''Wiem jak trudny jest dla Ciebie każdy krok w moim kierunku, kiedy ziemia kruszy sie pod Twymi stopami. Wiem jak trudno mnie złapać, gdy z każdym twym krokiem cofam się jak zodiakalny skorupiak. Wiem, ja to wszystko rozumiem. Ale nie potrafię inaczej. Chciałabym choćby stanąć w miejscu i pozwolić Ci zbliżyć się choćby o kilka centymetrów. Ale nie potrafię. Zbyt wiele razy zbierałam już serce z podłogi."
Środa, okropny dzień. Mam wszystkiego dość, najchętniej położyłabym się na łóżko i nie wstawała przez najbliższe paręnaście dni. Straszne? Skądże. Spokój, cisza, bez obowiązków i obciążania mego umysłu. Nie da się tak, a szkoda.
Dzisiaj była okropna atmosfera, pełna nerwów i chaosu. Muszę znaleźć sposób na odprężenie, sposób na moje lęki.
Zatopiona wpośród pościeli tonę, wpływam do krainy marzeń. Odchodzą myśli o świetle, potrzebach fizjologicznych czy nauce. Zostają tylko i wyłącznie uczucia, lecz te pozytywne. Przychodzi Anioł i otula mnie swymi mocnymi ramionami. Szczęśliwa, bezpieczna... budzę się. Środek nocy, serce łopoce jakby chciało uciec i mnie zostawić, nawet ono. Podnoszę się, spoglądam przez okno - ciemność. Dookoła mnie tylko pustka i czerń mieszający się z granatem. Wzdycham, opadam na poduszki, zamykam oczy i... już tam nie wrócę.
Moje marzenia nie są sprecyzowane, w sumie to sama nie wiem czego chcę. Nie wińcie mnie, błagam. Zdaje sobie sprawę z moich braków i niedociągnięć, że bez celów nie dojdę nigdzie. Dzisiejszy temat wypunktuje, będzie łatwiej mi pisać, a wam się rozczytać:
~mieć wszystkich przyjaciół przy sobie~ są niestety porozrzucani wszędzie i nigdzie, przez co można dosłownie zwariować
~posiadać "tę" osobę~ żeby poczuć się bezpiecznie i z asekuracją, będzie to niestety u mnie cholernie trudne, gdyż od zawsze dbanie o siebie i innych mam opanowane
~osiągnąć coś w życiu~ boję się, że zmarnuje okazję, że nie wybiorę, albo źle dokonam wyboru~żyć z psem~ moje marzenie od dzieciństwa, kiedyś się spełni, obiecałam to sobie
~zwiedzić świat~ to pragnienie przemawia przeze mnie, chciałabym zwiedzić wszystkie cuda tego świata, poznać kulturę i zrozumieć takie a nie inne postępowanie ludzkości
~"zbawić" świat~ pomóc jak największej ilości ludzi
~zatrzymać przy sobie osoby~ dosyć często mi uciekają, co pisałam przy okazji dnia drugiego
To chyba na tyle z tego, co aktualnie pamiętam. Gdyby były jakieś pytania... komentarze w końcu do tego służą.
Jutro czwartek. Kartkówki z fizyki, na które nic nie potrafię. Oczywiście zamiast się uczyć to piszę ten przeklęty wpis. Doszłam dzisiaj do wniosku, że zaczęłam robić miesiąc pytań w fatalnym momencie, lecz mam nadzieje, że wytrwam. Właśnie w tle leci piosenka Tomka Karolaka "Zabiorę Cię właśnie tam", nic tylko zacząć tańczyć. Mruu...
Nie... po południu mam francuski, nawet go nie tknęłam. Po szkole będę musiała to wynadrabiać. Damy radę! Musimy ;3
Dostałam szału z Braciszkiem na facebooku, kocham go za to. Tyle milczenia, a jak już powrót to z wielkim bum. Uwielbiam to, żyje tym, oddycham. Potrzebowałam tego. Dziękuję Ci. Poprawiłeś ten dzień sobą aż za bardzo.
A Deseczka... a Deseczka czeka żeby ją ukochać. Skrobie tam sobie swojego bloga i przestać nie może. Emanuje miłością.
Wiatr porusza jej włosami,
Zatacza koła wraz z liściami.
Ona stoi, wpatruje się w horyzont.
Czeka? Modli się? Myśli?
Nie wiadomo.
Ostatnio zaczęła przychodzić sama,
Coraz częściej.
Kiedyś była ich dwójka,
On i Ona. Uśmiechnięci.
Kropla deszczu spada na jej rozgrzaną twarz.
Skłania oczy do płaczu,
Mimo to... uśmiecha się.
Krzyczy, że dała radę,
Bo obiecała.
Zmierzam ku łożu z moimi misiami.
Dobranoc wam <3
_________________
Towarzyszące:
rozmowy z ukochanymi
spokojna muzyka
facebook
