XXI - Dzień III "Moi rodzice"

"Nauczyłam się, że nie wolno schodzić ze szlaku. Niezależnie od tego, co musisz zrobić, niezależnie od tego, jak bardzo musisz zrobić to, co musisz zrobić, niezależnie od tego, czego musisz wysłuchać i jak długo będziesz tego słuchała, nie wolno zejść ze szlaku. [...] Na szlaku nie czuło się ucisku w dołku, a serce biło mocno, równo i powoli. Na szlaku człowiek czuje się bezpieczny, a tylko to się liczy."
Stephen King

Dzisiejszy dzień przeżyłam leniwie. Siedzę właśnie na podłodze, wdycham mroźne, nocne powietrze. Oczy zamykają się do snu, lecz muszę wytrwać w codziennym pisaniu przez te trzydzieści dni (nie, nie napiszę wam co będzie dalej, niektórzy mogą wiedzieć, ale nie ode mnie). Oczywiście troszkę mi to popsuje wyjazd na konwent, ale nie ma się czym przejmować. Tak, ojciec się oficjalnie zgodził, iż mogę jechać bez mamy - tylko ze znajomymi. Alleluja. Ciekawe czy pamięta, że impreza jest dwudniowa. Szczegóły, mało istotne.
Sprawdzam stan konta. Istne czystki. Nawet nie zauważyłam czasu, w którym wykorzystałam taką masę wiadomości. Zaczynam się bać sama siebie. W sumie to dobrze, gdyż już sama zaczęłam nie wyrabiać z ilości osób, które do mnie zaczęły pisać. Czuję się z tym wspaniale, wiem, że mam osoby, które mnie kochają i które mi pomogą w trudniejszych sytuacjach.


Leżę na sofie przed telewizorem, oczy pieką niesamowicie. W telewizorze, do którego podłączony jest komputer leci K-ON!. W końcu pragnę skończyć chociaż pierwszą serię. Na kocu, który okrywa me obolałe kończyny znajduje się książka. Kusi swoimi słowami, lecz brak czasu na zrozumienie jej magii jest bolesny. Godzina dziesiąta, nie jestem w szkole, umieram z osłabienia. Ledwo na nogach ustoję bez wywrotki. Mam dość, chcę żeby mnie ktoś przytulił. Tylko o to proszę...


Moja rodzina jest zwariowana. Rodziców mam tylko dla siebie.
Mama jest wiecznie zapracowana, mało ma dla mnie czasu. Często się śmieje, że muszę się wpisywać do jej kalendarza. Nic na to nie poradzę, taka jest jej rola. Nie winię jej, wręcz jestem dumna. Umie o siebie zadbać i jest osobą, na której można polegać. Moje stosunki z nią są bardzo dobre. Zawsze stanie za mną murem i chroni przed ojcem.
Tak, z nim jest gorzej. Przeklęte zboczenie zawodowe, przeklęta policja. O wszystko się czepia, na nic nie pozwala, najlepiej mu w drogę nie wchodzić. Już lew byłby prawdopodobnie milszy. Często się z nim kłócę, czasami mam ochotę się wyprowadzić, bywały sytuacje, gdy bałam się zasnąć we własnym łóżku.
Wiem, że nie mam źle, ale jednak... relacje z rodzicami są trudne dla każdego dziecka, nie jestem wyjątkiem.


Jutro wtorek. Przeklęty dzień. Za dużo lekcji. Muszę się ugadać z Wiedźmą odnośnie domu dziecka. Szczerze nie mam ochoty się do niej odzywać. Zdenerwowała mnie dosyć mocno ostatnimi czasy.
Plecy bolą niemiłosiernie, zaczyna się przeklęty okres dla mej osoby. Wywiadówka, ortodonta, praca jako niania u kuzynostwa, spektakl. Dwa tygodnie.
Chciałabym pomalować pokój, na szaro. Najprawdopodobniej wezmę się za to na wiosnę. Teraz z moimi rysunkami jest wesoło, ale powoli kończy się moja kreatywność. Opuszcza mnie wiara i nadzieja. Tonę w mroku nadchodzącej zimy. Królowo Lodowa, oszczędź mnie. Daj oddychać! Dopuść do oglądania nowego dnia. Kłaniam się przed Twoim obliczem...


Znów ten sen, ta inna rzeczywistość.
Znowu Ty, zapraszający w swe progi.
Mój Aniele, kochasz mnie...
Każdy gest, ciarki po Twoim dotyku,
Błysk w oku, rzeźba ciała...
Zatraćmy się w tym, trwajmy na zawsze.
Nasze splecione kończyny,
Palce przeczesujące włosy.
Proszę, nie każ mi się budzić.
Chcę tu zostać i zawsze z Tobą być,
Nawet jeśli coś źle potoczy się.


Opuszczam was. Erotycznych.
Kocham was Wariaty <3

________________

Towarzyszące:

cisza

płomień świecy

ból