XXVI - Dzień VIII "Moja internetowa przyjaźń"

"Rzucić, to wszystko i uciec. Zacząć żyć od nowa. Z nową etykietką. Bez opinii, na starcie. Bez ludzi, którzy kładą Ci kłody pod nogi. Bez problemów, bez rutyny. Bez abstrakcyjnej nadziei na lepsze jutro. Chcę uciec. ale nie mogę. dalej tkwię, w tym zakichanym, szklanym, pudełku, zwanym życiem.
Stąd, nie ma wyjścia. nawet śmierć, jest zbyt bezszelestna, by pomóc."

 
Minęła sobota. Rozłożona w skórzanym fotelu wujka rozmyślam. W słuchawkach leci muzyka, która dosłownie rozsadza moją czaszkę. Nic na to nie poradzę, nie chce. Tak mi dobrze. Przedemną leży zeszyt do informatyki, czas zabrać się za projekt. Wzdycham, najpierw wpis, nie chcę sobie psuć harmonii. Kuzyni już dawno śpią, a ja siedzę w pomarańczowym pokoju otoczona książkami. Przez głowę przechodzi mi sytuacja z Kotem, który jak zwykle nie wykazuje żadnych funkcji życiowych, pojawia sie Braciszek, który spędza czas z dziewczyną...
Uśmiecham się, jakie to wszystko jest dziwne, wręcz chore. Najgorsze jest to, że mało co czuje. Niczym wręcz się nie przejmuje. W dalszych kartach przeglądarki otworzony jest youtube z moimi ulubionymi piosenkami, na pasku startu widać podgląd tej notki i skype - nic nowego. Milczenie ze strony ludzi.
 
Obudziłam się, przekręcam z boku na bok w celu znalezienia odpowiedniej pozycji. To na nic, już i tak nie usnę. Powoli zsuwam się z łóżka i stawiam pierwsze kroki. Bez woli do czegokolwiek. Zrobiłam śniadanie i wracam do biurka. Wczoraj nawet nie zamknęłam książek, zaczynam się śmiać. Włączam komputer i radio, nie przepadam za siedzeniem w ciszy. Serce od razu dostaje palpitacji.
Angielski, francuski, biologia... tak się zasiedziałam, że nawet nie zauważyłam ciemnego, wieczornego nieba. Ubrałam się i pojechałam do pracy mamy, gdzie miał się odbyć spektakl o rodzinie Dulskich. Niestety muszę jechać po róże. nie zdążyłam, nie zobaczyłam ani minuty. Dziwne jaka jestem spokojna, piję jedną lampkę wina, czytam bleacha, druga lapka, skończyło się, trzecia. Wracam do domu, przebieram się w najluźniejsze ciuchy, jakie mam, idę do ciotki. Kochana robota niani. Przypomniało mi się, że nie jadłam obiadu, robię sobie kanapki i zaczynam z dzieciakami oglądać bajkę. "Jak wytresować smoka", piękne, uwielbiam takie produkcje, ten świat, ta myśl. Chciałabym tak żyć. Nigdy z tego nie wyrosnę.
 

Kolejny z serii trudnych tematów. Patrząc na to, co tutaj piszę możecie wywnioskować, że wyszystkie są dla mnie ciężkie. Trochę w tym racji jest. Przynajmniej wiem o czym dzisiaj powinnam naskrobać. Są dwie takie duszyczki, o których koniecznie wspomnieć muszę. Nie będę kłamać, że te historie są dla mnie wspaniałe i bezbolesne. Zresztą... posłuchajcie.
Eklerka. Poznałyśmy się na jakimś blogu, bodajże akademi. Sama dokładnie nie pamiętam, wtedy to była zwykła znajomość na "hej, co tam". Po jakimś czasie zaczęłyśmy rozmawiać więcej, poznawać się. Były oczywiście wzloty i upadki, lecz przywiązałam się do niej jak do nikogo innego. Działo się to około trzech lat temu. Tyle dni, godzin, minut, a wspomnienia dalej są. Uważałam ją za moją przyjaciółkę, kochałam ją. Nie, kocham ją nadal. Wtedy w nasze losy wplątał się Sezam. Jego historia doprowadziła nas do ostrej kłótni, niby sobie wszystko wytłumaczyłyśmy i nastał okres świetności. Dopóki się nie zakochała, dopóki nie założyła się ze mną, że on ją kocha, dopóki się to nie sprawdziło. Powoli coraz rzadziej pisała, coraz trudniej było plotkować bez opamiętania... W końcu się skończyło. Aktualnie odezwie się raz na parę miesiecy. Nie winie jej, widocznie nie jestem jej już potrzebna. Nauczyłam się już bez niej żyć, lecz to było jak podnoszenie się z tonowym ciężarem na plecach. Po nocach za nią tęsknie, popołudniami nachodzę mnie czarne zmory. Wytrzymuje to, a kiedyś to zniknie. Nie zapomnę, lecz będę się tym cieszyła.
 
Wzdycham, usiłuje powstrzymać płacz, włączam piosenkę, która nadaje się do mojego aktualnego nastroju. Sprawdzam czy kuzynostwo śpi i zasiadam do dalszego pisania.
 
Drugą wartą wymienienia osobą jest Kochanka. Poznana przez radia internetowe około wiosny. Cóż mogę o niej powiedzieć, strach iż ją stracę właśnie do tego doprowadził. Zostało mi zaczucone olanie i brak zainteresowania. Zabolało, ale nie aż tak bardzo. W sumie byłam to tego przygotowana, co nie znaczy iż mi to nie ciąży. Szczególnie w ostatnim okresie mam ochotę do niej cokolwiek naskrobać. Nie jestem w stanie, nawet życzeń urodzinowych jej nie złożyłam. Jeśli kiedykolwiek to przeczytasz to proszę Cię, wybacz mi.
Nie łudzę się, że ją odzyskam, ona nie z tych osób.
Trzecia jest Deska. Również poznana przez radia, dopiero ostatnio zaczęło się to przeradzać w mocniejszą przyjaźń, naprawdę nie jestem w stanie nic powiedzieć, z drugiej strony nie chcę peszyć.
 
Za dziesięć minut zacznie się piekielnie nudna i leniwa niedziela, na szczęście nie muszę robić praktycznie nic. Jedynie chciałabym zacząć pisać wypracowanie, lecz wątpię iż mi się to uda. Szukam obrazka, powoli kończę.
Życzę wszystkim miłej nocy <3
 
Siedziałam w słuchawkach przed komputerem,
Wsłuchana w piosenkę, która ożywia wspomnienia.
Uśmiecham się i zaczynam nucić.
Kocham takie momenty, są moje,
Nikt mi ich nie odbierze.
 

__________________

Towarzyszące:
Kings of Leon - Use Somebody

rozmowy