~klik~
Miałam rzekomo napisać drugiego, jest czwarty.
Wybaczcie mi.
Jakoś nie chciało mi się, a i zbytnio ochoty nie miałam.
Ostatni post dotyczył rozpoczęcia roku szkolnego. Od tego czasu upłynęły dwa wypełnione lekcjami dni i pracowita sobota.
Przez czwartek i piątek niewiele się działo. Zapoznawanie się z nauczycielami (ksiądz zaprosił nas na śliwowicę xD), rozdzielanie na grupy językowe (boję się francuskiego x.x ale obiecałam nie tylko sobie, że się go nauczę, ale również Rafałowi; a na angielskim jestem z Werusią i Agatką, yay~~!!), ogarnięcie sal lekcyjnych i trybu pracy w nowej placówce.
Popołudnia spędzone z Kamilem.
Tak samo jak sobota. Dzisiejszy dzień minął szybko. Rodzice pojechali na Słowację, cały dzień byłam sama.
Na początek oglądnęłam film, zjadłam ukochaną sobotnią jajecznicę i wzięłam się do sprzątania. Tak moi drodzy... wysprzątałam cały dom. Mama mało zawału nie dostała jak to zobaczyła.
Potem myślałam, że zabije Kamila... wrednota musi komentować każdą scenę w filmie, nie rozumie istoty i przesłania zawartego w scenariuszu I jak tu pracować z takimi osobnikami?
Jeszcze ostatnio zaczęłam pisać dość dużo z Darkiem, w sumie to głównie dla niego w ogóle komputer włączam. Ostatnio dołuje mnie skype czy bezczynne siedzenie w domu. Na szczęście nauka mi czas zagospodaruje. Daruś w końcu chce się spotkać, trochę się tego obawiam. Zresztą ja to mam strach przej jakimkolwiek spotkaniem. Dziwna jestem.
Wracając do Rafała... ta historia nie daje mi spokoju. Czuję jakby był aniołem, który czasami kopie mnie w dupę. Wyrył się w moim sercu dość mocno. Niby taka błaha historia i znajomość, a taka pamięć. Przeraża mnie to~~
Pasuje mi się tego wyzbyć, ale nawet półtorej roku tylko nieco osłabiło sytuację.
Kiedyś Yoru obiecał mi wiersz... Gdy go napisał i dał do przeczytania od razu wiedziałam, że go tu opublikuje. Jest piękny. Cała prawda, a uczucia... Jakby czuł czego potrzebuję. Arigato Yoru ;**
I kropla życia spadła na tę ziemię suchą
i coś sie urodziło, i coś na niej wyrosło
lecz istnienie to było istotą zbyt kruchą
by pomimo przeciwnosci wysoko gdzięś sie wzniosło
a świat litości nie miał i nie pozwolił żyć
istoscie tej zbyt małej by poradziła sobie
więc nie mogła spac i nie mogła snic
bo czuwała by nie zginąc w każdej kolejnej dobie
a swiat próbował i nie przebierał w srodkach
lecz istnienie to się nie poddawało
walka ta trwała jeszcze jakis czas
i skończyła sie jak przewidzieć można...
rzeczywistosc góre wzieła i pokonała nas
i sen przegrał w czasie wojen...
Kolejną rzeczą, którą się pochwalę to argument Michała na chwile, gdy zwątpię w swą zajebistość. Nawet ja nie posiadam takiej kreatywności jak on... Powala na kolana^^ Na moim profilu w obserwowanych możecie się z nim zetknąć.
Z bardzo prostego równania logarytmicznego przechodzącego przez grupę o długości liczb naturalnych można zaobserwować iż osobnik zwany Kita wykazuje się niespotykaną zajebiaszczością. Wskazuje na to fakt, że duże grupy innych przedstawicieli jej gatunku okazują jej niezwykłą sympatię. Z badań naukowych wynika, że po przebiciu się przez grubą, słoniową warstwę skóry dochodzimy do słodkiej i namiętnej tkanki łączno-gąbczastej nadającej się do czułego tulenia.
Tak, wiem, że to zabija.
Siedzę sobie w oświetlonym pokoju.
W telewizji lecą nieznane mi melodie reklam. Kochany shit. Wymieniam słowa z Saiko, uśmiecham się na ich widok.
Zbłąkany owad lata po pokoju drażniąc mój słuch. Znienawidzony dźwięk.
Deszcz zmywa brud poprzedniego dnia, wymazuje niedomówienia, odsuwa wszystkie błędy na dalszy plan. Granat nocy pochłania otoczenie, zaprasza do zaznania ukojenia w krainie snu. Człowiek jako niepoprawny marzyciel, którym łatwo się manipuluje, poddaje się bez problemu. Jedynie nieliczni wytrwali będą usiłowali przeciwstawić się naturze i większość jutrzejszego dnia spędzić śpiąc.
Wskazówki zegara wskazują godzinę. W ciszy słychać głuche stuk, stuk, stuk. Czym jest czas? Jakże można go umieścić w osiągnięciach ludzkości?
Czas to ograniczenie, pomoc w organizacji, kontrola naszych zadań. Umiejscowienie, przemijanie, ciężar każdego istnienia.
Czas jest niepewny. Nie wiemy kiedy się skończy dla danej rzeczy, istoty, sytuacji.
Czas to również wątpliwość.
Można to wymienić miliony słów opisujących to zagadnienie, lecz i tak dla każdego człowieka będzie znaczyło co innego.
Społeczeństwo nie rozumie czasu, nie może nad nim zapanować i go zmienić. Zapewnię to czyni go takim wyjątkowym, tajemniczym, świętym.
Pozdrowienia dla:
~Werusi ;*
~Kamisia
~Kaliego
~Michała
~Pila
~Yoru
~Saiko
~Darka
dużo się tego dzisiaj nazbierało o.O
ale jak trzeba tyle to trzeba, widocznie dużo ludzi zasłużyło na wymienienie ;3
Pozdrawiam i żegnam <3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz