XXIX - Dzień XI "Osoba, która zmarła, z którą chciałabym porozmawiać"

"O najważniejszych sprawach najtrudniej opowiedzieć. Są to sprawy, których się wstydzisz, ponieważ słowa pomniejszają je – słowa powodują, iż rzeczy, które wydawały się nieskończenie wielkie, kiedy były w twojej głowie, po wypowiedzeniu kurczą się i stają zupełnie zwyczajne. Jednak nie tylko o to chodzi, prawda? Najważniejsze sprawy leżą zbyt blisko najskrytszego miejsca twej duszy, jak drogowskazy do skarbu, który wrogowie chcieliby ci skraść. Zdobywasz się na odwagę i wyjawiasz je, a ludzie dziwnie na ciebie patrzą, w ogóle nie rozumiejąc co powiedziałeś, albo dlaczego uważałeś to za tak ważne, że prawie płakałeś mówiąc. Myślę, że to jest najgorsze. Kiedy tajemnica pozostaje niewyjawiona nie z braku słuchacza, lecz z braku zrozumienia."

Samotna łza wędruje po moim policzku. Zepsuty humor, jesienna depresja, presja. Sama w sumie nie rozumiem o co mi samej chodzi. Staram się chociaż zacząć przeklęte wypracowanie z historii, ale widać zaklęcie działa skutecznie, gdyż blokada nie puści.
Chwilę temu wysłuchałam dość długi wykład od ojca, aż mnie wszystko boli od tego, strach paraliżuje. Pragnę się ułożyć w jedwabnej pościeli i nie wstawać, przynajmniej przez najbliższe lata, a może już w ogóle.
Chociaż myśl, że nie zobaczyłabym już wtedy słońca rozjaśniającego zieleń dookoła mnie, zmusza mnie do szukania pozytywów.


Dzisiejszy dzień minął dosyć przewrotnie. Od rana z uśmiechem na twarzy, aż do geografii i kartkówki, o której istnieniu nawet nie wiedziałam. Kompletne nieprzygotowanie, zero.
Po południu angielski, na szczęście jedyna interesująca rzecz, a później znów coraz gorzej. Do tej pory nie mam w co się ubrać na bal, masa nauki dobija, rozmowy z ludźmi także. Siedzenie i pisanie tych bzdur również.
Jedyne co mnie pochłania bez reszty to czytanie, na które nie mogę sobie pozwolić, nawet się wysypiać nie mogę, gdyż czasu brakuje. Nie mam pojęcia jak przeżyje ten weekend.

Nie zmierzyłam się jeszcze z czymś takim jak strata, śmierć, ból w rzeczywistości. Jedynie mogę gdybać, że tak było i wierzyć Eklerce na słowo. I ciągle tak robię. 
Osoba, z którą chciałabym porozmawiać to właśnie jej przyjaciel, mój kochanek.
Nasza ostatnia rozmowa była czymś, czego nie można sobie wybaczyć. To nie było żadne pożegnanie czy miłe słowa. Po prostu obojętność, złość, że robi coś, co musi. Niestety ten gniew nie miał sensu, gdyż nic po tym więcej nie padło. Jedynie wątpliwości odnośnie mojej osoby, odnośnie mojego prawdziwego dnia. Klękam na podłodze, podtrzymują mnie jedynie ręce bym nie upadła całkowicie. Łzy kręcą się w oku od samego wspomnienia, siłą woli je zatrzymuje...
Chciałabym teraz stanąć z nim twarzą w twarz, wypytać się na ile to wszystko było prawdą, a na ile kłamstwem. Moim marzeniem jest wreszcie przestać się łudzić. Patrzę na wypaloną do połowy świecę i szepce "wiesz, że wierzyłam do końca? wiesz, że dalej wierze?".


Kolejny sms, nie mam ochoty chwycić telefonu i odpisać. Wszędzie dookoła ból, problemy. Jakby świat nie mógłby być cały uśmiechnięty, pozytywnie nastawiony. Ile wtedy byłoby mniej rzucanych kłód pod nogi, a spójrzmy na siebie - sami je sobie podkładamy.


Myślę o jutrze, czwartek. Ku wielkiej radości mam dopiero na trzecią lekcje, bez matematyki i fizyki. Tylko dziękować. Tak naprawdę to chce już ferie, zakisić się w domu, przeczytać wszystkie książki i prosić inwencję twórczą o powrót.
Wytrzymam, muszę. Dla siebie, by nie martwić innych.


Spódniczka, szeroka koszula, warkoczyki,
Uśmiech na twarzy, dłonie w farbkach.
Taka lekka, radosna i kreatywna,
Maluje kolejną kreskę na ścianie.
Przypadkowe wzory, napisy,
Wszystko kolorowe.
Przejaw szczęścia, nadziei,
Wolnego ducha i serca pełnego ludzkich uczuć.
Szalona, kochająca, nawet gdy mówią, że samotna.

________________________

Towarzyszące:

historia

rozmowa

dźwięki domu

XIV "Strata."

'A o miłości można mówić wtedy, kiedy brak ci tchu, kiedy jest bezrozumna, kiedy odczuwasz brak, kiedy jest pięknie, chociaż nic się nie rymuje, kiedy jest szał... Kiedy już na samą myśl o tym, że mógłbyś  ją ujrzeć u boku innego, przesadziłbyś ocean, rozszarpując po drodze wszystko, co popadnie.'

F. Moccia

Dzisiejszy wpis będzie inny. Mam nadzieje, że się spodoba. Nie będę w nim opisywała swoich przeżyć uczuć czy czegokolwiek. Wszystko wiecie, a po przeczytaniu poniższego tekstu sądzę, że zrozumiecie wszystko co byście chcieli.

~~~~~~

Patrzę przez okno. Płaczę. Otula mnie samotność, której nie znoszę. Od zawsze byłam towarzyską osobą, nie miałam problemów z nawiązaniem nowych znajomości czy jeszcze czegoś innego odnoszącego się do tej kategorii. A teraz? Od tygodnia nie wychodzę z domu, a nikt tego nawet nie zauważył. Na szczęście są wakacje, więc szkoła nie pakuje się z butami do mojego życia.
Ubrana w różową koszulę nocną z rozpuszczonymi, rozczochranymi włosami na głowie, bez makijażu. Tak to ja. Misa.
Całymi dniami siedzę w takim stanie I rozmyślam. O czym? Oczywiście, że o Nim. Ciągle mam go przed oczami, żywego jak przy pierwszym spotkaniu…

Siedziałam na ławce w parku. Książka przed oczami, słuchawki w uszach, słuchałam “It’s gonna be love” Mandy Moore. Wtedy miałam manię na tą piosenkę, teraz nawet nie jestem w stanie jej zanucić.
Przysiadł się na drugim końcu ławki, także z lekturą. Zerknęłam odruchowo - Fredrico Moccia, mój ukochany autor! Miałam w ręce następną część serii. Zauważył to. Moje świecące oczy na widok książki.
- “Tylko ciebie chce“? - zapytał ze zdziwieniem. - Ciekawy dobór literatury. 
Uśmiechnęłam się mimowolnie.
- I kto to mówi. Dopiero “Trzy metry nad niebem”? Coś w tyle jesteś.
- Hmm.. chyba dlatego, że trzeci raz czytam tę książkę.
Przyjrzałam się mu. Zielone jak trawa w promieniach słonecznych oczy, kruczoczarne włosy z grzywką wpadającą do oczodołów, czarny T-shirt i dżinsy. Emanował aurą pewności siebie i tajemniczości… Nie umiałam oderwać wzroku. Dopiero po paru długich (przynajmniej dla mnie) sekundach dotarło do mnie, co powiedział. Trzy razy?
Zdziwiłam się nie na żarty.
- Zaskoczona? Widzę po oczach - uśmiechnął się szemlowsko. - Nawiasem mówiąc, są piękne.
Zarumieniłam się. Wiedziałam to, choć siebie nie widziałam. Odwróciłam głowę i cichutko podziękowałam, gdy znów usłyszałam jego głos.
- Muszę iść, ale mam nadzieję, że jutro znów się spotkamy.
I rzeczywiście tak było. Całkowicie mnie oczarował. Nie byłam w stanie myśleć o niczym ani nikim innym. Liczył się tylko on. Diabelnie przystojny i skryty. 

Wytarłam twarz husteczką, poszłam do łazienki. Spojrzałam w lustro, cofnęłam się z przerażenia. Wyglądałam gorzej od czarownicy, ale to się nie liczy.
Nie miałam już dla kogo się stroić. Nikt mnie nie mobilizował by się ubrać, ćwiczyć czy jeść. Tak, schudłam dobre trzy kilo. Całkiem dużo jak na mnie, lecz nie martwiło mnie to. Znów miałam nawrót wspomnień…

Codziennie spotykaliśmy się w tym samym miejsu. Dyskutowaliśmy o wszystkim - książkach, muzyce, szkole, zainteresowaniach. Czasami poszliśmy na lody czy kawę. Nawet nie zauważyłam jak się w nim zakochałam… To było ot tak. Nigdy nawet przez głowę mi nie przeszło, że taki typ mężczyzny przypadnie mi do gustu.
Cóż… ostateczna pewność miałam jakiś miesiąc po spotkaniu. Przyszedł do mnie do domu, z gitarą w ręcę. Usiadł na podłodze, naprzeciw mnie i zagrał.
Nie znałam tej piosenki, widać było, że sam ją napisał. Nuty, słowa, wokal. Wszystko otuliło mnie jak przytulna puchowa kołdra w zimowy wieczór. Łzy spływały po moich policzkach, wpatrywałam się w Niego jak zahipnotyzowana. Nie liczyło się nic. Tylko on.
Skończył. Odłożył instrument i w tym samym momencie przyciągnął mnie do siebie. Nasze usta złączyły w pocałunku pelnym pożądania, tęsknoty, samotności, szczęścia. Na początku były to zaledwie buziaki, lecz po krótkiej chwili pogłębiły się. Trwaliśmy tak może z parę minut, ale dla mnie to była wieczność. Cudowna wieczność.
Czułam, że lecę, unoszę się nad ziemią jak ptak. Szybuję w przestworzach, wolna, bezpieczna. Wtuliłam się w niego, gdy szepnął do mojego ucha “kocham cię”.

Rozpłakałam się na nowo. A już myślałam, że uda mi się doprowadzić siebie do porządku. W końcu muszę iść na ten cholerny pogrzeb! Nie chcę, lecz to jest ostatnie pożegnanie. Wspólna chwila, która znów mi cię odbierze. Tym razem na zawsze. Złapałam się za głowę i usiadłam na brzegu wanny. Znów mi było słabo, wygrzebałam w szufladzie tabletke przeciwbólową i popiłam wodą z kranu.


Śmierć. Piekielny wypadek drogowy. Winny tylko on. Dlaczego się rzucił pod rozpędzony samochód? Nie wiem. Nie jest dane mi się dowiedzieć. Umarł miesiąc po zdarzeniu. Całe trzydzieści dni leżał w śpiączce, a ja czuwałam przy jego łóżku tyle, na ile mi pozwolono. Czyli prawie przez cały czas.
Miałam nadzieje, modliłam się, paliłam świeczki. Do mojego umysłu nie chciała nawet wpłynąć myśl, że go stracę. Samolubne myślenie. Wiem, ale potrzebowałam go. Dał mi życie, bezpieczeństwo, miłość. Wszystko, czego bezmyślnie szukałam aż do pamiętnego spotkania.
Nie udało się. Odszedł, zmarł, zniknął. Na ileż sposobów można określić samobójstwo. W sumie pośrednio udane, bo męczył się jeszcze długi okres czasu.
Byłam przy nim wtedy. Poczułam ukłucie w sercu. Wiedziałam. Jak maszyna wyszłam z oddziału i udałam się do domu. Do tej pory siedzę starając się przyswoić tą informacje.

Jeszcze raz przedlądnęłam się w lustrze. Wykąpałam się, nałożyłam makijaż, założyłam białą suknię. Nie czarną. Obiecałam mu to. Czerń był kolorem codziennym, biel wyjatkowym. Kazał mi przysiąc, że nie popełnię błędu.
Miał to zaplanowane juz wtedy? Nie… nigdy w to nie uwierzę. To musiał być impuls, nic poza tym.
Wyszłam z domu. Powolnym krokiem udałam się na cmentarz. Zebrał się tam mały tłum. Stanęłam pod rozłożystym dębem i wpatrywałam się w ceremonię. Zwykła, świecka. Przecież on nienawidził katolicyzmu. Zwariowanych fanatyków.

Wiatr rozwiał moje włosy i otulił moją twarz. Nie płakałam. Już nie. To było moje ostatnie pożegnanie, musiałam być silna.
On obiecał mi kiedyś pewną rzecz… że mi pomoże, zatroszczy się o mnie i wyplewi wszystkie problemy.
Zrobił to. Swoją śmiercią sprawił, że zniknęła najmniejsza negatywna myśl. Pozostała nadzieja i miłość. Czyste dwa uczucia, które powinny być najważniejsze dla każdego człowieka.
-Dziękuję ci. Dotrzymałeś swojej obietnicy, szkoda że takim kosztem. - szepnęłam.
Uniosłam głowę, popatrzyłam na słońce kierujące się ku granicy pomiędzy niebem a ziemią. Idealny moment.
Wtedy już wiedziałam. Tak musiało się stać. On tego pragnął, chciał mnie strzec jako anioł stróż, nie człowiek. Odwróciłam się powoli i odeszłam z wiarą w nowy dzień.

~~~~~~

Koniec. Wiem, wiem... spaprałam koniec. Wybaczcie mi. Już późno, może kiedyś to poprawię.

Pozdrawiam wszystkich wytrwałych do końca.

__________
Towarzyszące:
Taylor Swift - White horse

spokój, uśmiech, wewnętrzna harmonia