"I nigdy nie mów, że kochasz tylko po to, żeby kogoś pocieszyć. Nigdy nie mów o wspólnych nocach, skoro wiesz, że jednak nie chcesz. Nigdy nie zostawiaj pijanego, skoro wiesz, że sam pijesz. Nigdy nie mów, że Cię nie ma, lecz po prostu powiedz, że nie chcesz rozmawiać. Nigdy nie mów, że wszystko Ci się we mnie podoba, jeśli nie podoba Ci się nic. Nigdy nie mów, że jestem jedyna, wyjątkowa, skoro wiesz, że to gówno prawda. Nigdy nie całuj, jeśli wiesz, że to dla Ciebie nic nie znaczy, bo dla kogoś może to oznaczać bardzo dużo. Nigdy nie mów "zapomnij", skoro wiesz, że i tak tego nie zrobię, bo nie chcę i nie potrafię. Nigdy nie mów, że to nie jest takie trudne, jeśli wiesz, że dla mnie to najtrudniejsza rzecz jaka kiedykolwiek zrobiłam. Nigdy nie chciej wracać do starych czasów, skoro wiesz, że niedługo zostawisz, złamiesz serce i powiesz "spierdalaj". Proszę Cię, nie kłam. Czy wymagam za wiele?"
Piątek - ostatni dzień tygodnia. Na szczęście minął szybko i przyjemnie. Zero pytania, skrócone lekcje, przyczepianie się do moich kucyków, ta atmosfera wśród ludzi.
Południe spędzone ze Smerfetką i Jabłkiem w empiku na czytaniu dziwnych rzeczy, czyli śmiech, strach i zabawa. Wszystko pod tytułem "bez sensu".
Po południu francuski, bałam się, gdyż praktycznie niczego się nie nauczyłam, a tu niespodzianka. Jednak coś w główce zostało i radziłam sobie całkiem nieźle.
Po powrocie do domu przemeblowałam w pokoju. Ewidentna oznaka, że mi zaczyna się coś w głowie przekręcać. Cóż, lepiej się czuję w takim ułożeniu mebli, a znając życie to jutro nic nie chciałby mi się robić.
Pisałam z panem Dobitką. O dziwo nawet z nim mi się dzisiaj dobrze rozmawiało, bez nerwów, sprzeczek czy robienia sobie na złość. On sam się zdziwił. Nasza dwójka i konwersacja na poziomie. Co się z tym światem dzieje.
Dzisiaj temat jest jeszcze gorszy niż wczoraj.
Jak ja mam niby to napisać?
W życiu nie doświadczyłam tego "czegoś" żebym mogła o tym opowiadać, w ogóle nie wiem czy w ogóle bym pisnęła słówko.
Ale zaczynając od początku, żeby wymienić wszystkich tych moich boskich kochanków:
~Pierwszy raz spróbowałam z Braciszkiem, było to niewinne, oparte na przyjaźni, na której się na szczęście skończyło. Nic nie umarło, nic się nie narodziło, jedynie umocniło więź między nami.~
~Drugi był pan J. Od razu mówiłam, że nic z tego nie będzie, ale nie chciał słuchać. Trwał cierpliwie, lecz akurat pojawił się trzeci i on już nie miał najmniejszych szans.~
~Sezama wspominam do tej pory, codziennie marzę żeby zabrał mnie do siebie z tego świata, nawet teraz nie umiem o tym pisać bez łez. Ostatnio mam straszne nawroty odnośnie jego osoby. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie jeden, dosyć istotny fakt - my nigdy się nie spotkaliśmy. Wiem, że to chore z mojej strony, wiem, że cała ta sytuacja to mógłby być jeden wielki żart. Uwierzyć w to nie mogę, albo raczej nie chce. Tamte chwile, których czułam się kochana już niestety nie wrócą, nie jest mi dane się dowiedzieć końca tej historii. Chyba, że w niebie. Mam taką nadzieje.~
~Czwarty... był w ogóle jakiś? Nie liczą tutaj pana M. To była zabawa, próba by zrozumieć, że nie potrzeba mi pierwszego lepszego kretyna.
Już drugi rok błąkam się bez celu. Narzekam, że rzekomo kogoś potrzebuje, ale ja nikogo nie chce. Braciszek wiecznie m ględzi, że sobie to wmawiam. Możliwe. Boję się straty, boję się przywiązania. Niby tak lubię nowości i zmiany, ale tego akurat nawet się nie dotykam~
Zbierając to powiem tylko jedno, nie bierzcie tego na serio. Jedyne co tu jest warte uwagi to Przyjaźń z Pierwszym i uczucie do Trzeciego. Nic więcej się nie liczy. Rozpisałam się o reszcie, bo tak.
Głowa mi pęka w szwach, oczy same się zamykają, gdyż piekące łzy nie dają spokoju. Czuję się wykończona tym tygodniem, serce bije dosyć szybko. Coraz mniej siły, mniej chęci. Wzdycham, udaję się w kierunku świeżutkiej pościeli, w oddali słychać odgłosy rozmowy wydawane przez rodziców. Niech idą spać, niech dadzą mi spokój. O to tylko proszę. Zamykam oczy, zatapiam się w taktach muzyki, zaczynam myśleć co by było gdybym niektóre sytuacje rozumowała od drugiej strony. Nic na to już nie poradzę. Zsuwam szlafrok z ramion, zostaje prawie nagie cało, które drży pod wpływem zimnego powietrza. Zaraz nadejdzie sen, otuli skórę, ukoi duszę. Zabierze do krainy marzeń.
Jutro sobota. Będę się w końcu mogła wyspać, choć śmiem sądzić, że jednak mi nie dadzą. Rano muszę się pouczyć, zacząć pisać wypracowanie z historii. Potem najprawdopodobniej pójdę do dzieci, gdyż cała rodzinka na weselu będzie. Oczywiście w luce wykradnę się na spektakl o pani Dulskiej. Mam wielką ochotę oglądnąć i mimo wszystko nie mam zamiaru z niej rezygnować.
Oprócz tego i lenistwa na kolejny dzień nie ma nic. Ha ha ha, pozwoliłam sobie na wisielczy humor.
Idę spać, dobranoc.
Złap mnie.
Nie pozwól mi upaść,
Straciłam wiarę, tylko na chwilę,
A już spadam.
Chwyć mnie.
Wyciąg rękę,
Pokaż, że Ci zależy,
Chociaż trochę.
Trzymasz mnie.
Teraz pomóż mi wstać,
Błagam tylko nie rozluźnij uchwytu,
Polegam na Tobie.
Patrzysz na mnie.
Twoje oczy wyrażają smutek,
Nie wiesz co zrobić,
Ciążę Ci.
Przytulasz mnie.
Szepcesz, że będzie dobre,
Wiesz, że to kłamstwo?
Lecz miłe.
Rozluźniasz uchwyt.
Mam stanąć o własnych siłach,
Tracę równowagę.
Złapałeś mnie.
________________
Towarzyszące:
ból głowy
rozmowy
podręczniki do angielskiego
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz