"Ja będę obok, kiedy nikogo nie będzie i pomyślisz, że nikomu nie zależy, kiedy cały świat opowie się przeciwko Tobie i poczujesz się osamotniony, ja będę obok.. Będę obok, kiedy wszystkiego czego będziesz potrzebował, to ktoś, kto otrze Twoje łzy, kiedy Twoje serce będzie tak bolało, że nie będziesz mógł oddychać,kiedy będziesz chciał już tylko położyć się i umrzeć, ja będę obok.. Będę, gdy zaczniesz płakać słysząc smutną piosenkę, kiedy łzy nie będą chciały przestać płynąć, ja będę obok.. Więc widzisz, będę z Tobą aż do końca, to jest obietnica, którą daję Ci..."
Obiecała sobie, że odpuści, że nie odezwie się aż sam nie pokaże, że mu zależy. Tym bardziej po tej sztucznej wiadomości. Jest jedyną rzeczą, która ją martwi, która leży jej na sercu... Telefon milczy, kusi by zadzwonić, nie wytrzymuje... chwyta go i wsłuchuje się w sygnał oczekującego połączenia. Odebrał, jego głos jest jak szpila wbita w ciało, mówi, że jest w miarę, szkoda, że to nie brzmi ani w jednej dziesiątej prawdziwie.
Jej oczy najchętniej wyprodukowały by tysiąc łez, czuje dystans, boi się go. Wie, że trzeba przeczekać, ale jednak... Chce być przy nim trwać, nie dać się prowokować swoim humorkom. Jak na razie się jej to udaje, ma nadzieję.
Wiadomość. Skype, pierwsza Kochanka. Powrót myśli, przesłuchanie białego misia, jej śpiewu. Jak tego brakuje, jak takie gesty wzmagają tęsknotę za ludźmi, których się kochało, których nadal się kocha. Ta sytuacja jest czymś, czego nie umiem sobie wybaczyć, czymś, za czym będę gonić do końca.
Aki, Eklerka czy jak ją tutaj zwę. Pierwszy zwrot, pomoc w wydostaniu się na prostą, wpełznięcie do społeczności, pokochanie i poczucie znaczenia przyjaźni. Naprowadziła mnie, pokazała moje wady i zalety, wierzyła we mnie...
Yuuf... tak, odmieniłaś, pokazałaś, że mogę znowu wierzyć, że można liczyć na ludzi i czuć coś bezwarunkowo do osoby, która jest tak wyjątkowa, można rzec charakterystyczna. Zarzucisz mi zmyślanie, ale ja od zawsze tak myślałam. Dodać można tu jeszcze wiele słów, lecz one nic nie zmienią. To wystarczy.
Te osoby mnie kopnęły w tyłek, odmieniły życie pojawieniem się w nim. Arigatou.
Sobota. Minął ciężki okres depresyjny, sama nie wiem co mi się działo. Przeżyłam szkołę, uśmiałam się do łez w piątek na angielskim, jest... dobrze. Nie, jest cudownie. Szkoda, że tego aż tak nie widać, gdy mam zły humor. Cóż.. mogę jedynie dziękować za wszystko co mam.
Dzisiejszy dzień można rzec, że mnie zaskoczył. Rano smsy od Smita, z którym już tak dawno nie pisałam. Miła odmiana, miłe wspomnienia, chociaż to kolejna zdołowana osoba w moim otoczeniu. A ja jak zwykle nie umiem pomóc... chciałabym być aniołkiem, który potrafi wlewać nadzieje w serca ludzkie. Ja i anioł... dobre sobie, ale pomarzyć można.
Rozmowy ze Stankiem, Kalim, Tatą... I ten w kółko powtarzający się Biały Miś.
Kolejne z serii "wszystko, co wynajdę":
~~Deska <3
Aishiteru ;*
~~mój obiecany obrazek dla Miśka... robiłam to o 5 nad ranem x.x wiem, uderzyłam się w główkę jak byłam mała T^T
Jutro niedziela, czas nauki, który z pewnością spędzę na skypcu grając w chińczyka - jestem przewidywalna.
We wtorek wyjazd do Krakowa, wykłady sama nie wiem o czym, dalsza część tygodnia, złość na dodatkowy angielski - norma. W piątek znów nieciekawa sytuacja z Miśkiem i tak w kółko. Wbiłam się w rutynę, niedobrze. Ja, która tak kocha być nieprzewidywalna, nieosiągalna...
Sama w domu, tato w pracy, mama u wujka, czeka na mnie chińczyk z Pralką, Smerfetką i Pralką. Szczerze to jakoś nie mam nastroju, sama nie wiem czemu. Wolę rozmawiać z jedną osobą, ale ja to ja. Przejdzie mi, jak zwykle. Dzisiaj krócej, ale ujęłam tutaj wszystko, co chciałam.
Wpatrujemy się w niebo,
Widzimy płynące chmury,
Przypominają mi przemijający czas.
Lecz my nie przemijamy,
Idziemy razem...
Kroczymy ku nowej przyszłości.
_________________________
Towarzyskie:
Biały Miś
rozmowy
sok pomarańczowy
rozmowy
sok pomarańczowy
