X "Jestem sobie mały miś"

"That last kiss, I'll cherish

Until we meet again

And time makes It harder

I wish I could remember

But I keep Your memory

You visit me in my sleep

My darling

Who knew"

X Japan - Art of life
Part II ~klik~


W oddali słychać niebiański śpiew nadziei.
Oddala się, cichnie w diamentowej nocy.
Ktoś biegnie - to dziecko.
Jego wyobraźnia kreuje ten świat.


Drzewa z waty cukrowej, srebrzysta rosa na jedwabnej trawie.
W powietrzu unoszący się zapach lawendy.
Z każdym wdechem czuć magię wiszącą w powietrzu.
Świat idealny, świat wyobraźni.


Ehh... nie umiem już pisać z duszą jak kiedyś. W każdej mojej wypowiedzi czegoś brakuje. Jakby ze zmianą strony, szkoły wyparowało wszystko. Nienawidzę tego.
Może to brak Wiktorii sprawił, że nie muszę wysilać umysłu by jej dorównać. Bez rywalizacji nie ma zawzięcia. Źle się z tym czuje, napiszę parę zdań i nie wiem co dalej. Kiedyś mogłam pisać poematy. Chce mi się płakać, biegać, uśmiechać i schować.
Ułożyć na papierze swój własny świat, zatopić się w nim bezpowrotnie. Może i przyszłość szykuje coś pięknego dla mnie, ale niezbyt mam ochotę się o tym przekonać. Wiadomo przecież, że piękno bez nędzy żyć nie może.

Cztery osoby dostępne na gadu, dziewięć na skype, otwarte okno z chatango... a nie ma z kim pisać. Chociaż może to ja nie mam ochoty, lecz patrząc na nicki tych osób to tylko jedna jest naprawdę w stanie wytrzymać moje humory. Co lepsze - pomóc je zrozumieć. Wybacz, że z Tobą nie rozmawiam, ale jakoś opuściły mnie siły.

Ralf. Raphael. Rafał. Oke, It's just Ralf. Tak się zwie mój tygrysiasty mały miś. Siedzi u mnie na kolankach i szepce słówka, które z ciepłem rozchodzą się po ciele.
Jego błyszczące oczy wyrażają miłość, pragnienie. Żółto-pomarańczowe futerko czyni go jeszcze bardziej wyjątkowym. Jak promyk porannego słońca, który budzi świat do życia, on od wczoraj kładzie balsam na moje zmęczone oczy.
Tak, dostałam go na English Party.
Czułam się tam cudownie, jakbym w końcu gdzieś przynależała.
Serdeczni ludzie, klimat mieszkania i świeżość pogody. Co z tego, że pada. Niebo płacze nad tym zmęczonym światem. Ma racje.
Nie myślę nad jutrem. Liczy się dla mnie ta chwila. Gdybym mogła ją zatrzymać, wsadzić do słoika i otulać się nią do snu.
Noc bez koszmarów, niewygody, zimna czy pragnienia bliskości. Wszystko w jednym szklanym pojemniku.
Jednak gdyby to była prawda nie umiałabym docenić wartości tego momentu. To, co jest tuż obok jest najbardziej niewidoczne dla wzroku człowieka.
Ślepota na otaczające piękno. Kalectwo społeczeństwa.

Kubek z niedokończoną herbatę, nadgryziony kawałek andruta, rozładowany telefon, rzucone bezładnie spodnie, rozłożone książki, dziewczyna siedząca pod kocem ze słuchawkami w uszach, laptop podpięty do ładowania, samotna lampka święcąca w roku pomieszczenia.
Tak, to ja i moje otoczenie. Moje ciało aktualnie odbiera każde uczucie, najmniejszy bodziec występujący w melodii wpadającej rwącym strumieniem do uszu.

Głowa znowu pęka w szwach. Czas udać się do równoległego świata zapomnienia.
Zamienię jeszcze parę szeptanych klawiaturą słówek z zieloną jak czterolistna koniczyna Nadzieją i skulona wtulę się w Piesia-misia.

Tak, jestem wyrośniętym dzieckiem i niezbyt mnie interesuje co sobie inni o tym myślą. Dla tych, którzy akceptują moje humory wielkie arigato. Dla reszty wielkie spadajta~~

Pozdrowienia dla:
~Pila~
~Kamilka~
~Agatki~
~Kamili~

__________

Towarzyszące:

Pink - Who Knew

spokój z ruchliwością

IX "Nuta"

X Japan - Art of life
Part I ~klik~

Jak już ktoś spostrzegawczy zdążył zauważyć zmienił się szablon bloga.
Bardziej mi się podoba taki stan. Nutka tajemniczości, nadziei i pasja. Koloryt drugiej opcji pośród ciemnych dróg.

Ostatnimi czasy moja głowa po prostu pęka w szwach. Nawet tabletki nic nie pomagają. Boli czaszka, oczy, kręgosłup... prawdopodobnie to na tle nerwowym, ale kto to wie. Najgorsze jest to, że codziennie po szkole padam na łóżko i nie wstaje do okolic godziny osiemnastej. To nie jest dobre - nie dla mnie.

Tak szczerze to już wczoraj chciałam coś naskrobać, ale zmęczenie i godzina wzięły górę nad wszystkim. Teraz dalej czuje się zmęczona, więc wpis będzie raczej krótki.
Ogólnie to nic ciekawego się nie działo.
Środa przebiegła szybko i lekko. Na informatyce zostało nas sześć osób, bo reszta chciała iść na drugą grupę. Nie wyobrażacie sobie jaki jest raj bez "księżniczek". Staram się pokochać historię, uwielbiam słuchać nauczycielki. Ma w sobie to "coś", tą pasje.
Dzisiejszy dzień zwę czwartkową maltretacją, bo kto normalny wymyślił fizykę na początek dnia?! Przecież po takiej godzinie człowiek ma serdecznie dość. Przynajmniej wyszłam godzinę wcześniej, bo księdza nie było.
Poszłam z babcią kupić boską koszulkę i wróciłam do domu.

Tęskni mi się x.x
Sama w sumie niezbyt wiem za czym.
Na pewno za moim Małżonkiem... mruuu wracaj tu i mnie potul >.<
Nasze mózgi się lenią, bo mają za mało kawy smakowej w organizmie.
Ja Cię przygarnę do mojej szafy *-*

Poszłam dzisiaj z Agatką do biblioteki. Ona wypożycza Świętoszka, a ja do bibliotekarki z komentarzem
"z chęcią bym tu pani pogrzebała~~~"
i takim sposobem się umówiłam na poniedziałek do pomocy.
Tylko ja tak potrafię.

Muzyka mnie ratuje, koi moje myśli, lecz pobudza ból w skroniach.
Stopa wybija rytm, ręce się trzęsą przez szybki puls.
Głos chce śpiewać, cisza nocna zabrania.
Odpoczynek - ruch.
Jestem jednym wielkim przeciwieństwem.
Szukam równowagi.
Wiem, że ją znajdę.

W ostatnich wpisach dosyć często wspominam o pokoju, ale dopiero dzisiaj się mu przyjrzałam. Tym aniołkom zdobiącym ściany i pilnującym mnie na każdym kroku. Mym prostym malowidłom, które tworzą niepowtarzalny klimat indywidualizmu. Książkom, które kocham, które czynie ze mnie intelektualistkę, które żywią mą bezbarwną egzystencję.
Różnym figurkom, ozdobom, parkietowi bez dywanu by lepiej się tańczyło... mój świat, moja stylizacja.
Pamiętam, że kiedyś nienawidziłam tego miejsca.
Tęsknie za jedną rzeczą z poprzednich wcieleń tego pomieszczenia. Za setką gwiazdek fluorescencyjnych, które świeciły mi co noc.

Znów mi niedobrze. Różyczka stoi w malutkiej szklaneczce i wytwarza słodką woń. Kwiat... malutki, delikatny, bordowo-czerwony. Piękny.

Jutro na pidżama party. Mam nadzieje, że wytrzymam. Muszę wziąć zapas tabletek.
Sobota na konkurs nalewek z mamą, chociaż sądzę, że jednak zostanę w domu. Poczytam o bitwie pod Grunwaldem do referatu i poduczę się trochę, gdyż w niedziele nie będzie czasu.
Wielka impreza, która nie daje mamie spać po nocach, a ja biorę w niej udział. Muszę przetrwać.
Gorzej jak się wywrócę na środku polany, ale bądźmy dobrej myśli. Świeże powietrze to podstawa!

Na dzisiaj to wszystko.
Pozdrawiam wszystkich ;*