorek, a raczej już środa. Zbliża się pierwsza w nocy, a ja sobie wymyśliłam pisanie wpisu. Cóż, to ja w końcu. Rozmawiam z Kotkiem i Hoxem, niestety za późno na skype, wiec pozostaje spotkanie. Słucham ostrej patoli mej Deski i śmieje się jak głupia do sera. Albo jak to Hox ujął - debil do monitora. Leżę na łóżku w samej bieliźnie i staram się sklecić parę zdań. Niestety Idol skutecznie mi przeszkadza swoimi humorami. Spadaj człowieku.

Tak rozmyślam aktualnie nad zmianą szablonu. Znudził mi się już dotychczasowy. Zapewnię zrobię to jutro, albo całkowicie potem. Muszę jeszcze odpisać Yoru na zaczętą historię. Tak, wymyśliliśmy oboje, że napiszemy wspólnie jakieś opowiadanie, co kawałek się wymieniamy. Ciekawie to wygląda, gdyż jest to opowiadane z dwóch całkowicie różnych perspektyw. Jak skończymy to opublikuje to tutaj.

Święta, święta i po świętach. Na szczęście upłynęły w atmosferze pokoju i zgody, nikt się z nikim nie pokłócił ani sprzeczał. Mam nadzieję, że to się utrwali na cały rok. Was pewnie jednak interesują prezenty. Otóż od cioci dostałam szaliki, od taty wielofunkcyjne urządzenie (jak to brzmi) - drukarkę, skaner, kopiarkę. Problem jest z tym, że działa bezprzewodowo, a ja nie umiem zainstalować oprogramowania na komputerze. Kocham być blondynką.
No i od mamy dostałam upragnioną rzecz, a mianowicie kluczyk na szyję - taki wisiorek.

Od jutra się zaczyna lekka patologia, Deska spędza cały dzień z Pszczołą, Hox wraca do domu, gdzie nie ma dostępu do komputera. Z kim ja będę grała w chińczyka? Nadzieja w moim Bogu, z którym się śmiałam dzisiaj bitą godzinę. Tak, my się w ogóle nie uważamy za normalnych ludzi.
Może w końcu skończę czytać lekturę. Szczerze śmiem w to wątpić.

Wracając do tematu. Ktoś z mojego dzieciństwa, szczerych, dobrych, pięknych chwil.
Pierwsza nasuwa mi się Polcia. Chodziła ze mną do klasy w podstawówce, ale tylko do trzeciej. Potem się przeprowadziła i kontakt zanikł, ale byłyśmy jeszcze dziećmi, nic z tego nie rozumiałyśmy. Babcia do tej pory mówi, że trudno było znaleźć dwie równie dobrane przyjaciółki. Przesiadywałyśmy u siebie w miarę możliwości i bawiłyśmy się we wszystko. Do tej pory pamiętam konfesjonały przed pierwszą spowiedzią.
Kolejna myśl to moi sąsiedzi. Nie mam z nimi takich kontaktów jak kiedyś, gdy mogłam wszystkich chłopaków zmusić do zabawy lalkami. Kocham moją siłę perswazji. Liceum, zmiana otoczenia, wszystko zniknęło. Nawet się już nikomu nie chce wyjść na podwórko pograć w plotko-piłkę, czyli 10 min grania, a 30 gadania.
Uroki dzieciństwa. Tęsknie za tym? Oczywiście, jak każdy. Lecz z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że nadal jestem dzieckiem.

O czym to ja jeszcze miałam pisać. A... dzisiaj zaczęłam się droczyć z panem A. Wyszło na to, że został moim prywatnym Misiem. Mru, ale fajnie. Zobaczymy ile będzie o mnie pamiętał.
Mam lenia, nawet nie mam siły ruszyć się po sok. W ogóle przecież i tak będę musiała wstać do łazienki, więc nie rozumiem co to za różnica. Widocznie moje ciało ją widzi.

Cisza otula me ciało, palce wydają na klawiaturze ciche brzdęki. Obok leżą ciuchy rozrzucone w bezładzie. Głowa wsparta poduszką usypia przed monitorem, oczy się męczą. Plecy błagają o masaż, a umysł o własną chwilę do fantazji. Niekoniecznie erotycznych, jak myślicie. Po prostu spełnienia pragnień, których na jawie nie otrzymuję.

Kolejny płatek spada na ziemię.
Moje oczy utkwione w Twoich tęczówkach.
Obejmij mnie, przytul, obdarz uczuciem,
Wpraw w chwilę zapomnienia i przyjemności.
Spijaj słowa z moich ust i gesty z mego ciała.
Poddałam się uczuciu, doceń to.

_________________

Towarzyszące:

rozmowy

chińczyk

skype

muzyka z iTunes

myśli

XXVIII - Dzień X "Ktoś, z kim nie rozmawiam tak często, jakbym tego chciała"

"Przystojny facet to mokry facet"

Host Club tom 1

"Marzenia senne na jawie - to nadzieja"

wróżba z ciastka

Musiałam tutaj wpisać ten pierwszy cytat. Zakochałam się w nim. Zawiera samą prawdę i przy okazji rozśmiesza.

No i kończy się nam wtorek. Znów siedzę przy biurku obolała, byłam u ortodonty i mam czerwone gumki pod świąteczny nastrój. Jeszcze trzy dni i konwent. Mam lekkie ciarki, gdyż zaraz po przyjeździe mam ogromny młyn w szkole. Sprawdzian z historii, chemii, dialog na francuski... powieście mnie.

Wróć, ja przecież nie mam zamiaru się poddawać. Jak to dzisiaj ładnie komuś powiedziałam "zaczynam kochać to pierdolone życie."

Największym zaskoczeniem jest to, że nawet z Przeciwieństwem umiem normalnie dyskutować, wręcz go polubiłam. Śmieszne, wiem, bo tak chciałam się go pozbyć. Los jest nieprzewidywalny, a człowiek jest jedynie jego więźniem. Ten, któremu uda się wyrwać z tego łańcucha ma świetlaną egzystencję.

Aktualnie rozmawiam z moim kochanym Psychologiem. W końcu dzisiaj na siebie trafiliśmy, coraz trudniejsze się to staje. Natłok pracy daje nam w kość.

I to jest właśnie pierwsza osoba, z którą nie rozmawiam tak często jak bym chciała. Niestety tu musimy poczekać na jakieś dłuższe wolne, mimo wszystko kontakt utrzymany.

Druga osoba to Eklerka, z którą jak już mówiłam w poprzednich wpisach mało mam kontaktu.

Trzecia osoba to Braciszek. Wiecznie ostatnio zajęty.

Czwarta osoba to jest dosyć dziwna, bo tutaj już napiszę troszkę więcej ludzi: Przeciwieństwo (o zgrozo!), Kotek, Kochanek, pewnie o kimś zapomniałam. Wybaczcie.

Z tego, co mam teraz w głowie to chyba wszystko.

Jutro środa, a cały czas mam wrażenie, że czwartek. Zgryzłam znów swoje paznokcie, lakier zszedł, a wymalować nie ma czasu. Ani chęci. Czuję pustkę w swojej głowie, zaczynam się złościć sama na siebie, że nic się nie uczę. W dodatku nie mogę znaleźć jakiejś ładnej sukienki na konwent. Całkowita masakra. Jakby to powiedział Osioł ze Shreka "niech mnie ktoś przytuli".

Jeśli chodzi o obrazek to jestem w nim zakochana. Przedstawia dwie urocze postaci z anime K-ON!, którego mi do końca nie jest dane oglądnąć. Czemu nie mogę zagiąć czasoprzestrzeni i wydłużyć doby?! Nienawidzę takiej bezsilności. Zróbmy coś, podpalmy szkołę czy rozwalmy jakąś ładną rzecz. Zło mnie nawiedza.

W tle leci muzyka. Znów Kings of leon mi pomaga w dobrym samopoczuciu. Te dźwięki, słowa... nie umiem nie kochać nut, brzmień wydawanych przez instrumenty. Już od dwóch lat zbieram się do spróbowania gry na gitarze i jakoś nie mogę się zmobilizować. Nienawidzę tego.

Wpis krótki, zabieram się do wypracowania. Dobranoc moje Aniołki <3

Nie smućcie się, to nic nie daje <3

Uśmiechnął się do niej na korytarzu,

Odwzajemniła gest.

Serca obojga zaczęły bić szybciej,

Lecz żadne nie odważyło się zrobić kroku.

Mijają się tak od paru miesięcy,

Jedno słabsze od drugiego.

Ciągle jednak zapewniają o swej sile,

Kłamcy dwaj.

_______________

Towarzyszące:

lista z iTunes

książka do historii

rozmowy

XXIV - Dzień VI "Obcy"

`Siedziała pod salą z nosem w książce zagłębiając się w dalsze miłosne sceny. Rozmyśla jak to by cudownie było gdyby ONA stała się główną bohaterką, a jej partnerem ON. Spędzali by popołudnia razem, przy ciepłej herbatce, rozmawiając o błahych sprawach. Potem szli by na długi spacer wokół stawu. Czekali by na zachód słońca by w jego blasku on nachylał się w jej stronę, by namiętnie i z uczuciem ją pocałować. Później w Jego objęciach wracałaby do domu, a przed samymi drzwiami słyszałaby słodkie 'Dobranoc Skarbie' obdarowane nieliczoną liczbą całusów.. I wtedy zadzwonił dzwonek ogłaszający koniec przerwy."

Kolejny dzień. Nawet minął w porządku. Zero pytania, kartkówka z fizyki napisana dobrze, a uczyłam się 10 min przed. Jestem geniuszem.

W dodatku nie było francuskiego.

Aktualnie marznę na podłodze i nie wiem co ze sobą zrobić. Dostaje szału. Na facebooku dodaje milion zdjęć, które mam na komputerze. Razem z Braciszkiem wariujemy i nie mamy pojęcia, co się dzieje. Dajemy się ponieść emocjom, wspomnieniom. Komentujemy każdy nasz ruch, gest. Dosłownie wszystko. W sumie za to się kochamy. Mieć takiego przyjaciela to skarb. Tym bardziej w mężczyźnie. Ja Ci się chyba nigdy nie odwdzięczę. Arigato <3

Obcy.

Jakże to można różnorako interpretować.

Z jednej strony jest to coś nam nieznanego, a co koniecznie chcemy zrozumieć. Czyli jak dla mnie jest to większość świata.

Z drugiej strony jest to człowiek, zamknięty na nas, odległy. Od zawsze próbowałam zrozumieć takich ludzi, niestety czasami się to nie udaje.

Z trzeciej strony jest to istota z kosmosu, której istnienia jeszcze nie udowodniono. Pytanie czy wierzę, czemu nie?

Niestety nie mogę jednoznacznie odpowiedzieć na to zagadnienie.

Obcy.

Chcę zrobić rozeznanie, dosięgnąć wszystkich sznurków i zmienić w bliski.

Siedzę za biurkiem wpatrzona przez okno, wspominam miniony dzień. Uśmiecham się sama do siebie i dziękuję losowi za tak pomyślną egzystencję. Śmieje się, wiecznie narzekam i nic więcej, a przecież mam tak dobrze.

Wstaje, kładę się na łóżko. Zamykam oczy i znów wracam do mojego wymarzonego świata, mojego snu...

Jutro piątek. Wszystkie lekcje po trzydzieści minut, nauczyciele jadą na jakąś konferencje czy coś. Ważne, że kończę o 11.35 i nikt mi tego nie zabroni!

Wytrzymam te lekcje, a przynajmniej mam taka nadzieje.

Potem muszę zacząć zbierać materiały na historię, napisać wypracowanie. Nauczyć się na francuski.

Dobija mnie to, ale dam radę!

Przypomnijcie mi rano żebym wzięła legitymacje. Chcę się zapisać do biblioteki. Ferdydurke do przeczytania czeka w kolejce, a za nią stos książek na czele z mangami.

Jutro do kin wchodzi kolejna część Harry Pottera. Nie ma żywcem czasu żeby się na niego wybrać. Eh, zobaczymy jak to będzie. Najprawdopodobniej zrobimy z wujkiem "wypad na tygodniu", gdyż weekendy są ciągle zajęte.

Na dzisiaj już chyba tyle, dochodzi dwunasta, muszę opublikować w końcu ten post.

Miłej nocy, słodkich snów.

Stukając w klawiaturę udaje, że nie widzi,

Pragnie Cię zawołać, lecz się wstydzi.

Wie, że marnuje czas, energię,

Ale spróbować się boi.

Chcesz ją? Rusz się,

Widzisz, że ona nic nie zrobi.

Pomóż jej, a nuż wam wyjdzie.

Będziecie razem... czy dobrze czy źle.

____________________

Towarzyszące:

Butterfly - piosenka

Braciszek + wspomnienia

mordoksiądz

XXII - Dzień IV "Moje rodzeństwo"

"Widzisz ja niestety posiadam wiele wad, np. kieruje się emocjami i przez to kiedys dostane kopa. Szczególnie jesli chodzi o takie sprawy jak miedzy nami.Ale plus jest jeden tej całej sytuacji...po raz pierwszy powiedziałam co czuje nic nie ukrywając"

Już końcówka tego męczącego dnia. To osiem lekcji mnie wykańcza jak nic. Na dodatek dowiedziałam się, że na następny piątek mam napisać wypracowanie na historię. Tajemne moce świata pomóżcie mi!
Na PO razem z Rozdartą molestowałyśmy miśka, robili nam zdjęcia, to będzie na facebooku. Boję się o co mnie ludzie posądzą.
Byłam dzisiaj w domu dziecka, odwiedziłam moje kochane dzieciaki. Oczywiście były oporne na naukę, ale wyjątkowo zaliczyłam trzy osoby z czytaniem. Jestem szczęśliwa i zadowolona z siebie, gdyż z Wiedźmą nie chciał nikt pracować. Zresztą sprawia mi to jeszcze większą satysfakcję, gdyż ostatnio strasznie się na nią zdenerwowałam. Czasami doprowadza mnie dosłownie do szału, ja zawsze muszę dla niej być, a ona dla mnie nie. Traktuje ją z chorym chłodem, ale ja nie mogę sobie pozwalać na takie rzeczy. Troszkę przesadziła.
Gdy minie to trzydzieści dni opisywania wrócę do starego stylu pisania wpisów. Wiem, to, co jest teraz emanuje głupotą. Mi samej to się nie podoba, ale podjęłam wyzwanie miesiąca i wytrwam w nim. Notki stają się coraz krótsze, lecz z dnia na dzień nie ma zbyt wiele do opowiedzenia.


Jestem jedynaczką. Od zawsze i pewnie już na zawsze. Czasami narzekam, lecz sądzę, że jest mi tak jednak dobrze. Przyzwyczaiłam się. Patrząc na to z drugiej strony to nie jestem tak do końca sama. Od dziesięciu lat mam wokół siebie kuzynostwo, cały czas się ktoś kręci, a oczywiście ja robię za nianię. Powoli zaczynam mieć dość, ale co poradzić. Tysiąc razy bardziej wolę siedzieć z moimi skarbami niż kimkolwiek innym. Nie lubisz dzieci? To co Ty człowieku przy mnie robisz...


Jutro środa. Dwie godziny polskiego, dwie informatyki, dwie geografii i historia na dokładkę. Wiem, świetny dzień się zapowiada, nie ma co. Na szczęście jakoś nie mam złego humoru. Jedynie chce mi się spać. Oczy powoli chcą zakończyć ten długi dzień. Plecy nie wytrzymują pozycji pionowej, a uszy pragną ciszy. Ostatnimi czasy dosyć poważnie drażni mnie hałas. Nie mam pojęcia czym to jest spowodowane, może po prostu pragnę spokoju, wyciszenia. Niestety - nie ma na to czasu. Najprędzej odpocznę dopiero po śmierci. Super. Moje własne życzenie.

Siedzę na poduszce, jak zwykle na podłodze. W tle leci ponura piosenka Celine Dion, uszy napajają się nią po raz ostatni dzisiejszego dnia. Cało wycieńczone błaga o łóżko. Jeszcze nie, wytrzymaj. Ziewam, wzdycham i przeczesuje palcami włosy. Czuję się wykończona, dlaczego?
Przecież wszystko jest tak jak chciałam... Nie rozumiem. Zamknęłam oczy, upadłam. Wróciłam do anielskiego świata by być z Nim, przynajmniej w nocy.


Przez dwie noce miałam potworne sny, stwierdziłam, że kończę z jedzeniem przed spaniem. Umieram, budzę się kompletnie niewyspana i nie wiem co mam ze sobą zrobić. W dniu dzisiejszym stan zawieszenia zszedł dopiero około godziny czternastej. To jest straszne.
Mam nadzieje, że jutro będzie lepiej. Staram się pozytywnie patrzeć w przyszłość, gdyż to pomaga przetrwać przez następny dzień.


Jedziesz samochodem, słuchasz kolejnych wiadomości.
Sięgasz ręką i wyłączasz radio. Masz dość.
Wpatrzony w drogę rozmyślasz o Niej,
Dlaczego podjąłeś taką decyzje.
Uratowałeś ją, ale również zraniłeś,
Odszedłeś.
Chciałbyś wrócić, lecz nie wiesz czy możesz.
Boisz się jej reakcji.
Nie zrobisz ruchu, a się nie dowiesz.
Rozłóż swoje skrzydła, wznieś się na nich
Do niej, ona czeka.
Wpatrzona w świat za oknem,
Ze łzami na policzkach.
Wspomina.




Nie mam czasu, brakuje mi doby. Już prawie północ, znowu. Człowiek nawet nie ma się kiedy wyspać porządnie. Nie wyrabiam, a jeszcze tyle do wykucia na blachę. Życzcie mi powodzenia.
Pozdrawiam wszystkich.
Arigato, że jesteście <3

XVIII "Mru mrau mrr"

"Ten ból, który cię nie opuszcza. I nawet nie masz pojęcia, skąd się bierze. Jest taki niewytłumaczalny. Zwala cię z nóg niczym olbrzymia fala, której się nie spodziewasz, a ona dosięga cię akurat wtedy, kiedy jesteś odwrócony plecami, przewraca cię, uniemożliwia  złapanie oddechu, wyrzuca na wilgotny piasek, po którym turlasz się siłą rozpędu, zacierając ślady, jak sam sądziłeś, tak pewne w twoim życiu. A jednak okazuje się, że nie. Nie są wcale takie pewne."

F. Moccia

Półmrok, w tle leci piosenka X Japan - Without You, czyli nuta, która mnie zmiękcza jak żadna inna.
Staram się coś wymyślić, lecz nie umiem. Aktualnie tylko pustka została u mnie w głowie, chcę mi się spać.
Za wcześnie, za wcześnie... godzina jest zła na sen, tym bardziej, że chcę jeszcze popisać z moim Kotkiem i Kochaną. Muszę coś wykombinować, zaczynam zawalać szkołę.
Powoli wstaje z fotela i kieruję się w stronę okna, nic nie widać... jedynie granat nieba, nieprzenikniony, zimny.
Wzdrygam się, znów to samo uczucie, jakby ktoś tu był. Nie lubię tego domu, nie czuję się tu spokojna.

Leżę na podłodze, słucham śpiewania Kochanki i jej syna, ładnie. Zatapiam się w tym, zdaję sobie sprawę, że jutro ból pleców mnie przygwoździ do łóżka na dobre, ale się nie dam. To nie to, nie ten czas. Zmory wszystkie niech ode mnie odejdą!
Przerwa, kolejna piosenka. Mogłoby trwać to wiecznie, dostałam smsa. Itooshi napisał tym swoim kochanym, rozbrajającym mnie stylem. Geeez... Kocham go ;3
Uśmiecham się sama do siebie, wiem, że normalni ludzie wzięliby mnie za dziwadło. Hello! Ja nim jestem XD

Mama wchodzi do pokoju, drugi raz dzisiaj. Dziwne, rzekomo dla takich momentów to do kalendarza się jej wpisać trzeba, bo wiecznie nie ma czasu. However. Jutro czwartek, mam dość tego tygodnia. Nie wiem co się dzieje, ogłupia mnie każda kolejna minuta. Krzyczeć ratunku? Po co? I tak nikt nie przyjdzie. Żałosne jak się można łudzić ile ludzi przybiegnie, a ile nie. Ludzie są zakłamani.
Braciszek codziennie mi powtarza jak to wmawiam sobie co chce, a czego nie. Powiedz mi, no powiedz jak ja mam wierzyć?
Jak ja mam się nie bać, skoro ten świat tak daje w dupę? Poszczęściło Ci się, żyj tym. Jeszcze chwila, a o nas zapomnisz, winić Cię za to? Nigdy. Jesteś moim przyjacielem, a wiem, że czasami po prostu muszę się usunąć.

Śmieje się wniebogłosy, miauczę bez opamiętania, szczęśliwa. Boję się ojca, gdyż w każdej chwili może wpaść do mojego pokoju i zabrać laptopa. Mam dosyć sprzeczek z nim, tym bardziej, że się powstrzymuje i nie wiadomo kiedy wybuchnie.
Kotek mi słodzi, a ja do tego przyzwyczajona nie jestem. Bu, nikt mi nigdy takich rzeczy nie mówił, nie mogę się przełamać do reakcji na takie rzeczy. Masakra.

Wiem, że z perspektywy powyższych akapitów wygląda, że jest źle, ale zaprzeczam temu ogólnemu wrażeniu. Jest dobrze, i to bardzo. Przyjęłam nową zasadę, a mianowicie - śmiać się do życia. Codziennie wstaje, uśmiecham się do dnia, rzeczy, drzew. To daję niesamowitą energię by przeżyć kolejne godziny. Brzmi to dziwnie, ale to w końcu ja. Piszę tą notkę trochę chaotycznie, powracam do starego stanu, lecz musicie mi wybaczyć. Sama nie wiem co robię. Gubię się w sobie.
Chcę jedynie żyć, szaleć i nie pytać co dalej....

Promyku, który budzisz mnie co rano,
Kroplo deszczu, która odświeżasz me spojrzenie na świat,
Ziemio, która rodzisz nowe zdolności.
Uratuj mnie, oświeć swoją potęgą.
Chcę się zatracić w Tobie...
Być Twoją częścią i zapomnieć.
O wszystkim.

__________

Towarzyszące:

X Japan - Dark Angel

XIII "Bo gdy skosztujesz..."

"Pomyśl, jak będziemy się czuć nazajutrz. Pomyśl o ile trudniejsze po wspólnie spędzonej nocy będzie udawanie, że nic do siebie nie czujemy przy innych ludziach, nawet jeśli jedyne co zrobimy to zaśniemy obok siebie. To jak wzięcie małej dawki narkotyku... sprawia jedynie, że chce się więcej."

C.  Clare

Hey wam ;*
mamy piękny piątkowy wieczór, cały świat szykuje się do snu, a nawet już śpi.
Ostatnie dni są z jednej strony wyjątkowe, z drugiej ciężkie jak nigdy.
Mam powoli dość ludzi. Te znajomości zawarte w ostatnich miesiącach się posypały, w sumie wyjdzie mi to na lepiej. Wybaczcie, ale chyba wiecie, że przyjaźń przez kabel to wielkie gówno. Pil... nie bierz tego do siebie. Jesteś jedną z ważniejszych osób i tak zostanie. Pamiętaj o tym.
Doszłam dzisiaj do wniosku, że rzekomo tyle ludzi mnie kochało, a wszyscy jednak to robili przez sieć. To jest chore.

W rzeczywistości wszyscy ode mnie uciekają. Eh, życie.
Nie, nie będę narzekała, bo nie jest mi źle. Mam Pila, Smerfetkę, która rozumie każdą moją głupawkę, Madzie, Agatkę i Kamila - zajętego swoją Piękną ;3

Oczywiście, że nie mam mu tego za złe. W końcu znalazł szczęście i tylko to się liczy. Nic więcej. Żyj, baw się, ciesz. Tylko nie próbuj mi wmawiać, że ja też tego potrzebuje. Chcesz żebym rozumiała Twoją sytuację, wybacz nie dane jest mi to robić w taki sposób.
Jak to było? Zostanę starą panną z pieskiem mieszkającą w pięknym domku z ogródkiem.

Zaśnij, zamknij zmęczone oczy swe.

Zapomnij, ugaś ten piekący żar w sercu.
Marz o zapomnianym królestwie utkanym z mgły,

gdzie spełnisz swoje najskrytsze sny.
Nikt Ci nie wmówi, co dobre, co złe,

Wszystko co pragniesz tam znajdzie się.

Melodia duszy wraz z nutami wiatru,

Smak miłości, przyjaźni, radości.

Zaśnij, nie wstawaj już.

Idź do swojego świata, gdzie nikt nie skrzywdzi Cię nigdy już...

Pisanie, kiedyś mnie to koiło. Teraz... sama nie wiem co mnie uspokaja. Za każdym razem jest to co innego, albo tak mi się wydaje, bo opanowałam sztukę wnikania w siebie.
Cisza... tylko to jest dookoła. Nie lubię tego. Muszę mieć chociaż muzykę przy sobie, bo zwariuję.

Chcę, nie chcę. Przyznać się czy nie? Zrobić krok czy trwać w swoich głupich przekonaniach? Do tej pory bywało różnie. Cóż, wszystko wyjdzie z praniu.

Dzisiaj spędziłam dużo czasu ze Smerfetką. Dziękuję Ci za ten piękny dzień ;* Musimy jeszcze pośpiewać XD czekolada czeka u mnie w torbie, co z tego, że droga... ale jaka dobra *-*

Jutro angielski, od środy zajęcia w szkole językowej. Zapowiada się kreatywnie. Przynajmniej nie będę miała czasu na rozmyślanie nad głupotami.

Kończę.
Pozdrawiam wszystkich wymienionych w notce ;*
Paa <3

_____________

Towarzyszące:

Mandy Moore - It's gonna be love

uśmiech, zaspokojenie, lekka pustka

VIII "Czuję... że nie czuję."

Colbie Caillat - Realize
~klik~

Dawno nie pisałam, wiem.
Znowu mam manię na Without You - X Japan.

Mam dość dzisiejszego dnia. Chce mi się płakać, jestem zła na siebie, że prowadzę ten blog tak chaotycznie.
To nie jest to, co było poprzednio. Brak tu duszy, istoty i iskry poruszającej uczucia, która gra w naszych sercach jeszcze chwilę po zakończeniu czytania.
Nawet mi się już zbytnio pisać nie chcę, a jednak to robię. Potrzebuję tego, dostaję siły dzięki temu.
To moja nadzieja, moja wiara, moja moc.

Ludzie dookoła pytają się mnie jak się czuję. Kiedyś błagałam w myślach żeby mi ktoś to pytanie zadał, teraz mam je na co dzień. Wy nawet nie macie pojęcia ile to dla mnie znaczy.
Odpowiedź na nie jest trudna.
Czuję się źle, a dobrze. Jestem szczęśliwa, ale chce mi się płakać. Uśmiecham się, a rozpacz rozdziera me gardło. Gubię się w samej sobie. Dopadła mnie Zmora. I właśnie wykłóca się z Dobrym Duchem.
Kiedyś myślałam, w ogóle to dalej się łudzę, że tym duszkiem na moim ramieniu jest Rafał. Chore, nie?
Wiem, wiem... ale kto tu mówił, że ja jestem normalna.

Znów siedzę w kącie pokoju jedynie przy lampce, łóżko znów woła do krainy utkanej z moich marzeń. Plecy błagają o odpoczynek. Bolą ostatnio niemiłosiernie, sama nie mam pojęcia od czego.
W ogóle co ja ostatnio mam w tej głowie?
Wyjazd Kamila, wyjazd Kamila... chce mi się ryczeć, nie dociera to do mnie, a ryczę. Jakiś żart sobie świat ze mnie stroi.

Trzeba się wziąć za siebie, zacząć się uczyć. Mój brak wiedzy mnie przeraża. Dosłownie. Czuję się głupia x.x
Dobra, przyznaję się bez bicia, że blondynką jestem. W dodatku ślepą ; <
Straciłam wenę do pisania.
Dlaczego zawsze się tak dzieje w połowie notki?

Poniedziałek... historia - teścik na wejście. Byłam kompletnie nieprzygotowana. Nic, a nic w głowie.
Dwie godziny w-f, na którym nauczycielka dość mocno zadziałała mi na puder. Francuski, którego się obawiałam był chyba najlepszą lekcją (tak, dla Ciebie się uczę - i dla siebie też). Dwie matmy... kocham tego nauczyciela, szkoda, że uczy nas tylko przez 2 mies >.>
Na koniec puenta frazeologiczna j.polskiego.
Wtorek... większość mówi najcięższy dzień tygodnia. Podnosząc moją torbę szkolną popieram ten wywód w 100%.
Jeszcze babka sobie umyślała test z geografii. Ratunku T^T
Po szkole pewnie gdzieś z kimś pójdę, ale to się okaże jutro, bo ja dzisiaj już kompletnie nie myślę.
Jak ja to mówiłam? A tak... po 21 mnie nie ma, wyłączam myślenie. Do jutra ;*
Eh, trzeba dać radę.
Muszę, dla wszystkich.
Jeśli ja się poddam to zawiodę nie tylko siebie, ale innych, a to boli w cholerę.

I znów leci Bon Jovi. Ja nie wiem, co jest takiego magicznego w jego muzyce, że od razu się człowiek lepiej czuje.
Dzisiaj w ogóle wynalazłam nową boską piosenkę, link do niej jest na samym początku wpisu.
Już kocham do niej tańczyć.

Ględzę, wiem.
Idę spać ;**
Kocham Was <33
I Kamila, i Werę, i Michała, i Pila, i Kaliego ;*
Mrau Koty ;3