XX - Dzień II "Osoba, w której jestem zadurzona"

"Aby uwierzyć w drugiego człowieka, należy najpierw uwierzyć w siebie. Żyć w harmonii ze światem widzialnym i niewidzialnym. Odnaleźć prawdziwe oblicze Boga. . . Ale czy miłość jest w stanie uchronić przed samotnością? Nie zapominajmy, że "Bóg ukrył piekło w samym sercu raju".
Paulo Coelho "

Sobota. Jakiś dziwny dzień. Od rana mam młyn. Angielski, czekanie na mamę, aż raczy wyjść od fryzjera, bieganina po domu, telefon, niania do dzieci...

Siedzę przed tym monitorem ładne godziny, wysłychałam chyba większość ludzi, którzy jeszcze chcą ze mną rozmawiać. Trochę zamulam, dyskutuje, gram w chińczyka.

Tak, nasza zboczona gra. Moje wrzaski są w stanie obudzić nawet umarłego. Ciekawe.

Samotna łza spływa po policzku. Znowu mam napad depresyjny, nie umiem się od tego uwplić, tym bardziej, że to mnie goni. Czas gna do przodu, a ja wije się pod pokładem każdego mojego kroku. Nie chce się płakać, nie chce się śmiać, obezwładniająca bezsilność płynąca przez ciało.

Moje uczucia są tak samo popieprzone jak ja. Nic z nich nie rozumiem. Nie, nie kocham nikogo. Boję się? Nie chcę przejąć inicjatywy? Nie chcę ruszyć tyłka?

Mniejsza o to, od dłuższego czasu powiadam, iż będę starą panną w pięknym, drewnianym domku z pieskiem.

To trudne, z jednej strony chce się kogoś darzyć uczuciem, a z drugiej od tego ucieka. Możliwe, że to jest powodem ciągłych zmian w gronie moich znajomych.

Odeszłam od tematu.

Zadurzenie? Nie, to nie dla mnie. Albo pokochanie całym sercem, albo nic.

Doskwiera mi samotność, mówią, że na własne życzenie. Nie wnikam to, do motyli w brzuchu mi daleko.

Żyje z tym, egzystencja, choć trudna, biegnie w dobrym rytmie.

Siedzę na skórzanym fotelu i czytam. Mam wielką ochotę pójść w końcu do domu, szkoda że nie mogę.

Usypiam na siedząco, lecz wiem, że jak zasnę to trzeba będzie ruszyć cztery litery do własnego, zimnego łóżka.

Przynajmniej mam misiaki. Rodzice są na jakimś wielkim balu, ja znów nie tknęłam książek. Niestety, niedzielę mam zawsze tak oporną, że nie jestem w stanie nawet podnieść się z materaca. Kreatywnie.

W dodatku od wczoraj mam tragiczną migrenę, przeziębiłam się, a gorączka daje w kość. Co tam, i tak wszyscy mają to w nosie.

Zaczęłam w końcu czytać książkę - Mechaniczny Anioł Cassandry Clare. Gdy skończę to wyrażę opinie, gdyż teraz mi się podoba, ale nie wiem jak całość będzie się odnosiła do Darów Anioła.

Skończyły mi się sobotnie zajęcia, ku memu wielkiemu szczęściu, w końcu to odeśpię. Jeszcze nadchodzą święta... łóżko, jak ja Cię kocham.

Kołyszę się w ostatnie takty piosenki,

Zatraciłam się - nawet nie wiem kiedy.

Wpadłam jak piorun do rzeczywistości,

Nierozgarnięta jak noworodek.

Otwieram powoli oczy, światło zalewa pole widzenia.

Mrugam - poruszam się.

Jestem na Ziemi, w prawdzimym świecie.

Zaczynam płakać, nie chcę tu być.

Pragnę wrócić do mego snu,

Marzeń, za którymi pognałabym

Nawet i na koniec świata.

Za dwa tygodnie konwent. Rozmawiałam z ojcem, o dziwo się nie złościł. Strasznię się cieszę, bal, dziewczyny, zabawa. Chcę, chcę, chcę!

Dzisiaj całkowicie odbiegłam od melancholi moich notek, ale nie miejcie mi tego za złe, oficjalnie dochodzi 3 w nocy. Ziewa mi się paskudnie. Czekam dalej na powrót wujka.

W czwartek może wybierzemy się na Harrego Pottera. Yay~!

Chcę na północny seans.

Zobaczymy.

Dobranoc.

Erotyków.

__________________
Towarzyszące:

rozmowy na skype

bitwa na poduszki

XV "Czekanie."

"Z Twojej strony to nie jest miłość, wykalkulowałeś to sobie, zobaczyłeś, że jestem porządną dziewczyną i że będę w sam raz... ale miłość nie na tym polega, rozumiesz? (...)

Minął kolejny dzień. Siedzę przed biurkiem wpatrzona w monitor komputera. Powtarzam sobie w myślach codzienną mantrę “jest dobrze, jest dobrze, jest dobrze…”
Rozmawiam z paroma osobami.
Jak zwykle kłócę się z Bratem o to, czy trzeba mi związku czy nie. Nużące się to robi, a mimo to chcę słuchać. Pragnę się sprzeczać o te głupoty, by wiedzieć, że on we mnie wierzy. Wiem, że tak nie powinnam, odchylam głowę do tyłu i zamykam oczy. Czasami mam ochotę dobić samą siebie. Plotę trzy po trzy, ranię ludzi, a potem się dziwię dlaczego wszyscy mnie unikają. Tak, dziwne.
Wzdycham i wracam do czytania kolejnej lekcji w podręczniku do angielskiego. Nienawidzę tego przedmiotu w szkole. Zabija cały zapał do nauki. Nauczyciele niszczą język.

Idę środkiem korytarza, rozglądam się dookoła w poszukiwaniu jakiejś znajomej twarzy. Nagle podbiega do mnie Gumiś. Patrzę na nią ze zdziwnieniem, uśmiechnięta od ucha do ucha, skacząca.
- Co się stało? - pytam.
- Dwa pokemony się przepisały!
Otworzyłam szeroko oczy. Raj na ziemi. W końcu zrobi się spokój w naszej małej społeczności klasowej.
Dla wyjasnienia - pokemony to boskie panny a’la złamany paznokieć. Niech idą, niech uciekają, niech giną. Przytuliłam dziewczynę ze szczęścia i pognałyśmy do sali lekcyjnej.

Rozmarzyłam się. Znów dopadło mnie pragnienie obecności kogoś. Bliskości, samego dotyku. Chodzę jak naćpana z tego powodu. Ale przecież nie podejdę do niewinnego człowieka na drodze i powiem “hej, mogę się potulić dla polepszenia humoru?”.
Taaa… I tak się na mnie patrzą wszyscy jak na dziwadło. Po co sobie jeszcze trudzić życie?
Wzdycham po raz drugi. Wstaje z krzesła by spoglądnąć przez okno. Promienie zachodzącego słońca oświetlają chłodną ziemię. Jesień, nadchodzi zima.
Mroczne, depresyjne pory roku, w których mój mózg jest najbardziej aktywny na pisanie różnych bzdur. Na przykład takich, które właśnie czytacie.

Przepatrywałam szkolny tłum w poszukiwaniu znajomej twarzy, nie miałam pojęcia co jest na następnej godzinie. Uznałam, że muszę iść na piętro. Powoli ruszyłam z miejsca, zobaczyłam jego. Te piękne oczy, uśmiech na mój widok i krótkie słowo “cześć”. Zdaję sobie sprawę, że to nic nie znaczy. On jest po prostu uprzejmy, mimo to odpowiadam, mam ten promyk szczęścia zamknięty w ciele. Przynajmniej na chwilę.
Krótka chwila, lecz daje materiał napędowy na najbliższe godziny, aż sobie uświadomie jakie moje myśli są nierealne.

Wracam przed monitor. Trzy nieodebrane wiadomości. Darek dałby sobie wreszcie spokój z tym pisaniem. Czy on nie rozumie, że mnie drażni? Nie mam ochoty z nim rozmawiać, z każdą sekundą dobija coraz bardziej. Dzisiaj zdecydował, że spisze swoje życie odkąd wysłał mi pierwszą wiadomość.

Środek wakacji, a mi brakuje pomysłu, co robic dalej. Siedzenie w garażu juz powoli zaczyna mi sie nudzic. Chodzić mi sie nie chce, spać też dlużej już sie nie da. Z reguły nienawidzę zmian. No cóż, może jednak jedna mała nie zaburzy mojego idealnie opracowanego planu.
Następnego dnia(data) pierwszą rzeczą, którą zrobiłem było włączenie komputera. Co by tutaj zrobić? Najpierw wyszukałem przepis na obiad. Znowu musiałem gotować sam. Przeglądając tony obrazków smakowitych dań obudziły się we mnie pierwotne instynkty. Wpadłem na ciekawy pomysł, żeby znaleźć sobie dziewczynę. Postanowiłem na chwile odrzucić zasady i puścić wodze fantazji. Niestety szukanie dziewczyny to proces o wiele bardziej skomplikowany niż tylko odrzucenie zasad. Jestem zbyt leniwy, więc postanowiłem znaleźć kogoś w internecie. Wchodząc na chyba największy w polsce portal z osobami w moim wieku na samej stronie głównej, rzuciło mi się w oczy pewne zdjęcie. Zdjęcie o tyle ciekawe, że osoba na nim wyglądała na kogos, kto posiadając tak piękne usta mógłby wypowiadać z ich pomocą słowa tak piękne, że warto byłoby nawet usiąść i poczekac, aż zabraknie jej oddechu, a potem rozkoszowac sie przez tą krótką chwilę wdechu myślą, która wypowiedziana przez nią byłaby jak ciepły deszcz w upalne lato, albo jak widok tęczy wyłaniającej się spośród ciemnych chmur, albo jak pocałunek na dzień dobry. Postanowiłem zaryzykować. W końcu do stracenia miałem i tak marnowaną część marnego życia. Nie wiedziałem co dokładnie mam napisać. Postanowiłem, że na początku poproszę ją o numer. Chyba co godzinę sprawdzałem pocztę. Gdy zasypiałem około 22, układałem plany spotkań, myślałem nad tym co i jak zrobić, żeby czuła się szczęśliwa, doceniona itp. Itd. 
 W końcu dostałem gg. Nie potrafię opisać, jaki wtedy byłem szczęśliwy. 

To rzekomo dopiero początek, a już się boję reszty. Od razu mówię iż to nie było sprawdzane przeze mnie. Spoglądam przez okno. Jakże szybko w tych dniach Słońce zamienia się na Księżyc... Cudowne, tajemicze, gwieździste niebo. Rzadko kiedykolwiek można zobaczyć głębie nieboskłonu aż tak wyraźnie.

Biegnę, gnam przed siebie by zapomnieć o problemach ciążących mi na barkach, by wymazać z głowy rutynę i wszystko dookoła. Otacza mnie noc, którą przebijają jedynie latarnie. Błoga ciemność, drobne punkty rozsiane gdzieś w górze. Kocham to, dobrze się z tym czuje. Serce bije mi jak szalone, wysiłek nie jest wskazany, lecz lubię to… Czasami po prostu muszę wyjść i polecieć tam, na skraj egzystencji i wycieńczenia.


Tak, znowu mi odbija. Tym razem znów w ten inny sposób, gdzie czuje się okropnie, bez siły na nowy dzień, a z drugiej strony chcę robić wszystko jakby to była ostatnia chwila mojego życia.


Dom Dziecka. Potwornie nie chce mi się iść, a jednak już tu jestem. Ta radość dzieciaków  na mój widok, błysk w oczach, śmiech, zrozumienie. Śmieję się sama do siebie, łapię Małego Misia za rączkę i siadam do nauki. Jak zwykle strasznie topornie mu to idzie. Leń jeden. Nie dam się, rozmawiam z nim, dyskutuje, żartuje. Od razu lepsza atmosfera. Chce się żyć. Cieszę się, że przyszłam, że się nie dałam presji “za dużo na dziś”. Wiem, że to nie ma sensu, lecz rozanielona buzia dziecka wynagrodzi wszystko.

Kolejna karta komunikatora… Meg przypomina o książce. Coś tam jej wezmę, potem Stanek jak zwykle mnie rozśmiesza. Co ja bym ostatnio bez niego zrobiła. Znów mam to ciepłe poczucie radości innych osób. Cieszę się. Niestety żadna z tych rozmów nie zawiera tego, co pragnęłabym usłyszeć. Brak słów akceptacji, propozycji szaleństwa. To nie to przeznaczenie, nie ta bajka. Samotna łza kręci się w oku, trzeba czekać wytrwale. Wyłączam komputer, elektronika cholernie uzależnia.
Zapalam sobie liliowe kadzidełko, zatapiam się w miękkiej pościeli. Odpycham naukę na dalszy tor. Jutro dwie lekcje i sesja historyczna. Po południu pierwszy angielski w dodatkowej szkole, ciekawie się zapowiada. Oczywiście jedzonko na długi okres słuchania przygotowane.
Zamykam oczy, głęboko oddycham, gaszę światło. Wracam tam, do mojej krainy utkanej z marzeń sennych I pragnień na jawie.
Jest tam moje szczęście, moje życie, moje ja.

(...) Miłość nie polega na kalkulowaniu, jakby się było w spożywczym. Miłość jest wtedy, kiedy robi się coś szalonego, tak jak ten napis na moście. Ja i ty... Trzy mery nad niebem. Właśnie, to jest miłość."

F.Moccia

~~~~
Chcę pozdrowić wszystkich moich ukochanych.
Dziękuję ;*

__________

Towarzyszące:

20 years old - One Ok Rock

XIV "Strata."

'A o miłości można mówić wtedy, kiedy brak ci tchu, kiedy jest bezrozumna, kiedy odczuwasz brak, kiedy jest pięknie, chociaż nic się nie rymuje, kiedy jest szał... Kiedy już na samą myśl o tym, że mógłbyś  ją ujrzeć u boku innego, przesadziłbyś ocean, rozszarpując po drodze wszystko, co popadnie.'

F. Moccia

Dzisiejszy wpis będzie inny. Mam nadzieje, że się spodoba. Nie będę w nim opisywała swoich przeżyć uczuć czy czegokolwiek. Wszystko wiecie, a po przeczytaniu poniższego tekstu sądzę, że zrozumiecie wszystko co byście chcieli.

~~~~~~

Patrzę przez okno. Płaczę. Otula mnie samotność, której nie znoszę. Od zawsze byłam towarzyską osobą, nie miałam problemów z nawiązaniem nowych znajomości czy jeszcze czegoś innego odnoszącego się do tej kategorii. A teraz? Od tygodnia nie wychodzę z domu, a nikt tego nawet nie zauważył. Na szczęście są wakacje, więc szkoła nie pakuje się z butami do mojego życia.
Ubrana w różową koszulę nocną z rozpuszczonymi, rozczochranymi włosami na głowie, bez makijażu. Tak to ja. Misa.
Całymi dniami siedzę w takim stanie I rozmyślam. O czym? Oczywiście, że o Nim. Ciągle mam go przed oczami, żywego jak przy pierwszym spotkaniu…

Siedziałam na ławce w parku. Książka przed oczami, słuchawki w uszach, słuchałam “It’s gonna be love” Mandy Moore. Wtedy miałam manię na tą piosenkę, teraz nawet nie jestem w stanie jej zanucić.
Przysiadł się na drugim końcu ławki, także z lekturą. Zerknęłam odruchowo - Fredrico Moccia, mój ukochany autor! Miałam w ręce następną część serii. Zauważył to. Moje świecące oczy na widok książki.
- “Tylko ciebie chce“? - zapytał ze zdziwieniem. - Ciekawy dobór literatury. 
Uśmiechnęłam się mimowolnie.
- I kto to mówi. Dopiero “Trzy metry nad niebem”? Coś w tyle jesteś.
- Hmm.. chyba dlatego, że trzeci raz czytam tę książkę.
Przyjrzałam się mu. Zielone jak trawa w promieniach słonecznych oczy, kruczoczarne włosy z grzywką wpadającą do oczodołów, czarny T-shirt i dżinsy. Emanował aurą pewności siebie i tajemniczości… Nie umiałam oderwać wzroku. Dopiero po paru długich (przynajmniej dla mnie) sekundach dotarło do mnie, co powiedział. Trzy razy?
Zdziwiłam się nie na żarty.
- Zaskoczona? Widzę po oczach - uśmiechnął się szemlowsko. - Nawiasem mówiąc, są piękne.
Zarumieniłam się. Wiedziałam to, choć siebie nie widziałam. Odwróciłam głowę i cichutko podziękowałam, gdy znów usłyszałam jego głos.
- Muszę iść, ale mam nadzieję, że jutro znów się spotkamy.
I rzeczywiście tak było. Całkowicie mnie oczarował. Nie byłam w stanie myśleć o niczym ani nikim innym. Liczył się tylko on. Diabelnie przystojny i skryty. 

Wytarłam twarz husteczką, poszłam do łazienki. Spojrzałam w lustro, cofnęłam się z przerażenia. Wyglądałam gorzej od czarownicy, ale to się nie liczy.
Nie miałam już dla kogo się stroić. Nikt mnie nie mobilizował by się ubrać, ćwiczyć czy jeść. Tak, schudłam dobre trzy kilo. Całkiem dużo jak na mnie, lecz nie martwiło mnie to. Znów miałam nawrót wspomnień…

Codziennie spotykaliśmy się w tym samym miejsu. Dyskutowaliśmy o wszystkim - książkach, muzyce, szkole, zainteresowaniach. Czasami poszliśmy na lody czy kawę. Nawet nie zauważyłam jak się w nim zakochałam… To było ot tak. Nigdy nawet przez głowę mi nie przeszło, że taki typ mężczyzny przypadnie mi do gustu.
Cóż… ostateczna pewność miałam jakiś miesiąc po spotkaniu. Przyszedł do mnie do domu, z gitarą w ręcę. Usiadł na podłodze, naprzeciw mnie i zagrał.
Nie znałam tej piosenki, widać było, że sam ją napisał. Nuty, słowa, wokal. Wszystko otuliło mnie jak przytulna puchowa kołdra w zimowy wieczór. Łzy spływały po moich policzkach, wpatrywałam się w Niego jak zahipnotyzowana. Nie liczyło się nic. Tylko on.
Skończył. Odłożył instrument i w tym samym momencie przyciągnął mnie do siebie. Nasze usta złączyły w pocałunku pelnym pożądania, tęsknoty, samotności, szczęścia. Na początku były to zaledwie buziaki, lecz po krótkiej chwili pogłębiły się. Trwaliśmy tak może z parę minut, ale dla mnie to była wieczność. Cudowna wieczność.
Czułam, że lecę, unoszę się nad ziemią jak ptak. Szybuję w przestworzach, wolna, bezpieczna. Wtuliłam się w niego, gdy szepnął do mojego ucha “kocham cię”.

Rozpłakałam się na nowo. A już myślałam, że uda mi się doprowadzić siebie do porządku. W końcu muszę iść na ten cholerny pogrzeb! Nie chcę, lecz to jest ostatnie pożegnanie. Wspólna chwila, która znów mi cię odbierze. Tym razem na zawsze. Złapałam się za głowę i usiadłam na brzegu wanny. Znów mi było słabo, wygrzebałam w szufladzie tabletke przeciwbólową i popiłam wodą z kranu.


Śmierć. Piekielny wypadek drogowy. Winny tylko on. Dlaczego się rzucił pod rozpędzony samochód? Nie wiem. Nie jest dane mi się dowiedzieć. Umarł miesiąc po zdarzeniu. Całe trzydzieści dni leżał w śpiączce, a ja czuwałam przy jego łóżku tyle, na ile mi pozwolono. Czyli prawie przez cały czas.
Miałam nadzieje, modliłam się, paliłam świeczki. Do mojego umysłu nie chciała nawet wpłynąć myśl, że go stracę. Samolubne myślenie. Wiem, ale potrzebowałam go. Dał mi życie, bezpieczeństwo, miłość. Wszystko, czego bezmyślnie szukałam aż do pamiętnego spotkania.
Nie udało się. Odszedł, zmarł, zniknął. Na ileż sposobów można określić samobójstwo. W sumie pośrednio udane, bo męczył się jeszcze długi okres czasu.
Byłam przy nim wtedy. Poczułam ukłucie w sercu. Wiedziałam. Jak maszyna wyszłam z oddziału i udałam się do domu. Do tej pory siedzę starając się przyswoić tą informacje.

Jeszcze raz przedlądnęłam się w lustrze. Wykąpałam się, nałożyłam makijaż, założyłam białą suknię. Nie czarną. Obiecałam mu to. Czerń był kolorem codziennym, biel wyjatkowym. Kazał mi przysiąc, że nie popełnię błędu.
Miał to zaplanowane juz wtedy? Nie… nigdy w to nie uwierzę. To musiał być impuls, nic poza tym.
Wyszłam z domu. Powolnym krokiem udałam się na cmentarz. Zebrał się tam mały tłum. Stanęłam pod rozłożystym dębem i wpatrywałam się w ceremonię. Zwykła, świecka. Przecież on nienawidził katolicyzmu. Zwariowanych fanatyków.

Wiatr rozwiał moje włosy i otulił moją twarz. Nie płakałam. Już nie. To było moje ostatnie pożegnanie, musiałam być silna.
On obiecał mi kiedyś pewną rzecz… że mi pomoże, zatroszczy się o mnie i wyplewi wszystkie problemy.
Zrobił to. Swoją śmiercią sprawił, że zniknęła najmniejsza negatywna myśl. Pozostała nadzieja i miłość. Czyste dwa uczucia, które powinny być najważniejsze dla każdego człowieka.
-Dziękuję ci. Dotrzymałeś swojej obietnicy, szkoda że takim kosztem. - szepnęłam.
Uniosłam głowę, popatrzyłam na słońce kierujące się ku granicy pomiędzy niebem a ziemią. Idealny moment.
Wtedy już wiedziałam. Tak musiało się stać. On tego pragnął, chciał mnie strzec jako anioł stróż, nie człowiek. Odwróciłam się powoli i odeszłam z wiarą w nowy dzień.

~~~~~~

Koniec. Wiem, wiem... spaprałam koniec. Wybaczcie mi. Już późno, może kiedyś to poprawię.

Pozdrawiam wszystkich wytrwałych do końca.

__________
Towarzyszące:
Taylor Swift - White horse

spokój, uśmiech, wewnętrzna harmonia