"Aby uwierzyć w drugiego człowieka, należy najpierw uwierzyć w siebie. Żyć w harmonii ze światem widzialnym i niewidzialnym. Odnaleźć prawdziwe oblicze Boga. . . Ale czy miłość jest w stanie uchronić przed samotnością? Nie zapominajmy, że "Bóg ukrył piekło w samym sercu raju".
Paulo Coelho "
Paulo Coelho "
Sobota. Jakiś dziwny dzień. Od rana mam młyn. Angielski, czekanie na mamę, aż raczy wyjść od fryzjera, bieganina po domu, telefon, niania do dzieci...
Siedzę przed tym monitorem ładne godziny, wysłychałam chyba większość ludzi, którzy jeszcze chcą ze mną rozmawiać. Trochę zamulam, dyskutuje, gram w chińczyka.
Tak, nasza zboczona gra. Moje wrzaski są w stanie obudzić nawet umarłego. Ciekawe.
Samotna łza spływa po policzku. Znowu mam napad depresyjny, nie umiem się od tego uwplić, tym bardziej, że to mnie goni. Czas gna do przodu, a ja wije się pod pokładem każdego mojego kroku. Nie chce się płakać, nie chce się śmiać, obezwładniająca bezsilność płynąca przez ciało.
Moje uczucia są tak samo popieprzone jak ja. Nic z nich nie rozumiem. Nie, nie kocham nikogo. Boję się? Nie chcę przejąć inicjatywy? Nie chcę ruszyć tyłka?
Mniejsza o to, od dłuższego czasu powiadam, iż będę starą panną w pięknym, drewnianym domku z pieskiem.
To trudne, z jednej strony chce się kogoś darzyć uczuciem, a z drugiej od tego ucieka. Możliwe, że to jest powodem ciągłych zmian w gronie moich znajomych.
Odeszłam od tematu.
Zadurzenie? Nie, to nie dla mnie. Albo pokochanie całym sercem, albo nic.
Doskwiera mi samotność, mówią, że na własne życzenie. Nie wnikam to, do motyli w brzuchu mi daleko.
Żyje z tym, egzystencja, choć trudna, biegnie w dobrym rytmie.
Siedzę na skórzanym fotelu i czytam. Mam wielką ochotę pójść w końcu do domu, szkoda że nie mogę.
Usypiam na siedząco, lecz wiem, że jak zasnę to trzeba będzie ruszyć cztery litery do własnego, zimnego łóżka.
Przynajmniej mam misiaki. Rodzice są na jakimś wielkim balu, ja znów nie tknęłam książek. Niestety, niedzielę mam zawsze tak oporną, że nie jestem w stanie nawet podnieść się z materaca. Kreatywnie.
W dodatku od wczoraj mam tragiczną migrenę, przeziębiłam się, a gorączka daje w kość. Co tam, i tak wszyscy mają to w nosie.
Zaczęłam w końcu czytać książkę - Mechaniczny Anioł Cassandry Clare. Gdy skończę to wyrażę opinie, gdyż teraz mi się podoba, ale nie wiem jak całość będzie się odnosiła do Darów Anioła.
Skończyły mi się sobotnie zajęcia, ku memu wielkiemu szczęściu, w końcu to odeśpię. Jeszcze nadchodzą święta... łóżko, jak ja Cię kocham.
Kołyszę się w ostatnie takty piosenki,
Zatraciłam się - nawet nie wiem kiedy.
Wpadłam jak piorun do rzeczywistości,
Nierozgarnięta jak noworodek.
Otwieram powoli oczy, światło zalewa pole widzenia.
Mrugam - poruszam się.
Jestem na Ziemi, w prawdzimym świecie.
Zaczynam płakać, nie chcę tu być.
Pragnę wrócić do mego snu,
Marzeń, za którymi pognałabym
Nawet i na koniec świata.
Za dwa tygodnie konwent. Rozmawiałam z ojcem, o dziwo się nie złościł. Strasznię się cieszę, bal, dziewczyny, zabawa. Chcę, chcę, chcę!
Dzisiaj całkowicie odbiegłam od melancholi moich notek, ale nie miejcie mi tego za złe, oficjalnie dochodzi 3 w nocy. Ziewa mi się paskudnie. Czekam dalej na powrót wujka.
W czwartek może wybierzemy się na Harrego Pottera. Yay~!
Chcę na północny seans.
Zobaczymy.
Dobranoc.
Erotyków.
__________________
Towarzyszące:
Towarzyszące:
rozmowy na skype
bitwa na poduszki
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz