II "Inaczej"

Pisane pod natchnieniem – Eminem „Space Bound”
Polecam puścić w tle podczas czytania.



W końcu postanowiłam coś napisać.
Zabieram się do tego już od dłuższego czasu, ale zawsze wychodzi ze mnie leń.
Zresztą ostatnie dni, tygodnie nie są najlepsze. Muszę wybrać, a raczej pogodzić się z tym, czym karmi mnie życie. Z moich oczu poleciało tyle niewinnych łez... mam już dość, nie mam czym płakać. Jeszcze raz i moja dusza umrze. Równowaga... życie – śmierć, słońce – deszcz, ciemność – blask. To jest właśnie cały otaczejący świat. Piękny, nieprawdaż?
Kocham zachwycać się nim codziennie na nowo i nowo. Promienie słoneczne rozświetlajace kołysaną przez wiatr trawę, koloryt ptaka lecącego nad głową... Szkoda, że ludzie na codzień nie umieją dostrzec tych budujących nastrój szczegółów.


Kocham zachwycać się nim codziennie na nowo i nowo. Promienie słoneczne rozświetlajace kołysaną przez wiatr trawę, koloryt ptaka lecącego nad głową... Szkoda, że ludzie na codzień nie umieją dostrzec tych budujących nastrój szczegółów.


Po każdym telefonie czuje to samo – ból, żal, stratę. Nie mam siły o tym rozmawiać, słuchanie ich automatycznie kasuje cały dobry humor. To już nie wróci do normalnego stanu, stanę się dodatkiem. Zacieśniacie więzy – beze mnie. To wyklucza. Nie chrzańcie głupot, bo wiem jak jest. Nie żyje miesiąca.



Zgryzłam paznokcie – znowu. Myślałam, że dam sobie w końcu spokój z tym nałogiem. Jak widać nerwy przejęły kontrolę.


Jutro pewnie na miasto. Trzeba zadzwonić do Michała, a przy okazji zrobić czytankę i dziesięć faktów o Piłsudzkim na następny dzień.
W środę do Mateusza i cioci – znowu pewnie szykuje się jakaś zasadzka. W sumie nie powiem żeby nie były miłe ;3
W piątek szkuje się ognisko, urodziny Kamilka. Muszę mu wymyślić jakiś zajebisty prezent. Trudne zadanie.
Weekend – zakończenie lata. W planach sleepover, który nie wypali. Męczarnia, jeszcze goście do rodziców. Kill me.
Uratujcie, weźcie na Perfect.
I don’t want you here. I want olny her. Without her you mustn’t come here. I hate situations like this.


Tato mi rozwalił koraliki, idzie dostać załamania nerwowego. Nie da się ich naprawić, a są cholernie drogie >.<

Nic mi nie pozostaje jak egzystować bez mojej miłości. Moje kolorowe koraliczki T^T
Życie niestety toczy się dalej. Dookoła mnie ciągły strach, tkwię w puszce strachu.
Nastawiam się pesymistycznie do nowej szkoły, do nowych znajomych i wyzwań. Nie chce mi się walczyć o ludzi, z góry zakładam co się stanie. Inaczej nie potrafię, ranię i siebie i innych, wybaczcie mi.
Znajdą się tacy, dzięki którym chce się żyć. Thank You Althea, Kamil, Mateusz.


Hah, znowu mi odłączyło internet. Kocham to. Nawet przestało mnie już to denerwować, za to inni są wkurzeni. W sumie mało mnie to obchodzi.
Czuję się osaczona. Z jednej strony cieszę się obecną sytuacją. Tyle ludzi dookoła, każdy napisze, zagada. Z drugiej strony jednak pasowałoby troche prywatności i samotności. Nigdy nie potrafiłam opowiadać o swoich problemach etc. Sama radziłam sobie ze wszystkim i to czyniło mnie silną. Teraz, gdy otworzyłam się na innych, mam obraz swej słabości.



Kamilu dziękuję za dzisiejszy dzień. Za uśmiech, poprawienie humoru i świetną zabawę. Ciebie nigdy dość...
Jokerku dziękuje za zmuszanie do kołysanek, czuję się wyjątkowa.
Pil dziękuję za każde racjonalne słowo, które mnie kieruje na właściwą ścieżkę.
Mateuszu dziękuję, że ze mną i naszymi matkami jeszcze wytrzymujesz.
Michałku dziękuję za to, że się starasz.