IX "Nuta"

X Japan - Art of life
Part I ~klik~

Jak już ktoś spostrzegawczy zdążył zauważyć zmienił się szablon bloga.
Bardziej mi się podoba taki stan. Nutka tajemniczości, nadziei i pasja. Koloryt drugiej opcji pośród ciemnych dróg.

Ostatnimi czasy moja głowa po prostu pęka w szwach. Nawet tabletki nic nie pomagają. Boli czaszka, oczy, kręgosłup... prawdopodobnie to na tle nerwowym, ale kto to wie. Najgorsze jest to, że codziennie po szkole padam na łóżko i nie wstaje do okolic godziny osiemnastej. To nie jest dobre - nie dla mnie.

Tak szczerze to już wczoraj chciałam coś naskrobać, ale zmęczenie i godzina wzięły górę nad wszystkim. Teraz dalej czuje się zmęczona, więc wpis będzie raczej krótki.
Ogólnie to nic ciekawego się nie działo.
Środa przebiegła szybko i lekko. Na informatyce zostało nas sześć osób, bo reszta chciała iść na drugą grupę. Nie wyobrażacie sobie jaki jest raj bez "księżniczek". Staram się pokochać historię, uwielbiam słuchać nauczycielki. Ma w sobie to "coś", tą pasje.
Dzisiejszy dzień zwę czwartkową maltretacją, bo kto normalny wymyślił fizykę na początek dnia?! Przecież po takiej godzinie człowiek ma serdecznie dość. Przynajmniej wyszłam godzinę wcześniej, bo księdza nie było.
Poszłam z babcią kupić boską koszulkę i wróciłam do domu.

Tęskni mi się x.x
Sama w sumie niezbyt wiem za czym.
Na pewno za moim Małżonkiem... mruuu wracaj tu i mnie potul >.<
Nasze mózgi się lenią, bo mają za mało kawy smakowej w organizmie.
Ja Cię przygarnę do mojej szafy *-*

Poszłam dzisiaj z Agatką do biblioteki. Ona wypożycza Świętoszka, a ja do bibliotekarki z komentarzem
"z chęcią bym tu pani pogrzebała~~~"
i takim sposobem się umówiłam na poniedziałek do pomocy.
Tylko ja tak potrafię.

Muzyka mnie ratuje, koi moje myśli, lecz pobudza ból w skroniach.
Stopa wybija rytm, ręce się trzęsą przez szybki puls.
Głos chce śpiewać, cisza nocna zabrania.
Odpoczynek - ruch.
Jestem jednym wielkim przeciwieństwem.
Szukam równowagi.
Wiem, że ją znajdę.

W ostatnich wpisach dosyć często wspominam o pokoju, ale dopiero dzisiaj się mu przyjrzałam. Tym aniołkom zdobiącym ściany i pilnującym mnie na każdym kroku. Mym prostym malowidłom, które tworzą niepowtarzalny klimat indywidualizmu. Książkom, które kocham, które czynie ze mnie intelektualistkę, które żywią mą bezbarwną egzystencję.
Różnym figurkom, ozdobom, parkietowi bez dywanu by lepiej się tańczyło... mój świat, moja stylizacja.
Pamiętam, że kiedyś nienawidziłam tego miejsca.
Tęsknie za jedną rzeczą z poprzednich wcieleń tego pomieszczenia. Za setką gwiazdek fluorescencyjnych, które świeciły mi co noc.

Znów mi niedobrze. Różyczka stoi w malutkiej szklaneczce i wytwarza słodką woń. Kwiat... malutki, delikatny, bordowo-czerwony. Piękny.

Jutro na pidżama party. Mam nadzieje, że wytrzymam. Muszę wziąć zapas tabletek.
Sobota na konkurs nalewek z mamą, chociaż sądzę, że jednak zostanę w domu. Poczytam o bitwie pod Grunwaldem do referatu i poduczę się trochę, gdyż w niedziele nie będzie czasu.
Wielka impreza, która nie daje mamie spać po nocach, a ja biorę w niej udział. Muszę przetrwać.
Gorzej jak się wywrócę na środku polany, ale bądźmy dobrej myśli. Świeże powietrze to podstawa!

Na dzisiaj to wszystko.
Pozdrawiam wszystkich ;*

VIII "Czuję... że nie czuję."

Colbie Caillat - Realize
~klik~

Dawno nie pisałam, wiem.
Znowu mam manię na Without You - X Japan.

Mam dość dzisiejszego dnia. Chce mi się płakać, jestem zła na siebie, że prowadzę ten blog tak chaotycznie.
To nie jest to, co było poprzednio. Brak tu duszy, istoty i iskry poruszającej uczucia, która gra w naszych sercach jeszcze chwilę po zakończeniu czytania.
Nawet mi się już zbytnio pisać nie chcę, a jednak to robię. Potrzebuję tego, dostaję siły dzięki temu.
To moja nadzieja, moja wiara, moja moc.

Ludzie dookoła pytają się mnie jak się czuję. Kiedyś błagałam w myślach żeby mi ktoś to pytanie zadał, teraz mam je na co dzień. Wy nawet nie macie pojęcia ile to dla mnie znaczy.
Odpowiedź na nie jest trudna.
Czuję się źle, a dobrze. Jestem szczęśliwa, ale chce mi się płakać. Uśmiecham się, a rozpacz rozdziera me gardło. Gubię się w samej sobie. Dopadła mnie Zmora. I właśnie wykłóca się z Dobrym Duchem.
Kiedyś myślałam, w ogóle to dalej się łudzę, że tym duszkiem na moim ramieniu jest Rafał. Chore, nie?
Wiem, wiem... ale kto tu mówił, że ja jestem normalna.

Znów siedzę w kącie pokoju jedynie przy lampce, łóżko znów woła do krainy utkanej z moich marzeń. Plecy błagają o odpoczynek. Bolą ostatnio niemiłosiernie, sama nie mam pojęcia od czego.
W ogóle co ja ostatnio mam w tej głowie?
Wyjazd Kamila, wyjazd Kamila... chce mi się ryczeć, nie dociera to do mnie, a ryczę. Jakiś żart sobie świat ze mnie stroi.

Trzeba się wziąć za siebie, zacząć się uczyć. Mój brak wiedzy mnie przeraża. Dosłownie. Czuję się głupia x.x
Dobra, przyznaję się bez bicia, że blondynką jestem. W dodatku ślepą ; <
Straciłam wenę do pisania.
Dlaczego zawsze się tak dzieje w połowie notki?

Poniedziałek... historia - teścik na wejście. Byłam kompletnie nieprzygotowana. Nic, a nic w głowie.
Dwie godziny w-f, na którym nauczycielka dość mocno zadziałała mi na puder. Francuski, którego się obawiałam był chyba najlepszą lekcją (tak, dla Ciebie się uczę - i dla siebie też). Dwie matmy... kocham tego nauczyciela, szkoda, że uczy nas tylko przez 2 mies >.>
Na koniec puenta frazeologiczna j.polskiego.
Wtorek... większość mówi najcięższy dzień tygodnia. Podnosząc moją torbę szkolną popieram ten wywód w 100%.
Jeszcze babka sobie umyślała test z geografii. Ratunku T^T
Po szkole pewnie gdzieś z kimś pójdę, ale to się okaże jutro, bo ja dzisiaj już kompletnie nie myślę.
Jak ja to mówiłam? A tak... po 21 mnie nie ma, wyłączam myślenie. Do jutra ;*
Eh, trzeba dać radę.
Muszę, dla wszystkich.
Jeśli ja się poddam to zawiodę nie tylko siebie, ale innych, a to boli w cholerę.

I znów leci Bon Jovi. Ja nie wiem, co jest takiego magicznego w jego muzyce, że od razu się człowiek lepiej czuje.
Dzisiaj w ogóle wynalazłam nową boską piosenkę, link do niej jest na samym początku wpisu.
Już kocham do niej tańczyć.

Ględzę, wiem.
Idę spać ;**
Kocham Was <33
I Kamila, i Werę, i Michała, i Pila, i Kaliego ;*
Mrau Koty ;3

VII "Czas"

Goo Goo Dolls - Iris
~klik~

Miałam rzekomo napisać drugiego, jest czwarty.
Wybaczcie mi.
Jakoś nie chciało mi się, a i zbytnio ochoty nie miałam.

Ostatni post dotyczył rozpoczęcia roku szkolnego. Od tego czasu upłynęły dwa wypełnione lekcjami dni i pracowita sobota.

Przez czwartek i piątek niewiele się działo. Zapoznawanie się z nauczycielami (ksiądz zaprosił nas na śliwowicę xD), rozdzielanie na grupy językowe (boję się francuskiego x.x ale obiecałam nie tylko sobie, że się go nauczę, ale również Rafałowi; a na angielskim jestem z Werusią i Agatką, yay~~!!), ogarnięcie sal lekcyjnych i trybu pracy w nowej placówce.
Popołudnia spędzone z Kamilem.
Tak samo jak sobota. Dzisiejszy dzień minął szybko. Rodzice pojechali na Słowację, cały dzień byłam sama.
Na początek oglądnęłam film, zjadłam ukochaną sobotnią jajecznicę i wzięłam się do sprzątania. Tak moi drodzy... wysprzątałam cały dom. Mama mało zawału nie dostała jak to zobaczyła.
Potem myślałam, że zabije Kamila... wrednota musi komentować każdą scenę w filmie, nie rozumie istoty i przesłania zawartego w scenariuszu I jak tu pracować z takimi osobnikami?

Jeszcze ostatnio zaczęłam pisać dość dużo z Darkiem, w sumie to głównie dla niego w ogóle komputer włączam. Ostatnio dołuje mnie skype czy bezczynne siedzenie w domu. Na szczęście nauka mi czas zagospodaruje. Daruś w końcu chce się spotkać, trochę się tego obawiam. Zresztą ja to mam strach przej jakimkolwiek spotkaniem. Dziwna jestem.

Wracając do Rafała... ta historia nie daje mi spokoju. Czuję jakby był aniołem, który czasami kopie mnie w dupę. Wyrył się w moim sercu dość mocno. Niby taka błaha historia i znajomość, a taka pamięć. Przeraża mnie to~~
Pasuje mi się tego wyzbyć, ale nawet półtorej roku tylko nieco osłabiło sytuację.

Kiedyś Yoru obiecał mi wiersz... Gdy go napisał i dał do przeczytania od razu wiedziałam, że go tu opublikuje. Jest piękny. Cała prawda, a uczucia... Jakby czuł czego potrzebuję. Arigato Yoru ;**

I kropla życia spadła na tę ziemię suchą

i coś sie urodziło, i coś na niej wyrosło

lecz istnienie to było istotą zbyt kruchą

by pomimo przeciwnosci wysoko gdzięś sie wzniosło

a świat litości nie miał i nie pozwolił żyć

istoscie tej zbyt małej by poradziła sobie

więc nie mogła spac i nie mogła snic

bo czuwała by nie zginąc w każdej kolejnej dobie

a swiat próbował i nie przebierał w srodkach

lecz istnienie to się nie poddawało 

walka ta trwała jeszcze jakis czas 

i skończyła sie jak przewidzieć można...

rzeczywistosc góre wzieła i pokonała nas

i sen przegrał w czasie wojen...

Kolejną rzeczą, którą się pochwalę to argument Michała na chwile, gdy zwątpię w swą zajebistość. Nawet ja nie posiadam takiej kreatywności jak on... Powala na kolana^^ Na moim profilu w obserwowanych możecie się z nim zetknąć.

Z bardzo prostego równania logarytmicznego przechodzącego przez grupę o długości liczb naturalnych można zaobserwować iż osobnik zwany Kita wykazuje się niespotykaną zajebiaszczością. Wskazuje na to fakt, że duże grupy innych przedstawicieli jej gatunku okazują jej niezwykłą sympatię. Z badań naukowych wynika, że po przebiciu się przez grubą, słoniową warstwę skóry dochodzimy do słodkiej i namiętnej tkanki łączno-gąbczastej nadającej się do czułego tulenia.


Tak, wiem, że to zabija.
Siedzę sobie w oświetlonym pokoju.
W telewizji lecą nieznane mi melodie reklam. Kochany shit. Wymieniam słowa z Saiko, uśmiecham się na ich widok.
Zbłąkany owad lata po pokoju drażniąc mój słuch. Znienawidzony dźwięk.
Deszcz zmywa brud poprzedniego dnia, wymazuje niedomówienia, odsuwa wszystkie błędy na dalszy plan. Granat nocy pochłania otoczenie, zaprasza do zaznania ukojenia w krainie snu. Człowiek jako niepoprawny marzyciel, którym łatwo się manipuluje, poddaje się bez problemu. Jedynie nieliczni wytrwali będą usiłowali przeciwstawić się naturze i większość jutrzejszego dnia spędzić śpiąc.

Wskazówki zegara wskazują godzinę. W ciszy słychać głuche stuk, stuk, stuk. Czym jest czas? Jakże można go umieścić w osiągnięciach ludzkości?
Czas to ograniczenie, pomoc w organizacji, kontrola naszych zadań. Umiejscowienie, przemijanie, ciężar każdego istnienia.
Czas jest niepewny. Nie wiemy kiedy się skończy dla danej rzeczy, istoty, sytuacji.
Czas to również wątpliwość.
Można to wymienić miliony słów opisujących to zagadnienie, lecz i tak dla każdego człowieka będzie znaczyło co innego.
Społeczeństwo nie rozumie czasu, nie może nad nim zapanować i go zmienić. Zapewnię to czyni go takim wyjątkowym, tajemniczym, świętym.

Pozdrowienia dla:
~Werusi ;*
~Kamisia
~Kaliego
~Michała
~Pila
~Yoru
~Saiko
~Darka

dużo się tego dzisiaj nazbierało o.O
ale jak trzeba tyle to trzeba, widocznie dużo ludzi zasłużyło na wymienienie ;3

Pozdrawiam i żegnam <3

VI "Pierwszy początek."

~klik
Eminem ft. Rihanna - Love the way you lie

Pisu, pisu, pisu.
Siedzę sama w rozjaśnionym blaskiem lampy pokoju. Myślę o tym co było, jest i będzie.
Krople deszczu wystukują swoją własną melodię na szybach.
Dookoła leżą ciuchy, książki, długopisy - czas się spakować na jutro.
Szkoła.
Zaczęło się liceum. Zupełna nowość.
Ludzie się boją tego, co jest dla nich nieznane.
Znów utwierdzam się w tym powiedzeniu.

Na dobry początek roku fizyka. Mój znienawidzony przedmiot. Iść i płakać, lecz po co, jak robi to za mnie pogoda. Od jakiegoś czasu dosyć intensywnie pada. Mam już powoli tego dość.
Na ten moment jest oke, ciepła kołderka, herbatka i swój kąt. Gorzej, gdy muszę wyjść na zewnątrz... Umieram.

Jakoś znowu nie mam ochoty na pisanie. Męczy mnie każde wydobyte z serca słowo.
W sumie jestem przeziębiona, może to dlatego...
Nie myślę, usypiam, denerwuję się.

Dzisiaj msza św. odbyła się z Werusią na kawuni. Po szkole siedziałam cały dzień z Kamisiem. Oglądaliśmy dwa filmy, a raczej usnęliśmy na nich o.O
Przynajmniej ciepło mi w końcu było.

Dobra nie mam co narzekać, bo dzisiaj u mnie w domu na chłód narzekać nie mogę. Albo to znowu ja mam schizy temperaturowe T^T

Ogólnie to czuje się dziwnie. Tak mi ciężko, zaspanie. Nie mam nawet siły by podnieść nogę. Jakby jedna komórka zagubiła się w moim ciele i błądziła szukając właściwej drogi.

Usypiam z nadzieją na słoneczne jutro.
By obudziła mnie nadzieja,
Radość serca... szczęście.
Choć wiem, że tak nie będzie to się łudzę.
Złudzenia dają siłę by walczyć.
Świecić pośrodku nocy -
Dnia pełnego cierpienia -
Jak najjaśniejsza gwiazda.

Znów się nie rozpiszę. Nie wiem na jaki temat cokolwiek powiedzieć.
Pewnie jutro coś skrobnę dłuższego.
Sayo~~