XXVII - Dzień IX "Ktoś, kogo chciałabym spotkać"

"Bez miecza w dłoni nie mogę Cię ochronić, a z mieczem w dłoni nie mogę Cię objąć".
Bleach tom 5

Siedzę przed tym cholernym biurkiem zła na siebie, że przerwałam szyk dnia. Niestety internet wrócił dopiero co. Ten piętrząca się góra nauki przede mną też nie wygląda za dobrze. Wzdycham. Wczoraj byłam na poprawinach z wesela, nie powiem żeby mi się nie podobało. Wytańczyłam się po wsze czasy. I to na szpilkach, do tej pory się dziwię, że mnie nogi nie bolą. Ledwo wróciłam do domu, a już trzeba było się spakować i iść spać. Doczytałam trochę mangi i porwały mnie wróżki marzycielki.
Dzisiaj od rana biegam po szkole, trzeba było w końcu rozdać listy do świętego mikołaja. Zamykam oczy, przywołuje ten szkolny gwar, znajomości, mimowolnie się uśmiecham. Po lekcjach do babci, później angielski.
Już tylko cztery dni dzieli mnie do konwentu. Błagam Cię Losie! Daj mi przetrwać. Powoli już tracę siły na dalsze wpajanie wiedzy do mojego umysłu. Kurczę się, staję się bezbronna. Zaczynam wygadywać moje sekreciki niewłaściwej osobie. W ogóle normalnie ostatnio dyskutuje z Przeciwieństwem. Nie wiem co jest powodem tego, myślę przez niego, zdaję sobie sprawę z mojej beznadziejności. Nienawidzę tego.
Jutro do ortodonty, stracę cztery beznadziejne lekcje, przynajmniej to mnie pociesza. Niestety to nie zmienia faktu, że nic nie umiem na historię. Ratunku.
Kręgosłup znów zaczyna się buntować przeciwko siedzeniu o tej godzinie, już niedługo wytrzymaj.

Od zawsze pragnęłam spotkać Sezama, teraz to niestety niemożliwe. Kiedyś bez wahania krzyknęłabym Eklerka, parę dni temu Braciszek. A aktualnie? Nie wiem. Chciałabym spotkać osobę, która będzie wiedziała co ze mną zrobić. Brzmi dziwnie? Przecież to ja piszę, powinien się już zakorzenić mój styl pisania, mój charakter.
Ze sławnych osób to chciałabym zobaczyć Deep'a. Szanuje go jako aktora i ciekawie by było zobaczyć jego życie, posłuchać jego przepisu na sukces. Lecz to jest takie... przeciętne.
Spotkać kogoś... kto obejmie swymi ramionami i powie to banalne "będzie dobrze".
Marzę?
Śnię?
Kto to wie. Zaczynam ględzić, powtarzać się. Przykro mi, ale nic innego do głowy mi nie przychodzi. Czasami się łudzę, że cała sytuacja z Nim była tylko jednym wielkim żartem, że kiedyś się spotkamy i będzie wiadomo. Przeklęta romantyczka ze mnie, żyję w świecie, który nigdy nie będzie miał ani punktu wspólnego z rzeczywistością.

Wstaję, wyłączam muzykę, udaję się do łóżka by utonąć w lodowatej pościeli. Przywołać obrazy, które ukoją me skołatane nerwy. Mam nadzieję, że jutro nie będę się trzęsła jak ziemia podczas wstrząsów, że obudzę się z uśmiechem na nowy dzień i nauczę się historii.
Dobranoc.

Znów te słowa.
Dla Ciebie tak normalne, banalne,
Przekazują fakty, prawdę,
Mi zadają ból.
Kurczę się coraz bardziej,
A Ty nie zdajesz sobie z tego sprawy.
Kiedy przejrzysz na oczy?!
Nie chcę niszczyć zalążku słowa "my",
W jakimkolwiek znaczeniu.
Lecz jeśli nie przestaniesz to
Zniknę, odetnę się
Tymi nożyczkami, które sam mi podarowałeś.

___________

Towarzyszące:

radio Mitsuki/Aoi

sok pomaranczowy