XIX - Dzień I "Mój najlepszy przyjaciel"

"Ludzie potykają się o przeszkodę, od której pokonania zależy ich los, niekiedy się wycofają, czasem ją ominą, nie czują, że właśnie wyminęli swoje przyszłe powodzenie lub szczęście."

Dorota Terakowska

Leżę na podłodze, poduszka pozwala odpocząć moim kościom. W rogu świeci się lampka, a ja uśmiecham się do monitora jak głupia. Znów dopadają mnie humory, ludzie pytają czy w ciąży nie jestem... chyba z mrówką.
Ta, mój wisielczy humor. Za oknem szarość i deszcz, nic tylko iść spać i wsłuchiwać się w głosy, które wydają krople odbijające się od szyby. Długi weekend. Szkoda, że w ogóle go nie czuje. Mam tyle do zrobienia, aż się nogi pode mną uginają. Powoli podnoszę się i kieruję ku salonowi. Kolejna zaleta z powodu braku rodziców - mogę się wylegiwać przed telewizorem.
Stwierdzam fakt, że ostatnio nie umiem pisać. Tak po prostu zdania nie chcą się składać w jednolitą całość. Powód? Zgubił się.


Nie! Nie! Nie!. Znowu klnę w myślach, żeby nie obudzić ojca. Gra w chińczyka mnie wykańcza. Dlaczego wszyscy mnie zbijają?! Uderzyłam głową o podłogę i popadam w histeryczny śmiech. Nikt nie wie o co chodzi, czy to nie piękne? Głupieje z dnia na dzień, kocham tych ludzi, którzy ze mną spędzają swój czas. Dziwię im się, ale nie narzekam, jest mi za dobrze, a przecież nie chce powtarzanych scenariuszy z wakacji. Niby to uodparnia, ale unikanie tego jest lepsze. Przynajmniej nie boli.


Łzy ciekną po policzku, bezsilność odbiera wolę walki. Palpitacje serca nie dają ukojenia. Jedynie muzyka uspokaja zmysły by mogły normalnie funkcjonować.
Czy życie rzeczywiście jest takie trudne?
Nie, to nie to. Po prostu ja nie umiem sobie poradzić. Z jednej strony udaję silną, drugiej potrzebuje oparcia. Szkoda, że wiecznie sobie je psuje. Tak, akurat do tego mam talent jak mało kto.


Eklerka... jest dzień żebym o tym nie myślała? Przywiązałam się do niej jak do nikogo innego. Już jej nie ma~~
Kochanka... to wspomnienie nasila się z każdą minutą w ostatnich dniach. Boli i nie chce przestać. Już jej nie ma~~
Wiedźma... kim ona w ogóle jest? Ta relacja jest chora. Raz jest dobrze, raz tragicznie (jak dzisiaj, za taką ignorancję łatwo jej nie przebaczę). Jest częściowo~~
Braciszek... co ja bym bez Ciebie zrobiła? Ględzę mu codziennie, a on to znosi. Wiem, że ma swój świat, nowy, lepszy. Inaczej nie umiem, on jako jedyny mnie zrozumie i wysłucha, choć cierpliwość mu już siada. Jest mentalnie~~
Deska... na początku nawet nie sądziłam, że aż tak będę za Tobą. Taki promyczek z Ciebie. Jest duchowo~~
Ględa... uwielbiam Cię. Jest duchowo~~
Smerfetka... moja przytulanka szkolna. Aj lov ju. Jest~~\


Podsumowując zbiorowisko tych osobistości to nie jest za ciekawie. Dalej boję się określenia najlepszy przyjaciel. Szczerze? Często potem go żałuje. Lecz przy tych imionach mogę śmiało powiedzieć - kocham. Za wszystko.


Czuję się do dupy. Chce mi się płakać, śmiać, nie mogę znaleźć swojego miejsca. Ostatnio facebook zadał mi pytanie czy chciałabym się przenieść do świata utkanego z moich marzeń i jako konsekwencję mieć utratę teraźniejszości. Tak, chciałabym. Codziennie o tym śnię. Tutaj by najwyżej popłakało przez pięć minut kilka osób i byłby spokój.


Jutro sobota, angielski. Mam potwornego lenia, który nie ma ochoty nawet otworzyć książki. Źle się z tym czuję. Żołądek znów woła o jedzenie, musi niestety poczekać do rana. Nic mu nie poradzę. W oddali za muzyczną scenerią słyszę pykanie. Shoutbox. Moje życie towarzyskie. Jest się czym chwalić? Sama nie wiem,  w sumie dzięki temu poznałam wiele wspaniałych osób.
Internet to z jednej strony zakała, z drugiej radość. Zabiera nam rzeczywistość, utrudnia kontakty międzyludzkie, z drugiej daje szansę na pokazanie kim się jest.


Głowa leży od godziny na miękkiej poduszczę. Parkiet emanuje zimnem molestując moje ciało. Drgawki, obgryzione paznokcie, zapuchnięte od płaczu oczy, silne palpitacje i skrzywiony charakter. Oto cała ja.


Popatrz przez to okno.
Siedzi tam dziewczyna, boi się.
Idź do niej, otul ramionami i daj poczucie bezpieczeństwa.
Nie opuszczaj jej, to Twoje zadanie.
Wiem, że coś do niej czujesz, daj temu rozkwitnąć.
Jeśli się nie uda to wrócę, ale wykorzystaj szansę.


Widzisz ten emanujący od niej ból?
Zabierz go, pokaż, że Ci zależy.
Nie udawaj, ona ma tego dość.
Jej serce więcej nie wytrzyma.
Po prostu tam wejdź i ją przytul,
A będzie cała Twoja.


Dobranoc.
Aishiteru.