XLVI "Listy miłosne z okazji walentynek."

Tudzież ja z Pralką posiadamy niezgłębione jaskinie pomysłów... postanowiłyśmy napisać listy miłosne dla sympatycznych kolegów od nas ze szkoły. Motto: "Kochajmy klasę III - fizyków do ogolenia".

I Do Naleśnika... czyli naszego molestownika:
Kochany atomie zagubiony w przestrzeni niczym materia międzygwiezdna, którą wciąga czarna dziura, jaką jest moja miłość!
Jesteśmy jak magnes o przeciwnych biegunach, razem możemy rozmagnesować igłę magnetyczną, co spowoduje rozpad szklanej kuli naszego fotonowego świata. A że podczas odjazdu pociągu ze stacji łatwiej jest przesuwać skrzynkę w kierunku przeciwnym do kierunku jazdy pociągu, to PKP rządzi!
Energia naszej miłości jest równa wynikowi reakcji Li + H --> He

W niepojętym tańcu
Zespolone
Rozszalałe
- pędzą
- drgają
- splatają się ze sobą

Choć nic nie rozumieją
Choć są małe i lekkie
I nieokreślone
To swoim tańcem zwariowanym
Tworzą całość - będąc razem.

Twój Foton ;*

II Do dziwnego stworzenia lubiącego taplać się w błocie:
Drogi Pitku!
Schowaj się do słitśno-żółtych barchanowych majciorów, zanim Cię ktoś zobaczy!
Pragnę abyś był tylko moim niedźwiedziem w dużym niebieskim domu!
Zawżdy miłość ma głębie równać może do morskich przestworzy Rowem Mariańskim zwanym (10911m).
Wiem, że Twój pociąg do mężczyzn nie może się równać uczuciu do mego dziewiczego łona, ale chociaż spróbuj! Pokochaj mnie jak Abraham swe łoże!

Pitek - żartobliwie/zdrobniale o penisie.

Kopytko.

III Do Niedźwiedzia, czyli niedomyślnego trunka:
Kuma - rzeka w Rosji, płynie we wschodniej części Przedkaukazia, jej długość wynosi ok. 800km.
Kuma - z japońskiego niedźwiedź.
Kuma - z serbskiego babcia.

Kochany Niedźwiedziu, czarna owco mojego zaginionego stada, które zostało zeżarte przez niewyżytego seksualnie Hanibala - producenta lateksowych prezerwatyw. (A czy wiesz, że w Warszawie otworzono muzeum erotyki?). Pragnę zwiedzić je razem z Tobą mój owocowy Robaczku bez uczuć. Nie duś swej popędliwości daj się jej wydostać na wierzch oraz daj mi wydać na świat pokraczne twory Twoich zielonych, zapleśniałych lędźwiów!

Twoja Wielka Niedźwiedzica z Archipelagu Oriona.

To by było tyle~~
Pozdrawiam was słodkie niewiasty i szanowni kawalerowie!
<3

XXIII - Dzień V "Moje marzenia"

''Wiem jak trudny jest dla Ciebie każdy krok w moim kierunku, kiedy ziemia kruszy sie pod Twymi stopami. Wiem jak trudno mnie złapać, gdy z każdym twym krokiem cofam się jak zodiakalny skorupiak. Wiem, ja to wszystko rozumiem. Ale nie potrafię inaczej. Chciałabym choćby stanąć w miejscu i pozwolić Ci zbliżyć się choćby o kilka centymetrów. Ale nie potrafię. Zbyt wiele razy zbierałam już serce z podłogi."

Środa, okropny dzień. Mam wszystkiego dość, najchętniej położyłabym się na łóżko i nie wstawała przez najbliższe paręnaście dni. Straszne? Skądże. Spokój, cisza, bez obowiązków i obciążania mego umysłu. Nie da się tak, a szkoda.
Dzisiaj była okropna atmosfera, pełna nerwów i chaosu. Muszę znaleźć sposób na odprężenie, sposób na moje lęki.


Zatopiona wpośród pościeli tonę, wpływam do krainy marzeń. Odchodzą myśli o świetle, potrzebach fizjologicznych czy nauce. Zostają tylko i wyłącznie uczucia, lecz te pozytywne. Przychodzi Anioł i otula mnie swymi mocnymi ramionami. Szczęśliwa, bezpieczna... budzę się. Środek nocy, serce łopoce jakby chciało uciec i mnie zostawić, nawet ono. Podnoszę się, spoglądam przez okno - ciemność. Dookoła mnie tylko pustka i czerń mieszający się z granatem. Wzdycham, opadam na poduszki, zamykam oczy i... już tam nie wrócę.

Moje marzenia nie są sprecyzowane, w sumie to sama nie wiem czego chcę. Nie wińcie mnie, błagam. Zdaje sobie sprawę z moich braków i niedociągnięć, że bez celów nie dojdę nigdzie. Dzisiejszy temat wypunktuje, będzie łatwiej mi pisać, a wam się rozczytać:

~mieć wszystkich przyjaciół przy sobie~ są niestety porozrzucani wszędzie i nigdzie, przez co można dosłownie zwariować

~posiadać "tę" osobę~ żeby poczuć się bezpiecznie i z asekuracją, będzie to niestety u mnie cholernie trudne, gdyż od zawsze dbanie o siebie i innych mam opanowane

~osiągnąć coś w życiu~ boję się, że zmarnuje okazję, że nie wybiorę, albo źle dokonam wyboru
~żyć z psem~ moje marzenie od dzieciństwa, kiedyś się spełni, obiecałam to sobie
~zwiedzić świat~ to pragnienie przemawia przeze mnie, chciałabym zwiedzić wszystkie cuda tego świata, poznać kulturę i zrozumieć takie a nie inne postępowanie ludzkości
~"zbawić" świat~ pomóc jak największej ilości ludzi
~zatrzymać przy sobie osoby~ dosyć często mi uciekają, co pisałam przy okazji dnia drugiego
To chyba na tyle z tego, co aktualnie pamiętam. Gdyby były jakieś pytania... komentarze w końcu do tego służą.


Jutro czwartek. Kartkówki z fizyki, na które nic nie potrafię. Oczywiście zamiast się uczyć to piszę ten przeklęty wpis. Doszłam dzisiaj do wniosku, że zaczęłam robić miesiąc pytań w fatalnym momencie, lecz mam nadzieje, że wytrwam. Właśnie w tle leci piosenka Tomka Karolaka "Zabiorę Cię właśnie tam", nic tylko zacząć tańczyć. Mruu...
Nie... po południu mam francuski, nawet go nie tknęłam. Po szkole będę musiała to wynadrabiać. Damy radę! Musimy ;3


Dostałam szału z Braciszkiem na facebooku, kocham go za to. Tyle milczenia, a jak już powrót to z wielkim bum. Uwielbiam to, żyje tym, oddycham. Potrzebowałam tego. Dziękuję Ci. Poprawiłeś ten dzień sobą aż za bardzo.
A Deseczka... a Deseczka czeka żeby ją ukochać. Skrobie tam sobie swojego bloga i przestać nie może. Emanuje miłością.


Wiatr porusza jej włosami,
Zatacza koła wraz z liściami.
Ona stoi, wpatruje się w horyzont.
Czeka? Modli się? Myśli?
Nie wiadomo.
Ostatnio zaczęła przychodzić sama,
Coraz częściej.
Kiedyś była ich dwójka,
On i Ona. Uśmiechnięci.
Kropla deszczu spada na jej rozgrzaną twarz.
Skłania oczy do płaczu,
Mimo to... uśmiecha się.
Krzyczy, że dała radę,
Bo obiecała.


Zmierzam ku łożu z moimi misiami.
Dobranoc wam <3

_________________

Towarzyszące:

rozmowy z ukochanymi

spokojna muzyka

facebook

VII "Czas"

Goo Goo Dolls - Iris
~klik~

Miałam rzekomo napisać drugiego, jest czwarty.
Wybaczcie mi.
Jakoś nie chciało mi się, a i zbytnio ochoty nie miałam.

Ostatni post dotyczył rozpoczęcia roku szkolnego. Od tego czasu upłynęły dwa wypełnione lekcjami dni i pracowita sobota.

Przez czwartek i piątek niewiele się działo. Zapoznawanie się z nauczycielami (ksiądz zaprosił nas na śliwowicę xD), rozdzielanie na grupy językowe (boję się francuskiego x.x ale obiecałam nie tylko sobie, że się go nauczę, ale również Rafałowi; a na angielskim jestem z Werusią i Agatką, yay~~!!), ogarnięcie sal lekcyjnych i trybu pracy w nowej placówce.
Popołudnia spędzone z Kamilem.
Tak samo jak sobota. Dzisiejszy dzień minął szybko. Rodzice pojechali na Słowację, cały dzień byłam sama.
Na początek oglądnęłam film, zjadłam ukochaną sobotnią jajecznicę i wzięłam się do sprzątania. Tak moi drodzy... wysprzątałam cały dom. Mama mało zawału nie dostała jak to zobaczyła.
Potem myślałam, że zabije Kamila... wrednota musi komentować każdą scenę w filmie, nie rozumie istoty i przesłania zawartego w scenariuszu I jak tu pracować z takimi osobnikami?

Jeszcze ostatnio zaczęłam pisać dość dużo z Darkiem, w sumie to głównie dla niego w ogóle komputer włączam. Ostatnio dołuje mnie skype czy bezczynne siedzenie w domu. Na szczęście nauka mi czas zagospodaruje. Daruś w końcu chce się spotkać, trochę się tego obawiam. Zresztą ja to mam strach przej jakimkolwiek spotkaniem. Dziwna jestem.

Wracając do Rafała... ta historia nie daje mi spokoju. Czuję jakby był aniołem, który czasami kopie mnie w dupę. Wyrył się w moim sercu dość mocno. Niby taka błaha historia i znajomość, a taka pamięć. Przeraża mnie to~~
Pasuje mi się tego wyzbyć, ale nawet półtorej roku tylko nieco osłabiło sytuację.

Kiedyś Yoru obiecał mi wiersz... Gdy go napisał i dał do przeczytania od razu wiedziałam, że go tu opublikuje. Jest piękny. Cała prawda, a uczucia... Jakby czuł czego potrzebuję. Arigato Yoru ;**

I kropla życia spadła na tę ziemię suchą

i coś sie urodziło, i coś na niej wyrosło

lecz istnienie to było istotą zbyt kruchą

by pomimo przeciwnosci wysoko gdzięś sie wzniosło

a świat litości nie miał i nie pozwolił żyć

istoscie tej zbyt małej by poradziła sobie

więc nie mogła spac i nie mogła snic

bo czuwała by nie zginąc w każdej kolejnej dobie

a swiat próbował i nie przebierał w srodkach

lecz istnienie to się nie poddawało 

walka ta trwała jeszcze jakis czas 

i skończyła sie jak przewidzieć można...

rzeczywistosc góre wzieła i pokonała nas

i sen przegrał w czasie wojen...

Kolejną rzeczą, którą się pochwalę to argument Michała na chwile, gdy zwątpię w swą zajebistość. Nawet ja nie posiadam takiej kreatywności jak on... Powala na kolana^^ Na moim profilu w obserwowanych możecie się z nim zetknąć.

Z bardzo prostego równania logarytmicznego przechodzącego przez grupę o długości liczb naturalnych można zaobserwować iż osobnik zwany Kita wykazuje się niespotykaną zajebiaszczością. Wskazuje na to fakt, że duże grupy innych przedstawicieli jej gatunku okazują jej niezwykłą sympatię. Z badań naukowych wynika, że po przebiciu się przez grubą, słoniową warstwę skóry dochodzimy do słodkiej i namiętnej tkanki łączno-gąbczastej nadającej się do czułego tulenia.


Tak, wiem, że to zabija.
Siedzę sobie w oświetlonym pokoju.
W telewizji lecą nieznane mi melodie reklam. Kochany shit. Wymieniam słowa z Saiko, uśmiecham się na ich widok.
Zbłąkany owad lata po pokoju drażniąc mój słuch. Znienawidzony dźwięk.
Deszcz zmywa brud poprzedniego dnia, wymazuje niedomówienia, odsuwa wszystkie błędy na dalszy plan. Granat nocy pochłania otoczenie, zaprasza do zaznania ukojenia w krainie snu. Człowiek jako niepoprawny marzyciel, którym łatwo się manipuluje, poddaje się bez problemu. Jedynie nieliczni wytrwali będą usiłowali przeciwstawić się naturze i większość jutrzejszego dnia spędzić śpiąc.

Wskazówki zegara wskazują godzinę. W ciszy słychać głuche stuk, stuk, stuk. Czym jest czas? Jakże można go umieścić w osiągnięciach ludzkości?
Czas to ograniczenie, pomoc w organizacji, kontrola naszych zadań. Umiejscowienie, przemijanie, ciężar każdego istnienia.
Czas jest niepewny. Nie wiemy kiedy się skończy dla danej rzeczy, istoty, sytuacji.
Czas to również wątpliwość.
Można to wymienić miliony słów opisujących to zagadnienie, lecz i tak dla każdego człowieka będzie znaczyło co innego.
Społeczeństwo nie rozumie czasu, nie może nad nim zapanować i go zmienić. Zapewnię to czyni go takim wyjątkowym, tajemniczym, świętym.

Pozdrowienia dla:
~Werusi ;*
~Kamisia
~Kaliego
~Michała
~Pila
~Yoru
~Saiko
~Darka

dużo się tego dzisiaj nazbierało o.O
ale jak trzeba tyle to trzeba, widocznie dużo ludzi zasłużyło na wymienienie ;3

Pozdrawiam i żegnam <3