XI "I wanna..."

I wanna be

A rock star

A superhero

Living the dream

Doing the things that

I always wanted

Dawno coś nie pisałam. Brak czasu daje w kość, a i tak jeszcze nie jestem na najwyższych obrotach.

Nadeszła jesień, czas szarugi, deszczu, mieszaniny złocistych kolorów. Ludzie nie mają ochoty wychodzić z domu, snują się po świecie obolali, śpiący, samotni. To ostatnie niekoniecznie, bo niektórym to się poszczęściło konkretnie. Lecz nie ma co o tym gdybać.

Dzisiaj znów nie było mnie w domu ponad dwanaście godzin. Szkoła, babcia, dom dziecka. Tak, trzy godziny spędziłam z dosyć ciekawymi dzieciakami. Mama mówi, że by jej serce pękło, ale przecież takie osoby potrzebują pomocy, a nie płaczącego nad ich losem człowieka.

Znów dostałam zacięcia twórczego. Parę zdań, a ja już nie mam pojęcia o czym napisać.

Czuję się źle, zostałam sama. Nie mam nikomu tego za złe, w końcu do wszystkiego można się przyzwyczaić. Muszę poprosić wujka żeby mi zrobił koszulkę z napisem "hug me". Mrau.

Jutro informatyka z Voldemortem <3
Kocham to. Dwie godziny śmiechu.
W czwartek do Krakowa.
Teatr. Dracula.
Mama się zgłosiła na opiekuna, a jechać nie może. Szkoda gadać, nie wiem co z tym zrobić. Jak zwykle coś się wymyśli.
Przynajmniej będę miała w końcu wolny weekend.


Plecy mnie pieką, bolą i sama nie wiem co jeszcze. Ruszać się nie mogę T^T
wiem, że narzekam w cholerę, ale po coś w końcu tą stronę mam.

Kolejne krople deszczu odbijają się od szyby. Ona siedzi wpatrzona w horyzont i marzy. Przymyka powieki, by pod nimi ukształtowały się wszystkie uczucia, którym jej brak. Tęsknota góruje nad racjonalnością.
Pragnienie nad rzeczywistością. Wspomina, ma nadzieje, a mimo to siedzi przy oknie i wpatruję się w mokry świat. Nogi odmawiają posłuszeństwa. Powoli życie uchodzi z dziewczyny. W końcu go zabraknie. Zostanie jedynie marząca dusza. Iskra kochająca barwy natury, nienawidząca losu.

Jakieś coś, sama nie wiem co. Idę spać. Pa ;*

Pozdrowienia dla:
~Kamilka <3

~Agatki <3
~Stanka <3

~Wery <3

____________________

Towarzyszące:

A Different Side of me - Allstar Weekend

zmęczenie, bezsilność

X "Jestem sobie mały miś"

"That last kiss, I'll cherish

Until we meet again

And time makes It harder

I wish I could remember

But I keep Your memory

You visit me in my sleep

My darling

Who knew"

X Japan - Art of life
Part II ~klik~


W oddali słychać niebiański śpiew nadziei.
Oddala się, cichnie w diamentowej nocy.
Ktoś biegnie - to dziecko.
Jego wyobraźnia kreuje ten świat.


Drzewa z waty cukrowej, srebrzysta rosa na jedwabnej trawie.
W powietrzu unoszący się zapach lawendy.
Z każdym wdechem czuć magię wiszącą w powietrzu.
Świat idealny, świat wyobraźni.


Ehh... nie umiem już pisać z duszą jak kiedyś. W każdej mojej wypowiedzi czegoś brakuje. Jakby ze zmianą strony, szkoły wyparowało wszystko. Nienawidzę tego.
Może to brak Wiktorii sprawił, że nie muszę wysilać umysłu by jej dorównać. Bez rywalizacji nie ma zawzięcia. Źle się z tym czuje, napiszę parę zdań i nie wiem co dalej. Kiedyś mogłam pisać poematy. Chce mi się płakać, biegać, uśmiechać i schować.
Ułożyć na papierze swój własny świat, zatopić się w nim bezpowrotnie. Może i przyszłość szykuje coś pięknego dla mnie, ale niezbyt mam ochotę się o tym przekonać. Wiadomo przecież, że piękno bez nędzy żyć nie może.

Cztery osoby dostępne na gadu, dziewięć na skype, otwarte okno z chatango... a nie ma z kim pisać. Chociaż może to ja nie mam ochoty, lecz patrząc na nicki tych osób to tylko jedna jest naprawdę w stanie wytrzymać moje humory. Co lepsze - pomóc je zrozumieć. Wybacz, że z Tobą nie rozmawiam, ale jakoś opuściły mnie siły.

Ralf. Raphael. Rafał. Oke, It's just Ralf. Tak się zwie mój tygrysiasty mały miś. Siedzi u mnie na kolankach i szepce słówka, które z ciepłem rozchodzą się po ciele.
Jego błyszczące oczy wyrażają miłość, pragnienie. Żółto-pomarańczowe futerko czyni go jeszcze bardziej wyjątkowym. Jak promyk porannego słońca, który budzi świat do życia, on od wczoraj kładzie balsam na moje zmęczone oczy.
Tak, dostałam go na English Party.
Czułam się tam cudownie, jakbym w końcu gdzieś przynależała.
Serdeczni ludzie, klimat mieszkania i świeżość pogody. Co z tego, że pada. Niebo płacze nad tym zmęczonym światem. Ma racje.
Nie myślę nad jutrem. Liczy się dla mnie ta chwila. Gdybym mogła ją zatrzymać, wsadzić do słoika i otulać się nią do snu.
Noc bez koszmarów, niewygody, zimna czy pragnienia bliskości. Wszystko w jednym szklanym pojemniku.
Jednak gdyby to była prawda nie umiałabym docenić wartości tego momentu. To, co jest tuż obok jest najbardziej niewidoczne dla wzroku człowieka.
Ślepota na otaczające piękno. Kalectwo społeczeństwa.

Kubek z niedokończoną herbatę, nadgryziony kawałek andruta, rozładowany telefon, rzucone bezładnie spodnie, rozłożone książki, dziewczyna siedząca pod kocem ze słuchawkami w uszach, laptop podpięty do ładowania, samotna lampka święcąca w roku pomieszczenia.
Tak, to ja i moje otoczenie. Moje ciało aktualnie odbiera każde uczucie, najmniejszy bodziec występujący w melodii wpadającej rwącym strumieniem do uszu.

Głowa znowu pęka w szwach. Czas udać się do równoległego świata zapomnienia.
Zamienię jeszcze parę szeptanych klawiaturą słówek z zieloną jak czterolistna koniczyna Nadzieją i skulona wtulę się w Piesia-misia.

Tak, jestem wyrośniętym dzieckiem i niezbyt mnie interesuje co sobie inni o tym myślą. Dla tych, którzy akceptują moje humory wielkie arigato. Dla reszty wielkie spadajta~~

Pozdrowienia dla:
~Pila~
~Kamilka~
~Agatki~
~Kamili~

__________

Towarzyszące:

Pink - Who Knew

spokój z ruchliwością

IX "Nuta"

X Japan - Art of life
Part I ~klik~

Jak już ktoś spostrzegawczy zdążył zauważyć zmienił się szablon bloga.
Bardziej mi się podoba taki stan. Nutka tajemniczości, nadziei i pasja. Koloryt drugiej opcji pośród ciemnych dróg.

Ostatnimi czasy moja głowa po prostu pęka w szwach. Nawet tabletki nic nie pomagają. Boli czaszka, oczy, kręgosłup... prawdopodobnie to na tle nerwowym, ale kto to wie. Najgorsze jest to, że codziennie po szkole padam na łóżko i nie wstaje do okolic godziny osiemnastej. To nie jest dobre - nie dla mnie.

Tak szczerze to już wczoraj chciałam coś naskrobać, ale zmęczenie i godzina wzięły górę nad wszystkim. Teraz dalej czuje się zmęczona, więc wpis będzie raczej krótki.
Ogólnie to nic ciekawego się nie działo.
Środa przebiegła szybko i lekko. Na informatyce zostało nas sześć osób, bo reszta chciała iść na drugą grupę. Nie wyobrażacie sobie jaki jest raj bez "księżniczek". Staram się pokochać historię, uwielbiam słuchać nauczycielki. Ma w sobie to "coś", tą pasje.
Dzisiejszy dzień zwę czwartkową maltretacją, bo kto normalny wymyślił fizykę na początek dnia?! Przecież po takiej godzinie człowiek ma serdecznie dość. Przynajmniej wyszłam godzinę wcześniej, bo księdza nie było.
Poszłam z babcią kupić boską koszulkę i wróciłam do domu.

Tęskni mi się x.x
Sama w sumie niezbyt wiem za czym.
Na pewno za moim Małżonkiem... mruuu wracaj tu i mnie potul >.<
Nasze mózgi się lenią, bo mają za mało kawy smakowej w organizmie.
Ja Cię przygarnę do mojej szafy *-*

Poszłam dzisiaj z Agatką do biblioteki. Ona wypożycza Świętoszka, a ja do bibliotekarki z komentarzem
"z chęcią bym tu pani pogrzebała~~~"
i takim sposobem się umówiłam na poniedziałek do pomocy.
Tylko ja tak potrafię.

Muzyka mnie ratuje, koi moje myśli, lecz pobudza ból w skroniach.
Stopa wybija rytm, ręce się trzęsą przez szybki puls.
Głos chce śpiewać, cisza nocna zabrania.
Odpoczynek - ruch.
Jestem jednym wielkim przeciwieństwem.
Szukam równowagi.
Wiem, że ją znajdę.

W ostatnich wpisach dosyć często wspominam o pokoju, ale dopiero dzisiaj się mu przyjrzałam. Tym aniołkom zdobiącym ściany i pilnującym mnie na każdym kroku. Mym prostym malowidłom, które tworzą niepowtarzalny klimat indywidualizmu. Książkom, które kocham, które czynie ze mnie intelektualistkę, które żywią mą bezbarwną egzystencję.
Różnym figurkom, ozdobom, parkietowi bez dywanu by lepiej się tańczyło... mój świat, moja stylizacja.
Pamiętam, że kiedyś nienawidziłam tego miejsca.
Tęsknie za jedną rzeczą z poprzednich wcieleń tego pomieszczenia. Za setką gwiazdek fluorescencyjnych, które świeciły mi co noc.

Znów mi niedobrze. Różyczka stoi w malutkiej szklaneczce i wytwarza słodką woń. Kwiat... malutki, delikatny, bordowo-czerwony. Piękny.

Jutro na pidżama party. Mam nadzieje, że wytrzymam. Muszę wziąć zapas tabletek.
Sobota na konkurs nalewek z mamą, chociaż sądzę, że jednak zostanę w domu. Poczytam o bitwie pod Grunwaldem do referatu i poduczę się trochę, gdyż w niedziele nie będzie czasu.
Wielka impreza, która nie daje mamie spać po nocach, a ja biorę w niej udział. Muszę przetrwać.
Gorzej jak się wywrócę na środku polany, ale bądźmy dobrej myśli. Świeże powietrze to podstawa!

Na dzisiaj to wszystko.
Pozdrawiam wszystkich ;*

VIII "Czuję... że nie czuję."

Colbie Caillat - Realize
~klik~

Dawno nie pisałam, wiem.
Znowu mam manię na Without You - X Japan.

Mam dość dzisiejszego dnia. Chce mi się płakać, jestem zła na siebie, że prowadzę ten blog tak chaotycznie.
To nie jest to, co było poprzednio. Brak tu duszy, istoty i iskry poruszającej uczucia, która gra w naszych sercach jeszcze chwilę po zakończeniu czytania.
Nawet mi się już zbytnio pisać nie chcę, a jednak to robię. Potrzebuję tego, dostaję siły dzięki temu.
To moja nadzieja, moja wiara, moja moc.

Ludzie dookoła pytają się mnie jak się czuję. Kiedyś błagałam w myślach żeby mi ktoś to pytanie zadał, teraz mam je na co dzień. Wy nawet nie macie pojęcia ile to dla mnie znaczy.
Odpowiedź na nie jest trudna.
Czuję się źle, a dobrze. Jestem szczęśliwa, ale chce mi się płakać. Uśmiecham się, a rozpacz rozdziera me gardło. Gubię się w samej sobie. Dopadła mnie Zmora. I właśnie wykłóca się z Dobrym Duchem.
Kiedyś myślałam, w ogóle to dalej się łudzę, że tym duszkiem na moim ramieniu jest Rafał. Chore, nie?
Wiem, wiem... ale kto tu mówił, że ja jestem normalna.

Znów siedzę w kącie pokoju jedynie przy lampce, łóżko znów woła do krainy utkanej z moich marzeń. Plecy błagają o odpoczynek. Bolą ostatnio niemiłosiernie, sama nie mam pojęcia od czego.
W ogóle co ja ostatnio mam w tej głowie?
Wyjazd Kamila, wyjazd Kamila... chce mi się ryczeć, nie dociera to do mnie, a ryczę. Jakiś żart sobie świat ze mnie stroi.

Trzeba się wziąć za siebie, zacząć się uczyć. Mój brak wiedzy mnie przeraża. Dosłownie. Czuję się głupia x.x
Dobra, przyznaję się bez bicia, że blondynką jestem. W dodatku ślepą ; <
Straciłam wenę do pisania.
Dlaczego zawsze się tak dzieje w połowie notki?

Poniedziałek... historia - teścik na wejście. Byłam kompletnie nieprzygotowana. Nic, a nic w głowie.
Dwie godziny w-f, na którym nauczycielka dość mocno zadziałała mi na puder. Francuski, którego się obawiałam był chyba najlepszą lekcją (tak, dla Ciebie się uczę - i dla siebie też). Dwie matmy... kocham tego nauczyciela, szkoda, że uczy nas tylko przez 2 mies >.>
Na koniec puenta frazeologiczna j.polskiego.
Wtorek... większość mówi najcięższy dzień tygodnia. Podnosząc moją torbę szkolną popieram ten wywód w 100%.
Jeszcze babka sobie umyślała test z geografii. Ratunku T^T
Po szkole pewnie gdzieś z kimś pójdę, ale to się okaże jutro, bo ja dzisiaj już kompletnie nie myślę.
Jak ja to mówiłam? A tak... po 21 mnie nie ma, wyłączam myślenie. Do jutra ;*
Eh, trzeba dać radę.
Muszę, dla wszystkich.
Jeśli ja się poddam to zawiodę nie tylko siebie, ale innych, a to boli w cholerę.

I znów leci Bon Jovi. Ja nie wiem, co jest takiego magicznego w jego muzyce, że od razu się człowiek lepiej czuje.
Dzisiaj w ogóle wynalazłam nową boską piosenkę, link do niej jest na samym początku wpisu.
Już kocham do niej tańczyć.

Ględzę, wiem.
Idę spać ;**
Kocham Was <33
I Kamila, i Werę, i Michała, i Pila, i Kaliego ;*
Mrau Koty ;3

VII "Czas"

Goo Goo Dolls - Iris
~klik~

Miałam rzekomo napisać drugiego, jest czwarty.
Wybaczcie mi.
Jakoś nie chciało mi się, a i zbytnio ochoty nie miałam.

Ostatni post dotyczył rozpoczęcia roku szkolnego. Od tego czasu upłynęły dwa wypełnione lekcjami dni i pracowita sobota.

Przez czwartek i piątek niewiele się działo. Zapoznawanie się z nauczycielami (ksiądz zaprosił nas na śliwowicę xD), rozdzielanie na grupy językowe (boję się francuskiego x.x ale obiecałam nie tylko sobie, że się go nauczę, ale również Rafałowi; a na angielskim jestem z Werusią i Agatką, yay~~!!), ogarnięcie sal lekcyjnych i trybu pracy w nowej placówce.
Popołudnia spędzone z Kamilem.
Tak samo jak sobota. Dzisiejszy dzień minął szybko. Rodzice pojechali na Słowację, cały dzień byłam sama.
Na początek oglądnęłam film, zjadłam ukochaną sobotnią jajecznicę i wzięłam się do sprzątania. Tak moi drodzy... wysprzątałam cały dom. Mama mało zawału nie dostała jak to zobaczyła.
Potem myślałam, że zabije Kamila... wrednota musi komentować każdą scenę w filmie, nie rozumie istoty i przesłania zawartego w scenariuszu I jak tu pracować z takimi osobnikami?

Jeszcze ostatnio zaczęłam pisać dość dużo z Darkiem, w sumie to głównie dla niego w ogóle komputer włączam. Ostatnio dołuje mnie skype czy bezczynne siedzenie w domu. Na szczęście nauka mi czas zagospodaruje. Daruś w końcu chce się spotkać, trochę się tego obawiam. Zresztą ja to mam strach przej jakimkolwiek spotkaniem. Dziwna jestem.

Wracając do Rafała... ta historia nie daje mi spokoju. Czuję jakby był aniołem, który czasami kopie mnie w dupę. Wyrył się w moim sercu dość mocno. Niby taka błaha historia i znajomość, a taka pamięć. Przeraża mnie to~~
Pasuje mi się tego wyzbyć, ale nawet półtorej roku tylko nieco osłabiło sytuację.

Kiedyś Yoru obiecał mi wiersz... Gdy go napisał i dał do przeczytania od razu wiedziałam, że go tu opublikuje. Jest piękny. Cała prawda, a uczucia... Jakby czuł czego potrzebuję. Arigato Yoru ;**

I kropla życia spadła na tę ziemię suchą

i coś sie urodziło, i coś na niej wyrosło

lecz istnienie to było istotą zbyt kruchą

by pomimo przeciwnosci wysoko gdzięś sie wzniosło

a świat litości nie miał i nie pozwolił żyć

istoscie tej zbyt małej by poradziła sobie

więc nie mogła spac i nie mogła snic

bo czuwała by nie zginąc w każdej kolejnej dobie

a swiat próbował i nie przebierał w srodkach

lecz istnienie to się nie poddawało 

walka ta trwała jeszcze jakis czas 

i skończyła sie jak przewidzieć można...

rzeczywistosc góre wzieła i pokonała nas

i sen przegrał w czasie wojen...

Kolejną rzeczą, którą się pochwalę to argument Michała na chwile, gdy zwątpię w swą zajebistość. Nawet ja nie posiadam takiej kreatywności jak on... Powala na kolana^^ Na moim profilu w obserwowanych możecie się z nim zetknąć.

Z bardzo prostego równania logarytmicznego przechodzącego przez grupę o długości liczb naturalnych można zaobserwować iż osobnik zwany Kita wykazuje się niespotykaną zajebiaszczością. Wskazuje na to fakt, że duże grupy innych przedstawicieli jej gatunku okazują jej niezwykłą sympatię. Z badań naukowych wynika, że po przebiciu się przez grubą, słoniową warstwę skóry dochodzimy do słodkiej i namiętnej tkanki łączno-gąbczastej nadającej się do czułego tulenia.


Tak, wiem, że to zabija.
Siedzę sobie w oświetlonym pokoju.
W telewizji lecą nieznane mi melodie reklam. Kochany shit. Wymieniam słowa z Saiko, uśmiecham się na ich widok.
Zbłąkany owad lata po pokoju drażniąc mój słuch. Znienawidzony dźwięk.
Deszcz zmywa brud poprzedniego dnia, wymazuje niedomówienia, odsuwa wszystkie błędy na dalszy plan. Granat nocy pochłania otoczenie, zaprasza do zaznania ukojenia w krainie snu. Człowiek jako niepoprawny marzyciel, którym łatwo się manipuluje, poddaje się bez problemu. Jedynie nieliczni wytrwali będą usiłowali przeciwstawić się naturze i większość jutrzejszego dnia spędzić śpiąc.

Wskazówki zegara wskazują godzinę. W ciszy słychać głuche stuk, stuk, stuk. Czym jest czas? Jakże można go umieścić w osiągnięciach ludzkości?
Czas to ograniczenie, pomoc w organizacji, kontrola naszych zadań. Umiejscowienie, przemijanie, ciężar każdego istnienia.
Czas jest niepewny. Nie wiemy kiedy się skończy dla danej rzeczy, istoty, sytuacji.
Czas to również wątpliwość.
Można to wymienić miliony słów opisujących to zagadnienie, lecz i tak dla każdego człowieka będzie znaczyło co innego.
Społeczeństwo nie rozumie czasu, nie może nad nim zapanować i go zmienić. Zapewnię to czyni go takim wyjątkowym, tajemniczym, świętym.

Pozdrowienia dla:
~Werusi ;*
~Kamisia
~Kaliego
~Michała
~Pila
~Yoru
~Saiko
~Darka

dużo się tego dzisiaj nazbierało o.O
ale jak trzeba tyle to trzeba, widocznie dużo ludzi zasłużyło na wymienienie ;3

Pozdrawiam i żegnam <3

VI "Pierwszy początek."

~klik
Eminem ft. Rihanna - Love the way you lie

Pisu, pisu, pisu.
Siedzę sama w rozjaśnionym blaskiem lampy pokoju. Myślę o tym co było, jest i będzie.
Krople deszczu wystukują swoją własną melodię na szybach.
Dookoła leżą ciuchy, książki, długopisy - czas się spakować na jutro.
Szkoła.
Zaczęło się liceum. Zupełna nowość.
Ludzie się boją tego, co jest dla nich nieznane.
Znów utwierdzam się w tym powiedzeniu.

Na dobry początek roku fizyka. Mój znienawidzony przedmiot. Iść i płakać, lecz po co, jak robi to za mnie pogoda. Od jakiegoś czasu dosyć intensywnie pada. Mam już powoli tego dość.
Na ten moment jest oke, ciepła kołderka, herbatka i swój kąt. Gorzej, gdy muszę wyjść na zewnątrz... Umieram.

Jakoś znowu nie mam ochoty na pisanie. Męczy mnie każde wydobyte z serca słowo.
W sumie jestem przeziębiona, może to dlatego...
Nie myślę, usypiam, denerwuję się.

Dzisiaj msza św. odbyła się z Werusią na kawuni. Po szkole siedziałam cały dzień z Kamisiem. Oglądaliśmy dwa filmy, a raczej usnęliśmy na nich o.O
Przynajmniej ciepło mi w końcu było.

Dobra nie mam co narzekać, bo dzisiaj u mnie w domu na chłód narzekać nie mogę. Albo to znowu ja mam schizy temperaturowe T^T

Ogólnie to czuje się dziwnie. Tak mi ciężko, zaspanie. Nie mam nawet siły by podnieść nogę. Jakby jedna komórka zagubiła się w moim ciele i błądziła szukając właściwej drogi.

Usypiam z nadzieją na słoneczne jutro.
By obudziła mnie nadzieja,
Radość serca... szczęście.
Choć wiem, że tak nie będzie to się łudzę.
Złudzenia dają siłę by walczyć.
Świecić pośrodku nocy -
Dnia pełnego cierpienia -
Jak najjaśniejsza gwiazda.

Znów się nie rozpiszę. Nie wiem na jaki temat cokolwiek powiedzieć.
Pewnie jutro coś skrobnę dłuższego.
Sayo~~

V "Decyzje..."

X Japan - Without You ~klik~

Ta piosenka zawsze była dla mnie ukojeniem. Pozwala mi się uporać z największymi problemami, rozjaśnia umysł. Jest piękna, spokojna i można z niej wyczytać wszystko.

Skończył się już ten weekend. Ostatni weekend tych wakacji. Straszne jak to wszystko szybko minęło. Nawet nie zauważyłam upływającego czasu.

Sobota była dniem magicznym. W życiu nie myślałam, że tak będzie. Koncert, zabawa, fajerwerki, śmiech w drodze powrotnej, śpiewy. Kocham to. I kocham wszystkich zjebów, którzy wtedy przy mnie byli. Dziękuję ;3
Gorzej podczas powrotu. Rozmowa z mamą. Uświadomiła mi, że czas zrobić krok, że nie zachowuje się fair i powinnam coś zaradzić.
Jeszcze potem przedziurawiła się miednica od oleju.

Niedziela zaczęła się nerwami i sprzeczkami. Jak najszybciej ulotniłam się z domu. Cały dzień z Kamisiem (nowe imię Kamilka <3). Wysłałam Michała do domu, powiedziałam mu parę bolesnych słów. Do tej pory nie wiem czy zrobiłam dobrze. Trudne to jest dla mnie. Jednak w głębi duszy czuję, że postąpiłam właściwie, że tak będzie lepiej. Bałam się tej decyzji. Nie rozkleiłam się tylko dzięki Kamisiowi. Dziękuję Ci ;* Nie umiem sobie teraz wyobrazić, że od piątku już Cię tu nie będzie. Nie sądziłam, że aż tak jestem do Ciebie przywiązana. Na szczęście mam jeszcze Werę. Może wszystko jednak się jakoś ułoży, mam szczerą nadzieję. Kij z tym, że przepełniona jest ciągłym strachem. Kiedyś się go wyzbędę. Muszę. Jutro znów angielski. Ostatni. Ani nie zrobiłam na niego czytanki ani nie oglądnęłam filmu. Zapuściłam się. Masakra. Jutro z samego rana muszę jechać do miasta. Znalazłam boską spódnicę na rozpoczęcie roku - tak, dalej nie mam w czym iść. Czuję się pusta, zatapiam swe łzy w muzyce. Ktokolwiek powiedział, że ona jest wszystkim ma racje.

Znów siedzę sama w pokoju, sama ze swoimi myślami.
Straciłam wszystkie siły, zgubiłam się na własnej drodze.
Weszłam w gęsty las, potrzebuje światła żeby się wydostać.
Rozsądek krzyczy ratunku, serce chce tu zostać.
Nie wychodzić w gąszcz życia.
Uciec i umrzeć we własnym zakątku.





Nie mam siły pisać, w sumie sama nie wiem co.
Trudno.
Na tym chyba skończę.
Podziękuję jedynie Kamilowi, Werze i Michałowi.
<33

sayo~~

IV "Zapach wanilii"

Bon Jovi – Story of my life ~klik

mru~~
Znowu notka, nie wiem co mnie tak ostatnio wzięło. Chyba przez to, że przez całe wakacje słowa nie napisałam. Jeszcze mam nowego kompa i wszystkie moje pliki, szkice i wiersze szla trafił. Tak to dobija człowieka.
Wczoraj znów na angielskim byłam. Przedostatni. Buuu.... i co mi teraz będzie poprawiało humor? Jakiś koszmar normalnie to jest.
Jeszcze wczoraj po 22 myślałam, że zamorduje dziadka. Wychodząc ze sklepu wyłączył wszystkie wtyczki, a powszechnie wiadomo, że jedną się zostawia włączoną. Ona jest od mojego boskiego internetu. I tak oto zostałam pozbawiona łączności ze światem na całą noc. Od razu widać, że wujek pojechał na wakacje. Jednej osoby nie ma i już się wszystko wali.
W sumie to mi nawet ta sytuacja jest na rękę. Nie muszę słuchać rozmowy dwóch osób, których słowa, może nie psują humoru, ale jadnak nie mam ochoty słyszeć relacji „jak było”, „trzeba to powtórzyć”, etc. Wiem, że to egoistyczne z mojej strony, ale jak mam wene do pisania to jestem... ciężka w kontaktach międzyludzkich. Zazwyczaj wtedy pałeczka pada na jakąś osobę i z nią mogę pisać 27 godzin na dobę xD Biedak.

Ciekawa jest jedna rzecz. Jakby się tak porządnie przyglądnąć ludzkiej egzystencji to można powiedzieć, że historia się powtarza. Jednak nigdy nic nie powraca do pierwotnego stanu rzeczy. Słowa „jak dawnej” kompletnie nie mają sensu, gdyż wszystko będzie nowe.
Oglądałam dzisiaj Sense and Sensibility. Cudny film, romans. Polecam każdego, gdyż jest wyśmienita obsada aktorska (Huh Grant, kochany Snape z Harrego Pottrera, czy wielbiony przez społeczeństwo Dr. House). Końcówka szczęśliwa, jak to bywa w takich filmach~~

Leżę sobie na łóżku wsłuchana w odprężające takty muzyki. Wdycham waniliowy zapach kadzidełek, który drażni me nozdrza i skarży się, że dawno ich nie używałam. Zapalona w rogu lampka tworzy niepowtarzalny klimat, a książki i obrazy uzupełniają się nawzajem. Na ten moment nie potrzeba nic więcej. Spokój wewnętrzny uaktywnia się, wzrok napaja się niezwykłością pospolitego wnętrza. Zniknęłam. Te sekundy, minuty, godziny zostaną wyjęte z mojego życiorysu. Czas dla mnie, mój czas. Oh, that’s beautyful. Mam ochotę po prostu wziąć aparat i uwiecznić to wszystko. Niestety nie jestem fotografem, a zdjęcie choć przepiękne nie uchwyci tego, co ja czuję względem całej teraźniejszej sytuacji.

Powieki się zamykają, uszy otwierają.
Sen nie nadejdzie, muzyka owszem.
Zabierze mnie tam, do mojej krainy
utkanej ze snów i marzeń.

Będę stąpała boso po soczyście zielonej trawie.
Zakocham się w Nim - raz i na zawsze.
Uśmiech jak promyk słońca nie opuści mnie na krok.
Nocny firmament magią oczaruje mnie – tylko mnie.

Cukierkowa chatka powstanie dla nas.
Zbiorą się tam wszystkie pragnienia i marzenia.
Cokolwiek narysujemy, cokolwiek wyśpiewamy.
Staną się prawdziwe, jak Ty i Ja.

Niestety to tylko sen. Beznadziejna nadzieja.
To się nie stanie, egzystencja nie rozpieszcza.
Czas powrócić do bolesnej teraźniejszości.
Ubrać maske na twarz i wyjść do świata kłamców.

Znów mam lodowate stopy. Sięgnąć po skarpety strasznie trudno. O okrutny leniu! Ale za to jaki słodki. Aż mi się przypomniała dzisiejsza czekolada *-*
Ja to naprawdę mam smaki jak kobieta w ciąży. Od dwóch dni zamiast obiadu jem pomidory z sosami czy jogurtami.
Swego czasu miałam pomysł na świetne opowiadanie, szkoda że już zapomniałam co to było. Mój poprzedni początek zniknął razem z poprzednim laptopem (bo się but zepsuł >.< wadliwy model hp). Muszę jednak przyznać, że akurat to było dobre. Jak zawsze jestem krytyczna w stosunku do swoich wypocin to akurat to było bardzo dobre. Jak na mnie oczywiście.
Z jednej stony chcę by ktoś mnie przytulił, zakmnął w ramonach i powiedział, że dam radę.
Z drugiej strony nie chcę tego. Zero uzależnień, tylko niezależność.
Chore to.

Moje oczy błagają o odpoczynek. Zaraz potraktuje je kroplami, ale to i tak nie powstrzyma ich na długo. Czasami boję się, że po prostu oślepnę, a męcze ten zmysł niemiłosiernie.
Koniec z pełnią. Przynajmnej przestanę się budzić po nocach – em, chyba x.x

Misiek się na mnie dziwnie patrzy o.O
Tymi swoimi słodkimi oczkami chce zwrócić moją uwagę bym zamknęła go w ramionach i znów udała się do krainy snów. Ojć, jeszcze mam na to czas~~

Yuuf robi drzewo gejologiczne o.O aż się go boje.
Ona to jak cokolwiek wymyśli to lepiej żeby nie mówiła na głos.
W sumie i tak ostatnio jest dziwnie, może to pomoże się pozbyć tej bariery. Szczerze wątpię.
Nie rozumiem jak faceksiążkowych testach zawsze mi wychodzi, że jestem optymistką. Wróć – niepoprawną optymistką.
Wieczorem na ognisko do Kamila. Mam nadzieje, że dam radę pójść. Jeszcze muszę mu wymyślić coś fajnego i kreatywnego~
Zimno jest x.x
Czy ja muszę gdziekolwiek wychodzić? T^T Znowu mam shizy temperaturowe i smakowe.
Tyle czasu po wypaleniu się kadzidełek a ja dalej czuje słodką woń. Mru <3

Michał mnie drażni. Zaczyna coś gadać, a potem się wycofuje. I hate this. I’ll kill him someday.
Wyszło mi dłużej niż przypuszczałam. Ciekawe komu się będzie chciało to wszystko czytać. Chociaż chodzą takie boskości na tym świecie, że to robią.

Jestem jakaś wkurzona, bez wyraźnego powodu. Co za ironia~~
Muszę wyjść na powietrze, powdychać paprotki, posłuchać muzyki. Wyciszyć i ogarnąć.

Dzisiejsze buziaczki dla~~
Michaela – za ten śmiech przez bite dwie godziny zajęć. Uwielbiam Cię <3
Pila – nie mam więcej słów aby określić jak wartościowy jesteś.
Ninuś – za to, że napisałaś. Zapomniałam jaką kochaną osóbką jesteś ;*
Yuuf – moja kochanka w końcu xD

III "Uśmiech to wszystko co potrzeba~~"

Piosenka do przesłuchania: Bon Jovi - Lost Highway
klik


Tak to już ze mną jest.
Albo nie piszę miesiącami, albo co drugi dzień.
Super.


Ostatnio mam jakąś ochotę by słowa przejęły nade mną kontrolę. To jest nieprawdopodobne uczucie.


Zapowiada się kolejna nieprzespana noc. Trzecia z kolei. Nie wiem czy się złościć czy dziękować.
Czas pełni, światło księżyca i bezchmurne niebo - cud. Kocham ten nastrój.


Dzisiaj doświadczyłam cudownego dnia. Oczywiście nie zabrakło w nim zajęć z angielskiego, ten język mnie oczyszcza. Czuję się lżejsza i pełna motywacji do podejmowania nowych wyzwań.
Później spotkałam się z Kamilkiem. Kocham czas spędzony z nim. Każdy śmiech, każde słowo, każdy gest. Nie dociera do mnie wiadomość, iż za niedługo znów znikniesz~~
Końcówka dnia należała do Cioci i Mateusza. Kolejne wspaniałe minuty w towarzystwie wspaniałych ludzi.


Jutro znów zajęcia, a wieczorem do sąsiadki na 50-te urodziny. Może być fajnie o.O
Nee... nie uwolnię się od Szczepana T^T *chowa się do szafy*


Tak w ogóle czwartego września jadę na Słowację >.< Ciocia mnie zapisała bez najmniejszego pytania czy w ogóle chce. Ne.... spytała się czy Kuba ma jechać. Okazało się, iż też został zmuszony. Em... śmieszne są te sytuacje jak próbują nas zeswatać. Czasami wygląda to żałośnie, ale ubaw jest xD Jestem... szczęśliwa? Wiem, że wynajduję sobie coraz to nowsze powody do dołowania czy zawracania głowy, ale taka już jestem. Zdaję sobie sprawę, że wszystko będzie dobrze. Muszę tylko doskonalić siebie. Ci ludzie, którym zależy zostaną - reszta wyruszy w dalszą drogę. Tak, wiem to. Bon Jovi jednak ma coś w sobie. Jego utwory działają kojąco, dają nadzieje i siłę na nowy dzień. Pięknie~~ Znów się zakochałam w muzyce. Już nawet nie liczę który to raz xD Michał mi właśnie napisał w smsie, że chciałby wiedzieć jak będzie wyglądała przyszłość. W życiu go nie poprę, oczywiście jestem ciekawa. Nawet się boję, jednak pragnę żyć chwilą. Nic nie wróci, nic nie będzie takie samo. Jak ja to lubię powtarzać - moja historia to poprzednia godzina, a przyszłość to następne pięć minut.


Powoli przymierzam się ku skoku na łóżko. Perspektywa przytulnej pościeli, kochanych misiów i ulubionej muzyki kusi. Zaprasza z otwartymi ramionami.
Szkoda, że ten sen nieprędko nadejdzie. Znów będę miała wrażenie obecności kogoś w pokoju.
Wiem, jestem dziwna. Mam po prostu wybujałą wyobraźnię, którą trudno poskromić. Zresztą wcale tego nie chcę.


Buziaki~~:
Dla Wery za obecność ;*
Dla Kamilka za to, co napisane jest powyżej <3 Dla Pila, mego psychologa. Mało kogo słucham tak jak Ciebie. No nikogo. <3 Dla Michała za słowa, swoją osobę <3 Dla Matiego za lekcje o muzyce i wsparcie <3 i innych...

II "Inaczej"

Pisane pod natchnieniem – Eminem „Space Bound”
Polecam puścić w tle podczas czytania.



W końcu postanowiłam coś napisać.
Zabieram się do tego już od dłuższego czasu, ale zawsze wychodzi ze mnie leń.
Zresztą ostatnie dni, tygodnie nie są najlepsze. Muszę wybrać, a raczej pogodzić się z tym, czym karmi mnie życie. Z moich oczu poleciało tyle niewinnych łez... mam już dość, nie mam czym płakać. Jeszcze raz i moja dusza umrze. Równowaga... życie – śmierć, słońce – deszcz, ciemność – blask. To jest właśnie cały otaczejący świat. Piękny, nieprawdaż?
Kocham zachwycać się nim codziennie na nowo i nowo. Promienie słoneczne rozświetlajace kołysaną przez wiatr trawę, koloryt ptaka lecącego nad głową... Szkoda, że ludzie na codzień nie umieją dostrzec tych budujących nastrój szczegółów.


Kocham zachwycać się nim codziennie na nowo i nowo. Promienie słoneczne rozświetlajace kołysaną przez wiatr trawę, koloryt ptaka lecącego nad głową... Szkoda, że ludzie na codzień nie umieją dostrzec tych budujących nastrój szczegółów.


Po każdym telefonie czuje to samo – ból, żal, stratę. Nie mam siły o tym rozmawiać, słuchanie ich automatycznie kasuje cały dobry humor. To już nie wróci do normalnego stanu, stanę się dodatkiem. Zacieśniacie więzy – beze mnie. To wyklucza. Nie chrzańcie głupot, bo wiem jak jest. Nie żyje miesiąca.



Zgryzłam paznokcie – znowu. Myślałam, że dam sobie w końcu spokój z tym nałogiem. Jak widać nerwy przejęły kontrolę.


Jutro pewnie na miasto. Trzeba zadzwonić do Michała, a przy okazji zrobić czytankę i dziesięć faktów o Piłsudzkim na następny dzień.
W środę do Mateusza i cioci – znowu pewnie szykuje się jakaś zasadzka. W sumie nie powiem żeby nie były miłe ;3
W piątek szkuje się ognisko, urodziny Kamilka. Muszę mu wymyślić jakiś zajebisty prezent. Trudne zadanie.
Weekend – zakończenie lata. W planach sleepover, który nie wypali. Męczarnia, jeszcze goście do rodziców. Kill me.
Uratujcie, weźcie na Perfect.
I don’t want you here. I want olny her. Without her you mustn’t come here. I hate situations like this.


Tato mi rozwalił koraliki, idzie dostać załamania nerwowego. Nie da się ich naprawić, a są cholernie drogie >.<

Nic mi nie pozostaje jak egzystować bez mojej miłości. Moje kolorowe koraliczki T^T
Życie niestety toczy się dalej. Dookoła mnie ciągły strach, tkwię w puszce strachu.
Nastawiam się pesymistycznie do nowej szkoły, do nowych znajomych i wyzwań. Nie chce mi się walczyć o ludzi, z góry zakładam co się stanie. Inaczej nie potrafię, ranię i siebie i innych, wybaczcie mi.
Znajdą się tacy, dzięki którym chce się żyć. Thank You Althea, Kamil, Mateusz.


Hah, znowu mi odłączyło internet. Kocham to. Nawet przestało mnie już to denerwować, za to inni są wkurzeni. W sumie mało mnie to obchodzi.
Czuję się osaczona. Z jednej strony cieszę się obecną sytuacją. Tyle ludzi dookoła, każdy napisze, zagada. Z drugiej strony jednak pasowałoby troche prywatności i samotności. Nigdy nie potrafiłam opowiadać o swoich problemach etc. Sama radziłam sobie ze wszystkim i to czyniło mnie silną. Teraz, gdy otworzyłam się na innych, mam obraz swej słabości.



Kamilu dziękuję za dzisiejszy dzień. Za uśmiech, poprawienie humoru i świetną zabawę. Ciebie nigdy dość...
Jokerku dziękuje za zmuszanie do kołysanek, czuję się wyjątkowa.
Pil dziękuję za każde racjonalne słowo, które mnie kieruje na właściwą ścieżkę.
Mateuszu dziękuję, że ze mną i naszymi matkami jeszcze wytrzymujesz.
Michałku dziękuję za to, że się starasz.

I "Nowe - lepsze?"

Hey!


Tak myślę czy życie się składa z samych wzlotów i upadków...
Powoli dochodzę do wniosku, że jednak nie.
To jest szczęście, ból, radość, miłość, żal i wiele innych.
Każdy krok ma swój cel.
Żyje w głębokim przekonaniu, że wszystko się kiedyś kończy. Nikt nie jest w stanie zmienić mojego rozumowania.
Przeżyłam cudowne chwile.
Dzisiejszy dzień mogę śmiało uznać za udany.
Bliskość, słowa... tak wiele znaczą. Są jak balsam na moją spragnioną duszę.
Dziękuję Wam <3



Tobie, mój Debilu najsłodszy. Za każdy gest i za czas jaki mi poświęcasz.
I Tobie, moja Kochanko. Za to, że się dla Ciebie liczę i po prostu - że jesteś.
Słowa nie opiszą mych uczuć. Musiałabym ślęczeć godzinami z najróżniejszymi słownikami to możliwe, że by się udało. Choć szczerze wątpię.


Zaczynam coś nowego, w sumie stara strona dobrze mi służyła... Jednak wolę coś świeżego, lubię zmiany, dlatego w końcu czas zacząć pisać od początku.
Wiele się zmieniło, zamknęłam jeden etap, otworzyłam drugi.
Czuję lęk, strach przed przyszłością. To chwilami paraliżuje.
Wiem jedno - dam radę, muszę. Jak nie ja to kto?
Ha... bosko egoistyczne.




Piszę to, gdyż czuje wewnętrzną potrzebę. Jestem strasznie zmęczona i ledwo już na oczy widzę.
Właśnie, rano odwiedziłam mą starą znajomą - okulistkę. Kazała mi iść na echo serca -.-
Znów wada coraz głębsza, oślepnę w końcu. Wiem, że mówię to pisząc posta po ciemku na laptopie...
Inteligentna inaczej blondynka ze mnie, chociaż teraz przefarbowana na czerwono.
Zaczęłam pisać od rzeczy, jak to ja. Troszkę poddenerwowana jestem.
Sądzę, że to jednak strach pomieszany ze szczęściem.
Przyjaźń jest dla mnie najważniejsza i będę ją pielęgnowała do końca.
Nie mówię, że związki są złe, ale żyć bez nich potrafię - przynajmniej na razie.




~~~~~~


Ty myślisz, że jesteś epizodem mojego życia,
Może masz racje, ale nie jesteś przeciętna.
Pomogłaś mi, uleczyłaś me rany,
Pokazałaś zwariowane strony egzystencji.
Patrząc na nocny firament dziękuje...
Dziękuję za to, że los drogi nam skrzyżował.
Czuję także strach, kto wie co przyniesie
Nowy dzień.
Oby mi Cię nie zabrał, oby pozwolił trwać
Teraźniejszości aż po życia kres.


~~~~~~




Ukazałeś mi, że jestem coś warta.
Dałeś wiarę w siebie i w ludzi.
Gestem pochowałeś diabła,
A wyzwoliłeś mnie.
Mogłabym pisać godzinami,
Lecz tu potrzebny jest gest.
Słowo - gest, wymieniają się.
A Ty wszystko już wiesz...



~~~~






Zbliża się nowy dzień, czas najwyższy skończyć.
Dobranoc :3






*uczucie przynależności
*w rytmie Big big world