XXIX - Dzień XI "Osoba, która zmarła, z którą chciałabym porozmawiać"

"O najważniejszych sprawach najtrudniej opowiedzieć. Są to sprawy, których się wstydzisz, ponieważ słowa pomniejszają je – słowa powodują, iż rzeczy, które wydawały się nieskończenie wielkie, kiedy były w twojej głowie, po wypowiedzeniu kurczą się i stają zupełnie zwyczajne. Jednak nie tylko o to chodzi, prawda? Najważniejsze sprawy leżą zbyt blisko najskrytszego miejsca twej duszy, jak drogowskazy do skarbu, który wrogowie chcieliby ci skraść. Zdobywasz się na odwagę i wyjawiasz je, a ludzie dziwnie na ciebie patrzą, w ogóle nie rozumiejąc co powiedziałeś, albo dlaczego uważałeś to za tak ważne, że prawie płakałeś mówiąc. Myślę, że to jest najgorsze. Kiedy tajemnica pozostaje niewyjawiona nie z braku słuchacza, lecz z braku zrozumienia."

Samotna łza wędruje po moim policzku. Zepsuty humor, jesienna depresja, presja. Sama w sumie nie rozumiem o co mi samej chodzi. Staram się chociaż zacząć przeklęte wypracowanie z historii, ale widać zaklęcie działa skutecznie, gdyż blokada nie puści.
Chwilę temu wysłuchałam dość długi wykład od ojca, aż mnie wszystko boli od tego, strach paraliżuje. Pragnę się ułożyć w jedwabnej pościeli i nie wstawać, przynajmniej przez najbliższe lata, a może już w ogóle.
Chociaż myśl, że nie zobaczyłabym już wtedy słońca rozjaśniającego zieleń dookoła mnie, zmusza mnie do szukania pozytywów.


Dzisiejszy dzień minął dosyć przewrotnie. Od rana z uśmiechem na twarzy, aż do geografii i kartkówki, o której istnieniu nawet nie wiedziałam. Kompletne nieprzygotowanie, zero.
Po południu angielski, na szczęście jedyna interesująca rzecz, a później znów coraz gorzej. Do tej pory nie mam w co się ubrać na bal, masa nauki dobija, rozmowy z ludźmi także. Siedzenie i pisanie tych bzdur również.
Jedyne co mnie pochłania bez reszty to czytanie, na które nie mogę sobie pozwolić, nawet się wysypiać nie mogę, gdyż czasu brakuje. Nie mam pojęcia jak przeżyje ten weekend.

Nie zmierzyłam się jeszcze z czymś takim jak strata, śmierć, ból w rzeczywistości. Jedynie mogę gdybać, że tak było i wierzyć Eklerce na słowo. I ciągle tak robię. 
Osoba, z którą chciałabym porozmawiać to właśnie jej przyjaciel, mój kochanek.
Nasza ostatnia rozmowa była czymś, czego nie można sobie wybaczyć. To nie było żadne pożegnanie czy miłe słowa. Po prostu obojętność, złość, że robi coś, co musi. Niestety ten gniew nie miał sensu, gdyż nic po tym więcej nie padło. Jedynie wątpliwości odnośnie mojej osoby, odnośnie mojego prawdziwego dnia. Klękam na podłodze, podtrzymują mnie jedynie ręce bym nie upadła całkowicie. Łzy kręcą się w oku od samego wspomnienia, siłą woli je zatrzymuje...
Chciałabym teraz stanąć z nim twarzą w twarz, wypytać się na ile to wszystko było prawdą, a na ile kłamstwem. Moim marzeniem jest wreszcie przestać się łudzić. Patrzę na wypaloną do połowy świecę i szepce "wiesz, że wierzyłam do końca? wiesz, że dalej wierze?".


Kolejny sms, nie mam ochoty chwycić telefonu i odpisać. Wszędzie dookoła ból, problemy. Jakby świat nie mógłby być cały uśmiechnięty, pozytywnie nastawiony. Ile wtedy byłoby mniej rzucanych kłód pod nogi, a spójrzmy na siebie - sami je sobie podkładamy.


Myślę o jutrze, czwartek. Ku wielkiej radości mam dopiero na trzecią lekcje, bez matematyki i fizyki. Tylko dziękować. Tak naprawdę to chce już ferie, zakisić się w domu, przeczytać wszystkie książki i prosić inwencję twórczą o powrót.
Wytrzymam, muszę. Dla siebie, by nie martwić innych.


Spódniczka, szeroka koszula, warkoczyki,
Uśmiech na twarzy, dłonie w farbkach.
Taka lekka, radosna i kreatywna,
Maluje kolejną kreskę na ścianie.
Przypadkowe wzory, napisy,
Wszystko kolorowe.
Przejaw szczęścia, nadziei,
Wolnego ducha i serca pełnego ludzkich uczuć.
Szalona, kochająca, nawet gdy mówią, że samotna.

________________________

Towarzyszące:

historia

rozmowa

dźwięki domu

XXVII - Dzień IX "Ktoś, kogo chciałabym spotkać"

"Bez miecza w dłoni nie mogę Cię ochronić, a z mieczem w dłoni nie mogę Cię objąć".
Bleach tom 5

Siedzę przed tym cholernym biurkiem zła na siebie, że przerwałam szyk dnia. Niestety internet wrócił dopiero co. Ten piętrząca się góra nauki przede mną też nie wygląda za dobrze. Wzdycham. Wczoraj byłam na poprawinach z wesela, nie powiem żeby mi się nie podobało. Wytańczyłam się po wsze czasy. I to na szpilkach, do tej pory się dziwię, że mnie nogi nie bolą. Ledwo wróciłam do domu, a już trzeba było się spakować i iść spać. Doczytałam trochę mangi i porwały mnie wróżki marzycielki.
Dzisiaj od rana biegam po szkole, trzeba było w końcu rozdać listy do świętego mikołaja. Zamykam oczy, przywołuje ten szkolny gwar, znajomości, mimowolnie się uśmiecham. Po lekcjach do babci, później angielski.
Już tylko cztery dni dzieli mnie do konwentu. Błagam Cię Losie! Daj mi przetrwać. Powoli już tracę siły na dalsze wpajanie wiedzy do mojego umysłu. Kurczę się, staję się bezbronna. Zaczynam wygadywać moje sekreciki niewłaściwej osobie. W ogóle normalnie ostatnio dyskutuje z Przeciwieństwem. Nie wiem co jest powodem tego, myślę przez niego, zdaję sobie sprawę z mojej beznadziejności. Nienawidzę tego.
Jutro do ortodonty, stracę cztery beznadziejne lekcje, przynajmniej to mnie pociesza. Niestety to nie zmienia faktu, że nic nie umiem na historię. Ratunku.
Kręgosłup znów zaczyna się buntować przeciwko siedzeniu o tej godzinie, już niedługo wytrzymaj.

Od zawsze pragnęłam spotkać Sezama, teraz to niestety niemożliwe. Kiedyś bez wahania krzyknęłabym Eklerka, parę dni temu Braciszek. A aktualnie? Nie wiem. Chciałabym spotkać osobę, która będzie wiedziała co ze mną zrobić. Brzmi dziwnie? Przecież to ja piszę, powinien się już zakorzenić mój styl pisania, mój charakter.
Ze sławnych osób to chciałabym zobaczyć Deep'a. Szanuje go jako aktora i ciekawie by było zobaczyć jego życie, posłuchać jego przepisu na sukces. Lecz to jest takie... przeciętne.
Spotkać kogoś... kto obejmie swymi ramionami i powie to banalne "będzie dobrze".
Marzę?
Śnię?
Kto to wie. Zaczynam ględzić, powtarzać się. Przykro mi, ale nic innego do głowy mi nie przychodzi. Czasami się łudzę, że cała sytuacja z Nim była tylko jednym wielkim żartem, że kiedyś się spotkamy i będzie wiadomo. Przeklęta romantyczka ze mnie, żyję w świecie, który nigdy nie będzie miał ani punktu wspólnego z rzeczywistością.

Wstaję, wyłączam muzykę, udaję się do łóżka by utonąć w lodowatej pościeli. Przywołać obrazy, które ukoją me skołatane nerwy. Mam nadzieję, że jutro nie będę się trzęsła jak ziemia podczas wstrząsów, że obudzę się z uśmiechem na nowy dzień i nauczę się historii.
Dobranoc.

Znów te słowa.
Dla Ciebie tak normalne, banalne,
Przekazują fakty, prawdę,
Mi zadają ból.
Kurczę się coraz bardziej,
A Ty nie zdajesz sobie z tego sprawy.
Kiedy przejrzysz na oczy?!
Nie chcę niszczyć zalążku słowa "my",
W jakimkolwiek znaczeniu.
Lecz jeśli nie przestaniesz to
Zniknę, odetnę się
Tymi nożyczkami, które sam mi podarowałeś.

___________

Towarzyszące:

radio Mitsuki/Aoi

sok pomaranczowy

XXIV - Dzień VI "Obcy"

`Siedziała pod salą z nosem w książce zagłębiając się w dalsze miłosne sceny. Rozmyśla jak to by cudownie było gdyby ONA stała się główną bohaterką, a jej partnerem ON. Spędzali by popołudnia razem, przy ciepłej herbatce, rozmawiając o błahych sprawach. Potem szli by na długi spacer wokół stawu. Czekali by na zachód słońca by w jego blasku on nachylał się w jej stronę, by namiętnie i z uczuciem ją pocałować. Później w Jego objęciach wracałaby do domu, a przed samymi drzwiami słyszałaby słodkie 'Dobranoc Skarbie' obdarowane nieliczoną liczbą całusów.. I wtedy zadzwonił dzwonek ogłaszający koniec przerwy."

Kolejny dzień. Nawet minął w porządku. Zero pytania, kartkówka z fizyki napisana dobrze, a uczyłam się 10 min przed. Jestem geniuszem.

W dodatku nie było francuskiego.

Aktualnie marznę na podłodze i nie wiem co ze sobą zrobić. Dostaje szału. Na facebooku dodaje milion zdjęć, które mam na komputerze. Razem z Braciszkiem wariujemy i nie mamy pojęcia, co się dzieje. Dajemy się ponieść emocjom, wspomnieniom. Komentujemy każdy nasz ruch, gest. Dosłownie wszystko. W sumie za to się kochamy. Mieć takiego przyjaciela to skarb. Tym bardziej w mężczyźnie. Ja Ci się chyba nigdy nie odwdzięczę. Arigato <3

Obcy.

Jakże to można różnorako interpretować.

Z jednej strony jest to coś nam nieznanego, a co koniecznie chcemy zrozumieć. Czyli jak dla mnie jest to większość świata.

Z drugiej strony jest to człowiek, zamknięty na nas, odległy. Od zawsze próbowałam zrozumieć takich ludzi, niestety czasami się to nie udaje.

Z trzeciej strony jest to istota z kosmosu, której istnienia jeszcze nie udowodniono. Pytanie czy wierzę, czemu nie?

Niestety nie mogę jednoznacznie odpowiedzieć na to zagadnienie.

Obcy.

Chcę zrobić rozeznanie, dosięgnąć wszystkich sznurków i zmienić w bliski.

Siedzę za biurkiem wpatrzona przez okno, wspominam miniony dzień. Uśmiecham się sama do siebie i dziękuję losowi za tak pomyślną egzystencję. Śmieje się, wiecznie narzekam i nic więcej, a przecież mam tak dobrze.

Wstaje, kładę się na łóżko. Zamykam oczy i znów wracam do mojego wymarzonego świata, mojego snu...

Jutro piątek. Wszystkie lekcje po trzydzieści minut, nauczyciele jadą na jakąś konferencje czy coś. Ważne, że kończę o 11.35 i nikt mi tego nie zabroni!

Wytrzymam te lekcje, a przynajmniej mam taka nadzieje.

Potem muszę zacząć zbierać materiały na historię, napisać wypracowanie. Nauczyć się na francuski.

Dobija mnie to, ale dam radę!

Przypomnijcie mi rano żebym wzięła legitymacje. Chcę się zapisać do biblioteki. Ferdydurke do przeczytania czeka w kolejce, a za nią stos książek na czele z mangami.

Jutro do kin wchodzi kolejna część Harry Pottera. Nie ma żywcem czasu żeby się na niego wybrać. Eh, zobaczymy jak to będzie. Najprawdopodobniej zrobimy z wujkiem "wypad na tygodniu", gdyż weekendy są ciągle zajęte.

Na dzisiaj już chyba tyle, dochodzi dwunasta, muszę opublikować w końcu ten post.

Miłej nocy, słodkich snów.

Stukając w klawiaturę udaje, że nie widzi,

Pragnie Cię zawołać, lecz się wstydzi.

Wie, że marnuje czas, energię,

Ale spróbować się boi.

Chcesz ją? Rusz się,

Widzisz, że ona nic nie zrobi.

Pomóż jej, a nuż wam wyjdzie.

Będziecie razem... czy dobrze czy źle.

____________________

Towarzyszące:

Butterfly - piosenka

Braciszek + wspomnienia

mordoksiądz

IX "Nuta"

X Japan - Art of life
Part I ~klik~

Jak już ktoś spostrzegawczy zdążył zauważyć zmienił się szablon bloga.
Bardziej mi się podoba taki stan. Nutka tajemniczości, nadziei i pasja. Koloryt drugiej opcji pośród ciemnych dróg.

Ostatnimi czasy moja głowa po prostu pęka w szwach. Nawet tabletki nic nie pomagają. Boli czaszka, oczy, kręgosłup... prawdopodobnie to na tle nerwowym, ale kto to wie. Najgorsze jest to, że codziennie po szkole padam na łóżko i nie wstaje do okolic godziny osiemnastej. To nie jest dobre - nie dla mnie.

Tak szczerze to już wczoraj chciałam coś naskrobać, ale zmęczenie i godzina wzięły górę nad wszystkim. Teraz dalej czuje się zmęczona, więc wpis będzie raczej krótki.
Ogólnie to nic ciekawego się nie działo.
Środa przebiegła szybko i lekko. Na informatyce zostało nas sześć osób, bo reszta chciała iść na drugą grupę. Nie wyobrażacie sobie jaki jest raj bez "księżniczek". Staram się pokochać historię, uwielbiam słuchać nauczycielki. Ma w sobie to "coś", tą pasje.
Dzisiejszy dzień zwę czwartkową maltretacją, bo kto normalny wymyślił fizykę na początek dnia?! Przecież po takiej godzinie człowiek ma serdecznie dość. Przynajmniej wyszłam godzinę wcześniej, bo księdza nie było.
Poszłam z babcią kupić boską koszulkę i wróciłam do domu.

Tęskni mi się x.x
Sama w sumie niezbyt wiem za czym.
Na pewno za moim Małżonkiem... mruuu wracaj tu i mnie potul >.<
Nasze mózgi się lenią, bo mają za mało kawy smakowej w organizmie.
Ja Cię przygarnę do mojej szafy *-*

Poszłam dzisiaj z Agatką do biblioteki. Ona wypożycza Świętoszka, a ja do bibliotekarki z komentarzem
"z chęcią bym tu pani pogrzebała~~~"
i takim sposobem się umówiłam na poniedziałek do pomocy.
Tylko ja tak potrafię.

Muzyka mnie ratuje, koi moje myśli, lecz pobudza ból w skroniach.
Stopa wybija rytm, ręce się trzęsą przez szybki puls.
Głos chce śpiewać, cisza nocna zabrania.
Odpoczynek - ruch.
Jestem jednym wielkim przeciwieństwem.
Szukam równowagi.
Wiem, że ją znajdę.

W ostatnich wpisach dosyć często wspominam o pokoju, ale dopiero dzisiaj się mu przyjrzałam. Tym aniołkom zdobiącym ściany i pilnującym mnie na każdym kroku. Mym prostym malowidłom, które tworzą niepowtarzalny klimat indywidualizmu. Książkom, które kocham, które czynie ze mnie intelektualistkę, które żywią mą bezbarwną egzystencję.
Różnym figurkom, ozdobom, parkietowi bez dywanu by lepiej się tańczyło... mój świat, moja stylizacja.
Pamiętam, że kiedyś nienawidziłam tego miejsca.
Tęsknie za jedną rzeczą z poprzednich wcieleń tego pomieszczenia. Za setką gwiazdek fluorescencyjnych, które świeciły mi co noc.

Znów mi niedobrze. Różyczka stoi w malutkiej szklaneczce i wytwarza słodką woń. Kwiat... malutki, delikatny, bordowo-czerwony. Piękny.

Jutro na pidżama party. Mam nadzieje, że wytrzymam. Muszę wziąć zapas tabletek.
Sobota na konkurs nalewek z mamą, chociaż sądzę, że jednak zostanę w domu. Poczytam o bitwie pod Grunwaldem do referatu i poduczę się trochę, gdyż w niedziele nie będzie czasu.
Wielka impreza, która nie daje mamie spać po nocach, a ja biorę w niej udział. Muszę przetrwać.
Gorzej jak się wywrócę na środku polany, ale bądźmy dobrej myśli. Świeże powietrze to podstawa!

Na dzisiaj to wszystko.
Pozdrawiam wszystkich ;*

VI "Pierwszy początek."

~klik
Eminem ft. Rihanna - Love the way you lie

Pisu, pisu, pisu.
Siedzę sama w rozjaśnionym blaskiem lampy pokoju. Myślę o tym co było, jest i będzie.
Krople deszczu wystukują swoją własną melodię na szybach.
Dookoła leżą ciuchy, książki, długopisy - czas się spakować na jutro.
Szkoła.
Zaczęło się liceum. Zupełna nowość.
Ludzie się boją tego, co jest dla nich nieznane.
Znów utwierdzam się w tym powiedzeniu.

Na dobry początek roku fizyka. Mój znienawidzony przedmiot. Iść i płakać, lecz po co, jak robi to za mnie pogoda. Od jakiegoś czasu dosyć intensywnie pada. Mam już powoli tego dość.
Na ten moment jest oke, ciepła kołderka, herbatka i swój kąt. Gorzej, gdy muszę wyjść na zewnątrz... Umieram.

Jakoś znowu nie mam ochoty na pisanie. Męczy mnie każde wydobyte z serca słowo.
W sumie jestem przeziębiona, może to dlatego...
Nie myślę, usypiam, denerwuję się.

Dzisiaj msza św. odbyła się z Werusią na kawuni. Po szkole siedziałam cały dzień z Kamisiem. Oglądaliśmy dwa filmy, a raczej usnęliśmy na nich o.O
Przynajmniej ciepło mi w końcu było.

Dobra nie mam co narzekać, bo dzisiaj u mnie w domu na chłód narzekać nie mogę. Albo to znowu ja mam schizy temperaturowe T^T

Ogólnie to czuje się dziwnie. Tak mi ciężko, zaspanie. Nie mam nawet siły by podnieść nogę. Jakby jedna komórka zagubiła się w moim ciele i błądziła szukając właściwej drogi.

Usypiam z nadzieją na słoneczne jutro.
By obudziła mnie nadzieja,
Radość serca... szczęście.
Choć wiem, że tak nie będzie to się łudzę.
Złudzenia dają siłę by walczyć.
Świecić pośrodku nocy -
Dnia pełnego cierpienia -
Jak najjaśniejsza gwiazda.

Znów się nie rozpiszę. Nie wiem na jaki temat cokolwiek powiedzieć.
Pewnie jutro coś skrobnę dłuższego.
Sayo~~